Announcement

**abadani69** · 07-21-2006, 08:47 PM

HISTORY OF THE SHRINE OF
IMAM HUSAIN IBN ALI IBN ABI TALIB

Unlike any other city, Karbala has its named engraved in the memory of generations, and in the expanse of the Muslim world...

Believers remember that name with sorrow and distress, for they remember the history of the master of all martyrs, Imam Husain, peace be upon him, and his sacrifice for Islam.

The wave of visitors never stopped coming to Karbala, from the time the Umayyad and Abbaside caliphs prevented the construction of the shrines to the time the believers were able to build the precinct, despite the hardships and difficulties imposed on them.

And today, since Karbala is witnessing new calamities, and the mausoleums of Imam Husain [a] and his companions are subjected to destruction and neglect, and visitors are prevented from reaching that place, it is suitable to familiarise ourselves with Karbala...

Two main roads lead the visitor to Karbala. One is from the Iraqi capital Baghdad, through Al-Musails, and the other is from the holy city of Najaf. However, either one excites the visitor with its greenish scenery along the sides.

Upon reaching Karbala, the holy place would draw the visitor's attention to its glorious minarets and domes shining due to the light of its lord.

At the city's entrance, the visitor finds a row of houses decorated with wooden columns, and while proceeding further towards the holy mausoleum, he sees architechture similar, to some extent, to modern ones.

Upon reaching the holy shrine, one finds himself in front of a boundary wall that surrounds wooden gates covered with glass decorations, and when one enters one of those gates, he enters a precinct surrounded by small rooms called "Iwans".

The holy grave is located in the middle of the precinct, surrounded by square shaped structures called "Rawaq".

The grave itself is located in the middle of the grave site with golden windows around it, with beautiful illumination. It really is something great to see.

"Karbala" Origin & Meaning

There are many opinions among different investigators, as to the origin of the word "Karbala".
Some have pointed out that "Karbala" has a connection to the "Karbalato" language, while others attempt to derive the meaning of word "Karbala" by analysing its spelling and language. They conclude that it originates from the Arabic word "Kar Babel" which was a group of ancient Babylonian villages that included Nainawa, Al-Ghadiriyya, Karbella, Al-Nawaweess, and Al-Heer. This last name is today known as Al-Hair and is where Imam Husayn's [a] grave is located.

The investigator Yaqut al-Hamawy had pointed out that the meaning of "Karbala" could have several explanations, one of which is that the place where Imam Husayn [a] was killed is made of soft earth - "Al-Karbalat".

Other writers made the connection between the name and the disastrous event which painted the desert with blood, and so the word "Karbala" was said to compose of two Arabic words: "Karb" meaning grief and sorrow, and "Balaa" meaning affliction. Such a connection, in fact, has no scientific evidence, since Karbala was known as such even before the arrival of Imam Husain, peace be upon him.

Martyrdom and popularity

Karbala was at first an uninhabited place and did not witness any construction activity, although it was rich in water and its soil fertile.

Following the tenth of Muharram 61 AH (680 AD), after the martyrdom of Imam Husain [a], people from far as well as tribes living nearby started visiting the holy grave.

A lot of those who came, stayed behind and/or asked their relatives to bury them there after their demise.

Despite many attempts by successive rulers, such as Al-Rashid and Al-Mutawakkil, to put a restriction on the development of this area, it has nonetheless spread with time to become a city.

Bounty of visiting Imam Husayn [a]

There is a lot of benefit and great spiritual reward in visiting the grave of Imam Husain [a]. The Prophet [s] has said of his grandson Imam Husain [a]: "Husain is of me and I am of him". Several narrations mention that visiting the grave of Imam Husain [a] relieves one of worldly afflictions as well as those after death.

Believers, therefore, come from all parts of the world all year round to receive the honour of visiting Imam Husain [a], particularly during the first ten days of Muharram (Ashura) and the twentieth of Safar (the fourtieth).

One common Iraqi custom during that season is to go walking from Najaf to Karbala, reflecting their strong adhesion to and adoption of the morals and principles for which Imam Husain [a] struggled and attained martyrdom.

Mausoleum of Imam Husain, peace be upon him
The historian Ibn Kuluwayh mentioned that those who buried Imam Husain [a], made a special and rigid construction with signs above the grave.

Higher and bigger constructions above the grave started during the ruling of Al-Saffah, but Harun al-Rashid later on, put heavy restrictions to prevent people from visiting the grave.

