Announcement

Collapse
No announcement yet.

America, Minus A Human Factor

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • America, Minus A Human Factor

    Did you know that whiskey that went for 23 cents a gallon just before the Civil War was fetching 70 dollars, wholesale in Richmond by April 1864? Is that a comment on Confederate dollars? Or how much you'd want to drink with the Union Army heading your way? How much do we drink, anyway? From 1900 to 1919, the amount of money spent on alcohol increased from $955 million to $2.24 billion. But then the numbers end. After 1919, reality gets sketchy. With Prohibition, the sale of alcohol becomes illegal.

    Okay, so what about illegal drugs? In 1979, there were an estimated 29,869,000 pot tokers in this country, but that number dropped pretty steadily, to 18,710,000 in 1998. Cocaine users dropped dramatically, from 10,459,000 in 1982 to 3,664,000 in 1995, before going up by half a million two years later. What was that about? Crack?

    Such random, mind-boggling connections are the beauty and sensational weirdness of the recently released, 28.5-pound, $825, five-volume Historical Statistics of the United States, Millennial Edition.

    It's called the Millennial Edition because it's the first major update of this monumental work since the Bicentennial Edition, 31 years ago.

    What it is, really, is a marvelous walk through a bizarre notion -- that America, our culture and values, indeed our reality -- can be described in numbers.

    Humans have thought for a very long time that the universe could be so captured. The Egyptians who designed the pyramids thought it could be done in triangles and squares. Greeks such as Pythagoras even thought that everything, including beauty, could be so described. Kant described time as if it were just numbers stretched out in a straight line; space, as if it were just numbers in three dimensions. Mathematics was real and certain, and it came before the more uncertain knowledge of the human world.

    But America? This surpassingly glorious young mess? Can its essence be captured in 4,641 pages of digits?

    What an outrageous idea.

    That's why a stroll through the Millennial Edition is a strangely fortuitous, irregular and imagination-firing one.

    Why was the number of people with unclassified dry, itching skin going up, from 16.3 per thousand in 1982 to 24.6 in 1995?

    Why was the area of the state of Maryland 9,999 square miles in 1790, but only 9,941 square miles 10 years later? Where did those 37,000 acres go? To the District of Columbia? Why, in 1940, did it all of a sudden drop to 9,887? Then, from 1950 to 1960, Maryland gained 10 square miles -- 6,400 acres -- from 9,881 to 9,891. Then it started dropping precipitously, to 9,775 square miles in 1990. What happened? Were the surveyors drunk? Is the Chesapeake rising?

    More to the point, one set of questions leads to another, then another.

  • #2

    Comment


    • #3
      If the number of stonecutters and stone carvers went from 44,000 in 1900 to zero in 1980 and 1990, how do we still manage to have tombstones?

      There are no numbers about sex. Not a lot of long-term data sets, we are told. Disease and pregnancy, yes. But sex, no.

      "Numbers as reality misbehave," says Douglas R. Hofstadter in "Godel, Escher, Bach," the marvelously bestselling meditation on the intersection between human thought, creativity and mathematical ideas. "However, there is an ancient and innate sense in people that numbers ought not to misbehave. There is something clean and pure in the abstract notion of number . . . there ought to be a way of talking about numbers without always having the silliness of reality come in and intrude."

      Talk about silly realities: Barbershops, beauty salons and health clubs went from making $500 million in 1929 to more than 50 times that -- $28.5 billion -- in 1999. But what does that tell us about comely appearance? Sad is the drop in the number of "tailors and tailoresses," going from 172,000 in 1920 to 27,800 in 1990, no matter how cheaply you can get your pants at Wal-Mart.

      "There are three kinds of lies: lies, damned lies, and statistics," said Mark Twain, quoting Disraeli.

      Nonetheless, corns and calluses are going down, from 21.2 complaining people per thousand in 1982 to 16.6 in 1995.

      Migraines, however, are up -- 33.6 per thousand in 1982, 45.4 in 1995.

      Asthma is up.

      Ingrown nails are steady.

      You'd think modern medicine would have really put a dent in acute infective and parasitic conditions, but you'd be wrong. They're not down by much.

      Comment


      • #4
        Acute digestive conditions -- urp -- are going down.

        Of course, too much faith in numbers has consequences.

