Martial Art

[RedWine]

Would you like to find inner peace or break a cement block with your head? How about both? Martial arts can be an effective way to gain mental and physical fitness, or a way to drain your wallet and fill you head with nonsense. This article will help you make the right choice.

Steps

Set a budget. Some arts require a significant investment in equipment. For example, Kendo armor can run up to $5,000 US, while Karate requires only a white cotton uniform. There's no point in getting interested in something you ultimately can't afford to do.

Decide whether you want a sport, such as Taekwondo (Korea), traditional art, such as Aikido (Japan), or a practical fighting art, such as Jiujitsu (Japan/Brazil) and Western Martial Arts (Europe); that is, do you want to compete one-on-one in the ring with opponents who use the same style as you, or study the traditions of a particular culture's martial art, or learn to defend yourself against real-life attackers on the street? The training methods are different, and most martial arts focus on one aspect.
Recognize your physical limitations. If you are older or not very acrobatic, Wushu (China) probably isn't for you, but Tai Chi (China) might suit you nicely.

Consider your cultural interests. If you have a respect for or interest in a certain culture, learning more through one of their martial arts can be a great experience. If that is part of your goal, choose a school taught by a native of that culture, or someone who trained directly under someone of that culture.

Consider the effectiveness of the martial art as well. For example, a modern martial art such as Krav Maga (Israel), reconstructed Western Martial Arts such as ARMA (Europe) or classes lead by experienced soldiers or police officers will place a greater emphasis on the "martial" aspect rather than the "art." This is not to say that traditional Asian arts are less important; it is simply a matter of understanding that these ancient Eastern martial arts are often not practical approaches to self-defense, but spiritual paths meant to shape character, and so it may take longer to learn basic self defense this way.

Before joining a class, sit in as a polite observer three times. Decide whether or not the teaching style suits your personality. If you are looking to learn practical martial arts, does the class encourage or allow beginners to get involved in sparring or "free-play" or is this reserved for more advanced students who have spent more time and money at the dojo? Look at the students as well. Would you like to hang out with them? You're going to be spending significant amounts of time with them, and putting your safety in their hands; if that makes you uncomfortable, keep looking.
Check the teacher's qualifications. Don't worry so much about degrees and certificates; there are no universal grading standards and no universally-recognized governing body in martial arts. What's important is:

Who did this person learn from?

How long did he or she study with this person?

How long has he/she practiced this art?

Does the teacher have any experience as a teacher, or is he or she simply a skilled martial artist? Just like great football players can make bad coaches (and vice versa), great martial artists are not necessarily great teachers.
Set aside a significant amount of time each week to dedicate to your training. Most arts have exercises or forms you can practice at home to keep it all fresh in your mind; if you only practice at class, your progress will probably be stunted.

Tips

Rather than focusing on a specific art, it may be better to find the best teacher in your area, and study whatever he or she is teaching. As the months go by, the frustration of long travel times to and from class can lead to quitting early.

Understand that arts established in modern times and founded by one person (e.g. Aikido, Judo) will have a more consistent curriculum than older arts practiced by multiple teachers (e.g. Karate, Wushu, Tai Chi). If you plan to travel, move around, or would like to practice in different cities, take this into consideration. A black belt in one Karate school is not necessarily recognized by another, even within the same styles (e.g. Shotokan, Wado-Ryu, Goju-Ryu), because of the art's eclectic tradition, but Judo groups usually follow the same training guidelines as its founder.

Review the grading methods and fees involved in a school before joining. Most schools have adopted the Japanese black belt grading system (developed for Judo in the 1880s), but what's required to earn black belt can vary widely, and some schools can charge hundreds of dollars for black belt degrees. You need to decide whether or not it's worth it to you; remember, a black belt degree has no meaning outside the school that awarded it. If you have a third-degree black belt in a Shotokan Karate school and join a Goju-Ryu Karate school, you will be a white belt again.

Avoid schools that have advanced degree requirements that their own founders would not qualify for. The degree inflation that has developed since the 1960s is a result of egotism and commerce. For example, if it takes 30 years of training to earn the highest degree in the school, and yet the school's founder only trained directly under his or her teacher for 5 years, ask why. It could be that the founder trained 4 hours a day every day as a live-in disciple, and you only go to class 2 hours a week; or it could be that the school's teaching methods are inefficient.

Be careful about the intermixing of martial arts and spirituality. Some groups promote mystical ideas that you may or may not agree with, such as the idea that you can heal or protect yourself by using the body's energy, or Ch'i/Qi (Chinese), Ki (Japanese).

Learn the vocabulary of your art. Keep in mind that many arts use the word "karate" as a generic term, when among martial artists it refers specifically to an empty-handed art of self-defense which developed in Okinawa, Japan in the 1300s and became a sport in mainland Japan in the 1930s. Likewise "kung-fu" (or gongfu) is a generic term for "training" or "hard work," and does not itself define a Chinese style, such as Wushu.

Warnings

Martial arts teachers are not necessarily sports physiologists or trained educators. If some form of training keeps injuring you and the teacher will not modify it to suit your body, quit the class. If you're not able to understand or learn at a reasonable pace, find a new teacher. Even a great teacher is not necessarily the best teacher for every student.

