Nano Technologies

[donsaeid]

[donsaeid]

[donsaeid]

[donsaeid]

New materials, devices, technologies

Manufacturing

When the term "nanotechnology" was independently coined and popularized by Eric Drexler, who at the time was unaware of Taniguchi's usage, it referred to a future manufacturing technology based on molecular machine systems. The premise was that molecular-scale biological analogies of traditional machine components demonstrated that molecular machines were possible, and that a manufacturing technology based on the mechanical functionality of these components (such as gears, bearings, motors, and structural members) would enable programmable, positional assembly to atomic specification (see the original reference PNAS-1981). The physics and engineering performance of exemplar designs were analyzed in the textbook Nanosystems.

Another view, put forth by Carlo Montemagno, is that future nanosystems will be hybrids of silicon technology and biological molecular machines, and his group's research is directed toward this end.

The seminal experiment proving that positional molecular assembly is possible was performed by Ho and Lee at Cornell University in 1999. They used a scanning tunneling microscope to move an individual carbon monoxide molecule (CO) to an individual iron atom (Fe) sitting on a flat silver crystal, and chemically bind the CO to the Fe by applying a voltage.

Though biology clearly demonstrates that molecular machine systems are possible, non-biological molecular machines are today only in their infancy. Leaders in research on non-biological molecular machines are Dr. Alex Zettl and his colleagues at Lawrence Berkeley Laboratories and UC Berkeley. They have constructed at least three distinct molecular devices whose motion is controlled from the desktop with changing voltage: a rotating molecular motor, a molecular actuator, and a nanoelectromechanical relaxation oscillator.

Manufacturing in the context of productive nanosystems is not related to, and should be clearly distinguished from, the conventional technologies used to manufacture nanomaterials such as carbon nanotubes and nanoparticles.


Key characteristics

* Some nanodevices self-assemble. That is, they are built by mixing two or more complementary and mutually attractive pieces together so they make a more complex and useful whole. Other nanodevices must be built piece by piece in stages, much as manufactured items are currently made. Scanning probe microscopy is an important technique both for characterization and synthesis of nanomaterials. Atomic force microscopes and scanning tunneling microscopes can be used to look at surfaces and to move atoms around. By designing different tips for these microscopes, they can be used for carving out structures on surfaces and to help guide self-assembling structures. Atoms can be moved around on a surface with scanning probe microscopy techniques, but it is cumbersome, expensive and very time-consuming, and for these reasons it is quite simply not feasible to construct nanoscaled devices atom by atom. You don't want to assemble a billion transistors into a microchip by taking an hour to place each transistor, but these techniques may eventually be used to make primitive nanomachines, which in turn can be used to make more sophisticated nanomachines.

* Natural or man-made particles or artifacts often have qualities and capabilities quite different from their macroscopic counterparts. Gold, for example, which is chemically inert at normal scales, can serve as a potent chemical catalyst at nanoscales.

* "Nanosize" powder particles (a few nanometres in diameter, also called nano-particles) are potentially important in ceramics, powder metallurgy, the achievement of uniform nanoporosity, and similar applications. The strong tendency of small particles to form clumps ("agglomerates") is a serious technological problem that impedes such applications. However, a few dispersants such as ammonium citrate (aqueous) and imidazoline or oleyl alcohol (nonaqueous) are promising additives for deagglomeration. (Those materials are discussed in "Organic Additives And Ceramic Processing," by Daniel J. Shanefield, Kluwer Academic Publ., Boston.)



Difficulties

One of the problems facing nanotechnology concerns how to assemble atoms and molecules into smart materials and working devices. Supramolecular chemistry, a very important tool here, is the chemistry beyond the molecule, and molecules are being designed to self-assemble into larger structures. In this case, biology is used to find a potential solution: cells and their pieces are made from self-assembling biopolymers such as proteins and protein complexes. One of the things being explored is synthesis of organic molecules by adding them to the ends of complementary DNA strands such as ----A and ----B, with molecules A and B attached to the end; when these are put together, the complementary DNA strands hydrogen bonds into a double helix, ====AB, and the DNA molecule can be removed to isolate the product AB.