At the time of Al-Mamun, construction around the grave resumed until the year 236 AH when Al-Mutawakkil ordered the destruction and digging of the grave, and then filling the pit with water. His son, who succeeded him, allowed people to visit the grave site, and since then building the precinct to the grave increased and developed step by step.

On the other hand, the historian Ibn Al-Athir, stated that in the year 371 AH, Aadod Al-Dawla Al-Boowayhi became the first to largely lay the foundations for large scale construction, and generously decorated the place. He also built houses and markets around the precinct, and surrounded Karbala with a high boundary wall turning it into a strong castle.

In the year 407 AH, the precinct caught fire due to the dropping of two large candles on the wooden decorations, but Hasan ibn Fadl (the state minister) rebuilt the damaged sections.

History has recorded the names of several rulers who shared the honour of widening, decorating or keeping the precinct in good condition. Amongst them is Fateh Ali al-Qajari, who in 1250 AH ordered the construction of two domes. One over Imam Husain's [a] grave and the other over his brother Abu al-Fadl Abbas [a].

The first dome is 27 meters high and completely covered with gold. At the bottom, it is surrounded with 12 windows, each of which is about 1.25 m away from the other, from the inside, and 1.30 m from the outside.

The mausoleum has an area of 59 m / 75 m with ten gates, and about 65 rooms (I wans), well decorated from the inside and outside, used as classrooms for studying.

As for the grave itself, in the middle of the precinct, it is called the "Rawda" or garden and it has several doors. The most famous one is called "Al-Qibla" or "Bab al-Dhahab". When it is entered, one can see the tomb of Habib ibn Madhahir al-Asadi, to the right hand side. Habib was a friend and companion of Imam Husain [a] since their childhood. He was one of those who was honoured with martrdom at the Battle of Karbala.

The resting place of Abbas b. Ali, peace be upon him
Abu al-Fadl Abbas, peace be upon him, was the brother of Imam Hasain [a] and Imam Husayn [a] and the standard-bearer of Imam Husain [a] in the Battle of Karbala. He is well known in history for his valour, loyalty and similarity to his father, the Lion of God, Ali b. Abi Talib, peace be upon him.

The grave of Abbas [a] received similar attention as that of Imam Husain [a]. In the year 1032 AH, the King Tahmaseb ordered the decoration of the grave's dome. He built a window on the 'darih' around the grave and organized the precinct. Other similar activities were done by other rulers.

As a matter of fact, Karbala contains, besides the grave of Imam Husain [a] and his brother, the grave of all the 72 martyrs of Karbala. They were buried in a mass grave which was then covered with soil to the ground level. This mass grave is at the foot of Imam Husain's [a] grave. In particular, besides Imam Husain's grave are the graves of his two sons Ali Akbar and 6-month old Ali Asgher.

**abadani69** · 07-21-2006, 08:48 PM

**abadani69** · 07-21-2006, 08:49 PM

در بيان عدد اولاد حضرت امام حسين عليه السلام *

شيخ مفيد ره فرموده كه آن حضرت را شش فرزند بود چهار تن از ايشان پسران بودند :

1 - علي بن الحسين الكبر ( امام سجاد ( ع ) ) و كنيت او ابو محمد است و مادرش شاه زنان دختر كسري يزجرد است .
2 - علي بن الحسين الاصغر معروف به علي اكبر كه در كربلا با پدرش شهيد شد به شرحي كه در سايت اماده است و مادرش ليلي دختر ابومره بن عروه بن مسعود ثقفيه است
3 - جعفر بن الحسين است و مادر او زني از قبيله قضاعه و او در حيات پدر وفات يافت و اولادي نداشت .
4 - عبد الله ( معروف به حضرت علي اصغر ) و او نيز در كربلا در كنار پدر به زخم تيري شهيد گشت كه در فرازهايي از عاشورا آمده است .
اما دختران : يكي سكينه است كخ مادر او رباب دختر امرئ القيس است و اين رباب نيز مادر عبد الله بن الحسين است و دختر ديگر فاطمه نام داشت و مادر او ام اسحاق دختر طلحه بن عبيد الله تيميه است.

كه البته در تعداد فرزندان حضرت امام حسين (ع) تا 9 تن نيز روايت شده است

**abadani69** · 07-21-2006, 08:49 PM

**abadani69** · 07-21-2006, 08:50 PM

توضيح عكس العمل دوم:
در آن روز جهان اسلام سه مركز بزرگ و موثر داشت مدينه كه دارالهجره بود.