Sport martial arts (e.g. Taekwondo, Japanese Karate, and Judo) have a higher injury rate than traditional or self-defense martial arts (e.g. Aikido, Tai Chi, Okinawan Karate). It is common for people to practice sport arts in their teens and early twenties, then shift to traditional arts.

Teachers may insist on being called sensei or sifu or master, according to their training and school's tradition. It may be sufficient in some schools to call the teacher Mr./Mrs. So-and-so, as with any teacher in any class. 'Sensei' is a term of respect, and actually means "teacher" in Japanese.

If the teacher deserves your respect, by all means use the title s/he prefers. Using it also shows respect for the school's customs. If you feel the teacher does not deserve the respect the title implies, choose another school.

Thx Bahram khan .

[RedWine]

اخيراً تيمی از مستند سازان تلويزيونی گروهی از کارشناسان ورزش های رزمی و ورزشکاران اين رشته را در طول تمريناتشان دنبال کردند تا بتوانند از نزديک حرکات بدن آنها و تاثير ضرباتی را که با دست و يا پاهايشان وارد ميکنند، روی استخوان های آنها ببينند تا درک بهتری از قوی شدن استخوان ها پيدا کنند.
به عنوان مثال جالب است که بدانيم چطور می شود که آقايی مثل Craig Pumphrey که کارشناس تمرينات ورزشی سنگين است موفق شده ۱۳ قطعه بتونی را که قطر هر کدام ۸ سانت بود با يک ضربه دست بشکند. در واقع او با وارد کردن ضربه ای به نيروی ۹۰۰ کيلوگرم ۱۰۴ سانت بتون رو شکست.


گفتگو با دکتر بهرامی نژاد

در همین زمینه گفتگویی داشتیم با دکتر بهرامی نژاد مدير سنجش آکادمی ملی المپيک و پزشک تيم ملی تکواندو ايران:

دکتر بهرامی نژاد: تمام ارگان ها و اعضای بدن قابلیتی به نام سازگاری دارند. هر عملی، مثل ورزش کردن عادی یک نوع استرس محیطی هست که به بدن وارد میشه و بدن سعی می کنه با این استرس مقابله و بر اون غلبه کنه. در حقیقت بدن این کار را با افزایش توانایی ها و قابلیت های خودش انجام میده و در نتیجه سازگاری را به وجود میاره.




وقتی یک نفر در طول مدت زمان طولانی ورزش رزمی می کنه و ضربات در حد تحمل استخوان ها و مفاصل به اعضای بدنش وارد میشه، در واقع چگالی استخوان های این افراد با تغذیه مناسب، مواد معدنی بیشتری رو نگهداری می کنند به همین دلیل استحکام اونها بالاتر میره و در نتیجه بدن تحمل بیشتری رو خواهد داشت. حتی این موضوع باعث میشه که این افراد دیرتر در معرض پوکی استخوان قرار بگیرند.

یعی حتی این تمرین ها برای افرادی که سن بالا دارند هم میتونه مفید باشه؟

بله. میتونه مفید باشه. اما با توجه به سن هر کسی و مشکلات بدنی او، نوع و شدت تمرین ها باید تغییر بکنه. یعنی تناسب این تمرین ها باید با قابلیت افراد تنظیم بشه. در غیر اینصورت باعث آسیب های ورزشی در افراد میشه.

بیشترین نیرویی که یک شخص تونسته بر شیئی وارد کنه چه مقدار بوده؟

در حدی که بتونه ۳۰ تا ۴۰ سنگ يک سانتی که روی هم قرار دارند رو بشکنه. اين نيروی بسيار زيادی ميخواد. البته همين ضربات هم ميتونه آسيب زا باشه.




آیا تفاوتی بین مردها و زن ها در مقدار مقاومت هست؟

بله. خانم ها بیشتر در معرض پوکی استخوان هستند. چگالی استخوان های آنها کمتر از آقایونه و خیلی سریعتر آسیب می بینند.

توی ورزش هایی مثل تکواندو و جودو این مقاوت ها چطور به دست میاد؟

یک ورزشکار در طی چندین سال تمرین این فشارها رو تحمل می کنه و شرایطی رو برای خودش به وجود میاره که بتونه به تدریج روی فشارهایی که به بدنش وارد میشه فائق بیاد.

پس این روش با تکنیک فرق داره؟

در واقع این یک نوع تکنیکه که پشتوانه آمادگی بدنی خیلی خوبی میخواد.

[RedWine]

Judo (Japanese: 柔道, jūdō; "gentle way") is a martial art, combat sport, and philosophy which originated in Japan. Judo was founded by Dr Jigoro Kano in 1882. The sport became the model for the modern Japanese martial arts, gendai budo, developed from old koryu schools. Practitioners of judo are called judoka.

According to the International Federation of Associated Wrestling Styles (FILA), judo is one of the four main forms of amateur competitive wrestling practiced internationally today, the other three being Greco-Roman wrestling, Freestyle wrestling and Sambo wrestling.

See Judo techniques for a list of techniques by technique classification and Judo lists for the official Kodokan syllabus.

Judo assumes that there are two main phases of combat: the standing (tachi-waza) and the ground (ne-waza) phase. Each phase requires its own mostly separate techniques, strategies, randori, conditioning and so on, although some special training is devoted to 'transitional' techniques to bridge the gap. Some judoka can become quite skilled in one phase and be rather weak in the other, depending on where their interests most lie, although most are rather balanced between the two.