Advanced nanotechnology

Advanced nanotechnology, sometimes called molecular manufacturing, is a term given to the concept of engineered nanosystems (nanoscale machines) operating on the molecular scale. By the countless examples found in biology it is currently known that billions of years of evolutionary feedback can produce sophisticated, stochastically optimized biological machines, and it is hoped that developments in nanotechnology will make possible their construction by some shorter means, perhaps using biomimetic principles. However, K Eric Drexler and other researchers have proposed that advanced nanotechnology, although perhaps initially implemented by biomimetic means, ultimately could be based on mechanical engineering principles (see also mechanosynthesis)

In August 2005, a task force consisting of 50+ international experts from various fields was organized by the Center for Responsible Nanotechnology to study the societal implications of molecular nanotechnology [3].

Determining a set of pathways for the development of molecular nanotechnology is now an objective of a broadly based technology roadmap project [4] led by Battelle (the manager of several U.S. National Laboratories) and the Foresight Institute. That roadmap should be completed by early 2007.

There exists the potential to design and fabricate artificial structures analogous to natural cells and even organisms.

[donsaeid]

[donsaeid]

Nanoparticles Boost Delivery of Cisplatin to Tumor Cells

Cisplatin is one of the most powerful and effective drugs for treating a wide variety of cancers, but many tumors develop resistance to this drug, ultimately limiting its benefits for cancer patients. Now, however, researchers have developed a nanoparticulate formulation of cisplatin that shows promise for overcoming drug resistance while boosting the amount of drug that accumulates inside malignant cells.

Reporting its work in the journal Langmuir, a team of investigators led by Ratnesh Lal, Ph.D., of the University of California, Santa Barbara, describes its development and characterization of a nanoscale liposome capable of ferrying cisplatin across the cell membrane of tumor cells. Using atomic force microscopy (AFM), the researchers were able to fully characterize the size distribution, drug encapsulation efficiency, stability, and cell uptake of their cisplatin liposomes.

The investigators identified several key physical characteristics, all easily measured using AFM, that enabled them to accurately measure cisplatin encapsulation in the liposomes. Past efforts by many research groups to encapsulate cisplatin within a liposome were judged unsuccessful, in part because of the difficulty in tracking the efficiency of drug encapsulation. In this case, the researchers found that the stiffness of any given liposome, measured using AFM force mapping, correlated with the amount of cisplatin encapsulated within that liposome.

By adding a fluorescent label to the liposomes, the investigators were able to monitor uptake by ovarian cancer cells growing in culture and to track their cell-killing properties. These studies showed that the cisplatin-loaded liposomes crossed the cell membrane in large numbers. More importantly, massive cell death occurred as a result, particularly when the cells were treated with smaller cisplatin-loaded liposomes, i.e., those with diameters less than 250 nanometers.

[donsaeid]

[donsaeid]

Principles of Nano-Optics (Hardcover)
by Lukas Novotny



Authors: Lukas Novotny and Bert Hecht
Release Date: 01 June, 2006
Publisher: Cambridge University Press


Nano-optics is the study of optical phenomena and techniques on the nanometer scale, that is, near or beyond the diffraction limit of light. It is an emerging field of study, motivated by the rapid advance of nanoscience and nanotechnology which require adequate tools and strategies for fabrication, manipulation and characterization at this scale. In Principles of Nano-Optics the authors provide a comprehensive overview of the theoretical and experimental concepts necessary to understand and work in nano-optics. With a very broad perspective, they cover optical phenomena relevant to the nanoscale across diverse areas ranging from quantum optics to biophysics, introducing and extensively describing all of the significant methods. This is the first textbook specifically on nano-optics. Written for graduate students who want to enter the field, it includes problem sets to reinforce and extend the discussion. It is also a valuable reference for researchers and course teachers.

[donsaeid]

Top Ten Nano Best Sellers

* 1. Soft Machines - Nanotechnology and Life
by Jones, Richard A. L.