شام كه دارالخلافه و كوفه كه قبلا دارالخليفه بود و اميرالمومين علي (ع) در آنجا مركز حكومت خود قرار داده بود.

بعلاوه كوفه شهري جديد التاسيس بود كه بوسيله سربازان اسلام در زمان عمر بن الخطاب (ل) ساخته شد و آنرا سربازخانه اسلامي مي دانستند، وقتي مردم كوفه مي فهمند كه امام با يزيد بيعت نكرده نامه به امام مي نويسد كه اگر به كوفه بيائيد ما شما را ياري مي كنيم و تاريخ قضاوت خواهد كرد كه زمينه مساعد بود ولي امام حسين از اين فرصت طلائي استفاده نكرد و اگر پاسخ مثبت دهد مي دانست كوفيان غيرت ندارند و ناكس هستند و تجربه داشت كه به پيامبر(ص) و علي (ع) و امام حسن (ع) خيانت كرده بودند. متأسفانه وقتي اين تاريخها بدون تحليل و فكر خوانده شوند عده اي ديگر فكر خواهند كرد كه اگر امام در خانه راحت نشسته و كاري ندارد كه به اسلام چه بلائي دارد وارد مي شود و فكر مي كنند امام را تنها چيزي كه حركت داد دعوت مردم كوفه بوده است در صورتيكه امام حسين آخر ماه رجب كه اوايل حكومت يزيد بود براي امتناع از بيعت از مدينه خارج شد و چون مكه حرم امن الهي است و آنجا امنيت بيشتري وجود دارد لذا امام به مكه شرفياب شدند ولي نامه كوفيان در 15 رمضان به امام حسين (ع) رسيد يعني يكماه و نيم بعد از اينكه امام نهضت خود را با عدم بيعت شروع نمودند نامه ها به دست امام رسيد بنابراين دعوت مردم كوفه موضوع اصلي در اين نهضت نبود بلكه در يك امر فرعي دخالت داشت. ماه رجب و شعبان كه ايام انجام حج عمره است مردم از اطراف به مكه مي آيند و بهتر مي توان آنها ارشاد نمود بعد از اين ايام هم كه موسم جمع تمتع مي رسد و فرصت مناسبي براي تبليغ است.

بنابراين حداكثر تاثير مردم كوفه در اين حادثه عظيم كربلا اين بود كه امام مكه را مركز قرار نداد به سوي كوفه برود وتاثير ديگرش اين بودكه امام پيشنهاد عباس را نپذيرد چون گفته بود امام كوفيان ناكس هستند يا به يمن برو يا به كوهستانهاي آنجا پناه ببر يا اينكه ديگر به مدينه برنگرد.

امام هم مطلع شدند كه اگر در مكه بمانند ممكن است در همان حال احرام كه قاعدتاً كسي مسلح نيست، مامورين يزيد خون حضرت را بريزند و هتك حرمت خانه خداوند شود و حرمت حج و اسلام شكسته شود و هم اينكه فرزند پيامبر را در حالت عبادت در حريم خانه فرا به شهادت برسانند از همه مهمتر، خون حضرت سيدالشهدا هدر مي رفت و بعد هم شايع مي كردند كه حسين با شخصي اختلافي جزئي داشته و او هم حضرت را كشت و مردم جاهل آن زمان هم قبول مي كردند مسئله ديگر اگر كوفه هم صد در صد اتفاق آراء داشتند و خيانت نمي ورزيدند احتمال صدرصد نمي توانستيم بدهيم كه امام پيروز مي شدند چون تمام مسلمانان كه مردم كوفه نبودند اگر مردم شام را كه قطعاً و يقيناً به آل ابوسفيان وفادار بودند را به تنهايي در نظر بگيريم كافي بود كه احتمال پيروزي را تنزل دهد چون همين مردم بودند كه در دوران خلافت حضرت علي (ع) توانستند در جنگ صفين با مردم كوفه 18 ماه بجنگند.