Judo emphasizes a free-style sparring called randori as one of its main forms of training. Half the combat time is spent sparring on the ground, called ne-waza, and the other half standing up, called tachi-waza. Sparring, albeit within safety rules, is considered to be much more effective than only practicing techniques, since using full-strength develops the muscles and cardio-vascular system on the physical side of things, and it develops strategy and reaction time on the mental side of things.

Judo's balance between both the standing and ground phases of combat gives judoka the ability to take down opponents who are standing up and then pin and submit them on the ground. This balanced theory of combat has made Judo a popular choice for many.

Chokes/strangulations are Judo's deadliest techniques. They enable the one applying the choke to force the adversary into unconsciousness and even death (though only two people have died while doing judo since 1882)[citation needed]. The differences between a choke and a strangle is that a choke cuts off the blood supply to the brain via the sides of the neck, and a strangle blocks the airway from the front of the neck. In competition, the judoka wins the round if the opponent submits and/or fails to get out of the hold in 25 seconds. A properly applied judo choke can knock an opponent unconscious in 3 seconds.

Judoka are ranked according to skill and knowledge of judo, that grade being reflected by belt color: There are two divisions of grades, the student grades (kyu級), and the master grades (dan段). Jigoro Kano was the inventor of the kyu - dan grading system that soon got adapted by other martial arts such as karate. Each organization in a country has its own colors for belt advancement, but as set up by Kano, there are 6 kyu grades, though in many countries, there are more. The six grades are rokyu, gokyu, yonkyu, sankyu, nikyu, and ikkyu. Kano also set up a 10 degree system for dan ranks, or black belts. The ten degrees are shodan, nidan, sandan, yodan, godan, rokudan, shichidan, hachidan, kudan, and judan. Kano also distinguished some of the dan rankings with specialized colors. Shodan, nidan, sandan, yodan, and godan are all simply black. Rokudan, shichidan, and hachidan were initially designed by Kano as having alternating red and white panels. Kudan and judan were initially designed by Kano as being solid red. Later, the judan belt was changed to a doubly wide version of a simple white belt, symbolizing the eternal cycle of wisdom: one can always learn more. The tenth degree, judan, has no formal regulations - the President of the Kodokan, currently Jigoro Kano's grandson, Yukimitsu Kano, decides on individuals to promote to this rank. Only 15 individuals have been promoted to this rank by the Kodokan. On January 6, 2006, three individuals were promoted to tenth dan simultaneously, Toshiro Daigo, Ichiro Abe, and Yoshimi Osawa - the most at the same time, and the first in 22 years. They are also the only three who are still living.

In the UK, most of Europe, and Canada, the belt grading colors run like this: White, Yellow, Orange, Green, Blue, Brown and then Black. Some European countries additionally use a red belt to signify a complete beginner. In Japan, all adult kyu grades wear either white or brown belts. In the US, the colors run: White, Yellow, Green, Brown (for sankyu, nikyu, and ikkyu) and then Black[1], but women's ranks sometimes vary. All dan grades may wear the black belt; sixth- through eighth- dans may alternately wear a red-and-white belt, while those ranked ninth- dan and above may wear a solid red belt. Some countries also use colored tips on belts, to indicate junior age groups. Historically, a woman's belt had a white stripe at its centre in some countries. In some countries, the nine colours run from grey through white, light blue, blue, yellow, orange, green, purple, and brown. The Kodokan Judo syllabus also leaves room for an eleventh dan (although it has never been achieved). The judoka who attained this grade would wear a white belt of double width.

In most Western countries, Judoka have to pass an exam which is normally assessed by the sensei (teacher) within the dojo. Judoka may also have to compete in a grading competition against people of a similar grade. If necessary for the particular rank they are advancing to, they may also be tested in Kata, a display of prearranged forms or techniques. Once all parts have been completed it is possible for a Judoka to be promoted. The dan (black belt) ranks are awarded after doing an exam supervised by independent judges of the national judo association. However, some have been awarded black belts outside of this association. Examples include Hori Akioya from Bogota, Colombia, who was awarded a black belt after his death in a Judo match, and student prodigy Joseph Picthall from the United States who was awarded a black belt after defeating a renowned Grand Master in a tournament held in Seattle, Washington in 2000.

[RedWine]

جاسم ویشگاهی مرد سال کاراته آسیا


جاسم ویشگاهی، کاراته کای ایرانی در بازیهای آسیایی دوحه به مدال طلا دست یافت.

جاسم ویشگاهی، کاراته کای ایرانی که در سال گذشته میلادی موفق شد مدال طلای جهان و نیز مدال طلای بازیهای آسیایی را کسب کند، از سوی کنفدراسیون کاراته آسیا به عنوان مرد سال کاراته این قاره انتخاب شد.

ویشگاهی در مسابقات جهانی فنلاند موفق شد در فینال بازیهای حریف قدرتمند اسپانیایی خود را با اختلاف هفت امتیاز و با اقتدار شکست دهد و عنوان فنی ترین کاراته کای مسابقات را کسب کند. او در بازیهای آسیایی دوحه نیز به مدال طلا دست یافت.