* 2. Nanotechnology for Dummies
by Booker, Richard




* 3. The Next Big Thing Is Really Small: How Nanotechnology Will Change the Future of Your Business
by Uldrich, Jack




* 4. Nanotechnology - Gentle Introduction to the Next Big Idea
by Ratner, Mark




* 5. Nanotechnology
by Kohler, M.




* 6. Nanotechnology and Nano-Interface Controlled Electronic Devices
by Iwamoto, M. Kaneto, K . & Mashiko, S.




* 7. Nanotechnology
by Timp, Gregory




* 8. Military Nanotechnology: New Technology and Arms Control
by Altmann, Jurgen.




* 9. Nanoparticles - Building Blocks for Nanotechnology
by Rotello, Vincent




* 10. Introduction to Nanotechnology - Selected Topics
by Poole, Charles P.

[Sepideh_UK]

Intresting.
Thanx agha saeid.

[donsaeid]

welcome khanom sepideh!

this is a very very important technology for now and even more important for future and Space age

[donsaeid]

[donsaeid]

گذري بر كاربردهاي فناوري*نانو در صنعت آب



نانوفيلتراسيون يك روش مفيد بين روش*هاي اسمز معكوس و اولترافيلتراسيون است. اولترافيلتراسيون به دليل بالاتر بودن مقدار آلاينده*هاي معدني و قليايي نسبت به حد مجاز و روش اسمز معكوس به دليل توليد خلوص بيش از حد محصول و بالا بودن قيمت داراي نقايصي هستند.


جمعيت جهان در حال افزايش و منابع آب آشاميدني رو به كاهش است؛ بنابراين ممكن است جهان در آينده با مشكل كمبود آب مواجه شود. افزايش مصرف آب و كمبود حاصل از آن كه بر اثر آلودگي نيز تشديد مي*شود سبب شده*است تا تأمين آب بهداشتي به يكي از دغدغه*هاي اساسي جامعه جهاني تبديل شود.
امراض ناشي از آلودگي*هاي آب هرروزه هزاران و شايد دهها هزار نفر را مي*كشد. توانايي بازيافت آب، امكان دسترسي به يك منبع مناسب براي مصارف گوناگون را ايجاد مي*كند. با به كارگيري فناوري*هاي الكتريكي و مكانيكي به *سادگي مي**توان آب آلوده را براي استفاده در كشاورزي و يا حتي براي مصارف خانگي بازيافت نمود. بدين*ترتيب فيلترنمودن آب با فيلترهاي نانومتري، تحولي عظيم در بازيافت و استفاده مجدد از آب*هاي صنعتي و كشاورزي ايجاد مي*كند.
فيلترهاي فيزيكي با منافذي در حد نانومتر مي*توانند باكتري*ها، ويروس*ها و حتي واحدهاي كوچك پروتئين را صددرصد غربال كنند. با جداساز*هاي الكتريكي كه يون*ها را به وسيله صفحات ابرخازن جذب مي*كند مي*توان نمك*ها و مواد سنگين را جذب كرد. بررسي* فعاليت*هاي مختلف دنيا، شامل برنامه*هاي در دست اجرا و برنامه*هاي آتي مراكز صنعتي و پژوهشي، نشان مي*دهد كه حوزه تصفيه يكي از حوزه*هاي كاربرد فناوري*نانو در صنعت آب است؛ و با بهره*گيري از آن، هزينه*هاي تصفيه آب به ميزان زيادي كاهش خواهد يافت.
دو زمينه اصلي در اين عرصه عبارتند از:
فيلترهاي نانومتري به منظور افزايش بازيابي آب در سيستم*هاي موجود؛
نانوحسگرهاي زيستي به منظور تشخيص سريع و كامل آلودگي*هاي آب.
در اين مقاله به بررسي تعدادي از كاربردهاي فناوري*نانو در صنعت آب مي*پردازيم.