        In 1980, IBM predicted that the total market for personal computers in the following 10 years would be something like that year's 246,000. Not 250,000, but a nicely precise, confidence-inspiring 246,000. The actual outcome was almost exactly 100 times greater. If the leaders of IBM had been more optimistic, would they have ever dreamed of letting their operating system be supplied by some snot-nosed kid named Gates?

        Tysons Corner looks the way it does because it was created by the marketplace for commercial real estate. The marketplace is a wonderful thing, allowing us to eat good food and live in nice houses. But, by definition, the market can process only things that can be measured in dollars. Not all things can. "Beauty" is notoriously difficult to quantify. Thus we have this strange world in the early 21st century in which Americans remain the most widely traveled and highly educated civilization in history. Many of us know firsthand the difference between Paris and the old East Berlin. Yet emulating the lessons of the Left Bank and what constitutes "nice" does not easily plug into the numbers of "the deal."

        Here's what we know:

        Foreign travel by U.S. residents climbed from $1.307 billion a little more than a century ago (in 1987 dollars), to $2.893 billion in similar constant dollars in 1929.

        Spending on higher education per year soared from $380 million to $2.893 billion in that 29-year period.

        Meanwhile, the automobile had begun its relentless roll. We spent $2.6 billion on new cars in 1929, just before the stock market crash. That spending dropped to $600 million in 1932 and essentially nothing during the war years. Then came the postwar boom. New car sales accelerated to $10.3 billion in 1950. Fifteen years later, increases by tens of billions of dollar became regular, passing $20 billion in 1965, $40 billion in 1977 (after a dip during the first energy crisis), and $80 billion in 1985, finally hitting $99 billion in 1986, when it began to level off and even shrink. In part that's because used car sales began to take off. From a market of essentially zero in 1929, used car sales were more than $20 billion in 1984, and $50 billion in 1995.

        The built environment that now surrounds us, marked by shopping centers and office campuses -- and their parking lots -- is the result.

        We may define ourselves and others by numbers -- he's a GS15, she's a 36-24-36.

        But numbers tell you everything, and nothing. What does knowing what a slave cost tell you about being a slave? Did anyone record how many migraines slaves had? What did they weigh? How much did they eat?

        Counting things may have started as an act of faith, giving us control over the universe. If you can count the days, you can determine how much food and firewood you'll need until spring returns, giving you control over nature, or so the builders of Aztec temples and Stonehenge believed.

        But the world doesn't really look like numbers, although it does obey Einstein's laws.

        "The world is a buzzingly complicated thing," Sutch agrees. "To make sense of it, we abstract. We don't tell you everything we see and smell and hear. We pick out what we think is important. Think of it as a painting or a poem. It may be meaningful, beautiful or evoking emotion. But it is incomplete. That's why Magritte, in his painting of an apple, wrote below it, in French, 'This is not an apple.' Social scientists would say the same thing. These are abstractions with a purpose, to say something insightful or provocative about concerns people have today."

        That's why thumbing through the Millennial Edition is like cleaning out your mother's attic and finding a big old box of snapshots. You compulsively make connections. Was that Grandfather Alphonse? What a bizarre moustache. No wonder cousin Fred looks the way he does. This photo of a woman in a tennis outfit. Was that Aunt Agnes before she became a nun? Wow. Great legs.

        The photos are pretty random and not much of a narrative until they are made into an album, probably with the help of an older relative. You can piece this album together however you wish. But until then, you don't have a story of who you are and how you got that way. All you've got is a box of historical snapshots.

        Comment


        • #5
          never mined
          Last edited by Guest; 05-02-2006, 08:44 AM.

          Comment


          • #6
            Originally posted by ramin2999
            whate are you trying to say with all this?
            that america is bad?
            Is just an inform from Washington Post,nothing else !

            Comment


            • #7
              Originally posted by RedWine
              Is just an inform from Washington Post,nothing else !
              hey redwine never mind what i said, when i read the whole thing from begening to end i accutualy really appriciated thanks for the post.

              Comment


              • #8
                tashakor redwine

                Comment


                • #9
                  انسان و زمان



                  زمان بى‏وقفه، آدمى را از جوانى و نيرومندى، به پيرى و ناتوانى سوق مى‏دهد و لاجرم، زندگى را به سراشيب مخوفى مبدل مى‏كند كه پايان آن مرگ انسان است; و اما، رعب‏آورتر اين كه مرگ انسان به معناى پايان زمان نيست .


