Oil Made In Iran

[Rasputin]

Iran took a step on Friday toward establishing an oil market denominated in euros, a plan analysts described as highly unlikely to materialize but which in theory could have serious consequences for the U.S. economy.

Iranian state-run television said the country's oil ministry granted a license for the euro-denominated market, an idea first floated back in 2004, though just who would trade on it remains unclear.

If the market were to succeed -- or if Iran simply demanded payment for its oil in euros -- commodities experts said it could lead central bankers around the world to convert some dollar reserves into euros, possibly causing a decline in the dollar's value.

Oil is currently denominated in dollars around the globe, whether through direct sales between producers and consumers or in trades made on markets in New York and London.

But if one day the world's largest oil producers allowed, or worse demanded, euros for their barrels, "it would be the financial equivalent of a nuclear strike," said A.G. Edwards commodities analyst Bill O'Grady.

"If OPEC decided they didn't want dollars anymore," he added, "it would signal an end of American hegemony by signaling an end to the dollar as the sole reserve currency status."

If the dollar lost its status as the world's reserve currency, that would force the United States to fund its massive account deficit by running a trade surplus, which would increase inflationary pressures.

O'Grady said there are practical reasons why the Iranian threat is an empty one.

For starters, Iran is not a very attractive site for a market, given the volatile nature of its politics, the U.S. sanctions against it and the lack of a fair legal system. Moreover, there is no indication that the European Union is interested in vying to become the world's central bank, which requires a willingness to run large currency deficits, he said. For the U.S., that has meant allowing cheap imports to undermine the strength of some major industries, including textiles, autos and electronics manufacturing.

PFC Energy oil analyst Jamal Qureshi said the fears stirred up by a hypothetical euro-denominated oil market in Iran or anywhere else are overblown, not least because the oil trade is just a small component of the overall global economy.

Iranian legislators earlier this year urged the government to set up the market to reduce the United States' influence over the Islamic republic's economy. They also criticized Oil Minister Sayed Kazem Vaziri Hamaneh, saying he had delayed setting up the bourse.

First floated in 2004 when reformist president Mohammad Khatami was in power, the idea of a euros-traded oil bourse gained new life after the stridently nationalist Mahmoud Ahmadinejad was elected president last summer.

Iran is the fourth-largest oil producing country in the world, the second-largest in the Organization of Petroleum Exporting countries and controls about 5 percent of the global oil supply, so it has a measure of influence over international oil markets. Tehran also partially controls the Persian Gulf's Strait of Hormuz through which much of the world's oil supply must pass.

Iran has sought to wield its oil resources as a bargaining tool in Tehran's ongoing standoff with the West over its nuclear program.

Oil prices jumped above $75 a barrel last month amid escalating diplomatic tensions between Washington and Tehran. On Friday, crude oil futures traded just above $70 a barrel.

Iran's deputy oil minister, M.H. Nejad Hosseinian, said Thursday he doubted the U.N. Security Council would impose sanctions on Iran's oil sector because such a move would drive oil prices higher.

Council members are considering imposing sanctions on Iran for defying their request to halt all uranium enrichment-related activities by late last month.

[donsaeid]

kheili darbareye in bazar shenide bodam va sohbatesh kheili vaghte dare to iran mishe...

be nazare man in vaghean be US neshon mide ba gorbe(naghsheye iran shabihe gorbe nist?) ziad var beri chang mindaze

vali ino bayad begam shak dar in daram ke baghieye keshvarha mayel be anjame in kar daran... hatta dar morede venezuela ham ke allied naftie irane shak daram...
Age OPEC khodesho poshte in bazar bezare kare US sakhte ast...
chera emkane inke opec khodesho poshte in kar bezare hast?
chand roz pish Arabestane saudi dar yek kare monhaser be fard gharardadhaye eghtesadi va nafti va strategic ba China bast... va dar javabe shekayate US ke chera in karo kardi goft: doroste ke ma ba US besorate zano shoharim(be sorati nazdikie in do keshvaro mikhast bege) ama dar eslam behemon ejaze dadan ke zane digeam begirim(manzoresh china bod).

va in gharardadha dar euro anjam mishe...

[donsaeid]

"نفت و دموکراسی" در گفتگوی داريوش سجادی با مرتضی فيروزی و علی مزروعی، تلويزيون هما
مرتضی فيروزی و علی مزروعی
نفت در واقع هم نوعی تهدید است و هم نوعی فرصت. تهدید است به این دلیل که نه فقط در ایران بلکه در کل خاورمیانه حداقل در ۷۰ سال گذشته، نفت به عنوان یک تهدید جدی برای مردم سالاری خودش را نشان داده...[همچنين] نفت، فرصت بود برای اینکه ما سطح آگاهی و سطح زندگی مردم را بالا ببریم و همین ارتقاء سطح آگاهی در بلند مدت زمینه را برای حضور ما به سمت یک دموکراسی و یک مردم سالاری فراگیر را فراهم کرد
''

داریوش سجادی:
موضوع اين برنامه نسبت نفت و دموکراسی است. همانطور که خودتان مطلع هستید، پدیده نفت طی یکصد سال اخیر نقشی اساسی در تاریخ تحولات سیاسی ایران داشته
مقدمتاً لازم به توضيح می دانم که در طول تاریخ سیاسی ایران از ابتدای تاسیس تا وضعیت فعلی، همواره سه عامل نقش اساسی و تعیین کننده در شکل گیری مبانی قدرت در حکومت های ایران داشته اند
مايلم از این سه عامل تحت عناوين آب، نفت و دین اسم ببرم با این توضیح که طی سالهای حکمروائی در ایران از ابتدای تاريخ تا اواسط دوره قاجار آب نقش اساسی را در تبیین مبانی قدرت به عهده داشت به این معنی که هر حکومتی که سلطه بیشتری بر منابع آبی داشت اين به معنای آن بود که آن حکومت سلطه بیشتری بر مرتع دارد و سلطه بيشتر بر مرتع يعنی برخورداری بيشتر از محصولات کشاورزی و اين با توجه به ساختار کشاورزی ايرانی بمعنای برخورداری حکومت از قدرت بيشتر بود
مقوله دین هم در کنار آب نقش تعیین کننده ای برای تحکيم مبانی قدرت در ايران را عهده داری می کرد
چه درزمانی که ایران زیر سلطه دین زرتشتی قرار داشت و پادشاهان ساسانی مشروعيت خود را از موبدان و مغ ها کسب می کردند و چه بعد از حمله اعراب به ایران و تسری دين اسلام در جغرافيای ايران. دین همواره توانسته بود به عنوان یک مبنای جدی قدرت، نقش بازی کند.
اما از اواسط دوره قاجار که با پدیده کشف نفت در ایران مواجه شدیم. نفت نیز به عنوان عامل سوم خودش را در ساختار حکومتی ایران پُمپ کرد. عاملی که علی الظاهر نقش جدی و مهم تری هم نسبت به دوعامل دیگر پيدا کرد.
اکنون با توجه به این مقدمه، سوال اساسی آن است که آیا در مجموع نفت کمک کننده یا تقویت کننده به مبانی مُلکداری مدنی یا دموکراسی در ایران شده یا آنکه بر خلاف چنين تصوری نفت مقوم دیکتاتوری در ايران بوده؟

علی مزروعی:
من فکر می کنم از زمانی که نفت در ایران پیدا شد و به عنوان یک عامل اقتصادی در سرنوشت ایران نقش بازی کرد اين نقش ،یک نقش دو گانه بوده. یکی اينکه به هر حال این اکتشاف نفت و استخراج و فروش آن یک منبع جدید مالی را در اختیار دولت و حکومت و جامعه ایران قرار داده و به نسبتی که از این ثروت در توسعه کشور استفاده شده، شاهد یک نوع پیشرفت و توسعه اقتصادی در کشور و به تبع آن گسترش آموزش و پرورش و بهداشت و شاخصه هایی که یک نوع مدرنیزم را در ایران بوجود آورده، هستیم
طبعاً از این جهت نفت می توانست مقوم پیشرفت و توسعه و دموکراسی در ایران باشد. ولی در عین حال این نفت همزمان عاملی شد برای اینکه کشورهای بیگانه و استعماری در دورانی برای تسلط براین منبع، سلطه خودشان را بر ایران گسترش دهند. نمونه کودتای 28 مرداد برای مقابله با نهضت ملی شدن صنعت نفت نقطه اوج چنين دخالت ها و سلطه طلبی هائی بود.
در عين حال اين نکته را هم بايد اضافه کرد که حکومتهای متکی بر منابع نفتی هم به هر حال یک نوع احساس بی نیازی و قناع از جامعه را می کردند و با تکیه به نفت و منابع نفتی می توانستند یک حکومت دیکتاتوری و استبدادی را در جامعه شکل بدهند. من فکر می کنم در تقاطع این نقش دو گانه نفت بوده که جامعه ما به اینجا رسیده يعنی از یک طرف توسعه صنعتی باعث گسترش روح دموکراسی خواهی در کشور شده و از طرف دیگر نفت یک منبع عظیمی را در اختیار حکومتها قرار داده که از اين ناحيه حکومتها هیچ تمایلی به اینکه بتوانند این دموکراسی را برسمیت بشناسند و حق رای مردم را و اینکه مردم بتوانند فعالیت های اقتصادی پویایی را داشته باشند را بلاموضوع کنند.