نانوفيلتراسيون

فناوري*هاي جديد، امكان توليد آب نانوفيلتر شده را در مقياس انبوه فراهم مي*كند. آب تصفيه*شده به وسيله نانوفيلتراسيون به اندازه آب*معدني تصفيه*شده ارزش دارد. با استفاده از نانوفيلتر، مواد معدني لازم براي سلامت انسان در آب باقي مانده و مواد سمي و مضر، از آن حذف مي*شود. نانوفيلتراسيون يك روش مفيد بين روش*هاي اسمز معكوس و اولترافيلتراسيون است. اولترافيلتراسيون به دليل بالاتر بودن مقدار آلاينده*هاي معدني و قليايي نسبت به حد مجاز و روش اسمز معكوس به دليل توليد خلوص بيش از حد محصول و بالا بودن قيمت داراي نقايصي هستند.
دانشمندان دانشگاه باناراس (Banaras) روش ساده*اي براي توليد فيلترها با استفاده از نانولوله*هاي كربني توسعه داده*اند كه قادر به حذف مؤثر آلاينده*هاي ميكرو* و نانومقياس از آب و نيز حذف هيدروكربن*هاي سنگين از نفت خام است. استفاده از نانولوله*هاي كربني در ساخت فيلترها سبب سهولت در تميز كردن، افزايش استحكام، قابليت استفاده مجدد و مقاومت آنها در برابر گرما مي*شود. اين فيلترها داراي دقت بسيار مناسبي در كاربردهاي مختلف هستند، به عنوان مثال قادرند پوليوويروس*هايي با اندازه 25 نانومتر را به خوبي پاتوژن*هاي بزرگ*تري مانندE. Coil و باكتري*هاي استافيلوكوك، از آب حذف نمايند. نانوفيلتراسيون داراي مزايايي مانند قيمت پايين، و كنترل مقدار كاهش آلاينده*ها در آب تصفيه شده است.
شركت آرگونايد (argonide) در حال استفاده از نانوفيبرهاي اكسيد آلومينيوم با اندازه دو نانومتر براي تصفيه آب است. فيلترهايي كه از اين فيبرها ساخته شده*اند، مي*توانند ويروس*ها، باكتري*ها و كيست**ها را از بين ببرند.

غشاء نانو لوله*اي

محققان آزمايشگاه مليLawrence Livermore با همكاري دانشگاه بركلي كاليفرنيا غشاهايي با حفره*هايي از جنس نانولوله*هاي كربني ساخته*اند كه به كمك آن امكان جداسازي ارزان*تر گاز و مايع فراهم مي*شود. در حال حاضر اغلب غشاهاي موجود از جنس مواد پليمري هستند كه براي كاربردهاي دما بالا مناسب نيست. استفاده از اين نوع غشاها نمي*تواند توازن قابل قبولي بين ورودي غشا و قابليت انتخاب آن برقرار نمايد، يعني ورودي بالا منجر به كاهش انتخاب*پذيري است و بالعكس؛ اما دانشمندان با استفاده از نانولوله*هاي كربني توانسته*اند اين دو امر به ظاهر متضاد را با هم جمع و امكان انتخاب*پذيري خوب همراه با ورودي بالا را فراهم كنند.
اين محققان توانسته*اند روشي براي ساخت اين غشاها بيابند كه با سيستم*هاي ميكروالكترومكانيكي (MEMS) هم سازگار باشد. اين غشاهاي جديد با حفره*هاي كوچك*تر و با تراكم بسيار و امكان عبور شدت جريان زياد از هر حفره، از لحاظ گذردهي آب و هوا نسبت به غشاهاي پلي*كربناتي فعلي بسيار برترند. اين غشاهاي بهبود يافته كاربردهاي فراواني در تصفيه آب دارند.
كامالش سيكار(Kamalesh Sirkar) در مؤسسه فناوري نيوجرسي از روش جداسازي غشايي در شيرين*سازي آب استفاده كرده *است. در روش جداسازي غشايي، آب شور داغ را روي ورقه نازكي از غشايي داراي سوراخ*هاي ريز موسوم به نانوحفره مي*ريزند. اين حفره*ها آنقدر كوچكند كه تنها بخار مي*تواند از آنها عبور كند و آب، مايع، نمك*ها و مواد معدني ديگر در پشت غشا مي*مانند. در طرف ديگر محفظه*اي از آب سرد قرار دارد كه بخار با عبور از آن، كندانس شده و دوباره به مايع تبديل مي*شود. ابزاري كه در اين روش به كار رفته است، عبارت است از دستگاهي مستطيل شكل با مجموعه*اي از غشاهاي الياف مانند توخالي كه مايع به طور عرضي در آن جريان مي*يابد. اين غشاها به صورت هزاران لوله به شكل تار مو در آمده، سپس آنها را به صورت بسته*هايي داخل يك جعبه قرار مي*دهند. در اين شكل نمونه آزمايشي از اين دستگاه آب شيرين*كن نشان داده شده است. در قسمت وسط، دسته*اي از هزاران لوله توخالي شبيه تارمو قرار دارد. جداره اين لوله*ها را هم غشاهايي با نانوحفره*هاي كوچك تشكيل مي*ده

[donsaeid]

تصفيه آب به كمك نانوذرات


نانوذرات لانتانيوم توليدي شركت آلتايرنانو (Altairnano) فسفات را از محيط*هاي آبي جذب مي*كند. به*كارگيري اين نانوذرات در حوضچه*ها و استخرهاي شنا مي*تواند به طور مؤثري فسفات موجود را از بين برده و در نتيجه از رشد جلبك*ها جلوگيري نمايند. تحقيقات دانشگاه Lehigh آمريكا نشان مي*دهد كه نانوپودرها مي*توانند به عنوان ابزاري مناسب براي پاك*سازي خاك*هاي آلوده و آب*هاي زيرزميني استفاده شوند. نانوذرات آهن موجب اكسيده و درهم شكستگي تركيبات آلوده كننده مانند تري*كلرواتيلن، تتراكلريد كربن، ديوكسين*ها وPCB ها شده، آنها را به تركيبات كربني با درجه سميت بسيار پايين* تبديل مي*كند .
براي از بين بردن اغلب فلزات سنگين موجود در آب، روش تصفيه كاتاليزوري گزينه مناسبي نيست، بنابراين محققان به جاي آن از روش*هاي جذب روي پليمرها و يا ذرات افزودني استفاده مي*كنند. آرسنيك از آلاينده*هاي بسيار سمي رايجي است كه هم به طور طبيعي و هم به شكل پساب*هاي بشري باعث آلودگي آب مي*شود. مصرف اين ماده سبب افزايش سرطان*هاي مثانه و روده* مي*شود. در سطح جهان آمار مسموميت با آرسنيك بسيار بالا است و در بسياري از كشورهاي در حال توسعه مانند بنگلادش كه بيش از 10 تا 20 درصد جمعيت آن دچار مسموميت با آرسنيك شده*اند، يك فاجعه بهداشتي تلقي مي*شود. اغلب آلايندگي*هاي ناشي از آرسنيك به كشورهاي جهان سوم اختصاص دارد. به اين ترتيب نياز شديدي به فناوري*هاي نوين احساس مي*شود تا بتوان آلاينده*هاي فلزي سنگين مانند آرسنيك را از آب آشاميدني حذف كرد. به همين منظور محققان دانشگاه رايس، از نانوبلورهاي مغناطيسي به عنوان هسته اصلي سيستم*هاي تصفيه جديد استفاده كرده*اند.
سطوح معدني آهني نه تنها تمايل شديدي به جذب آرسنيك دارند، بلكه با انتخاب اندازه مناسب مي*توان به راحتي اين ذرات مغناطيسي را به واسطه جداسازي مغناطيسي از آب جدا كرد. نانوذرات همان كارايي توده آهني را در جذب آرسنيك دارند. در واقع نه تنها ظرفيت جذب آرسنيك آنها بالاتر است، بلكه به محض قرار گرفتن اين ماده در كنار نانوذرات جدا كردن آنها سخت مي*شود. در نظر گرفتن تمام اين نتايج، نشان مي*دهد كه نانوذرات مغناطيسي جاذب*هاي بسيار كارامدي براي آرسنيك خصوصاً در pH پايين هستند و خاصيت جذبي غيرقابل برگشت آنها مخزن مناسبي را براي جمع*آوري آلاينده*ها فراهم مي*كند.

تصفيه پساب*هاي صنعتي

پساب*هاي صنعتي صنايع شوينده، غني از اكسيژن بيوشيميايي و مواد فعال شيميايي است كه بايد در فرايندهاي تصفيه از آب زدوده شود. يكي ديگر از موادي كه در پساب*هاي صنعتي فراوان يافت مي*شود مواد نامحلول روغني شامل روغن*ها و گريس*هاست. حضور اين مواد فرايند پالايش آب را دچار مشكل مي*كند. يكي از روش*هاي اقتصادي براي تصفيه اين مواد، استفاده از سيستم*هاي تركيبي ميكروفيلتراسيون-نانوفيلتراسيون است. در اين سيستم*ها از ميكروفيلتراسيون براي زدودن ذرات معلق مانند روغن*ها و گريس*ها و از نانوفيلتراسيون براي حذف پاك*كننده*ها استفاده مي*شود.

تصفيه فاضلاب*ها

محققان دانشگاهUniSA در استراليا به دنبال توسعه روش منحصر به فردي براي تصفيه فاضلاب*ها هستند كه بدون استفاده از مواد شيميايي گران قيمت، كيفيت آب را بيشتر از روش*هاي موجود بهبود مي*بخشد. آخرين مرحله تصفيه آب، حذف موجودات زنده بسيار ريز است. در حال حاضر از كلر به عنوان ماده ضدعفوني*كننده استفاده مي*شود، ولي در اين حالت حتي بعد از تصفيه هم تركيبات ارگانيك زيادي در آب حضور دارند. كلر موجودات زنده ريز را از آب حذف مي*كند، ولي با آلاينده*هاي ارگانيك واكنش داده، محصولات جانبي تجزيه*ناپذير و سمي توليد مي*كند كه نمي*توان آنها را از آب حذف كرد. انتقال اين مواد به محيط*زيست و استفاده از آنها در كشاورزي و ديگر صنايع مي*تواند مشكلات بهداشتي جدي ايجاد كند.
تصفيه فاضلاب به كمك نانوكاتاليزور نوري مي*تواند جايگزين سومين مرحله تصفيه يعني ضد عفوني با كلر شود تا موجودات زنده ريز و تركيبات آلي را به طور همزمان حذف و فاضلاب را به يك منبع آب مناسب تبديل كند. به طور طبيعي موجودات زنده ريز، تركيبات ارگانيك بزرگ را كوچك*تر مي*كنند؛ اما از آنجا كه اين تركيبات به طور زيستي تجزيه ناپذيرند، ما مجبور به استفاده از نوعي انرژي براي تجزيه آنها هستيم. اين انرژي از اشعه فرابنفش نور خورشيد گرفته مي*شود و به همراه كاتاليزورهاي نوري مورد استفاده قرار مي*گيرد.
انرژي توليد شده از واكنش سلول كاتاليزوري نوري مي*تواند موجودات زنده ريز را كشته و تركيبات تجزيه*ناپذير را تجزيه كند. اين فرايند به دليل امكان استفاده مجدد از كاتاليزورهاي نوري، بسيار مقرون به صرفه است . ذرات كاتاليزوري چه به صورت همگن در محلول پراكنده شده يا روي ساختارهاي غشايي رسوب داده شده باشند، مي*توانند ما را از تجزيه شيميايي آلاينده*ها مطمئن سازند.
اثر افزودن فلزات مختلف در بهبود فعاليت كاتاليزوري شناخته شده است و دانشمندان از آن در حذف تري*كلرواتيلن (TCE) از آب*هاي زيرزميني استفاده كرده*اند. تحقيقات مركز فناوري*نانوي زيست*محيطي (CBEN) دانشگاه* رايس نشان مي*دهد نانوذرات طلا و پالاديم، كاتاليست*هايي بسيار مؤثر براي حذف آلودگي*TCE از آب هستند.
مزيت*هاي حذف TCE با پالاديم به خوبي مشخص است ولي اين روش تا حدودي پرهزينه است. با به كارگيري فناوري*نانو مي*توان تعداد اتم*هاي در تماس با مولكول*هاي TCEو در نتيجه كارايي اين كاتاليست را چندين برابر كاتاليست*هاي رايج افزايش داد. TCE حلال رايج در روغن زدايي از فلزات و قطعات الكترونيكي، يكي از مواد آلي سمي رايج در منابع آب است و در 60 درصد پسماندهاي صنعتي به عنوان آلودگي وجود دارد. تماس آن با بدن باعث صدمه زدن به كبد و بروز سرطان مي*شود. كاتاليست*هاي شيميايي نسبت به كاتاليست*هاي زيستي بسيار سريع*تر عمل مي*كنند ولي بسيار گران هستند. يكي از مزيت*هاي كاتاليست*هاي پالاديم براي تجزيه TCE اين است كه پالاديم، اين ماده را مستقيماً به ماده غيرسمي اتان تبديل مي*كند. در حالي كه كاتاليست*هاي رايج مانند آهن، آن را به برخي مواد واسطه سمي مانند وينيل*كلرايد تبديل مي*كنند.
محققان دانشگاه رايس روش جديدي را توسعه داده*اند كه طي آن نانوبلورهاي تيتانيوم با سطح ويژه بالا (بيش از 250 m2/g براي حذف آروماتيك*هاي آلي توليد مي*شوند. اين مواد تحت تابش اشعه فرابنفش، قابليت اكسيداسيون نوري بسياري از مولكول*ها را پيدا مي*كنند.
همچنين C60 كاتاليزور نوري بسيار خوبي است كه كارايي آن صدها برابر بيش از تيتانياي موجود در بازار است. توليد راديكال آزاد به وسيله C60 متراكم در آب، امكان تجزيه آلاينده*ها را فراهم مي*كند.