**abadani69** · 07-21-2006, 08:51 PM

**abadani69** · 07-21-2006, 08:52 PM

**abadani69** · 07-21-2006, 08:53 PM

نتايج قيام حسينى
1ـ درهم شكستن اركان مخوف دين سالارى ساختگى اُمَوى كه امويان و يارانشان سلطه سلطنتى خود را بر آن استوار ساخته بودند و رسوا ساختن حاكمان تبهكار بنىاميّه كه پيوسته در صدد اِحياى نظام جاهلى بودند.
2ـ بيدار كردن وجدانهاى خفته : شهادت فجيع امام حسين(عليه السلام)در كربلا موجى شديد از احساس گناه در وجدان مسلمانانى كه او را يارى نكردند برانگيخت.
اين احساس گناه دو جنبه داشت: از يك طرف آنها را وادار مىساخت كه گناهى را كه مرتكب شده اند با كفّاره بشويند و از طرف ديگر به كسانى كه آنها را به ارتكاب چنين گناهى واداشته بودند، كينه و نفرت بورزند.
به طورى كه انگيزه قيام توّابين همان كفّاره يارى نكردن امام حسين(عليه السلام)، و انتقام گرفتن از امويان بود.
مقدّر چنين بود كه آتش اين احساس گناه، پيوسته برافروخته ماند و انگيزه انتقام از بنىاميّه در هر فرصت به انقلاب و قيام بر ضدّ ستمگران منتهى گردد.
3ـ ارائه اخلاق جديد : قيام امام حسين(عليه السلام) موجب آن گرديد كه در جامعه، نوعى اخلاق بلند نظرانه پديد آيد.
امام(عليه السلام) و فرزندان و يارانش در قيام بر ضدّ بنىاميّه، اخلاق عالى اسلامى را با همه صفات و طراوت آن نشان دادند.
آنان اين اخلاق را بر زبان نياوردند، بلكه با خون خود آن را مسجّل ساختند.
مردم عادى قبايل عادت كرده بودند كه دين و وجدان خود را به بهاى اندك بفروشند و در برابر ستمكاران گردن خم كنند تا از عطاهاى آنان بهره مند گردند.
هدف مسلمانان عادى همان زندگى روزمرّه شخصى بود و تنها به زندگانى خويش مىانديشيدند.
در آنان، دردهاى اجتماعى تأثيرى نداشت، به قول شاعر :از درد سخن گفتن و از درد شنيدن با مردم بىدرد ندانى كه چه دردى است!تنها كوشش آنان اين بود كه دسترنج خويش را حفظ كنند و به توجيهات رهبران رام باشند، مبادا نامشان از فهرست حقوق بگيران حذف شود، لذا در مقابل جور و ستمى كه مىديدند، خاموشى مىگزيدند و تمام تلاش آنها اين بود كه مفاخر قبيله اى خود را بازگو كنند و سنّتهاى جاهلى خويش را زنده سازند.
اصحاب حسين(عليه السلام) مردمى ديگر بودند كه در سرنوشت خويش با امام همراه شدند و با اين كه داراى زن و فرزند و دوستانى بودند و از بيت المال هم حقوقى دريافت مىنمودند و زندگانى نسبتاً راحتى داشتند و مىتوانستند از لذّت هاى حيات برخوردار گردند، از همه اينها چشم پوشيدند و براى نثار جان در راه حسين(عليه السلام) با ستمگران به ستيز برخاستند.
براى بيشتر مسلمانان آن روز، اين نكته بسى جالب بود كه يك انسان بين زندگانى زبونانه و مرگ شرافتمندانه، مرگ با عزّت را بر زندگى با ذلّت ترجيح دهد.
براى مردم اين نمونه اى عالى و شگفت انگيز بود.
چنان خصلتى وجدان هر مسلمانى را تكان مىداد و او را از خواب سنگين و طولانى راحت طلبى و فرصت طلبى و بيدار مىكرد تا زندگى اسلامى شكلى ديگر گيرد; شكلى كه سالها پيش از قيام حسين(عليه السلام)از ميان رفته بود.
قيام امام حسين(عليه السلام) پس از ديرى خاموشى، از نو موجب برانگيختن روح مبارزه جويى گرديد و اين چنين قيام حسينى و كربلاى خونين او، همه سدّهاى روحى و اجتماعى را كه مانع قيام و انقلاب مىشد، درهم فرو ريخت.
قيام حسين(عليه السلام) به مردم اين درس را آموخت كه به آنان بگويد: تسليم نشويد، انسانيّت خود را مورد معامله قرار ندهيد، با نيروى اهريمن بجنگيد، و همه چيز را در راه تحقّق آرمانهاى اسلام محمّدى(صلى الله عليه وآله وسلم) فدا سازيد.
قيام حسينى در وجدان گروه بسيارى از مردم اين انديشه را برانگيخت كه با حمايت نكردن از حسين(عليه السلام) مرتكب گناه شده اند و بايد كفّاره بپردازند و كفّاره آن جز مبارزه با حاكمان جور و ظلم و ريشه كن نمودن بنياد فاسد استبداد، چيز ديگرى نيست.
اين گونه پس از نهضت حسينى(عليه السلام)، در مكتب، روح انقلاب دميده شد و مردم در انتظار رهبرى قاطع بودند و هرگاه پيشگامِ ظلم ستيزى را مىيافتند بر ضدّ حكومت بنىاميّه دست به انقلاب مىزدند.