[RedWine]

در کنار بسیاری از تفاوت هایی که زندگی ایرانی ها در مهاجرت با زندگی در جامعه ایران دارد، یکی هم این است که پیروزی و موفقیت ِ هریک از افراد متعلق به جامعه ایرانی خوشحالی و غروری برای بقیه ایجاد می کند که با شادمانی کسی که در سرزمین مادری از موفقیت هموطنش به دست می آورد متفاوت است. بر عکس زمانی هم که یکی از افراد جامعه ایرانی در مهاجرت خلاف یا جرمی مرتکب می شود، ناراحتی که به بقیه افراد ِ همان گروه از مهاجران دست می دهد بیشتر و تاسف آورتر است، که یکی از دلایل مهم آن زندگی در کنار جامعه های قومی و فرهنگی دیگر در کشوری مثل کاناداست.
۲۴ سال سن و ۲۳ مدال طلا
خبر موفقیت های ورزشی یک جوان ۲۴ ساله ایرانی – کانادایی به نام سعید باغبانی، در رشته کاراته، یکی از این خبرهای شادی بخش است. سعید باغبانی در گفت و گویی با رادیو زمانه در باره خود و سابقه فعالیت هایش می گوید: " بیست و چهار سال دارم و تا کنون ۲۳ مدال طلا از مسابقات کاراته در کانادا به دست آورده ام و ۹ سال است قهرمان کاراته کشور کانادا هستم. سال ۱۹۹۰ وقتی هفت سال داشتم به کانادا آمدیم. از وقتی در ایران بودم به دلیل اینکه پدرم کاراته کار می کرد به این ورزش علاقه پیدا کردم و وقتی به کانادا آمدیم خواستم ورزش های رزمی را شروع کنم. علاوه بر کاراته، تکواندو هم کار می کنم و کمربند سیاه ِ دان یک دارم."
سعید باغبانی در باره موفقیت هایش در ورزش کاراته در کانادا می گوید: " چهارده سال داشتم که عضو تیم کاراته استان انتاریو شدم و برای اولین بار مدال طلا گرفتم و تاکنون که ۲۴ سال دارم کسی نتوانسته مرا شکست دهد. پیش از این در وزن منهای ۶۵ کیلوگرم بودم اما حالا در وزن منهای ۷۰ کیلوگرم ورزش می کنم. در آخرین مسابقات ملی کاراته کانادا هم سه مدال طلا به دست آوردم. در خارج از کانادا هم تاکنون سه بار در مسابقات بین المللی و مسابقات پان آمریکن مدال طلا گرفته ام، و در آخرین مسابقات جهانی کاراته مقام پنجم را به دست آوردم. یک ماه پیش هم در مسابقات عمومی پان آمریکن که با شرکت قهرمانان کاراته از همه ِ کشورهای آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی برگزار شد، مقام اول را به دست آوردم و برای مسابقات نهایی پان آمریکن که در ماه ژوئیه آینده برگزار می شود، انتخاب شدم. از کانادا چهار نفر در این مسابقات شرکت خواهند کرد که دو دختر و دو پسر هستند، سه نفر از استان کبک و من از استان انتاریو. امیدوارم در این مسابقات بتوانم مدال نقره چهار سال پیش را به طلا تبدیل کنم."
پدرم حامی بزرگ من است
سعید در باره مشکلاتی که در طول این سال ها با آن روبرو بوده می گوید: " بزرکترین مشکل من مسائل مالی بود. چون در کشورهای دیگر برای ورزشکاران در رشته ورزش های رزمی امکانات زیادی فراهم می کنند در حالیکه در کانادا همه ِ مخارج کسانی که در این رشته ها ورزش می کنند، به عهده خودشان است و طبعا کسی که باید کار کند و درس بخواند و ورزش هم بکند، تحمل مخارج گوناگون بسیار سخت است."
سعید باغبانی پدرش را بزرگترین حامی در مسیر موفقیت هایش می داند و می گوید: " پدرم بزرگترین مشوق و حامی من بوده و اگر کمک های پدرم نبود، نمی توانستم به این موفقیت ها برسم. پدرم از آغاز برای من هم پدر بوده، هم دوست، هم مربی. همیشه همه جا با من برای مسابقات می آید و هنوزهم همراه من است."
سعید باغبانی با اینکه از شش سالگی در کانادا زندگی و تحصیل و ورزش کرده، همچنان خود را صد در صد ایرانی می داند. از ده سال پیش تاکنون به ایران نرفته و علاقه دارد روزی به ایران برود و تخصص و دانش خودش از ورزش کاراته را در اختیار بچه های ایران قرار دهد. سعید در بسیاری از مسابقات بین المللی در برابر حریفان ایرانی قرار گرفته و با آنها مسابقه داده و در برابر این پرسش که در چنین شرایطی چه احساسی دارد می گوید: " در مسابقه ها همیشه همه برای برنده شدن می آیند. من هم به دلیل این که با تیم کانادا و زیر پرچم این کشور مسابقه می دهم، در رینگ مسابقه برای کانادا و تیم این کشور مسابقه می دهم و هدفم برنده شدن است، نه اینکه چه کسی حریف من است."
سعید باغبانی در کنار ورزش کاراته این رشته را تدریس هم می کند، در کالج درس می خواند و همکار پدرش هم هست.