محققان آزمايشگاه ملي پاسيفيك نورث*وست آمريكا، از سراميك*هاي نانوحفره*اي كه با تك*لايه*هاي تيول (SH)، عامل*دار شده بودند، براي جيوه*زدايي از آب استفاده كردند. تك*لايه*هاي خودسامان تيول بر روي سيليكاي ميان*حفره*اي (Thiol-SAMMS) مي*توانند كاربردهايي در تصفيه فاضلاب نيروگاه*هاي زغال*سنگي داشته *باشند. اين نيروگاه*ها از منابع اصلي آلودگي جيوه به شمار مي*روند. محققان زيرلايه**اي از جنس سيليكاي ميان*حفره*اي را با ميانگين اندازه حفرات 5.6 نانومتر و سطح ويژه 900 m2/g به*كار بردند. آنها با افزودن تك*لايه*اي از تيول*هاي قليايي به حفرات اين سراميك، آن را فعال ساختند. دسترسي به يك فناوري براي حذف جيوه كه علاوه بر انتخاب*گري، ظرفيت جذب بالا و سينتيك جذب مناسب، منجر به توليد پسماندي پايدار گردد، يكي از نيازهاي فوري در زمينه تصفيه جيوه است. نه*تنها كارايي روش*هاي متعارف حذف جيوه، پايين*تر از اين روش است؛ بلكه اين روش*ها منجر به توليد مقادير زيادي پسماند مي*شوند. ماده جديد علاوه بر پاكسازي فاضلاب نيروگاه*هاي زغال*سنگي مي*تواند در تصفيه پسماندهاي راديواكتيو، توليد باتري و مصارف دندانپزشكي نيز به*كار رود.

[donsaeid]