در همه اين انقلابها، شعار انقلابيون، خونخواهى حسين(عليه السلام)بود.
انقلاب توّابين و انقلاب مردم مدينه و قيام مختار ثقفى در سال 66 هجرى و انقلاب زيد بن على بن حسين(عليه السلام) در سال 122 هجرى، نمونه هايى از ظلم ستيزى است كه همه آنها ريشه در حركت و قيام بىنظير حسينى(عليه السلام)دارد.
در اين انقلابها مسلمانان پيوسته به دنبال آزادى و عدالت بودند ـ كه حكومتكنندگان آن را خفه كرده بودند ـ و تمام اين تحرّكات به بركت تحرّك و قيام حسينى بود.
و اين گونه حسين(عليه السلام) درس حريّت و آزادگى و استقلال و ظلم ستيزى را تا دامنه قيامت به همه انسانها آموخت.
سخنان حضرت ابىعبداللّه الحسين، بهترين معرّف هدف والاى آن حضرت است، از سرتاسر كلمات حضرتش نداى انسان دوستى و حريّت و عدالت و ظلم ستيزى و مقاومت در برابر جور حاكمان زر و زور به گوش مىرسد.
از ميان كلمات قدسى آن حضرت، چهل حديث را برگزيدهايم كه تقديم خوانندگان ارجمند مىكنيم.

**donsaeid** · 09-06-2006, 06:44 AM

**donsaeid** · 01-30-2007, 04:18 AM

**donsaeid** · 01-30-2007, 04:18 AM

**donsaeid** · 01-31-2007, 06:26 AM

ويژگي*هاي* شخصيت* امام* حسين*(ع)

بررسي*ويژگي* هاي* شخصيت* حسين*(ع) پژوهش* درباره* انساني* به* شمار نمي*رود كه* داراي*عناصري* ناگسستني* از يكديگر است* و بتوان* درباره*اش* حكم* كرد و بلكه* بررسي* عناصرتاريخ* اسلامي* است*.

آيا تاكنون* انساني* را ديده*ايد كه* با نام* خدا قيام* كند و به* حركت* در آيد، بميرد، ديديدچگونه* مقصد خود را كه* هدف* خويش* را نام* او، بر گزيند؟
مقصد او تا آن*جا فرازست* كه* همه* چيز زندگي* را فرود مي*بيند و هدف* چنان* برتر،جز ملكوت* اعلي* را مد نظر ندارد، گهواره*اش* آسمان* هاي* برين* است* و جاي* هيچ* شگفتي*نيست* كه* به* سويش* پركشد. خواستار پيوستن* بدان* سامان* بود، زيرا عشق* بازگشت* به*اصل* خويش* و بازجستن* روزگار وصل* خويش* در وجودش* است*.

هر كسي* كو دور ماند از اصل*خويش *باز جويد روزگار وصل* خويش*

راه* خود را از ميان* سنگ* ها و خارها به* پيش* مي*گيرد، خشنود و خوشدل* پيش*مي*رود و با آرامش* و اطمينان* دراين* ره* گام* بر مي*دارد. با آرمان* برين* خود رازها بيان*مي*دارد. آيا فراسوي* الله خواستي* و جز به* سوي* الله بازگشتي*، و پس* از الله و برتر از اوحقيقتي* هم* هست*؟

اگر ما حسين* را برفراز همة* بزرگان* جاي* دهيم*، نه* تنها بزرگي* را در وجود او بيشتربه* شمار آورده*ايم*، بلكه* بزرگي* را بر چكاد عظمت*، مشاهده* كرده*ايم* كه* در برابرش* بزرگان*كوچك* ند، و شخصيتي* را نشان* داده*ايم* كه* از همة* شخصيت*ها برتر است*، و ابر مردي*ست*در ميان* همة* مردان*.