[RedWine]

آن ها از پنجم فروردين در اردو بودند. سوم اردی بهشت به ترکيه رفتند. پنج روز در آنتاليا ماندند. هفت اردی بهشت به تهران بازگشتند و بالاخره در ۲۵ اردی بهشت برای حضور در مسابقات جهانی راهی چين می شوند.

ملی پوشان زن و مرد تکواندوی ايران، چشم به سکوی جهانی دارند و اين بار دل شان قرص تر از بازی های آسيايی قطر است؛ جايی که مهدی بی باک به دليل آنچه کارشناسان ايرانی «ناداوری» می دانند، از مدال طلا محروم ماند و عنوان قهرمانی به ميزبان قطری او رسيد.

در مسابقاتی که پيش روست، ترکيب داوران تکواندوی جهان توسط کامپيوتر تعيين می شود و به همين دليل، اردوی ايران اميدوار است که آنچه در دوحه رخ داد، ديگر در چين تکرار نشود.


اردو با چاشنی حاشيه

به تيم ملی تکواندو ايران به خاطر عدم وجود يک برنامه منسجم تمرين، ايراد گرفته شده است.

اصغر رحيمی، ناظر کميته ملی المپيک در تيم ملی تکواندو، به ايسنا، خبرگزاری دانشجويان ايران گفت : «از پنج فروردين تا کنون ده بار به اردوها رفته*ام و در دو دوره* انتخابی درون اردويی حضور داشته*ام. متاسفانه در اين مدت اردوها و تمرينات را دلچسب نديدم. »

به گفته رحيمی، بعضی از مريبان در صحبت خصوصی با او، نگرانی خود را از نبود برنامه منسجم تمرين، ابراز کرده اند: «ظاهرا هر مربی که از راه برسد، به روش خود تمرين می*دهد و کاری به تمرينات روز قبل و تداوم روند مشخص ندارد! »


اما ذوالقدر،* سرمربی تيم ملی تکواندو، که با اين حرف موافق نيست، به ايسنا گفت: «صراحتا اعلام و تاکيد می*کنم از پنج فروردين، زمان آغاز اردوهای تيم ملی تکواندو ورزشکاران به شکل متراکم و مفيد تمرينات خود را مطابق با اصول مشخص و برنامه پيش بينی شده انجام داده*اند و هر جا که شدت تمرينات کم يا زياد شده است دقيقا از برنامه تمرينی پيروی کرده*ايم.»

بهزاد خداد، تکواندوکار ايرانی که دچار مصدوميت شديد از ناحيه قوزک پا شده است، در مورد اين انتقادات به ايسنا گفت : مسلما تيمی که مدعی کسب عنوان قهرمانی جهان است بايد خوب تمرين کند و ساير ملی*پوشان در شرايط مناسبی قرار دارند.»

او گفت: «اينك تمامي مربيان مطابق با برنامه*ای تدوين شده عمل می كنند و نوع برنامه*ريزی به گونه*ای است كه دست مربيان باز بوده و تمرينات دهی (انجام تمرين ها) هر روز به تناسب بين آنها تقسيم می*شود و هر مربي با رعايت اصول كلی تمرين، اما برنامه و سليقه خود را به نمايش مي*گذارد.»

رحيمی، ناظر کميته المپيک، به جز بی برنامگی تمرينات، به تعداد مربيان تيم ملی هم انتقاد دارد و می گويد شمار زياد مربی ها، تاثيری بر کيفيت کار آنها نگذاشته است: «عمدتا يک مربی تمرين می*دهد و سايرين کار خاصی برای انجام ندارند. در يک کلام می*توانم بگويم که مسووليت افراد تعريف نشده و تقسيم کار صورت نگرفته است.»

اما مرتضی کريمی، مربی تيم ملی تکواندو، در توضيح چگونگی تقسيم کار مربيان تيم ملی تکواندو به ايسنا گفت: «وظيفه ميت*گيری و کار بر روی ضربات ميت بر عهده مجيد افلاکی و سيد نعمت خليفه است که بر مبنای برنامه مشخص، کار لازم را انجام می*دهند. من نيز مسووليت تمرين کارهای فنی و مبارزه را دارم؛ مهماندوست نيز مربی بدنساز است که بر مبنای انتظارات، نوع تمرينات بدنسازی را اجرا می*کند. »

انتقادهای رحيمی از تيم ملی تکواندو فقط به اين موارد خلاصه نمی شود؛ او اردوی ترکيه را دارای بار فنی چندانی نمی دانست. اما در نهايت تيم ملی به ترکيه رفت و در آنجا، روزانه دو نوبت تمرين کرد؛ يک جلسه به انجام کارهای بدنسازی و جلسه بعد به تمرينات تکنيکی اختصاص يافته بود.

ذوالقدر در مورد اين اردو به ايسنا گفت : «در اين اردو به اهداف مورد نظر از جمله شادابی ملی*پوشان رسيديم و اعضای تيم ملی با شادابی کامل و بهره*گيری از آمادگی جسمانی بالا و انجام تمرينات مناسب در شرايط مناسبی قرار دارند که پس از بازگشت به تهران، از اين آمادگی در ادامه تمرينات به خوبی سود خواهيم برد.»

شايد بتوان از نکات مثبت اين اردو به حضور ملی پوشان و قهرمانان سرشناس ترکيه از جمله «بحری تان رپکولو، دارنده مدال نقره المپيک آتن در وزن يوسف کرمی، و دارندگان نشان*های طلا و نقره زنان جهان در تمرينات مشترکی با زنان تکواندوکا ايرانی اشاره کرد.