                  بى‏گمان، براى هر انسانى، زمان گذرا، موحش‏ترين و رام‏نشدنى‏ترين و آزاردهنده‏ترين وجه زندگى اين جهانى است; زيرا هر چند، بشر در خلال قرون و اعصار توانسته است‏بر بسيارى از دشوارى‏ها; از قبيل بيمارى و تاريكى و گرسنگى و تنهايى و مانند آنها - به‏طور نسبى - مهار زند; ليكن در ايستادن يا كند كردن حركت‏بى‏امان زمان به سوى آينده، هيچ موفقيتى به كف نياورده و همواره خود را در برابر آن، سخت‏بى‏سلاح ديده است: زمان بى‏وقفه، آدمى را از جوانى و نيرومندى، به پيرى و ناتوانى سوق مى‏دهد و لاجرم، زندگى را به سراشيب مخوفى مبدل مى‏كند كه پايان آن مرگ انسان است; و اما، رعب‏آورتر اين كه مرگ انسان به معناى پايان زمان نيست .

                  از سوى ديگر، زمان گذرا - كه با حضور هميشگى و دهشت‏آور خود، غلبه‏اى بى گفت‏وگو بر انسان دارد - در همه حال، او را وامى‏دارد تا با حسرت و اسف، گذشته را در ياد آورد: هر روز بدتر از ديروز و هر سال بدتر از پار، شمرده مى‏شود; روزها و سال‏هايى كه از منتهى‏اليه آنها، مفهوم عصر زرين، چون خاطره‏اى وهم‏آلود در يادها مانده; عصر آغازين سراسر شادكامى و آسودگى و بهشت‏نشينى كه با هبوط فاجعه‏سان انسان، از دسترس بيرون افتاده است .

                  چنين است كه هم شخص انسان و هم نوع انسان، در ميانه دو حسرت و هراس ايستاده‏اند; حسرت بر گذشته و هراس از آينده: گذشته‏اى كه در آن، هم شخص انسان در بالندگى و به‏نيرويى بود و هم نوع انسان، در زرينگى; و آينده‏اى كه براى شخص انسان، فرتوتى و مرگ به ارمغان مى‏آورد و براى نوع انسان، تباهى .

                  اما درك انسان از مفهوم زمان، تنها به زمان گذرا; يعنى زمانى كه در جهان سپنجى، جارى است - و سال‏ها گام‏هاى ناگزير آن هستند - ، پايان نمى‏پذيرد . در برابر چنين زمانى كه حسرت و هراس از آن، فرومى‏بارد، انسان جنس ديگرى از زمان را هم مى‏شناسد كه ناگذر است و بر زمان گذراى جهان سپنجى، برترى و احاطه دارد . اين زمان ناگذر، از آن جهان مينوى است كه همه رويدادهاى آغازين سپندينه در آن، رخ داده‏اند; يعنى انسان زمان را بر دو بخش، تقسيم شده مى‏يابد; زمان سپنجى كه گذرا و گيتيانه و لاجرم، وحشت‏آفرين است و ديگرى زمان مينوى كه ناگذر و ازلى و سرشار از خوشى و سپندينگى است .

                  پرواضح است كه زمان مينوى جنس و معيارى جداگانه را برمى‏تابد: شش روزى كه در طى آن، خدا جهان را آفريد، طرف قياس با روزهاى سپنجى نيستند; شهادت يك قديس، به لحظه يا سرزمينى خاص محصور نمى‏شود; نمود و بروز و تاثير هر واقعه‏اى در آن، از ازل تا به ابد، به يك اندازه است; و بر همين منوال، در چشم انسان، اصالت و واقعيت تنها از آن رويدادهايى است كه در زمان ازلى و مينوى، رخ داده باشند; زمانى كه در آن، خلقت پديدار گشت و انسانى كه امروز سرگشته جهان سپنجى شده، در آن، بس بى‏اندوه و بهشت‏نشين بود .

                  انسان، در برابر هراسى كه گذر روزمره زمان سپنجى مى‏آفريند، نمى‏تواند بى هيچ كنش و كوششى باقى بماند . سهل است; با اندك دقتى، مى‏توانى ديد كه همت در مغلوب كردن زمان سپنجى و برانداختن و متوقف كردن و باژگونه‏سازى آن، بر تمام فرآيندهاى ذهنى و رفتارى انسان تاثيرى عظيم نهاده است . به‏عبارت ديگر، انسان كه همواره و با دژكامى، خويش را در برابر استيلاى همه‏جانبه و كاهنده و جارى زمان سپنجى، درمانده و تنها مى‏يابد، كوشش مى‏كند تا آن‏را از مقام واقعيت ملموس زندگى روزمره خود، ساقط كند و حضور آن‏به‏آن دردناكش را به فراموشى بسپارد . چنين فرآيندى، تنها از يك راه، ممكن است: انسان بار ديگر، خويش را به زمان مينوى بازگرداند; يعنى در هر آن، با رويدادهاى ازلى جهان برين، انباز شود يا رفتارهاى مينوى را تكرار كند .

                  چنين است كه انسان، زمان سپنجى را در قياس با زمان مينوى، تحقير مى‏كند و آن را چنان ناچيز مى‏شمارد كه فاصله خود با گذشتگان را به چند ساعتى مى‏كاهد، يا آينده و اكنون را مانند دو انگشت قرين هم مى‏بيند . اين رويكرد را مى‏توان به آشكارگى در رفتار مردمان از اشارات روزمره مردم، گرفته تا تنبيهات عارفانه ايشان ديد . اما، بايد دانست كه در لايه‏هاى درونى انديشه انسان‏ها، سازوكارهاى پيچيده‏ترى براى پيوستن به زمان مينوى هستند كه بازشناسى آنها محتاج دقت است . يكى از اساسى‏ترين اين سازوكارها، بازايستادن از "خودبودن" است: "خودبودن" يعنى هر آن جايگاهى معين در محور زمان داشتن; يعنى حسرت بر گذشته و هراس از آينده را رنج‏بردن; يعنى در مسير زمان سپنجى، لحظه به لحظه فروكاهيدن و به نابودى پيوستن . به‏عبارت ديگر، انسان مى‏كوشد تا از زمان سپنجى بگريزد و در زمان مينوى، زندگى كند و اين آرمان وقتى محقق مى‏شود كه "خود" نباشد; يعنى در كردار و رفتار و پندار، كهن‏الگويى ارج‏مند و سپندينه را كه به زمان مينوى تعلق دارد، انبازى يا تكرار كند .

                  مثال‏هاى بى‏شمارى مى‏توانند، ما را با چگونگى منش انسان براى برانداختن و فراموشيدن زمان سپنجى، از طريق انبازى با رخدادها و كهن‏الگوهاى مينوى راهنمايى كنند . براى پرهيز از اطناب، دو نمونه را برمى‏شماريم:

                  1) در چشم‏انداز انسان، شهادت يك قديس رخدادى است كه وقوع آن در عرصه گيتى، تنها نمودى اين دنيايى از واقعه‏اى مينوى است كه هر سال، بار ديگر و از نو، در عرصه جهان سپنجى، تكرار مى‏شود . به عبارت دقيق‏تر، در چشم انسان، چنين قديسى خود در زمان مينوى، شهيد شده بوده و يكى از تجليات اين شهادت مينوى در عرصه گيتى، وقوع همه ساله آن است; يعنى، در اين‏جا، نقش زمان سپنجى فقط يادآورى رويدادى مينوى است كه از هر حيث، برتر و والاتر از يك رويداد سپنجى است; رويدادى كه اگرچه هرگز در هيچ‏يك از مختصات چهارگانه اين جهانى، محصور نمى‏شود; اما زمان و مكانى خاص را در گيتى، به يمن وجود خود، متبرك‏تر مى‏گرداند . به‏عبارت ديگر، شهادت مينوى يك قديس از ازل تا به ابد، به يك ميزان، حضور و تاثير دارد و اگرچه تمام گيتى را از خود سرشار مى‏گرداند، ليكن براى انسان گرفتار جهان سپنجى، در يك آن و مكان، نمود و بروز خاص‏ترى پيدا مى‏كند .

                  چنين است كه انسان گريزان از زمان سپنجى، هرگز به پاس‏داشت "سالگرد" شهادت قديس نمى‏نشيند; بلكه دقيقا و صراحتا خود شهادت را تعزيت مى‏گويد; و فقط تعزيت نمى‏گويد، بلكه با آن درمى‏آميزد و بازش مى‏آفريند; يعنى، خود سپنجى را فراموش مى‏كند، زمان گذرا را به باژگونگى مى‏كشاند و با قرار گرفتن در زمان ناگذر ازلى، واقعه شهادت قديس را كه - هم‏چون تمام رويدادهاى مينوى - همواره "هست"، بار ديگر و با تمام وجود، تجربه مى‏كند .

                  آيين‏هاى عزادارى براى شهادت قديس، در همين چارچوب معنا مى‏يابند; زيرا با اين آيين‏هاست كه انسان مى‏تواند لحظه مينوى شهادت را هر چه كامل‏تر، بازآفرينى كند: او بر خويش لت مى‏زند تا از طريق دردى كه بر خود تحميل مى‏كند، با رنج قديس در لحظه شهادت همراه شود و به انجام اعمال نمادين مى‏پردازد، تا از كمند تكرارات جهان سپنجى برهد و با رويدادى كه غيرتكرارى و مينوى است، انباز شود .

                  اين‏گونه، براى انسان، سپندينگى آن و مكانى كه يادآور شهادت قديس است، به اين دليل است كه او با قرار گرفتن در چنان آن و مكانى، آسان‏تر مى‏تواند زمان سپنجى را به باژگونگى بكشد و البته، انسانى برتر شمرده مى‏شود، اگر بتواند فارغ از آن و مكان ويژه، در هر آن و مكانى از جهان سپنجى، به درك عينى لحظه هميشه ماناى شهادت قديس نايل گردد .

                  2) مفهوم نوروز و گردش ادوارى سال سپنجى، با آرمان‏هاى انسان براى برانداختن زمان، پيوستگى بسيار ژرفى دارد; زيرا هر نوروز مظهر و نمود ساليانه‏اى از رويداد خلقت گيتى در زمان مينوى است . به‏عبارت ديگر، خلقت هم‏چون شهادت قديس، رويدادى ازلى است كه در زمان مينوى، رخ داده است و همه ساله در عرصه جهان سپنجى تكرار مى‏شود . اين‏گونه، مى‏توانى ديد كه همه آيين‏هاى متنوع نوروزى، رفتارهايى نمادين هستند كه انسان را با كهن الگوى خلقت پيوند داده، او را به ادراك زمان مينوى رهنمون مى‏شوند: خانه‏تكانى جشن گرفتن هبوط فروهرها و انبازى با آنهاست كه از قيد زمان سپنجى رهيده‏اند; ميرنوروزى و سيزده نوروز سپرى شدن آشوب ازلى پيش از خلقت را تكرار مى‏كنند; حاجى‏فيروز يادآور زنده‏شدن و سرخى طبيعت مرده و سياه شده از جور زمستان است; سبزه‏روياندن تكرار فرخندگى بهار گيتى است و . . . چنين است كه در لحظه نوروز، انسان با نزديكانش روبوسى مى‏نمايد و پيمان‏ها تازه مى‏كند، تا گذشته را به تمامى برافكند و چون خلقت مينوى، همه چيز را از نو آغاز كند .

                  در اين‏جا هم، نظير آنچه درباره شهادت قديس گفتيم، براى انسان، خلقت مفهومى مينوى و البته برتر از سازوكارهاى حاكم بر جهان سپنجى را داست . بنابراين، خلقت نيز به هيچ آن و مكانى در گيتى محدود نمى‏شود; بلكه حقيقتى است كه در جهان مينوى، همواره "هست" و در نتيجه، در هر آن و مكان ناويژه‏اى مى‏توان تكرارش كرد; تكرارى كه در هر بار، زمان سپنجى را باژگونه مى‏كند و انسان را با زمان مينوى، همراه مى‏گرداند . اين چنين است كه براى انسان، هر نوآغازيدنى چونان خلقت مينوى، گذشته را در زمان سپنجى، از معنا تهى مى‏كند و آن را در كنج فراموشى مى‏افكند .

                  مفهوم دقيق توبه و انابت، در همين چارچوب عيان مى‏شود: زمان سپنجى اساسا با يك گناه‏ورزى آغاز شد و تعين يافت; در نتيجه، انجام هر بار توبه در سطح شخص انسان، به مثابه رجعت‏به هنگام زاده شدن است كه تماما پاكى و بى‏گناهى بود و در سطح نوع انسان، به معناى درنورديدن زمان سپنجى و بازگشت‏به عرصه سراسر خرمى جهان مينوى است .(هم اين‏جا بگويم كه رمز برگزارى آيين‏هاى انابت‏يا عزادارى دسته‏جمعى همين است) .

                  بايد دانست كه انسان براى باژگونه‏كردن زمان سپنجى، نياز به ايستارهايى دارد كه زمان در آنها، خودبه‏خود، متوقف شده است . اين ايستارها، فقط آيين‏ها و باورها نيستند; بلكه گاه در هيات مكان‏ها و بناهايى قد علم مى‏كنند كه نقطه اتصال جهان مينوى با جهان سپنجى شمرده مى‏شوند; يعنى، انسان مكان‏هايى را مى‏شناسد كه به سبب پيوند با جهان مينوى، سپندينه شده‏اند و او هنگام حضور در چنين مكان‏هايى، از قيد زمان گذراى وحشت‏آفرين رهايى مى‏يابد . واضح است كه سپندينگى اين مكان‏ها، با تحول در باورهاى دينى انسان‏ها، دست‏خوش تغيير نمى‏شود و همواره برقرار مى‏ماند; يعنى، انسان در هر حال، با قرار گرفتن در چنين مكان سپندينه‏اى، جهان مينوى را در دسترس‏تر مى‏يابد .
                  نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                  صادق هدايت؛ بوف کور

                  Comment


                  • #10


                    محض نمونه، مى‏توان به هزاران بقعه و بارگاه امام‏زاده‏هاى مجهول‏الهويه‏اى كه در سرتاسر ايران وجود دارند، اشاره كرد: به هر روستاى دورافتاده‏اى كه پا بگذارى، حرمى - ولو حقير - را مى‏يابى كه به ادعاى اهالى، فرزند يا فرزندزاده امامى معصوم در آن دفن شده است . از شمار معدودى گذشته‏تر، بسيارى از اينان يا شجره‏نامه ندارند، يا اگر دارند، در جعلى بودن‏شان شك نيست . با اين وصف، مى‏توانى ديد كه مردمان سخت دل‏بسته آنها هستند: دشوارى‏ها را به نزد آنان شكوه مى‏برند; علاج بيمار خود را ايشان مى‏طلبند; آيين‏هاى سوگوارى را در جوار آنان برگزار مى‏كنند; نذورات خود را تقديم‏شان مى‏كنند; مردگان دفن‏شده در جوار آنان را به دور از عذاب مى‏دانند و خلاصه، امام‏زاده يك روستا يا يك محله را محور و مرجع زندگى انسان‏ها مى‏يابى .

                    با نگاهى ژرف، مى‏توان فهميد كه اين امام‏زاده‏انگاشته‏شدگان، در اصل، ايستارهايى هستند كه به انسان كمك مى‏كنند تا از " خودبودن" بگسلد و رنج زمان سپنجى را به فراموشى بسپارد: او هنگامى كه ناهموارى‏هاى زمانه در محنتش انداخته‏اند، وضويى مى‏سازد و با پاى برهنه و در كمال اخلاص، روى به جانب چنان آستانى كه مقدس شمرده شده است، مى‏نهد; اعمالى آيينى انجام مى‏دهد; نذرى مى‏بندد يا قربانى‏اى نثار مى‏كند . در نتيجه، چنان مى‏نمايد كه پا را از عرصه تنگ جهان سپنجى به بيرون نهاده و با ورود آيينى به مكانى مينوى; يعنى تشرف، زندگى را بار ديگر آغاز كرده و گذشته را برانداخته است . به عبارت ديگر، مكان سپندينه جايى است كه در آن به لطف پيوستگى با جهان مينوى، مى‏توان زمان سپنجى را باژگون كرد، گذشته را برانداخت و شروعى دوباره را رقم زد .

                    معناى توسل دقيقا در چنين بسترى شكل مى‏گيرد: انسان نمى‏كوشد تا همه رفتارهاى ارج‏مند يك قديس را مو به مو تكرار كند; بلكه مى‏كوشد تا خويش را به آن قديس پيوند زند . به‏عبارت ديگر، براى انسان، قديس الگو نيست; بلكه كهن‏الگوست; يعنى انسان در توسل‏جويى، براى خودش، سرلوحه‏اى عملى يا نظرى از كنش‏ها و انديشه‏هاى قديس نمى‏سازد; بلكه مى‏كوشد تا هم‏چون هر كهن‏الگوى ديگرى با او درآميزد و شاخص‏ترين لحظات او را كه معمولا شهادتش است، بازآفريند و آن را تجربه كند . چنين است كه مى‏بينى از تمام تاريخ زندگى بيش‏تر قديسان، فقط مختصرى از ولادت، و شرح مفصلى از شهادت، برجاى مانده و مابقى در طاق نسيان افتاده است . علت اين رويكرده اين است كه براى انسان، قديسان الگوهايى سزاوار "شناخت" نيستند; بلكه كهن‏الگوهايى هستند كه درپيوستن با آنان، رهايى از جهان سپنجى و فراموشى گذشته ممكن مى‏شود (و البته معلوم است كه هر چه به طريق اغراق، بر درجه سپندينگى آنان بيفزايند، پيوستگى با آنان مفيدتر و رهاننده‏تر است . اين‏گونه، مى‏بينى كه گاه نه تنها قديسان; كه مرشدان و اقطاب را نيز مرتبه الوهى مى‏بخشند و لاجرم خود در پيوستن به ايشان، نهايت‏سپندينگى را حس مى‏كنند .)

                    بارى، تمام آنچه تاكنون آورديم، نمودارهايى بودند، از كنش‏هاى فكرى و آيينى سنتى انسان در برابر زمان سپنجى . اما چنان‏كه ناگفته پيداست، همه انسان‏ها در پى باژگونه‏كردن زمان سپنجى نيستند; برعكس، بوده‏اند و هستند انسان‏هايى كه خواهان برانداختن زمان مينوى‏اند و همه اصالت و واقعيت را از آن زمان و جهان سپنجى مى‏دانند . چنين انسان‏هايى گرچه زمان سپنجى را واقعيت غيرقابل اجتناب زندگى خويش مى‏بينند; اما هرگز در پى برافكندن آن برنمى‏آيند; بلكه كوشش مى‏كنند تا به مدد دانش خود با آن به سازگارى برسند و تحمل پذيرش نمايند . اين يعنى كوشش براى "معاصربودن" در همه حال; يعنى از درك زمان حال، گريزان نبودن و در پى برانداختن گذشته، برنيامدن و آينده را به عمر سپنجى، محصور دانستن .

                    چنين انسانى در عوض هراس از آينده و حسرت برگذشته، مى‏كوشد تا اكنون را تجربه كند و چون به جهان مينوى اعتقادى ندارد، همه ملكوت آرمانى خود را نه در آسمان، بلكه دقيقا بر زمين بنا مى‏كند . در نتيجه، از چشم او، شهادت قديس رخدادى به تمامى، سپنجى و تاريخى و مربوط به گذشته است كه هيچ برجستگى خاصى ندارد; توبه معناى بازآغازى نمى‏دهد و توسل هم جز خردورزيدن و عبرت‏آموختن نيست و . . . الخ .

                    اما، از سويى ديگر، در ميانه دو انسانى كه مى‏كوشند از زمان مينوى و زمان سپنجى، يكى را براندازند، دين‏مدارانى ايستاده‏اند كه از آن هر دو زمان، هيچ‏يك را به تمامى، برانداختنى نمى‏بينند . در چشم انسان دين‏مدار، زمان سپنجى عرصه‏اى كوتاه است كه عاقبت‏به معاد مى‏پيوندد . يعنى، او گيتى را لحظه‏اى گذرا مى‏بيند كه ميان دو نقطه ازلى و ابدى قرار دارد . در نتيجه، انسان دين‏مدار، براى زمان سپنجى ارزش قايل است; هر چند كه اصالت نهايى را به جهان مينوى مى‏دهد و دنيا را هجرانى مى‏بيند كه عاقبت‏به وصل مى‏انجامد .

                    پر واضح است كه براى چنين انسانى، پادافره و پاداش فرجامين گيتى رنج ناشى از زمان سپنجى را تحمل‏پذير مى‏كند; يعنى، او با ايمان به معاد، به‏جاى اين‏كه سعى كند، براى پيوستن به جهان مينوى، زمان سپنجى را باژگونه گرداند، روى به آينده مى‏نهد و اين‏گونه لحظات رنج‏آورى را كه پيش‏روى دارد، تحمل مى‏كند .

                    به عبارت ديگر، انسان دين‏مدار، بر خلاف انسان سنتى يا انسان معاصر، در پى تحقير زمان برنمى‏آيد . او در عين‏حال كه زمان مينوى را مى‏ستايد، رنج ناشى از زمان سپنجى را در خدمت اعتلاى ايمان خويش قرار مى‏دهد و زندگى در گيتى را بى هدف يا تحميل شده، نمى‏يابد . اين‏گونه، شگرف‏ترين تاثيرى را كه دين بر انسان مى‏نهد، مى‏توان دريافت: او همه آن مفاهيمى را كه انسان داراى تفكر سنتى درباره گيتى به كار مى‏بست، به سطح ايمان فردى خود مى‏كشاند: جهان اصغر; يعنى، او همواره در كشش و كوشش است تا ايمانش را تازه گرداند، هم‏چنان‏كه هر از گاهى، جهان از نو خلق مى‏شود; يعنى، او تمام پديده‏هاى گيتى را آياتى الهى مى‏بيند كه هر يك مى‏تواند او را از شوق ايمان بارور كند; يعنى گيتى را چنان مى‏زيد كه گويى ابدى است و معاد را چنان مى‏انديشد كه انگار، در حال رخ دادن است; يعنى انسان دين‏مدار، تعادلى ميان انسان سنتى و انسان معاصر برمى‏آورد كه در آن، ايمان به معاد، جهت‏گيرى اصلى را مشخص نموده است .

                    واضح است‏حفظ اين تعادل از كژى به اين يا آن سوى، آسان نيست; زيرا انسان دين‏مدار را تفكر سطحى و البته خودفريبى، همواره در كمين بايد ديد: سهل است كه او در زير پوسته‏اى از دين‏دارى، در معنا، انسانى به تمامى، سنتى باشد و حتى همه آموزه‏هاى دينى را قلب ماهيت كرده باشد; يعنى از هر آنچه در دين هست، كهن‏الگو بسازد . يا چنان در ورطه لفاظى و تاويل بيفتد كه عملا شاخص‏ترين باور دينى، يعنى ايمان به معاد را از عرصه زندگى سپنجى خود، حذف نمايد; يعنى در پوسته، دين بورزد و در باطن، كم‏ترين تاثيرى از آن نپذيرد . از اين بدتر، وقتى است كه برجاى برآوردن تعادلى از انسان سنتى و انسان معاصر، ملغمه‏اى از اين‏دو، آن هم به نام دين‏دارى پديدار مى‏گردد . در اين هنگام، انسان در ظاهر دين‏مدار فريب‏كارانه، از آموزه‏هاى دينى، كهن‏الگوهايى سدمانند مى‏سازد كه ميل به عبور از آنها در حكم ارتداد از اصل دين است; يعنى نه فقط رخصت نمى‏دهد تا كسى آن كهن‏الگوها را در هيات الگو ببيند; بلكه كسى را كه چنين جراتى به خود بدهد، خارج از دين مى‏شمارد; يعنى، او كه خود در معاصر بودن و بى اعتقادى به جهان مينوى، گوى سبقت را از همگان ربوده‏است، اجازه نمى‏دهد تا كسى پاى به زمان سپنجى بنهد!

                    اين‏گونه، مى‏توانم گفت كه به نسبت انسان سنتى - كه ساده‏دلانه در پى رجعت‏به گذشته است - ، و انسان معاصر - كه مشتاقانه تجربه اكنون را در سر دارد - ، مدرن بودن براى انسان دين‏مدار، كارى شاق‏تر، مخاطره‏آميزتر و پر زحمت‏تر است كه بى‏گمان نياز به خردورزى مداوم دارد . . . ، آيا ما توانسته‏ايم آموزه‏هاى گران‏قدر پيامبران الهى را ميراث‏دارانى سزاوار باشيم؟
                    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                    صادق هدايت؛ بوف کور

                    Comment


                    • #11
                      نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                      صادق هدايت؛ بوف کور

                      Comment


                      • #12
                        نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                        صادق هدايت؛ بوف کور

                        Comment


                        • #13
                          نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                          صادق هدايت؛ بوف کور

                          Comment


                          • #14
                            نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                            صادق هدايت؛ بوف کور

                            Comment


                            • #15
                              نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                              صادق هدايت؛ بوف کور

                              Comment

                              Working...
                              X