داریوش سجادی:
اینکه نفت می تواند تقویت کننده دیکتاتوری در ایران باشد یا خیر. بر اين اساس است که در حکومتهای مدرن این شهروند است که با تکیه بر مالیات خودش حکومت را اجیر خود می کند و به عبارتی حکومت، مدیون شهروند است. اما در کشورهایی مانند ایران، که پول هنگفت نفت سرریز در خزانه کشور می شود لذا دیگر دولت چندان احساس دینی نسبت به شهروند نمی کند که از ناحیه مالیات متخذه از شهروند، خود را متعهد به انجام تعهداتی بداند. بنابراین این عامل مشدده ای می تواند باشد برای قوام دیکتاتوری و یا حداقل ایجاد مانع برای تکوین دموکراسی در ایران بعنوان مثال در قضیه رژی، بعد از اینکه آیت الله میرزای شیرازی فتوای معروف به تحریم تنباکو را صادرداد، می بینیم حکومت و دربار عقب نشینی کردند، چون تا آن موقع نفتی وجود نداشت که بتواند بودجه خودش را سرریز کند در خزانه حکومت، بنابراین روحانیت براحتی می تواند دربار را به عقب نشیشنی وادار کنند چرا که هنوز در آن مقطع اين خراج مملکت بود که تعیین کننده ملک داری حاکمان بود؟

مرتضی فیروزی:
من با تائید نظر شما و جناب آقای مزروعی، معتقدم نفت در واقع هم نوعی تهدید است و هم نوعی فرصت. تهدید است به این دلیل که نه فقط در ایران بلکه در کل خاورمیانه حداقل در 70 سال گذشته، نفت به عنوان یک تهدید جدی برای مردم سالاری خودش را نشان داده به اين صورت که نفت عامل ايجاد کننده پدیده دولت قدرتمند و فراگیر يا دولت حداکثری بوده، و این مانع از این شده که دولتها خودشان را نیازمند به مردم بدانند. من می خواهم در مورد ایران فراتر از این بروم به اين معنا که که نه فقط در 28 مرداد بلکه حتی در دوران بعد از مشروطیت، وقتی که دیکتاتوری رضا شاهی پا می گیرد یکی از عوامل مهمی که باید به آن اشاره شود، دستیابی دولت به پول نفت است. لذا در روند انقلاب مشروطیت هم اگر ما چند عامل را بخواهیم نام ببریم، یکی از عوامل لاجرم نفت خواهد بود، که دولت را بی نیاز کرد و چون دولت بی نیاز شده، این فرصت پدید آمده است. اما اين بدین معنا نیست که نفت همیشه تهدید باشد. چون همین نفت، فرصت بود برای اینکه ما سطح آگاهی و سطح زندگی مردم را بالا ببریم و همین ارتقاء سطح آگاهی در بلند مدت زمینه را برای حضور ما به سمت یک دموکراسی و یک مردم سالاری فراگیر را فراهم کرد. شما می دانید ما از بعد از انقلاب تا به امروز، نزدیک به 450 میلیارد دلار درآمد نفتی داشتیم و این درآمد نفتی علی رغم همه کاستی ها این شرایط را پدید آورد که شما امروز 75 % جمعیتتان شهرنشین باشند، یعنی چیزی که در ابتدای انقلاب برعکس این بود. یعنی 25% فقط شهرنشین داشتیم. این مسئله به کمک دلارهای نفتی صورت پذیرفته، و یا امروز شما دارای 5/1 میلیون دانشجو هستید، این مقدار دانشجو و اين مقدار دانشگاه جز آنکه به مدد دلارهای نفتی است؟ اصولاً هر توسعه ای در جهان حداقل به دو پارامتر اساسی نیازمند است. یک تکنولوژی و دیگری کاپیتال.در واقع این کاپیتال يا همان سرمایه است که در اختیار یک کشور واقع می شود. لذا در کوتاه مدت نه در ایران بلکه در خاورمیانه، نفت در خدمت استبداد بوده، اما تصور من بر این است که در بلند مدت منجر به جهشی خواهد شد که کمک خواهد کرد تا سرعت و فاصله ما نسبت به کشورهای توسعه یافته کمتر شود و ما بتوانیم حرکتمان را به سمت یک دموکراسی و یک جامعه مدرن همسو نمائيم.

داریوش سجادی:
علی الظاهر هم جنابعالی و هم جناب آقای مزروعی در یک مسئله وحدت نظر دارید و آن اينکه نفت می تواند عامل فرصت زا باشد و اشاره داريد به اين نکته که با تکیه بر نفت بود که توانستیم مدرنیته را وارد کشور کنیم. اما مايلم حاشيه ای به فرمايشات شما بزنم.از يک منظر ذهنی، مدرنیته متکی بر یک سری مبانی انسان شناسانه و معرفت شناسانه است. من اعتقاد دارم از طریق بودجه هنگفتی که نفت وارد خزانه کشور کرد، ما توانستیم زمینه های سخت افزارانه جامعه مدرن را ابتیاع کنیم بدون اینکه کوچکترین تغییری در مبانی اندیشگی انسان سنتی ایران ایجاد کرده باشیم. جامعه ایرانی که به قول آقای فیروزی در آن زمان 25% شهرنشین داشت و در حال حاضر 75% شهرنشین دارد، اما وقتی به محتوای اين جامعه شهری می نگريم، می بينيم که هر چند اين جامعه به صفت ظاهر برخوردار از اقشار آريستوکرات و بوروکرات و استاد دانشگاه، ماشين آخرين مدل و تلويزيون و ماهواره و موبايل و کامپيوتر و دانشگاه ... است اما از نظر مبانی انسان شناسانه می بینیم انسان تيپيک جامعه شهری ايران چندان تفاوتی با پاراديم جامعه و انسان سنتی ندارد.

علی مزروعی:
من کاملا با شما هم نظر هستم، می شود گفت ما از قرن 7 به این طرف از چرخه تمدن و تفکر سازی تقریباً و به تدریج خارج شدیم و از بعد از دوران صفویه می شود گفت، ما یک غیبت مشهودی در جهان داریم و به لحاظ معرفتی و اندیشه ای نتوانستیم، همگام با زمان پیش برویم. طبیعی است که پیدایش نفت و امکانی که نفت برای ما بوجود آورد، نمی توانست این خلا را بپوشاند. ولی در عین حال آن طوفانی که از طرف غرب وزیدن گرفت و همه کشورها از جمله ایران را متاثر کرد، و اندیشه هایی که در آنجا زاده شده بود در جاهای دیگر شروع به رشد و نمو کرد، و همه اينها به هر حال احتیاج به یک زمینه وبستر داشت. من فکر می کنم همین زمینه و بستر را درهمین حدی که ما امروز در ایران با آن روبرو هستیم، نفت فراهم کرد. البته من به بدبینی شما نیستم و فکر می کنم که در سالهایی که ما با این مسئله روبرو بودیم به تدریج پیشرفت داشته ايم و به هر حال به لحاظ معرفتی و اندیشه ای هم جامعه ما هر چند به کندی ولی دارد این مسیر را طی می کند. اما من فکر می کنم در سالهای اخیر و در حوزه انديشه آنچه که به ما ضربه زده نفت نبوده بلکه اين بحث مهاجرت و جابجایی مغز هاست که به آسانی صورت می گیرد و بسیاری از کسانی که در دامن ایران پرورده می شوند و به اندیشه و تفکری می رسند، اینها راه خروج از ایران را پیش می گیرند و طبعاً غیبت اینها در ایران این مسئله ای را که شما عنوان کردید را مشهود تر می کند.

[donsaeid]

داریوش سجادی:
جناب آقای مزروعی تلقی نگاه بدبینانه از عرایض بنده داشتند، در عین حال که شخصاً معتقدم اين نگاهی واقع بینانه است، به این دلیل که انسان سنتی از لحاظ مختصات شخصیتی تعریف شده و اين شخصيت متکی بر مبانی و شاخصه های تعريف شده ايست از جمله اینکه انسان سنتی، انسانی است زعيم سالار، يا تقديرگرا و مکلف انديش و تا حدود زيادی تابع احساسات خود، و با توجه به اینکه ما با تکیه بر پول نفت، بدون توجه به مبانی ذهنی مدرنيسم تنها توانستیم ظواهر نظام مدرن را ابتیاع کنیم ، لذا در تحلیل نهایی بین آن انسان سنتی و اين انسان به ظاهر مدرن در جامعه ایران، باطناً تغيير مشهودی نمی بينيم.
بعنوان مثال در بحث منجی گرایی می بينيم در دوم خرداد 76 نزد بخش های قابل اعتنائی از شهروندان به صفت ظاهر مدرن ايران همان تصورات قهرمانخواهانه ای از شخصیت آقای خاتمی در دوم خرداد 1376 پمپ شد که از مختصات جامعه سنتی است.
يعنی نگاهشان به ايشان در قواره های انديشه زعيم سالارانه يا قهرمانخواهانه جوامع و انسان سنتی بود.

مرتضی فیروزی:
من تصور می کنم هر دو بزرگوار بحث تان درست است، فقط با یک تفاوت که شما می خواهید این مسیر با سرعت بیشتری طی شود، ولی آقای مزورعی اعتقاد دارند که این سرعت روند طبیعی اش به همین کندی است. چون به هر حال برای ورود به دنیای مدرن عوامل بازدارنده ای وجود دارد یعنی این سنت به اینگونه نیست که یکباره و به سرعت جبهه را خالی کند تا دنیای مدرن بیاید و همه جا را فتح کند.
در غرب هم این مسیر خیلی ساده و راحت در طی یک یا دو دهه صورت نگرفته. در دوران قرون وسطی شاهد این هستیم که ما یک دوران 200 ساله استبداد زمینی داریم. یعنی استبداد آسمانی را وقتی منعزل می کنند نمی توانند به سرعت جامعه مدرن و دموکراسی را جایگزین آن کنند. در آنجا هم می بینیم که 200 سال اسير استبداد زمينی هستند تا بعد از آن خود را مهيای ورود به عصر مدرنيسم و دمکراسی کنند.
به اعتقاد من جامعه امروز ايران هم، جامعه ای است که سرعت حرکتش نسبتاً خوب است و این بدلیل همین وسايل سخت افزاری است که با تکيه بر سرمايه های نفتی تهيه شده.
ما با اتکای بر همين نفت بود که توانستیم به سرعت طبقات مختلف اجتماع را با علم و تحصیل و بهداشت آشنا کنیم، و این مسیر دارد به سرعت طی میشود و من برخلاف آقای مزروعی اعتقاد ندارم که غيبت مغزها در ايران عاملی منفی است بلکه معتقدم اینها در واقع در هر کجائی که هستند ذخیره هایی برای کشور هستند و درشرایطی که ما بتوانیم، پل ارتباطی با اينها برقرار کنیم اینها می توانند برای آینده ایران مفید باشند.مشکل فعلی آنجاست که در حال حاضر با ايشان نوعی حالت قهر وجود دارد اما این حالت قهر، یک قهر پایدار و ابدی نخواهد بود. دیر یا زود این آشتی برقرار خواهد شد و در آنصورت است که بین آنچه که سرمایه های ما محسوب می شوند و در واقع امانتی است که ما از شرق به غرب فرستادیم، با مرکز شاهد جهشی علمی خواهيم بود.
مطلب دیگر اینکه اگر ما بپذيريم که شاخصه مهم دنیای مدرن، عقلانیت است، در آن شرایط ما می بینیم که عقلانیت در درون جامعه تاریخی ایران و کشورهای منطقه همیشه در یک حالت تعليق خاص بوده یعنی اینکه ما گاه به یک عقلانیتی می رسیدیم، که اوج آن را در تفکرات اسلامی در دوران معتزله شاهد شديم و متقابلاً در دوران اشاعره بر عکس، شاهد خردستیزی می شويم و من معتقد نیستم که حتماً بعد از دوران صفویه این وقایع رخ داده، بلکه از دوران سلطنت حکومت عباسی به بعد است که خرد از حوزه انديشگی کشورهای اسلامی رخت بر می بندد و دیگر شما در آنجا اندیشمندان بزرگ را نمی توانید پرورش دهید.همچنانکه ریشه بسیار سنگین ضد تفردی هم در تفکرات این منطقه وجود دارد. اين در حالی است که هم در فرهنگ اسلامی و هم در فرهنگ ایرانی ما، بحث تفرد همواره وجود داشته. اما به اعتقاد من مجموع عوامل امیدوار کننده است اما نه با شتابی که آقای سجادی انتظارش را دارند.