شخصي* كه* چون* از هر سوي* كوه* وجودش* فراز شوي* به* ستيغ* بزرگي* رسي*، تا آن* جاكه* او را مركز برخورد بزرگواري*ها با يكديگر و مجمع* يكتايي* ها مي*يابي*. زيرا بي*گمان* هركس* در سرچشمه* عظمت* پيامبر(ص) و مردانگي* علي* و فضيلت* فاطمه* فراجوشيد، نمونة*بي* همتاي* عظمت* انسان* خواهد شد و از آيات* و بينات* به* شمار خواهد رفت*. ياداو، ياد يك*شخص* نيست*. ياد انسانيت* جاويدان* است* و تاريخ* او، سرگذشت* يك* قهرمان* نيست*،تاريخ* يك* قهرماني* بي* همتا است*. پس* حسين*(ع) يك* شخص* است* اما آيت* اشخاص*،يك* بزرگ* است* اما حقيقت* بزرگي*.

بنابراين* شايسته* آن* است* كه* همچون* سرچشمه* الهام* كه* با نيرو مي*جوشدوپرتوافكن* است* وبا تابش* انوار خود همه* نسل*ها را روشنايي* مي*بخشد پيوسته* از آسمان*وجودش* نور گيريم*، چه* اين* پرتوافكني* هميشگي* است*.

اگر كسي* نيك* بينديشد بزرگ*ترين* ژرفا، وفداكاري*، و بزرگ*ترين* نمونه*ها را دروجود او مي*يابد تا آن* جا كه* گويي* دست* خدا بر صفحه* ابديت* با مركب* خون*رنگ* چنين*نگاشته* است*.

اخلاص* واژه*اي* است* كه* معناي* آن* در سخت*ترين* مرگ* نشان* داده* مي*شود. كس*مي*خواهد مخلص* باشد بايد خود را آماده* براي* ناملايمات* چنين* مرگي* كند.

بررسي* ويژگي*هاي* شخصيت* امام* حسين*(ع)

به* حق* مي*توان* گفت* كه* درك* ابعاد شخصيتي* امام* حسين* كاري* بس* مشكل* ودشوار است*، آن* هم* با شرايط* پيچيده*اي* كه* دارد. شرايطي* كه* بازتاب*هاي* چندي* ازروشنايي* بر آن* افتاده*، ليكن* در زير آن* موجي* است* خروشان* كه* محيط* اسلامي* آن* روزگاررا شكل* مي*داد و آن* جريان* از روزي* پديدار شد كه* موضوع* حكومت* در ميان* عصبيت*قبيلگي* و طرز تفكر ديني* در نوسان* بود ، سپس* به* رنگ*هاي* گوناگون* درآمد و هر روز به*شكل* نو نمايان* گرديد. و سرانجام* به* صورت* يك* عقيده* و دين* به* پايان* رسيد. بررسي*ويژگي* هاي* شخصيت* حسين*(ع) پژوهش* درباره* انساني* به* شمار نمي*رود كه* داراي*عناصري* ناگسستني* از يكديگر است* و بتوان* درباره*اش* حكم* كرد و بلكه* بررسي* عناصرتاريخ* اسلامي* است*.

ما دراين* نوشتار برآنيم* تا به* بررسي* گوشه*اي* از ويژگي*هاي* شخصيتي* آن* ابرمردتاريخ* اشاره* داشته* باشيم*، اگر چه* قلم* قاصر و زبان* الكن* از بيان* شخصيت* عظيم* آن*بزرگوار مي*باشد. لكن*:

آب* دريا را اگرنتوان* كشيدهم* به* قدر تشنگي* بايد چشيد

1 - پاي*بندي* به* اصول*

يكي* از ويژگي*هاي* شخصيتي* امام* حسين*(ع) پاي*بندي* آن* بزرگوار به* اصول* وبنيادها مي*باشد. اين* ويژگي* را مي*توان* در وصيت* وي* به* برادرش* محمد حنفيه* درك* نمودكه* فرمود: من* اين* قيام* را نه* از روي* خودبيني* و سبك*سري* مي* كنم*، نه* قصد طغيان* دارم* ونه* آهنگ* تبهكاري* در سر و نه* ستمگري* را در خود مي*پرورانم*، بلكه* تنها هدف* من* آن*است* كه* درميان* امت* جدم* خواستار اصلاح* شوم*. با اين* حركت* خود مي*خواهم* به* معروف*فرمان* دهم* و از منكر بازدارم*. هر كس* بر پاية* حق* از من* پذيرا شد، خدا به* حق* بسي*شايسته*تر است* و هر كس* نپذيرفت*، چنان* در آهنگ* خود پايداري* كنم* كه* خدا ميان* من* وآن* گروه* به* حق* قضاوت* فرمايد، كه* او از همه* داوران* بسي* بهتر است*.