همچنين از نحوه انتخاب بازيکن برای بازی های جهانی هم انتقاد شده است؛ با اينکه مسابقات انتخابی برگزار شد، عده ای عقيده داشتند *نفرات تيم ملی از قبل تعيين شده بودند.

اسفند سال گذشته هم حسن ملکی که از سال ۶۸ تا ۷۵ هدايت مقاطع مختلف تيم ملی را برعهده داشت، در گفتگوی نسبتا طولانی با خبرگزرای فارس، به نوعی ذوالقدر را زير سئوال برد و گفت: «کارهای بزرگ در تکواندو، مردان بزرگ می*خواهد.»




ملی پوشان، انگيزه دارند

با اينکه حرف و حديث پيرامون تيم ملی تکواندو ايران زياد است اما ملی پوشان با اعتماد به نفس خاصی در مورد بازی های جهانی چين حرف می زنند.

يوسف کرمی، *قهرمان بازی آسيايی دوحه، می خواهد از «ديوار چين» عبور کند: «نسبت به مسابقات قبلی در شرايط بهتری قرار دارم، اما تصميم دارم که در چين هيچ اشتباهی نکنم و کليه حريفان را با اقتدار شکست دهم مخصوصاً اگر حريفم از کره جنوبی باشد.»

محمدرضا مهدی*زاده، ملی پوش وزن سوم تيم ملی، از پايان دادن به سيطره کره جنوبی در تکواندو گفت: «تمام هدف ما در مسابقات جهانی شکست دادن کره جنوبی است. آنها معتقد هستند که چون کره جنوبی مهد تکواندو است پس بايد در جهان همچون گذشته در سکوی نخست قرا بگيرند برای همين کل بچه*ها مصمم هستند که کره جنوبی را مغلوب کرده و به اقتدار آنها پايان دهيم.»

از سويی ديگر به نظر می رسد، مهروز ساعی هم از روحيه خوبی برخوردار است. او در مورد بازی های جهانی چين، به سايت رسمی فدراسيون تکواندوی ايران گفت: «هدفم دست*يابی به يکی از مدالهای خوشرنگ رقابتهای جهانی چين است.»

به نظر مينو مداح، مربی تيم بانوان، تکواندوکاران ايران برای مسابقات جهانی انگيزه کافی دارند. او به خبرگزاری فارس گفت: «در چين رقابت سختی پيش رو داريم. حريفانمان را خوب می شناسيم ضمن اينکه مهروز ساعی و افسانه شيخی تجربه خوبی از ميادين سخت دارند. »



مهدی بی باک هم که خاطره خوشی از بازی های آسيايی قطر ندارد، به ايپنا، خبرگزاری ورزش ايران گفت: «فکر نمی کنم در چين، تيم ما با مشکل داوری روبه رو شود و مطمئنم تکواندوکاران کشورمان، با قدرت در اين پيکارها ظاهر خواهند شد تا برگ زرين ديگری را به نام ورزش ايران ثبت کنند.»

تيم ملی تکواندوی ايران،* در واپسين روزهای ارديبهشت ماه با کوله باری از حاشيه و اعتماد به نفس برای شرکت در مسابقات قهرمانی جهان راهی چين می شود تا حداقل از نايب قهرمانی خود در جهان دفاع کند.

به نوعی بازی های جهانی چين، می تواند تعيين کند، آيا حق با منتقدان بود که اين تيم را بی برنامه می دانند و يا با ذوالقدر که ترجيح می دهد جواب منتقدان را در مسابقات جهانی بدهد.

[RedWine]

Your personal guide to the exciting world of martial arts. Locate schools, organizations, styles and much more.

http://www.martialinfo.com/

[RedWine]

با حذف يوسف كرمي در روز پاياني هجدهمين دوره*ي رقابت*هاي جهاني تكواندو نتيجه*اي باور نكردني براي تكواندو ايران رقم خورد و پرونده*ي اين رقابت*ها بدون كسب طلا براي ايران بسته شد.



به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در روز پاياني يوسف كرمي تكواندوكاي وزن هفتم كشورمان ابتدا حريف مراكشي خود را پنج بر دو مغلوب كرد. او در دور دوم نيز حريفي از اسلووني را شش بر چهار شكست داد اما، در دور سوم بازي را چهار بر سه به تكواندوكا تركيه واگذار كرد و از دور بازي*ها كنار رفت.


در بخش بانوان هم سارا قادري در وزن ششم ابتدا سه بر يك كاستاريكا را برد اما، در دور دوم پنج بر شش مغلوب ورزشكار قبرس شد و از دور رقابت*ها كنار رفت.


مهروز ساعي تكواندوكا وزن هشتم كشورمان هم در مقابل حريفي از پورتوريكو در همان دور اول هشت بر سه بازنده و از رقابت*ها حذف شد.



به اين ترتيب تيم ملي تكواندو ايران با كسب دو نشان نقره توسط غلامزاده و رستمي در وزن چهارم و هشتم و نشان برنز ساعي در وزن پنجم با چهل و چهار امتياز تيمي به كار خود در اين رقابت*ها پايان داد.



بر مبناي شمارش امتيازي ايران به مقام نايب قهرماني رسيد.

[RedWine]

تيم ملي تكواندو ايران با كسب دو نشان نقره و يك برنز از نظر مرغوبيت مدال در رده*ي سيزدهم هجدهمين دوره*ي مسابقات جهاني تكواندو قرار گرفت، ولي از نظر امتيازي به مقام نايب قهرماني رسيد.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در شرايطي كه روند رو به رشد تكواندو ايران با كسب عنوان نايب قهرماني جام جهاني در مسابقات سال 1997 قاهره مصر آغاز شد و در رقابت*هاي سال 1999 ادمونتون كانادا براي اولين بار در سطح جهان به مقام نايب قهرماني رسيد، اين عنوان در سال*هاي 2001 كره، 2003 آلمان و 2005 اسپانيا نيز تكرار شد اما، ناكامي ستاره*هاي بزرگي مانند كرمي، ساعي، مهدي*زاده، بي*باك و خداداد در سال 2007 باعث شد تا نايب قهرماني امتيازي تكواندو خيلي به دل نچسبد و با مقايسه*ي تنها 3 مدال نقره و برنز ايران با ساير كشورها و قرار گرفتن در جايگاه سيزدهم جهان اين سوال در اذهان تداعي شود كه عيار واقعي تكواندو ايران كدام است؟

آيا جمع*بندي چند امتياز حاصل شده در مسابقات و اين كه امتيازها بدون توجه به مدال كه معيار عملكرد فني يك تيم است و اين كه بازيكنان تا چه حد آماده بوده*اند جايگاه دومي را نشان دهد، ولي از هشت مدال طلاي توزيع شده حتي دريغ از كسب يك مدال طلا مي*تواند پشتوانه*ي محكمي براي اطمينان از كسب سهميه*ي المپيك 2008 پكن باشد.

آيا شكست برابر حريفاني از مصر، افغانستان تركيه، مالي، برزيل، پورتوريكو، گواتمالا، قبرس و كرواسي واقعا مي*تواند دليل قانع كننده*اي داشته باشد؟ زيرا هرگز اين كشورها جايي در جغرافيايي تكواندو نداشته و ندارند و تصور شكست برابر آنها بسيار دشوارتر از پيروزي در مصاف با آنها بوده است.

هادي ساعي دارنده 9 مدال جهاني تكواندو برابر حريف افغانستاني مسابقه را واگذار كرد. افغانستاني كه سال*ها تحت شرايط جنگ داخلي بوده و داشتن يك سالن تمريني مناسب هم از آرزوهاي ورزشكاران اين رشته است. دانش فني يك مربي معمولي تكواندو ايران به مراتب مي*تواند بالاتر از يك مربي تكواندو افغانستاني باشد. ولي شاهد بوديم كه ساعي در ماراتن يك امتيازي از دور مسابقات كنار رفته و به برنز قناعت مي*كند. شايد اگر در مرحله*ي پايين*تر اين حريف و ساعي روبرو مي*شدند همين مدال برنز هم عايد نمي*شد و متاسفانه هيچ كدام از اعضاي پرشمار كادر فني تيم ملي اين حريف افغانستاني را نه در بازي*هاي آسيايي دوحه، نه در جام باشگاه*هاي آسيا در ايران و نه در دورهاي مقدماتي رقابت*هاي جهاني جدي نگرفتند و آناليز نكردند.

مرتضي رستمي تكواندو سنگين وزن كشورمان كه قهرمان بزرگي مانند "پاسكال ژنتيل" فرانسوي را شكست مي*دهد برابر تكواندوكا اهل مالي شكست مي*خورد، در صورتي كه مالي تنها با دو تكواندوكا در مسابقات جهاني شركت كرده و به يك مدال طلا رسيد. واقعا اين كشور در كجاي تكواندو قرار دارد كه با اقتدار تمام و با اختلاف چهار امتياز قهرمان طلايي سال 2003 جهان و برترين تكواندوكاي سنگين وزن كشورمان را شكست مي*دهد.

بهزاد خداداد پس از شكست برابر مصر عذرخواهي مي*كند. دكتر چوي - رييس فدراسيون جهاني تكواندو اظهار كرده نتايج تيم ملي تكواندو ايران راضي كننده نيست. مرتضي رستمي پس از بازي فينال مي*گويد كه قواي جسماني*اش تحليل رفته و هادي ساعي مطابق معمول از داوري*ها گله*مند بوده است. به نظر مي*رسد واقعيت تنها چيزي است كه در بسياري از اين اظهارنظرها در نظر گرفته نمي*شود.

كدام كشور را سراغ داريد كه رييس جمهور آن كشور در تمرين تيم ملي تكواندو حاضر شود و در گفت*وگو با ملي*پوشان باعث شارژ رواني بالاي آنها شود. چند رشته*ي ورزشي داخل ايران را مي*شناسيد كه به اندازه*ي تكواندو مورد توجه بوده و امكانات كاملي براي تمرين و مدال*آوري در اختيار تيم ملي قرار بگيرد و تمامي رسانه*ها نيز حمايت كاملي از تكواندو داشته باشند.

يك ماه پيش از اعزام تيم ملي به مسابقات جهاني ناظر كميته*ي ملي المپيك صراحتا از وجود عدم تفكيك وظايف دقيق بين كادر فني تيم ملي و انجام تمرينات نامنظم خبر داد. در حالي كه به جاي توجه به اين صحبت*ها عناويني مانند حاشيه*ساز و تضعيف كننده*ي تيم ملي را به دفعات از مسوولان فدراسيون شنيديم. اينك در تيم ملي تكواندو، مربياني به عناوين مختلف حضور دارند كه تعداد آنها از تعداد بازيكنان بيشتر است. ولي آيا اين تعداد مربي بازدهي لازم را داشتند؟

قبول داريم كه ساير كشورها نيز رشد كرده*اند و با سرمايه*گذاري ويژه امروز ديگر نمي*توان تنها كره را قدرت مطلق تكواندوي جهان دانست زيرا توزيع يكنواخت مدال*هاي طلا بين هشت كشور هم نشان دهنده*ي رشد فني و هم داوري*هاي مناسب است. زيرا هرگز نديده*ايم كه تمامي مدال*ها يك جانبه به طرف كره سرازير شود.

آنچه كه مي*توان به آن اشاره كرد اين است كه پس از بازگشت تيم ملي از مسابقات جهاني پكن بهتر است با تشكيل كميته*ي ويژه*اي به بررسي دلايل شكست پياپي ملي*پوشان پرداخت تا بتوانيم از حالا اميدوار به كسب سهميه*ي المپيك پكن باشيم.

[donsaeid]

زنجان ميزبان مسابقات قهرماني كونگ*فو جهان شد


رئيس هيئت*كونگ*فو استان زنجان گفت: استان زنجان به عنوان ميزبان مسابقات قهرماني كونگ*فو جهان انتخاب شد.



علي حداديان امروز در جلسه مجمع عمومي ساليانه اين هيئت ضمن بررسي عملكرد هيئت در سال گذشته اظهار داشت: اين مسابقات از 13 تا 16 شهريور ماه سال جاري برگزار مي*شود.

وي با اشاره به اين*كه تيم منتخب جوانان و بزرگسالان آزاد استان كه دو سال متوالي قهرمان مسابقات كشوري است افزود: اين تيم به مسابقات جهاني كاپ آزاد اعزام خواهند شد.

رئيس هيئت كونگ*فو استان زنجان تصريح كرد: اين مسابقات با حضور بيش از 15 كشور در مرداد ماه سال جاري در كشور گرجستان برگزار مي*شود.

گفتني است: در اين ضمن تصويب تقويم ورزشي سال 86، تفاهمنامه برگزاري مسابقات قهرماني كونگ*فو جهان به امضا فدراسيون كونگ*فو و اداره كل تربيت بدني و هيئت كونگ*فو استان رسيد و زنجان به عنوان ميزبان مسابقات قهرماني كونگ*فو جهان انتخاب شد

[donsaeid]

جنگ آوران سبك جديد فدراسيون كونگ فو


جنگ آوران كونگ فو به جمع سبك هاي تحت پوشش فدراسيون افزوده شد.



روز گذشته كميته ساماندهي سبك هاي سازمان تربيت بدني به رياست محمدهادي حسام برگزار شد.

در اين جلسه سبك جنگ آوران كونگ فو با مسئوليت فيروز حبيب پور مورد تاييد كمتيه ساماندهي سبك هاي سازمان تربيت
بدني رسيد .

با اين تصميم از اين پس اين سبك نيز زير نظر فدراسيون كونگ فو فعاليت خواهد كرد.

* زمان برگزاري مسابقات ووشو قهرماني ايران تغيير كرد.

قرار بود اين رقابت ها از 20 تا 22 تيرماه برگزار شود كه به 28 تا 31 همان ماه تغيير يافت.

اين رقابت ها در دو بخش بانوان و آقايان و در سالن شهيد دستغيب شيراز برپا مي**شود.

[RedWine]

رشته کیک بوکسینگ که این روزها در بین دختران ایرانی علاقمندان زیادی پیدا کرده، چند سالی است که فعالیت خود را رسما در ایران شروع کرده است.
تیم کیک بوکسینگ زنان ایران نیزکه برای اولین بار به مسابقات خارج از کشور اعزام شد، در مسابقات بین المللی گرجستان به مقام قهرمانی دست یافت.

در این مسابقات که طی روزهای نوزدهم و بیستم خرداد در شهر تفلیس برگزارشد، زنان ایران با كسب 4 مدال طلا و 3 نقره به مقام قهرمانی رسیدند که یکی از این طلایی ها شیوا داودی فر، ملی پوش و قهرمان وزن 67 کیلوگرم ایران بود.

شیوا داودی فر در گفتگو با بخش فارسی بی بی سی در مورد خودش و فعالیت این رشته در ایران و کیفیت این مسابقات گفت:

من ورزش رزمی را از سال 70 شروع کردم و الان 16 سال هست که دارم ورزشهای رزمی انجام می دهم.

قبل ازاینکه کیک بوکسینگ را شروع کنم، در رشته های تکواندو، کاراته و ووشو فعالیت می کردم و عضو تیم ملی ووشو بودم.

از چه سالی کیک بوکسینگ را شروع کردی و چرا این رشته را انتخاب کردی؟

من از سال 80 کیک بوکسینگ را شروع کردم و به این دلیل این رشته را انتخاب کردم چون احساس کردم که این رشته کامل &