داریوش سجادی:
ظاهراً اينجا موظفم از خودم دفاعی بکنم مبنی بر اینکه منظور من شتاب نبود، بلکه بیشتر تکیه داشتم بر مبانی معرفت شناسانه و انسان شناسانه بحث مدرنيسم. اتفاقاً این بحث تفردی که شما به آن اشاره کردید،بحث درستی است اما لازم است کمی باز شود.
ببینید این بحث تفرد یا اصالت فرد، یک مقدار مورد مغالطه قرار گرفته، حتی در آمریکا که اوج ادعای دموکراسی را دارد، بحث تفرد از منظری واقع بینانه تبدیل به نوعی خودخواهی يا سلفيشيزم شده. بیاد دارم سال گذشته که جناب آقای رورتی فیلسوف سرشناس آمریکایی به تهران سفری کردند، صراحتا اذعان داشتند که در جنگ ویتنامی هم که نهضت ضد جنگ در آمریکا دامن زده شده بود، از این حیث نبود که جامعه آمریکایی یا بخشی از جامعه آمریکایی، از جنگ بدشان می آید. بلکه حرف اساسی این بود که اجازه دهید ما نرویم بجنگیم، ما مایل نیستیم کشته شویم. دولت هر چه می خواهد آن طرف مرز بکند. منظورم این است که نگاه، نگاهی انسان دوستانه يا خيرخواهانه و ضد جنگ نبود بلکه اين نگاهی خودخواهانه بود.این تفّــرد در ایران هم بد تفهیم شده، در ایران مشاهده می کنيم، خودخواهی حرف اول را می زند در عین حالی که ما متکی بر مبانی عارفانه ای در اسلام هستیم که تصادفا تعیین کننده آن فردیتی است که مورد نظر یک جامعه مدرن است. یعنی فردیتی که صرفنظر از تمایزات نژادی و فرهنگی ، اصالت را به نفس وجودی انسان می دهد.

مرتضی فیروزی:
اولاً اینکه فرمودید آمریکائیها این دیدگاه را دارند، من فکر می کنم ریشه در تاریخ مغرب زمین دارد. یعنی ریشه در یونان زمین دارد. در یونان زمین هم اینگونه بود که با وجود آنکه تمدن و دموکراسی آتنی را داشتند اما در دموکراسی آتنی فقط آتنی حق رای داشت و بقیه اقوام وحشی تلقی می شد. آتنی ها حتی اهالی مقدونیه رانيز با اینکه اسکندر از مقدونیه بلند شد به عنوان افراد صاحب حق رای قبول نداشتند. از دیدگاه آنها اسکندر هم خیلی آتنی و متمدن نبود. لذا این دیدگاه همیشه در مغرب زمین وجود داشته. اما بعد از انقلاب کبیر فرانسه، حداقل در اروپا تا حدی اين ديدگاه تعدیل شده اما سیطره تاریخ مبتنی بر همان نوع تفکر تمايزطلبانه بوده. ما هنوز هم می بینیم که غربی ها دموکراسی را برای خودشان می خواهند. در همین قضیه نفت، شاهد بودیم که در 28 مرداد، اولویت را به دموکراسی و مردم سالاری ندادند و آنچه که در انقلاب کبیر فرانسه دنبال می شد در ايران پی گيری نشد و آنچه که اتفاق افتاد این بود که غرب به صراحت اعلام کرد:ما کسی را می خواهیم که در واقع پمپ بنزین چی باشد و بتواند یک ثبات را برای ما بیآورد و اصلا دموکراسی برای این مردم جایز نیست!
لذا این تناقض و تبعيض برخوردار از يک ریشه تاریخی و سیطره تاریخی در اندیشه سیاسی غرب بوده و همین مشکل را ما هم داریم یعنی اینکه وقتی ما به سمت دموکراسی و مردم سالاری حرکت می کنیم، می بینیم که آن تاریخی گری در واقع مانع این قضیه می شود، چرا که در این منطقه همچنان که شما فرمودید، در طی قرون متمادی مسئله آب ایجاد استبداد کرده و لذا این به راحتی صورت نمی پذیرد و من بر این باورم که این یک روندی است که ولو با افت و خيز و شدت و حدت يا کندی و سرعت، در طول تاریخ تداوم خواهد يافت و نفت از این نظر می تواند در بلند مدت به ما کمک شایانی برای تامين پايه های سخت افزارانه آن بکند.

داریوش سجادی:
اجازه بدهيد در اينجا بحث ذهنی نفت را مختومه کنم و کمی وارد مسائل روز مبتلابه نفت شویم.
جناب آقای مزروعی، عنایت دارید که طی یکسال گذشته ما شاهد افزایش چشم گیر قیمت نفت شدیم که این کمک موثری به خزانه کشور کرد خصوصاً در مقطعی که هیئت جديد دولت هم جایگزین شده. تصور می کنید این افزایش قیمت نفت با روی کار آمدن دولت جدید می تواند کمکی به تداوم و تعميق روند دموکراسیزاسيون در ایران بکند؟

علی مزروعی:
من در ابتدا نکته ای را متذکر شوم که با صحبتهائی که برادر عزیزمان آقای فیروزی در ارتباط با فرار نخبگان مطرح کردند، کاملا موافقم و تنها اشاره به اين مطلب داشتم که غیبت آنها در کشور بر سرعت و پيشرفت اندیشه ها تاثیر گذار است.
اما در مورد افزایش درآمد نفتی که نصیب کشور می شود، اين در واقع می تواند نقش دوگانه ای را در اقتصاد ما بازی کند و این نقش دوگانه بستگی به آن دارد که چگونه این در آمد نفتی می خواهد وارد اقتصاد شود و از چه مسیری می خواهد تاثیر گذاری خودش را در اقتصاد ملی پیدا کند. من فکر می کنم که مهمترین گرفتاری هائی که دولت جدید با آن روبرو است، چگونگی استفاده از درآمدهای نفتی است. بخصوص با آن شعارهایی که دولت جدید داده.
ما می توانيم دومسیر را در استفاده از درآمدهای نفتی در اقتصاد ملی تصور کنيم.
مسیر اول: تبدیل دلارها به ریال و تزریق آن به جامعه به صورت حقوق، دستمزد و یارانه است به عبارتی تقاضای ... (نامفهوم) در جامعه ایجاد کردن است که این کار قطعاً به ضرر اقتصاد ملی است و پیامدهای غیر قابل پیش بینی را می تواند به همراه داشته باشد و حتی به فروپاشی اقتصاد ملی نيز منجر شود. مسیر دوم اینکه ما طوری ساز و کار را فراهم کنيم تا این درآمد نفتی از چرخه تولید وارد اقتصاد کشور شود.يعنی همان ساز و کاری که در برنامه سوم به عنوان حساب ذخیره ارزی پیش بینی و تا حدودی اجرا شد و در برنامه چهارم هم این وجود دارد. بسته به اینکه دولت و تصمیم گیران از چه طریقی بخواهند این در آمد را وارد اقتصاد ملی کنند ما نتایجی کاملا متفاوت می گیریم. طبعا من به عنوان یک ایرانی فکر می کنم مسیری که بایستی پیموده شود تا از این درآمدها به نحوه بهینه در اقتصاد ملی استفاده کینم این است که از طریق چرخه تولید و تخصیص این منابع به سرمایه گذاری به ویژه از طریق بخش خصوصی در اقتصاد بتوانيم بهره کامل ببریم. در غیر اینصورت فکر می کنم استفاده از این منابع بسیار خطرناک است چرا که موجب دامن زدن به تقاضا در جامعه خواهد شد و این می تواند آن بیماری معروفی را که به بیماری هلندی در اقتصاد مشهور است به طور کامل در اقتصاد ما ايجاد نمايد و متعاقباً مسائل و مشکلات اساسی را از آنچه که هست، بیشتر کند.

داریوش سجادی:
جناب آقای فیروزی من همین سوال را ازشما دارم منتهی با این توضیح که این افزایش قیمت نفت و تاثیرش در روند دموکراسی با توجه به مبانی فکری هیئت حاکمه جدید که خاستگاهی محافظه کارانه دارد و بعضاً نوع نگاهش نگاهی محروم نوازانه یا فقیر سالارانه نسبت به مسائل اقتصادی است چه چیزی می تواند باشد؟

مرتضی فیروزی:
وقتی در سال 1352 درآمد نفتی از 2 تا 5/2 دلار بناگهان تا 12 دلار افزایش پیدا کرد، کشور با چنین شرایطی مواجه شد ودر آن دوران هم دیدیم که در بعضی از بخشها نسبتاً بد عمل نکردیم و در بعضی از بخشها بسیار بد عمل کردیم و مسائلی پیش آمد که نهايتاً در بروز انقلاب 57 مدخليت داشت. شرایط فعلی هم شرایط مناسبی نیست. برای اینکه درآمد 16 میلیارد دلاری نفت کشور به 42 میلیارد دلار در سال رسيده. با توجه به اینکه در برنامه پنج ساله هم ما پیش بینی کردیم که نرخ رشد 8% را تجربه کنیم و این نرخ 8% در واقع با شرایط امروز کشورطلب می کند که 2 برابر شرایط امروز ما صادرات و هم واردات داشته باشیم (که این مسیر بهترین و کم خطرترین مسیر است) اما سوال اینجاست:برای مديريت اين روند آيا سیستم مدیریتی کارآمد وجود دارد؟

[donsaeid]

در واقع این علامت سوال بزرگ ما است، برای اینکه همین روشی را که در دوران آقای خاتمی انتخاب کرده بودند که صندوق ذخیره ارزی درست شود و این صندوق ذخیره ارزی بیاید پول را در اختیار تولید کننده قرار دهد، ما عملاً ديديم که چندان موفق نبود، چرا که ما در ايران بدلیل اینکه پدیده دولت بزرگ و حجیم داریم 80% اقتصاد در اختیار دولت و شرکتهای دولتی قرار می گيرد و آنها بیشترین پول را از این سهم می بلعند وبدليل همين بلع است که ما بازار صادرات هم به شکل مطلوب نداریم. مشکل قضیه اینجاست.
اگر ما این پول را در چرخه تولید ببريم و تولید نتواند صادرشود، چون در آنجا بحث سیاسی صادرات پیش می آید. که آیا دنیا سهم بازار را به ما داده یا نداده، آنوقت ما با افزایش تولید داخلی هم، (بدليل آنکه فقط تقاضای داخلی نمی تواند پاسخگو باشد) مواجه با تورم می شویم و تورم هم منجر به اختلافات طبقاتی می شود همچنانکه اين امر به تولید داخلی نيز آسیب جدی می رساند.

قطعاً وقتی تورم افزايش پيدا کند آن نرخ رشد 8% دیگر امکان پذیر نیست. در واقع یک سیکل بسته بسیار پیچیده را دارد طی می کند و من نگران هستم چون دولت شعارهای پوپولیستی داده و تحت عنوان اجراء کردن بعضی از این شعارها به جای اینکه چرخه تولید را افزایش دهد، بیآید مستقیماً این پولها را برای آرام کردن موج تهی دستان جامعه صرفاً در حد یک مسکن وارد جامعه کند.
قطعاً اين امر در بلند مدت اگر قیمت نفت تغییر پیدا کند خطرات عمده ای را متوجه اقتصاد کشور خواهد کرد از جمله آنکه چنين سياستی صد در صد تورم زا خواهد بود و مشکلات جدیدی را پدید خواهد آورد.

داریوش سجادی:
مايلم در اينجا به کاربرد نفت از زاویه سومی هم بپردازيم. در صحبتهائی که شد، به این نکته رسیدیم که نفت هم می تواند فرصت زا باشد و هم تهدید زا، اما نفت کاربرد سومی هم از خود نشان داده و در مقاطعی به عنوان ابزار جنگی نيز از آن استفاده شد.
بعنوان مثال در تحريم نفتی اعراب عليه غرب بدنبال جنگ اعراب و اسرائيل نشان داده شد که نفت بنا به شرائطی می تواند کاربردهای نظامی هم داشته باشد.
الان با توجه به ابتلاء ايران به بحران انرژی اتمی و تهديد به ارجاع پرونده ايران به شورای امنيت، یکی از مسائلی که مطرح است مسئله تحریم نفتی است. در اين رابطه دو ديدگاه مطرح است.
نخست آنکه در صورتی که ايران مورد فشار قرار بگیرد، از حربه نفت به عنوان یک ابزار برای تامین منافع ملی خودش استفاده کند و با توجه به نیازی که غربیها به نفت دارند از اين طريق به آنها فشار وارد کنند.
اما دیدگاه دوم آنست که اتفاقا با توجه به نیاز ماکزیممی ايران به بودجه ای که از ناحيه نفت تامین می شود، نفت نقش پاشنه آشیل را برای اقتصاد و کلاً مجموعه منافع کشور عهده داری می کند.
این نوع کاربرد نفت در ساختار اقتصاد سیاسی ایران را چگونه می توان ارزيابی کرد؟

علی مزروعی:
ببينيد، حساب ذخیره ارزی که در برنامه سوم تمهید شد، با این نگاه بود که یک لنگر گاه مطمئنی را برای اقتصاد ایران بویژه برای بودجه دولت فراهم کند. این حساب از سال 1379 اجرایی شد و در مجلس ششم بعد از اینکه ما مطمئن شدیم که یک ذخیره نسبتاً خوبی در این حساب جمع شده، یک اصلاحی صورت گرفت (با این نگاه که ما بتوانیم نیمی از ذخیره این حساب را به بخش خصوصی برای سرمایه گذاری بدهیم). خوشبختانه در دوره 5 ساله اجرای برنامه سوم نزدیک به 30 میلیارد دلار مازاد درآمد نفتی داشتیم که در این حساب واریز شد.
تاکنون نزدیک به 3/1 این در آمد به بخش خصوصی برای سرمایه گذاری، وام داده شده و من فکر می کنم یکی از دلایل اصلی که ما توانستیم در طول برنامه سوم از رشد سرمایه گذاری صنعتی در کشور برخوردار شويم، بدلیل امکانی بود که این حساب، برای بخش خصوصی در اقتصاد ایران فراهم کرد.
همچنانکه طبق گزارش آمار بانک مرکزی در این دوره 8/3 میلیون فرصت شغلی ایجاد شد که به هر حال بخش قابل توجهی اش به دلیل اقدامی بود که صورت گرفت. 3/1 این حساب هم تقریباً به خاطر اجرای سیاست دولت در تک نرخی کردن ارز هزینه شد، که این خودش به نظر من اصلاح ساختاری بسیار مهمی در اقتصاد ایران بود و 3/1 بقیه هم در بودجه دولت صرف پروژه های عمرانی در کشور شد. البته آن بخش هزینه ای اش قابل دفاع نیست ولی من می خواهم بگویم که اگر در بودجه دولت این همه هزینه شده، بخش عمده آن صرف پروژه های عمومی بوده. در هر حال این مسیری که به حساب ذخیره های ارزی در طول اجرای برنامه سوم طی شده، بهترین مسیری است که می تواند در دوره جدید هم به آن اتکاء کرد. متاسفانه در یک سال گذشته نوع نگاهی که به این حساب بوده، تغییر کرده و عمده برداشتهائی که از این حساب شده، بیشتر برای هزینه های جاری بوده که آن هم مشکلاتی را که قبلاً اشاره کردم دامن زده.
بحثی که الان تحت عنوان کسری قابل توجه بودجه دولت مطرح است، اگر بخواهند این کسری را ازاین حساب تامین کنند، حدود 5 میلیارد دلار از این حساب می بايست، برداشت کرده و آنرا به ریال تبدیل کنند.
به نظر من اين اقدام بسیار آثار منفی را در اقتصاد خواهد داشت بویژه نرخ تورم را در دوره 6 ماهه دوم سال به شدت افزایش می دهد که فکر می کنم با شعارهایی که مجلس هفتم و دولت جدید داده کاملا در تناقض است.
من فکر می کنم که این نفت یک فرصت خوبی هم در اختیار ما می گذارد به شرط اینکه از این منابع خوب بتوانیم استفاده کنیم. در مورد سوالی که شما مطرح کردید خوب یک بحث مفصل را می طلبد برای اینکه شرایطی که در آن دوران از نفت به عنوان حربه اقتصادی در جنگ استفاده کردند به نظر من با این شرایط امروز کاملاً متفاوت است. در آن دوران اوپک تولید کننده اصلی نفت دنیا بود، ولی الان اوپک به عنوان سازمانی که کشورهای تولیدکننده نفت خاورمیانه راعمدتاً دربرمی گیرد، در واقع پس مانده بازار را تولید می کند و از این جهت به نظر من تاثیر گذاری اوپک با گذشته متفاوت شده. در رابطه با ایران، من فکر می کنم مسیری که در ایران طی شده به دلیل افزایش مصرف داخلی که داریم می دانید که در طی سالهای پس از انقلاب قدرت صادرتی ما کاسته شده، و این خودش یک مسئله ای است که امکان استفاده ما را از این بحث تا حدودی مورد ترديد قرار می دهد، ضمن اینکه به هر حال درآمد اصلی کشور ما باز از ناحیه صادرت نفت تامین می شود و این را هم باید مد نظر داشته باشیم که به هر حال کشور عراق بدلیل شرایطی که در آن قرار گرفته فعلاً از چرخه توليد برکنار مانده و نمی تواند از عهده سهمیه نفتی که باید به بازار روانه کند، برآيد.
ممکن است در شرایط دیگر غربی ها آن بخشی را که می تواند مثلا از ناحیه ایران تامین نشود با سرمایه گذاری در منابع نفتی عراق تامین کنند اما به هر حال من فکر می کنم این مسئله به آن وجهی که بعضی ها مطرح می کنند که ما می توانیم از سلاح نفت استفاده کنیم، شاید خیلی نشود به آن تکیه کرد.

مرتضی فیروزی:
تصور می کنم که بی تردید نفت یک ابزار قدرت است و یک ابزار قدرت هم می تواند به عنوان یک وسیله در سیاست خارجی اعمال شود. اما این طلب می کند که یک بازی ماهرانه صورت بگیرد. به عنوان مثال: در همین حادثه اخیر صدور بيانيه آژانس حکام انرژی اتمی ما دیدیم وقتی که دولت هند به نفع غرب رای به محکومیت ایران داد، مسئولان کشور شتابزده اعلام کردند که قرارداد گازمان را با هند تجدید نظر می کنیم.
اين در حالی است که ما طی دو دهه متمادی تلاش کردیم تا به نوعی پاکستان را قانع کنیم تا اجازه انتقال اين گاز از خاک کشورش را بدهد تا بدينوسيله بتوانيم به بازارهای عظیم و بزرگ در حال رشد هند راه پیدا کنيم. اما متقابلاً دیدیم تمام این دو دهه کسانی که مخالف این اقدام بودند حرفشان این بود که اگر چنین اتفاقی بیافتد ما متکی به گاز کشوری می شویم که او از آن به عنوان ابزار سیاسی استفاده می کند و هر لحظه ممکن است ما را سر مسئله کشمیر و یا مسائل دیگر محکوم بکند، و این گاز را تهديد به قطع کردن کند
طی دو دهه تمامی مسئولان ما تلاش می کردند تا بتوانند این شائبه را از ذهن هندی ها و بعدها هم چینی ها، و دیگرانی که بدنبال آنها به دنبال این قرارداد بودند خارج کنند و بگوئیم که این یک قرارداد اقتصادی است و به نفع کل منطقه است که ما چنین کاری بکنیم. اما ما این بار می بینیم که دولتمردان ما بسیار شتابزده برای یک رای مثبت که می توانست مثل دولت پاکستان رای ممتنع هم باشد و در نتيجه آرا هم تغییری ایجاد نمی کرد، بناگهان آب را به آسیاب تمام کسانی ریختیم که ما را متهم می کردند به اینکه این کار را نکنید.
کما اینکه شبیه این قضیه را ما در قضیه رساندن آب کارون به قطر دیدیم. وقتی که ما می خواستیم آب مازاد کارون را به قطر برسانیم دولتمردان قطر تحت تاثیر القائاتی که دیگران برایشان ايجاد کرده بودند، می گفتند اگر آب را از ایران بیآورید، آنها هر لحظه می توانند با سرنوشت قطر بازی کنند. عین همین حالت را برای هند انجام دادند و دولتمردان ما با کمال تاسف بسیار شتابزده و بسیار کم تجربه همان حرفی را زدند که مخالفین اجرای این قرارداد انتظارش را داشتند.
اما اینکه آیا امروز می توانیم اوپک را یکپارچه بکنیم. من تصور می کنم که یکپارچه شدن اوپک دیگر بسیار مشکل شده. درست است که میزان تقاضا در جهان رو به افزایش است. امروز حدوداً 80 میلیون بشکه نفت نیاز مصرف جهانی است و افق آینده نشان می دهد که اين نياز استعداد آنرا دارد تا به حدود 120 میلیون بشکه نيز برسد.این افق هم برای ما روشن است که 65% ذخایردر اختیار کشورهای اوپک است. اما اوپک با اوپک دهه 70 که ماجرای جنگ اعراب واسرائیل مطرح بود، تفاوت اساسی کرده. لذا بر این اساس ما نمی توانیم شاهد باشیم که ما و بسیاری از کشورهایی که در حول و حوش ما هستند بر سر یک موضوع توافق اساسی و بنیادی برای اینکه از حربه نفت استفاده بکنیم، داشته باشیم. لذا آنها منافع خودشان را تامین می کنند ما هم منافع خودمان را، ضمن اینکه ما بحران تولید داریم. در روز پیروزی انقلاب ما حدود 6 میلیون بشکه نفت تولید می کردیم امروز در حول و حوش 4 تا 2/4 و اين در شرایطی است که ما در آن دوران از 400 حلقه چاه نفت، پنج میلیون و صد هزار بشکه نفت تولید می کردیم. امروز از 1500چاه نفت ما 4 میلیون بشکه تولید می کنيم. یعنی چاههای ما آسیب دیده اند و نیاز به یک سرمایه گذاری جدید دارند، همچنانکه نیاز به تزریق شدید گاز هم دارند. در واقع ما شرایط خیلی مناسبی را نداریم که بتوانيم از نفت بعنوان يک حربه در تامين منافع ملی مان استفاده کنيم. ولی اين نيز واقعيتی غير قابل کتمان است که به هر حال نفت همیشه ابزار قدرتی است برای انجام اعمال فشار با حرکت سیاسی ماهرانه و نه آشکار و بچه گانه!

داریوش سجادی:
آقای احمدی نژاد یکی از شعارهای اساسی که در ایام انتخابات ریاست جمهوری مطرح می کردند، آوردن پول نفت بر سر سفره های شهروندان بود. با توجه به جایگاه نفت در شاکله اقتصاد سياسی ايران، اساساً آیا این شعار قابلیت عملی شدن دارد و اگر قابلیت عملی شدن دارد، اساساً این اقدام برخوردار از ماهیتی هست تا بتواند به ساختار سیاسی و اقتصادی کشور بويژه در پروژه دمکراسی خواهی که موضوع برنامه ما هم هست، فایده برساند؟ يا آنکه بقول چينی ها بايد به آدم گرسنه بجای دادن ماهی، تور ماهيگيری داد!

[donsaeid]

علی مزورعی:
متاسفانه تا امروز ما هیچ برنامه عملیاتی از جانب دولت جدید ندیده ایم که این بردن نفت بر سر سفره ها را بخواهد توضیح بدهد. در ایام انتخابات هم تنها نامزدی که هیچ برنامه ای برای اداره کشور ارائه نکرد، آقای احمدی نژاد بود. بنابراین ما واقعاً نمی دانیم که دولت و دولتمردان جدید چه تفسیری از بردن نفت بر سر سفره های مردم دارند. من فکر می کنم تا کنون هم نفت بر سر سفره های مردم بوده، برای اینکه اگر نبود که نمی توانستند زندگی کنند. ولی تعریف ما از سفره چه هست، از دیدگاه من سفره ما سفره ای است به بزرگی ایران و اگر در آن راه، جاده، نیروگاه و فرودگاه ساخته شود، اينها همه زیر ساخت هائی است که برای توسعه یک کشور لازم است وجود داشته باشند. بنابراین مسئله اصلی که باید منتظر بود آن است که تعریف شان از سفره چیست؟
همانطور که ابتدای بحثم مطرح کردم اگر این بُردن نفت بر سر سفره مردم بخواهد از طریق چرخه تولید و سرمایه گذاری و تبدیل این ثروت ملی به ثروت تولیدی در کشور باشد، بسیار مثبت است و بایستی آرزو کرد که این چنین باشد. ولی اگر به این معنی باشد که ما دلارهای نفتی را تبدیل به ریال بکنیم وبه صورت حقوق و دستمزد و ... به جامعه تزریق کنیم. ممکن است در کوتاه مدت مردم احساس رفاه بکنند و خوشحال هم باشند اما در دراز مدت این به ضرر کشور و مردم خواهد بود و وضعیت بسیار بدتری را برای آنها در آینده رقم خواهد زد.

مرتضی فیروزی:
من استنباطم این است که باید تفسیر موثق از سوی دولت صورت بگیرد. این حرف فقط در حد یک شعار است، اما به نظر می رسد آنچه که از سخنان آقای احمدی نژاد برداشت می شود این است که ایشان به پدیده دولت رفاه بیش از اندازه موجود اعتقاد دارد و بر این باور است که باید این حرکت نئو ليبراليستی که در دوران آقای هاشمی پایه گذاری شد و در دوران آقای خاتمی هم کمابيش تداوم يافت را به سمت طبقات پایین دست جامعه حرکت دهند ... در واقع به نوعی کمکهای دولتی وسیع تر و بیشتر شود. اما با نظر آقای مزروعی کاملاً موافقم که اگر این امر بخواهد از طریق چرخه تولید صورت نپذیرد صرفاً در حد یک مسکن بوده و در بلند مدت بسیار تورم زا است و شرایط اقتصادی کشور را از این حالت نابسامان هم بدتر خواهد کرد. لذا بهترین روش آنست که با صبر و حوصله و با مدیریت و برنامه ریزی خاص بتوان پول نفت را وارد عرصه تولید کرده تا نفت جنبه تهديد زائيش را از دست داده و مُبدل به يک عامل فرصت زا برای جامعه واقتصاد کشور شود.

[Rasputin]

Oil Made In Iran

For years we in the West have been looking for a new Evil Empire to fill the gap left when Russia - a genuine threat - retired from the job and deprived us of an enemy. What were all those spies to do? How could we justify those missiles and bombs? What should we be scared of now?

At one stage we were reduced to pretending that Panama's General Noriega was a menace to our way of life. Then it was Slobodan Milosevic. Finally, we inflated the piffling Saddam Hussein into a looming Hitler.

Now the same experts think they have found something to be afraid of in Iran. It is tempting to believe them. This is the land of the glowering ayatollahs, the book-burning mobs, the fatwas of death and the black chador. And Iran has just become even more frightening because in its secret vaults Islamic scientists are fumbling with atoms and testing long-range rockets.

Such is our terror of this mysterious land that Navy bluejackets and Royal Marines seem to have thought they were in the hands of cannibal dervishes when they were captured by them, quailing at the thought of rape, torture and death. Even now, having been subtly humiliated instead of butchered, they do not seem to have grasped that things might not be as they seem. Nor have many of us.

When I told my friends and family I was going to Tehran, they looked at me as if I were taking a short break in Mordor, and expected that the next time they saw me I would be being paraded by Revolutionary Guards after confessing to espionage, and then publicly hanged from a large crane at a busy traffic intersection.

Well, not quite. The people of Iran are probably the most pro-Western in the world, though that will not stop them fighting like hell if we are foolish enough to attack them. Not that they will do so with nuclear weapons any time soon. Iran is rather bad at grand projects. Its sole nuclear power station has never produced a watt of electricity in more than three decades, the capital's TV tower is unfinished after 20 years of work and Tehran's airport took 30 years to build.

By bringing this information back to you I expect to annoy the frowning mullahs, who want their people to fear us as much as George W. Bush and Anthony Blair want us to fear Iran. That is why they constantly tease us about their inadequate nuclear programme. They long for our rage and threats.

Again and again, Iranians told me Western hostility was the main force that could push them into the arms of a regime they did not much like. The last thing the ayatollahs need is for the peoples of Europe and America to know much about their country and its people, or to realise the truth - that Iran is our natural ally in the Middle East, a European civilisation trapped by history and geography in the midst of Arabia. It does not belong there, culturally or religiously.

We treat Turkey like a brother, when it is a militant Islamic state kept secular only by a disguised military dictatorship. And we treat Iran like a pariah, when it's a largely secular nation kept Islamic only by an ageing and discredited, but open, despotism.

In the past ten days I have travelled across beautiful, hospitable Persia and talked to many of its people, unsupervised, unmonitored and unofficially. I have been inside private homes and found out what Iranian people think and why. I have met citizens who voted for President Mahmoud Ahmadinejad, citizens who now wish they hadn't and those who think he is a sick joke.

I have sat among hot-eyed zealots at Friday prayers in Tehran as they chanted 'Death to England'. I have seen the melodramatic anti-aircraft defences round the nuclear plant at Natanz. I have met supporters of the regime and endangered, persecuted dissenters, as well as plenty in between. I am under no illusions about how barbaric the government can be to those who challenge it openly in the Press or other public forums. But I think its power is waning, and can be kept alive only if we are fool enough to fall for the propaganda of the people who brought us the Iraq War.

I have tried to understand the sweet, sad mystery of Iran's unique brand of Islam, quite unlike the hard, aggressive faith found in the Arab lands. I have touched the silver bars of the holiest shrine in the country, as the pious crowds thronged around it, many crying out in ecstasy that they have reached this sacred place. I suspect these scenes are the closest I shall come to what English pilgrims to Canterbury must once have known.

I have heard the hundredfold 'thwack' as prayer carpets were unrolled across enormous, majestic courtyards and watched the faithful at their evening devotions beneath gold domes and among some of the loveliest architecture on the planet. I have also talked to those who enjoy the illicit thrill of drinking whisky in an Islamic republic whose soldiers still spend hours smashing smuggled cargoes of alcohol. I have observed the cunning efforts of Iran's women to subvert and mock the ridiculous dress codes forced on them by silly old men. I have seen how many others choose to follow rules of modesty they personally believe in.

I have been told unprintably rude jokes about the late Ayatollah Khomeini. And I have been kissed on both cheeks by a hairy mullah in the holy city of Qom.

Let me begin in Tehran, Iran's colossal, ugly and charming capital city, which contains two wholly different nations within its ever-expanding boundaries. This is a very young city in a very youthful country. About 40 per cent of Iran's 70million people are 15 years old or younger, and in Tehran the concentration of the young is even greater.

Grinding along its clogged, modern streets where buildings are the colour of porridge or a sort of dirty custard-yellow, you see plenty of evidence of the horrible, murderous revolution that shocked the world in 1979. Portraits of Khomeini and of other religious leaders are everywhere. So are anti-American murals - the most striking is a US flag in which the stripes are the slipstreams of falling bombs and the stars are replaced by skulls.

On the walls of the long-deserted US Embassy, site of the kidnap of dozens of diplomats, slogans in English and Persian still promise to inflict a great defeat on America. Perhaps that promise has now been fulfilled in Iraq, a few hundred miles away, where American arms have suffered their greatest catastrophe since Vietnam - though the White House does not seem to know it yet.

But these things are old, flaking, faded and largely ignored by the people. They have other things on their minds - mainly private life.

In a bustling restaurant in north Tehran, where Iran's wealthy middle classes live, it is obvious that Islamic dress has been forced on the many women present and that they are determined to let everyone know it is not their choice. Personally, I found Tehran much less oppressively Islamic than Kensington High Street in London, where an ever-growing number of women voluntarily go about in black shrouds, masks and veils.

This is not some medieval theocracy where females are hidden away or forced to do the will of their menfolk. Men and women sit in animated mixed groups at the lunch tables, conversing as equals. Headscarves are worn. It is still the absolute law. But they are worn in such a way as to make a fool of that law. They are pushed back as far as they can go without actually falling off, held in place by no more than a blast of hairspray, revealing the front parts of elaborate and often vertical hairstyles - frequently blonde.

In a park by a lake, some teenage girls are splashing each other. Incredibly, several of them have illegally taken off their headscarves. Even more incredibly, their teachers pretend not to notice. This would have been unthinkable a year ago. What unthinkable things will be happening a year hence?

[Rasputin]

Everyone knows next month there will be the annual ritual crackdown, when the police will reprimand thousands of women for defying the official code. And everyone knows that, once it is over, scarves will creep back a little further and heels will get a little higher.

On the streets the women walk and stand like Parisians. Somehow, with a belt here and an adjustment there, they manage to make the modest 'manteau' jackets look chic. They laugh and chatter. The days when public laughter was a criminal offence are long gone.

About one in 50 seems to have had recent plastic surgery on her nose. They wear their bandages with pride and some even stick plaster on their faces to pretend that they have undergone this subversive surgery.

The desire among lovely Persian women to look like Snow White is strange but it is a direct reaction to authority's attempts to make them look like bats and crows.

The fashionable cafes are full of painted, un-Islamic butterflies, sipping milkshakes or coffee. The upstairs rooms are reserved - by common consent - for couples to meet away from the intrusive eyes of their families.

In the evenings, cinemas are popular places for some mild canoodling, though it is unlikely to go further than a Fifties-style kiss. But there is plenty of extramarital and illicit sex in Iran, some of it licensed by the Islamic authorities who permit highly dubious 'temporary marriages'. Among the rich, operations for 'revirginisation' are quite common before marriage, and contraceptives, once prohibited, are now freely on sale. Prostitutes patrol the night streets. I point this out not because I am specially glad about it, but to show how morals enforced from on high will fail if they do not have real popular support.

But travel in the smooth, modern metro down to poor south Tehran and you will find many more black veils and chadors, and many more beards and ringed fingers, the usual signs of serious Islam and support for the regime. For it is the poor who have largely benefited from the revolution, which gave them state jobs and good schools.

Even here, things are not quite what they seem. My guide in this part of the city was Reza, who is now unemployed thanks to the mullahs' mismanagement of what ought to be a fabulously rich oil and gas economy. Reza recalls wryly: 'When I was four, Ayatollah Khomeini came to my school and blessed me. It's been downhill ever since - everything just gets worse. I've even gone prematurely bald where the old man put his hand on my head.'

In his part of town, there is often more fervour for football than for Islam.

Reza cannot hide his distaste when we go together to the great shrine to Khomeini, a few miles out of the city. This is a startlingly shabby place - and far from busy.

Its only charm is that the Ayatollah apparently willed that it should be a place of relaxation, so small children are allowed to run around and even play football close to the old man's tomb. On the motorway that leads to it, speed cameras alternate with signboards bearing quotations from the Koran.

On the anniversary of the Ayatollah's death, great crowds gather round the shrine in a strange celebration - half holiday, half memorial service. Stallholders sell mementoes and you might think they are keen on the Ayatollah's memory. But an Iranian-American friend recalls how he once tried to buy some Khomeini clocks to take home.

The salesman became suspicious. 'You're American, aren't you?' he asked the returning exile. 'Yes, I am,' the Iranian-American replied. 'What of it?' He thought the merchant was an admirer of the one-time supreme ruler and expected to be upbraided for being irreverent. But no. The clock-seller asked him: 'Then why on earth do you want to buy so many pictures of this ****hole?' Both exploded in relieved laughter.

Things are quite different at another nearby shrine, a shocking, city-sized cemetery for the young men who died in the terrible war with Saddam Hussein's Iraq. Each shaded tomb is decorated with a touching portrait of a very young man (some of the volunteers who marched into minefields or poison gas were as young as 11).

Suddenly Reza is not cynical. He shows me a grave that is said to be always wet (with tears?) and to smell permanently of rosewater. I think Reza wishes to believe in this miracle, even if he couldn't give a dried apricot for the rest of the official myths.

This war, which most Iranians regard as at least partly the doing of the West, ended in 1988. It is shamelessly used by the regime to create a sort of unity between the revolutionary government and the people.

It cannot last for ever. This year, for the first time, a comedy film was made about the war - reverence is beginning to fade. And so is the revolution's claim to have made life better, which is untrue for so many.

People are encouraged to visit the Shah's old palace, with its vulgar chandeliers, decaying tennis courts and enormous bedrooms, so that they can look on his opulent living quarters and rejoice that he was brought down. The Khomeini state has wittily sawn down a large statue of the monarch that used to stand here, leaving only his boots behind.

But people such as Reza have the wrong reaction when they come here. They walk around muttering that the Shah cannot have been that bad and become madly nostalgic for his reign, which was, in fact, notorious for corruption, secret-police savagery and wild incompetence.

The more the Islamic Republic tells them to loathe the Shah or America, the more they yearn to have the Shah back, and to live in America. In this country, America is probably more popular, even now, than in any other country on the planet.

Some people here, the Westernised intellectuals, have always despised a regime they see as backward and stupid. It is gospel among them that Khomeini was not specially clever. They refer scornfully to the regime's supporters - usually poor state employees or tradesmen - as 'Hizbollah'. Women who wish to join the West's drive for sexual equality also loathe the state and are loathed back. One woman I met had been arrested for her feminist views and is now facing trial. Her likely fate is a suspended prison sentence, which will be imposed if she steps out of line again.

But such people are always dissenters. To seek a more representative view, I took the clean, comfortable sleeper train 500 miles east to the shrine city of Mashhad, near the Afghan border, where I met many devout but open-minded and tolerant Iranians.

In some houses, the women stayed covered at all times and I could not even shake hands with them, bowing instead. In others, they dressed and acted like Westerners. It was clear that public opinion exists and matters here. I asked about the gruesome public hangings. My neighbour at the dinner table explained: 'At the beginning of the revolution these sorts of things, public hangings and floggings and the amputation of limbs, were common. But people didn't like them. They do sometimes hang mass killers or child molesters but if they announced the public hanging of an ordinary murderer, people would stay away to show their disapproval.'

Remember, this is a country that does have elections and those elections don't always go according to plan, despite ruthless official rigging. I asked those present if they had supported Ahmadinejad in the presidential poll. All hands but one went up. Would they do so again? No hands went up. By the way, the women dominated this conversation.

'We were hoping he would be different,' one said in justification. This kind of hope that something or someone will turn up is at the heart of Iran's Shia Islam, a religion of mourning and loss, whose adherents still feel woe over the defeat and murder of the three great Imams, Ali, Hossein and Reza.

These martyrdoms took place 1,300 years ago but are still grieved over, especially at the shrine in Mashhad where Reza's tomb lies. The real zealots mark this each year by beating themselves bloody with chains and slashing their scalps with swords. It is rumoured that people die at these events.

In a belief rather like the ancient British one that King Arthur will one day come back and save his people, Shias constantly await the return of the 'hidden Imam', who disappeared in 878 AD, and may reappear at any time, with Jesus at his side, to restore peace and goodness to the world. I know how this sounds in cold print, but even the modest 39 Articles of the Church of England look pretty extravagant when seen from the outside.

[Rasputin]

It would be hard for anyone to see the devotion of the pilgrims at Mashhad and not come away respecting the force of this faith, which is a living, normal thing among Iranians, as natural a part of their lives as the low passions of football and the Lottery are in ours. Who is to say they do not have the better part of the bargain? I have never been anywhere with such a sense of generous hospitality and consideration to strangers.

At the evening prayers, the sense of deep human emotion is electric. But it is important to realise Sunni Islam, the great majority of the Muslim world, regards Shia Islam as a serious, idolatrous heresy, much as Ian Paisley regards the Pope and all his works.

The austere brand of Islam favoured in Saudi Arabia is specially displeased by the Shia love of relics and glitter. When Iranian Shias go to Mecca, they are said to be treated with cold hostility. The only Shia beloved in the Sunni world is President Ahmadinejad, whose noisy, disreputable hostility to Israel and whose support for Holocaust denial has made him the taxi-drivers' favourite in every Sunni Muslim country from Indonesia to Morocco.

Which brings me to Friday prayers in Tehran, the weekly festival of loathing for the West that takes place in a hangar-like building in the university. Many of the thousands who attend are bussed in, and one of them, a soldier in uniform, confessed to a friend of mine that if he didn't bellow 'Death to America!' at the appropriate moment he wouldn't eat that day. A middle-ranking mullah presides, starting with a sermon on family values, and then moving on to political matters.

His message is interesting. Shia and Sunni Muslims, he urges, must forget their differences. Wicked England has been seeking to divide the two branches of Islam for centuries. There is a general belief that British spies are behind everything in Iran. It sounds funny, but it isn't. It dates partly from the 19th Century when, with guile and bribes, British agents controlled the south of the country, hoping to keep the western borders of the Indian Empire safe.

But more recently, it results from our involvement in a 1953 coup against Iran's most beloved modern leader, Mohammed Mossadeq. This cynical and short-sighted action was designed to stop Iran getting a bigger share of the proceeds from its own oilfields, then owned by BP, so that we could spend the money instead on our expensive new welfare state.

A British MI6 man called Monty Woodhouse (later Tory MP for Oxford) and the CIA's Kermit Roosevelt (grandson of President Teddy) bribed newspapers, paid mobs and suborned soldiers and police to overthrow Mossadeq. (Details of this have actually been published by the CIA.) They succeeded. But bitter memories of that event lay behind much of the savagery of the 1979 revolution, in which anyone who might have been an ally of the West was ruthlessly imprisoned or murdered.

At the end of this renewed denunciation - which I think reveals the mullahs' determination to keep Iran away from its natural friends in the West - a cheerleader urged the seated crowd into cries of 'Marg Bar Amrika' (Death to America!) and 'Marg bar Angeleez' (Death to England!). The shouts sounded listless and perfunctory to me, a duty done rather than the passion I had seen at Mashhad.

My next destination was the tomb of the poet Hafez in Shiraz - until the revolution, a centre of wine-growing, appropriately enough, for Hafez writes about love and wine. His verses are revered by the Persian people and much distrusted by the Islamic authorities, yet he is too great to be suppressed.

I fell into conversation with two women. They said the schools taught that Hafez's references to love were about the love of religion, and that when he spoke about the joys of wine they should know that prayer had the same effect as wine. 'How would they know if prayer was like wine, since they aren't allowed to drink?' I asked them, and the two giggled. They hadn't thought of asking that. But they will next time.

A few miles away are the great ruins of Persepolis, a historical monument equal to the Pyramids. The ruins were dug out of the sand only 150 years ago, and there are strong rumours that the Ayatollahs wanted to destroy this inconvenient proof that Persian civilisation existed long before Islam. Fortunately, they did not.

I went on to the glorious city of Esfahan, a treasure-house of art and architecture that would be on every tourist itinerary were it in Europe. In the great square, I was accosted by several Iranians anxious to talk. I met two contrasting groups of schoolgirls. One group, all equipped with the coolest possible mobile phones, were deeply worried. One said: 'We are all sure there will be war with the West this summer.' This is specially frightening here, since the city hosts one of Iran's nuclear sites.

The other trio - one severely veiled, one more adventurous and one positively brazen with inches of hair exposed - were angered by Western threats of sanctions and worse. 'The more you threaten us,' the severe one said, 'the more we will rally round our government and the closer we will be to them.' In this they echoed almost every conversation I had had in Iran.

As one veteran of the Iran-Iraq War had said: 'If you had come here before the Iraq invasion, lots of us would have said, 'Please, come and invade us, come and save us.' America was the most popular country in Iran then. But we have seen what liberation has brought to Iraq and Afghanistan, and if you came now we would certainly fight, not like the Iraqis, but from the very start.'

On the road north to Tehran, I passed close to Natanz, the supposed centre of Iran's atomic programme. Natanz is an attractive town, where it would have been pleasant to stop for a glass of tea. I chose not to, to avoid any suggestion of spying. But a few miles north, the government had provided spectacular evidence of its warlike posture. On either side of the busy public road, anti-aircraft guns pointed at the sky.

It was as if, where the M4 runs reasonably close to the Aldermaston nuclear weapons plant, the British Army had installed flak batteries. As a military precaution against modern jets, they would be useless. But they help create the atmosphere of tension that keeps the ayatollahs and the people side by side, and so keeps Iran and the West apart.

My final destination was the holy city of Qom, where the ideas of the 1979 revolution were born. I had expected something dark and oppressive. Instead, I found a kind of Shia Blackpool, brightly lit streets full of busy shops selling cut-price Korans and also the local delicacy, a sweet pistachio nut brittle. Iranians, like our own forefathers, see nothing strange in mixing pleasure and faith.

Mullahs patrolled every street. If you watched a corner, a mullah would come round it, brown-robed and turbaned. There were mullahs upright on motorbikes, mullahs surging off buses or clambering on to them, mullahs with briefcases.

The only dark place was a painfully moving war cemetery at the gates of the shrine, paved with gravestones and walled with propaganda posters.

Beyond, the shrine glittered with gold and polished mirrors, floodlit and sparkling merrily in the night. And there I met a mullah who wanted to argue. Like all dogmatists, he was stuck in a circle. The Islamic republic had been a success, despite retreating so far from its original rules. The reforms by the last, liberal president, Khatami, had been made to strengthen Islam in Iran, even though they had relaxed many of the Islamic laws. But what he really wanted to talk about was the British sailors.

'They were spies,' he insisted, and when I said that spies didn't usually wear uniform, he retorted that this would be a typical devious British trick. Then he criticised the way they had behaved when they got home, claiming they had been mishandled when they had been well treated. I didn't feel like contradicting him.

At that point he looked at me sternly. 'You won't behave like them when you get home, will you?' he asked. And when I said that I really rather hoped not, he suddenly embraced me and gave me a great smacking kiss on both cheeks.

Despite the mullah's unwanted kisses, I am sticking to my view. By threatening Iran, we only help its rulers keep the wavering support of their people and strengthen their alliance with Muslim hardliners elsewhere.

Iran is not a serious threat to us, and if we treat it as one we will be tumbling into yet another foolish trap, devised by silly, ignorant politicians, from which it will take decades to escape.

[Rasputin]

Iran says OPEC stance unchanged after minister switch

TEHRAN (AFP) - Iran's policy towards the oil cartel OPEC, which is due to hold its next scheduled meeting in a month, will not change after the oil minister was suddenly replaced, an official told AFP on Monday.

President Mahmoud Ahmadinejad issued a decree late on Sunday which, in a surprise move, replaced oil minister Kazem Vaziri Hamaneh with the head of the national oil company, Gholam Hossein Nozari.

"There will definitely be no change in Iran's policy with regards to OPEC," said an oil ministry official who asked not to be named.

"Some of the decisions were taken before and they are binding ones, and the decisions that will be taken in future will be done with coordination between the oil ministry and the government," he added.

In one of his final statements as oil minister of OPEC's number two producer and the world's fourth biggest, Vaziri Hamaneh said last month that Iran firmly opposed a hike in OPEC's crude oil output to keep oil prices down.

There have been growing calls from oil consumers for an increase in production after the price of crude rose to record highs of just under 80 dollars a barrel.

However Vaziri Hamaneh attributed current surging oil prices to political concerns and a shortage of petrol in the United States during the summer holiday season, and said they were unrelated to OPEC quotas.

OPEC is due to hold its next regular meeting on September 11 at its Vienna headquarters. At its last meeting in March, the cartel decided to hold its official production quota at 25.8 million barrels of oil per day.

[Rasputin]

برکناری وزرای نفت و صنایع و معادن ایران


با برکناری وزاری نفت و صنایع و معادن، تعداد وزرای برکنار شده در دو سال اخیر به چهار نفر رسید
محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران، با صدور دو حکم جداگانه، کاظم وزیری هامانه وزیر نفت و علیرضا طهماسبی وزیر صنایع و معادن را برکنار کرده و برای این دو وزارتخانه سرپرست معرفی کرده است.
آقای احمدی نژاد برای وزارت نفت، غلامحسین نوذری، مدیر عامل فعلی شرکت ملی نفت ایران، و برای وزارت صنایع و معادن، علی اکبر محرابیان مسئول سهمیه بندی بنزین را به عنوان سرپرست این وزارتخانه ها معرفی کرده است.

همزمانی برکناری وزرای نفت و صنایع و معادن از آن جهت اهمیت بیشتری دارد که این دو وزارتخانه از بزرگترین و مهمترین وزارتخانه های ایران هستند.

در روزهای اخیر بحث استعفای آقای طهماسبی وزیر صنایع مطرح بوده اما گفته می شود بحث کناره گیری وزیر نفت مطرح نبود.

آقای وزیری هامانه از سوی آقای احمدی نژاد به عنوان مشاور رئیس جمهور در امور نفت و گاز منصوب شده است.

گفته می شود ناتوانی آقای وزیری هامانه در برآورده کردن نظرات آقای احمدی نژاد برای مباررزه با "مافیای نفتی" یکی از دلایل برکناری وزیر نفت بوده است.

محمود احمدی نژاد در زمان انتخابات ریاست جمهوری، وعده داده بود که با "مافیای نفتی" مبارزه کند ولی تاکنون کسی نشانی از مافیای نفتی نداده است. آقای وزیری هامانه نیز بعد از انتخاب شدنش به سمت وزیر نفت، گفته بود که "مافیای نفتی" را نمی شناسد.

کاظم وزيری هامانه در دولت محمد خاتمی و در زمان وزارت بيژن زنگنه، وزير سابق نفت، معاون امور هماهنگی اين وزارتخانه بود.

محمود احمدی نژاد اوايل شهريور ماه دو سال پیش بعد از آن که مجلس شورای اسلامی به علی سعيدلو به عنوان وزير نفت رای اعتماد نداد، کاظم وزيری هامانه را به عنوان سرپرست اين وزارتخانه منصوب کرد.



غلامحسین نوذری، مدیر عامل فعلی شرکت ملی نفت ایران و علی اکبر محرابیان مسئول سهمیه بندی بنزین به ترتیب به عنوان سرپرست وزارتخانه های نفت و صنایع معرفی شده اند


آقای وزيری هامانه که 62 سال دارد، متولد يزد است و ليسانس مهندسی مکانيک و فوق ليسانس مديريت دارد.

کاظم وزيری هامانه چهارمين فرد مورد پيشنهاد رييس جمهوری ايران برای تصدی پست وزارت نفت بود. علی سعيد لو، صادق محصولی و محسن تسلطی گزينه های قبلی آقای احمدی نژاد برای وزارت نفت بودند. آقای سعيدلو نتوانست رای اعتماد نمايندگان مجلس را به دست بياورد، آقای محصولی در روز رای گيری از بيم رای منفی مجلس، پيش از رای گيری، از تصدی وزارت نفت انصراف داد و آقای تسلطی نيز موفق به جلب نظر موافق نمايندگان مجلس نشد.

وزارت صنایع و معادن

کارشناسان، علت برکناری آقای طهماسبی را تشدید مشکلات بخش صنعت و کاهش رشد این بخش عنوان کرده اند.

کارشناسان می گویند در دو سال گذشته آقای طهماسبی عملکرد ضعیفی داشته و بخش صنعت با رکود کم سابقه ای مواجه بوده است.

رشد بخش صنعت که در دوران ریاست جمهوری آقای خاتمی به طور متوسط ده و نیم درصد بوده در دو سال اخیر، به نصف کاهش یافته است.

بخش عمده ای از رکود حاکم بر بخش صنعت البته به کل اقتصاد ایران مربوط می شود که با وجود افزایش درآمدهای نفتی، عملکرد چندان مناسبی نداشته است.

ناروشنی سیاستهای اقتصادی و صنعتی دولت، کاهش نرخ بهره، افزایش تعرفه کالاها و افزایش قاچاق کالا و کنترل قیمتها بخش صنعت را در وضعیت بلاتکلیفی قرار داده و از رشد این بخش بشدت کاسته است.

با کنار رفتن وزرای نفت و صنایع و معادن، تعداد وزرای برکنار شده آقای احمدی نژاد به چهار نفر رسیده است.

در سال گذشته پرویز کاظمی وزیر رفاه و تامین اجتماعی و محمد ناظمی اردکانی وزیر تعاون از سمت وزارت کنار گذاشته شده بودند.

همچنین سال گذشته فرهاد رهبر رئیس سازمان مدیریت و برنامه ریزی که در تشکیلات اداری معاون رئیس جمهور به حساب می آید، از سمت خود برکنار شده بود.

[Rasputin]

Iranian President Mahmoud Ahmadinejad has replaced his key oil and mines and industry ministers.

Mr Ahmadinejad's press advisor, Ali Akbar Javanfekr, said it was necessary to make changes to meet the interests of the people and improve things.

On Sunday, Iran's state media announced the ministers' resignations.

Iran's press has speculated that Mr Ahmadinejad might be seeking to bring the oil ministry more closely under his own control.

'Oil mafias'

Outgoing Oil Minister Kazem Vaziri-Hamaneh was appointed two years ago.

A technocrat, he was Mr Ahmadinejad's fourth choice for the post, approved only after the president's first three candidates were rejected by the conservative-dominated parliament.

The post of oil minister is a crucial one; oil makes up 80% of Iran's export earnings.


Petrol rationing policies sparked riots across Iran in June

There has been much speculation in Iran's media about why he stepped down - some newspapers or websites suggest there might have been differences between Mr Vaziri-Hamaneh and the president over proposed personnel changes in the ministry.

Others suggest that he may have been replaced because he had not attracted foreign investment, because of the introduction of petrol rationing or because of his handling of a controversial gas deal between Iran, India and Pakistan.

There has also been speculation that Mr Ahmadinejad, who took office on a platform of trying to tackle what he called "oil mafias" and redistributing the country's wealth, might be seeking to bring the oil ministry more closely under his own control.

Several moderate or reformist newspapers alleged the president had failed to live up to his economic promises and that ordinary people were dissatisfied because living standards had fallen.

Some analysts suggest that the replacement of Mr Vaziri-Hamaneh and Mines and Industry Minister Ali Reza Tahmasebi could be a way of diverting attention from this, but Mr Javanfekr told Iran's official news agencies the ministers had resigned out of necessity.

He said their replacement showed the government was vigorous and moving ahead.

[Rasputin]

ساعت 12شب به بعد بنزين آزاد بخريد

،بسياري از رانندگان تهراني مراجعه*كننده به جايگاه*هاي عرضه سوخت طي شب*هاي گذشته برخي افراد را در پياده روها و معابر اطراف بخصوص جايگاه هاي شمال تهران ديده*اند كه از ساعت 12شب به بعد در كمين خودروهاي فاقد كارت سوخت نشسته و به آنها پيشنهاد عرضه بنزين آزاد را مي*كنند.

بر اساس اين گزارش و به نقل از ايرنا، در شب*هاي اخير برخي افراد به قدم زدن در اطراف جايگاه سوخت پرداخته و با مشاهده رانندگاني كه فاقد كارت سوخت هستند، با احترام سوار بر خودرو آنها شده و نرخ بنزين را با استفاده از كارت سوخت خود را اعلام مي*كنند.

رانندگان فاقد كارت سوخت كه به دلايل مختلف سوختن كارت، سرقت يا جا گذاشتن در جايگاهها، با كمبود بنزين مواجه شده*اند نيز با قبول پيشنهادهاي اين افراد تا هفت هزار ريال نيز براي هر ليتر بنزين پرداخت مي كنند.اينكه اين افراد كارت*هاي بنزين اضافي را از كجا تهيه مي*كنند موضوعي است قابل تامل اما در روزهاي اخير شمار اين افراد كه با قدم زدن در معابر اطراف جايگاه*هاي سوخت به شكار رانندگان فاقد كارت مي*نشينند افزايش يافته است.

گزارش مشابه ديگري نيز حاكي از دام فروشندگان آزاد بنزين به خودروهايي است كه با اتمام سهميه سوخت خود در راه*هاي كشور دچار مشكل مي*شوند و رانندگان آنها گاه مجبور مي*شوند به ازاي هر ليتر بنزين تا هزار تومان به سودجويان پرداخت كنند.

[Rasputin]

Oil hits record on supply fears

Oil prices have risen above $80 a barrel for the first time, a day after Opec moved to boost its output of crude in an effort to ease cost pressures.
US light, sweet crude surpassed the landmark level before closing slightly lower at $79.91.

Opec members said they would raise production by 500,000 barrels a day but some analysts have said the move is little more than a token gesture.

Figures also showed a sharp decrease in US crude stockpiles last week.

Market speculation

Analysts have warned prices could go even higher, even if supplies are boosted.

As well as increasing global demand, many investors are speculating that oil prices will keep rising and buying the commodity.

There is zero room for error

John Kilduff, MF Global

That in itself is pushing prices higher, analysts said.

"The Opec outcome was not enough of a shocker to turn around a market that likes to read extremes," said Olivier Jakob, from oil consultancy Petromatrix.

US crude had settled at a record closing price of $78.23 on Tuesday and soon moved past the previous record high of $78.77.

London Brent crude, meanwhile, hit a high of $77.93 before easing to $77.68.

Adjusted for inflation, current oil prices still remain below highs seen in 1980.


Falling US stocks are behind the latest price spike

The fresh price spike was triggered by data showing US stockpiles fell to their lowest level in eight months.

Supplies decreased by 7.1 million barrels last week, according to the U.S. Energy Information Administration, a much larger fall than had been anticipated.

This bolstered concerns of supply pressures over the winter months.

"We are getting increasingly into a drier situation in respect with the amount of gasoline in storage," said John Kilduff, an analyst at MF Global.

"There is zero room for error."

Opec move

The 12-nation oil producers' cartel, Opec, initially seemed reluctant to increase its output despite warnings from the International Energy Agency that additional supplies were needed to meet demand.

But pressure from several influential members such as Saudi Arabia, who were concerned that high prices would hurt demand for oil, eventually overcame opposition from others.

It had been expected that Opec's move would eventually depress prices and that this could help ease recent US economic and global stock market jitters.

But there are also concerns that the market could be oversupplied should any weakening of the US economy reduce demand for oil.

Opec, which supplies more than a third of the world's oil, is already exceeding its set daily quotas by 900,000 barrels.

[Rasputin]

Oil Prices Slip Below $82 a Barrel
Wednesday September 19, 10:52 pm ET
By Gillian Wong, Associated Press Writer
Oil Prices Slip Below $82 a Barrel on Profit-Taking After Setting New Record Overnight


SINGAPORE (AP) -- Oil prices dipped on profit-taking Thursday after reaching record highs in the previous session on U.S. refinery outages and declines in U.S. oil inventories.
The decline was limited by worries over a potential tropical storm threat to oil and gas installations in the Gulf of Mexico, analysts said.

ADVERTISEMENT


A weather system with the potential to become a tropical storm appeared to be heading toward the U.S. state of Louisiana, prompting emergency officials to be on guard Wednesday. Shell Oil Co. to announced evacuation plans for hundreds of staff from its rigs in the region.

"The threat of a storm ahead of the weekend will likely keep oil prices on the boil," said Victor Shum, an energy analyst with Purvin & Gertz in Singapore. "Nobody wants to be caught short ahead of the weekend in case a storm turns into a major hurricane that causes damage in the U.S. Gulf of Mexico."

The U.S. National Weather Service said the low-pressure area could affect southeast Louisiana and south Mississippi Friday night or Saturday and that it would have the potential to become a subtropical or tropical storm.

Light, sweet crude for October delivery lost 9 cents to US$81.84 a barrel in Asian electronic trading on the New York Mercantile Exchange by midmorning in Singapore.

The contract Wednesday rose 42 cents to settle at a record US$81.93 a barrel after jumping to a new intraday high of US$82.51 a barrel.

"Oil pricing has increased about 20 percent in the last 18 trading days or so and such a sharp surge in pricing is bound to result in some profit taking and that will provide some prompt relief to oil markets," Shum said.

Shum said prices remained well supported by tight supplies, highlighted in a U.S. Energy Department report Wednesday of a larger than expected drawdown in crude inventories last week.

Crude inventories fell by 3.8 million barrels during the week ended Sept. 14, said the Energy Information Administration, the department's statistical arm. This was more than double the 1.5 million-barrel decline analysts surveyed by Dow Jones Newswires had expected. However, crude inventories remain at the upper end of their average range for this time of year, the EIA said.

Refinery utilization fell by 0.9 percentage point to 89.6 percent of capacity. Analysts expected a decline of 0.5 percentage point. However, gasoline supplies rose by 400,000 barrels, the EIA said, countering analyst predictions of a 1.3 million-barrel decline.

The EIA also reported that distillate inventories, which include heating oil and diesel fuel, rose by 1.5 million barrels last week, more than the 1.1 million analysts expected.

Dow Jones Newswires reported that ExxonMobil Corp. shut down a crude processing unit at its 348,000 barrel-a-day refinery in Beaumont, Texas, and that a piece of gasoline-making equipment at Chevron's 266,000 barrel-a-day refinery in El Segundo, California, had been shut down. The impact on production was unclear.

In London, October Brent crude fell 27 cents to US$78.20 a barrel on the ICE futures exchange.

Nymex heating oil futures fell 0.48 cent to US$2.2405 a gallon (3.8 liters) while gasoline prices gained 0.17 cent to US$2.0951 a gallon. Natural gas prices declined 9.2 cents to US$6.088 per 1,000 cubic feet.