اين* سخنان* صريح* رادر كاخ* فرمانداري* و در مركز حكومت* و سرسراي* قدرت* بي*هيچ* پروا و هراسي* بيان* كرد .با قلبي* استوار و شجاعتي* بي* نظير و با پشت*گرمي* به* اصول*اعتقادي* و پايداري* در مكتب*. در اين* پاسخي* كه* امام* حسين*(ع) به* وليد داد؛ قدرت* رودروايستادن* را با هوشمندي* سياسي* و راه* خردمندانة* رهايي* را با سلامت* منطق* و پديدة*تسليم* را با اعتراض* شديد در هم* آميخته* است*. در تاريخ* چنين* آمده*:

وليد فرماندار مدينه*، امام* حسين*(ع) را دعوت* نمود و خبر مرگ* معاويه* را به* اوداد واو استرجاع* نمود، سپس* نامة* يزيد را در مورد گرفتن* بيعت* براي* او خواند. حسين* به* او گفت*به* نظرم* نمي*رسد كه* تو به* گرفتن* بيعت* من* براي* يزيد پنهاني* اكتفا كني*، بلكه* خواستاربيعتي* آشكار هستي* كه* مردم* از آن* با خبر شوند .وليد گفت*: آري* چنين* است* و امام*حسين*(ع) فرمود كه* برگرد و فردا همراه* گروهي* از مردم* نزد ما بيا.

در اين* هنگام* مروان* به* وليد گفت*: به* خدا قسم* اگر حسين* هم* اكنون* بيعت* نكرده*از تو جدا شود، هرگز نخواهي* توانست* بدو دست* يابي*. او را حبس* كن* و تا بيعت* نكرده*اجازه* بيرون* رفتن* به* وي* نده* يا اينكه* گردنش* را بزن*.

حسين* رو به* مروان* كرده* به* او گفت*: واي* بر تو اي* پسر زن* كبود چشم*! تومي*خواهي* گردن* مرا بزني* يا او! دروغ* گفتي* به* خدا قسم* و پستي* نشان* دادي*. سپس* رو به*وليد كرده* و گفت*: فرماندار، ما از خاندان* نبوت* و سرچشمه* رسالتيم*، خدا به* وسيله* ما آغازنهاد و به* وسيله* ما به* انجام* رسانيد. در حالي* كه* يزيد تبهكاري* ميخواره* و كشنده* اشخاص*بي*گناه* و آشكار سازندة* فساد و تبهكاري*هاست*. كسي* چون* من* با شخصي* چون* او بيعت*نمي*كند. ليكن* امشب* را به* فردا رسانيم* تا ببينيم* كدام* يك* از ما به* بيعت* و خلافت*سزاوارتريم* .

قدرت* پايداري* براي* حق* در جان*ها بانگ* و فرياد حق* نيز بي*گمان* اثر كوبنده* خودرادر گوشهاي* باطل* مي*گذارد. و در نتيجه* آن* را يا كر مي*كند يا در صلاح* و حق* را به* روي*وي* مي*گشايد.

فرياد حق* امام* نيز همان* طنين* بلندي* بود كه* انعكاس* آن* در گوش* وليد پيچيد.چنانكه* وليد بعد از بيرون* رفتن* امام* حسين* خطاب* به* مروان* چنين* گفت*: سبحان* ا... اگرحسين* گفت* بيعت* نمي*كنم* او را بكشم*؟ به* خدا سوگند گمان* نمي*كنم* كسي* با دست*آغشته* به* خون* حسين*، خدا را ملاقات* كند و ميزان* عملش* بسي* سبك* نباشد. خدا در روزقيامت* بدو نمي*نگرد و او را تزكيه* نمي*كند و شكنجه*اي* دردناك* بهره* او است*.

**donsaeid** · 01-31-2007, 06:26 AM

**donsaeid** · 01-31-2007, 06:27 AM

Announcement

Emam Hossein(ع

Emam Hossein(ع

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment