ماشين پرنده ي آقاي ويزلي، با سر و صداي عجيبي به طرف زمين مي*رفت. با هر صداي انفجار دود سياه غليظي از اگزوز آن بيرون مي زد. رون پشت فرمان، سعي داشت مانع از سقوط ماشين شود. هري سعي مي كرد با نگاه كردن به اطراف موقعيت شان را تشخيص دهد. هرميون كتاب هاي درسي اش را سخت بغل كرده بود و تنها به اين مسئله فكر مي كرد كه اگر در آن*جا فرود بيايند كلاس درس ِ استاد محبوب اش لاكهارت را از دست خواهد داد. رون با خوشحالي فريادي كشيد و با دست به نقطه اي اشاره كرد:
-اون*جا رو نگاه كنيد. يه جاده ي آسفالته. جاي خوبيه براي فرود اومدن.
بر روي جاده وانتي در حال عبور بود. آن سوتر در كنار جاده، مردي دبه به دست به انتهاي جاده چشم دوخته بود. رون فرمان را برگرداند و دور بزرگي در اطراف جاده زد. در دور دست، يك گنبد طلائي بزرگ، با چهار گنبد آبي كوچك به چشم مي خورد. مكان عجيبي بود. هري هر چه سعي مي كرد، موقعيت شان را تشخيص نمي داد.
هري - هرميون، تو كه كتاب جغرافياي جادويي را ده بار خوندي، مي توني بگي اين جا كجاست؟
هرميون- كار آسوني نيست. ولي اگه فرود بيايم شايد بتونم بگم.
همه جا برِّ بيابان بود. هرميون ناگهان فرياد كشيد:
-هري، يه شهر! يه شهر بزرگ!
هري به قطب*نماي داخل ماشين نگاه كرد. در سمت شمال، در فضايي سياه و دودگرفته، شهري بزرگ پيدا بود. پشت شهر، كوهي عظيم به چشم مي خورد.
رون- نكنه به شهر جادوي سياه اومديم! مي گن كسي كه وارد اون*جا بشه، با اولين نفسي كه بكشه مي ميره!
هري- نه. گمون نمي كنم. اگه اين طور بود تا حالا بايد مرده باشيم. فقط نمي دونم كه چرا چشم و دماغم مي سوزه.
رون در حال كم كردن ارتفاع، از روي وانت بار گذشت. صداي دست زدن و آواز به گوش مي رسيد ولي هيچ يك از كلمات قابل فهم نبود:
"گولي گولي توماني، توماني، سكينه داي گيزي ناي ناي..."
از ماشين پرنده، ديگر صدايي به گوش نمي رسيد. موتور كاملا از كار افتاده بود. رون به نرمي تمام ماشين را بر روي جاده فرود آورد. رون در حالي كه با تمام صورت مي خنديد به هري و هرميون نگاهي انداخت. سرعت ماشين در حال كم شدن بود كه ناگهان صداي بلندي از زير لاستيك آمد و ماشين از جاده منحرف شد. ماشين از شيب كم كنار جاده به سمت حاشيه بياباني رفت و متوقف شد. جز صداي باد و وانتي كه به آن ها نزديك مي شد، صداي ديگري به گوش نمي رسيد. مرد دبه به دست هم از سمت ديگر جاده دوان دوان به سمت آن ها آمد.
هري و رون و هرميون از ماشين پياده شدند. هوا گرم بود و خورشيد با قدرت تمام مي درخشيد. رون نگاهي به چرخ ماشين انداخت. كاملا كج شده بود. به حاشيه جاده رفت. چاله ي بزرگي وسط جاده بود كه در آن افتاده بودند. وانت با احتياط به آن ها نزديك شد و حدود پنجاه قدمي شان نگه داشت. زن ها و بچه ها از پشت وانت پياده شدند. دو مرد و راننده ي همراه شان از جلوي ماشين پياده شدند. همه با تعجب به آن سه نگاه مي كردند.
هري نگاهي به رون و هرميون انداخت و به سمت سرنشينان وانت قدم برداشت. آن*ها كمي عقب رفتند و با صداي آهسته با هم صحبت كردند. هري متوجه بود كه زبان آن ها انگليسي نيست، ولي نمي دانست كه چطور معني آن را مي فهمد:
- اورا باخ! گور نه ماشين ناره بويوك ده! بولار هاردان گليپ لر؟
هري به راحتي معني آن را متوجه مي شد:
-اون*جا را نگاه! ببين ماشين شون چه بزرگه! اينا از كجا اومدن؟
هري بي هيچ دليلي فكر كرد كه مي تواند به زبان آن ها سخن بگويد. به چشم هاي يكي شان خيره شد و با صدايي بلند گفت:
-من سيزلره سلام اليرم. كيفيز، احواليز؟ اولار منه ديه سوز بورا هارادي؟ (من به شما سلام مي كنم. احوال شما؟ مي تونيد به من بگيد اين*جا كجاست؟)
سرنشينان وانت، اول دو گام عقب رفتند بعد ايستادند، و ناگهان شروع به خنديدن كردند.
رون و هرميون با تعجب به هري و سرنشينان وانت نگاه مي كردند. از زباني كه هري با آن سخن مي گفت چيزي نمي فهميدند. مي دانستند كه هري مار-زبان است ولي هرگز فكر نمي كردند بتواند به زبان ديگري غير از انگليسي سخن بگويد. در اين اثنا مرد دبه به دست هم به ده قدمي شان رسيد و با تعجب به آن ها خيره شد.
سرنشينان وانت با احتياط به هري نزديك شدند. رون و هرميون هم با گام هاي آهسته به سمت هري رفتند.
يكي از سرنشينان وانت- شما بچه ي كجاييد؟ به نظر نمي آد اهل تبريز يا اردبيل باشيد؟
هري- نه. ما از انگلستان مي آييم. داستانش مفصله. توي طوفان گير كرديم و با جادوي ولدمورت به اين سمت رونده شديم.
در اين حال يكي از بچه هاي سرنشين وانت، گويي با چوب جادو بر سرش كوبيده باشند، در حالي كه تته پته مي كرد چند قدم به عقب رفت و به زمين خورد! مادرش چادر را به لب گرفت و با دو دست بر سرش كوبيد:
-اي واي بالام! نُقُل ده؟ (اي واي بچه ام! چي شد؟)
بچه- نَنَه! بولوسن بو كيم ده! هري پاتر ده! ( نَنِه! مي دوني اين كيه؟ هري پاتره!)
هري از تعجب دهانش باز مانده بود.
-تو منو از كجا مي شناسي؟
مادر بچه- آقاي پاتر، من تمام كتاب هاي شما را براي پسرم مي خرم و تمام فيلم هاي شما را هم ديده است. خيلي خيلي خوش آمدين. قدم تون روي چشم!
جو سنگيني كه تا چند لحظه ي قبل بر آن جا حاكم بود، شكسته بود. سرنشينان وانت، با شور و گرمي، هري و رون و هرميون را در ميان گرفتند و با خنده و شادي از آن ها استقبال كردند. يكي از خانم ها از پشت وانت، ساكي برداشت و از داخل آن روسري خوش*رنگي در آورد و به هرميون داد.
-گيزيم! بونو باشيوا سال! بو اِشـَك لر اوشاخ بويوك بولمزلر نده. الله اله مميش بيلوه توتاللار سالالار زيندانا!
هرميون هاج و واج به زن مهربان كه روسري را به سمت او گرفته بود نگاه مي كرد. هري به ياد آورد كه هرميون زبان آن ها را نمي فهمد.
هري- بگيرش هرميون. ازش تشكر كن.
هرميون- چي گفتش هري؟
هري- گفت: دخترم اينو بگير بنداز سرت. اين الاغ ها كوچيك و بزرگ حالي شون نيست. خداي نكرده مي گيرنت مي اندازن زندانِ!
هرميون با نگاه محبت آميز روسري را از زن مهربان گرفت. نگران حرف هاي او بود. الاغ ها؟ كوچيك و بزرگ؟ زندان؟ آن*ها كجا بودند؟ آن*جا كجا بود؟ الاغ ها چه كساني بودند؟ چه كسي چه كسي را به زندان مي انداخت؟ اين*ها سوال هايي بود كه براي شان جوابي نداشت. شايد اگر به كتابخانه ي هاگوارتز دست*رسي داشت، جواب سوال هايش را مي گرفت. شايد خانم پينس كتابي به او مي داد كه اين معما را حل كند.
هري به خاطر آورد كه هنوز جواب سوالش را نگرفته است. از مرد مهربان سبيل كلفتي كه با محبت دست بر شانه ي هري مي زد پرسيد:
-مي تونيد بگيد ما كجا هستيم؟
مرد با دست به تابلوي كنار جاده اشاره كرد. روي تابلوي سبز رنگ به خطي كه براي هري آشنا نبود چيزي شبيه اين به چشم مي خورد:
مرقد مطهر امام
۲۵ كيلومتر
هري سري تكان داد و گفت:
-متاسفانه من نمي فهمم اين*جا چي نوشته.
-نوشته مرقد امام، ۲۵ كيلومتر. تا اتوبان تهران قم هم فاصله اي نيست. حالا شما مهمان ما هستيد. چه فرق مي كند كه كجا باشيد.
مرقد مطهر؟ تهران؟ قم؟ كلمه ي تهران به نظر هري آشنا مي آمد. هري رو به هرميون كرد و پرسيد:
-هرميون، مي دوني تهران كجاست؟
هرميون به فكر فرو رفت. بعد ناگهان، انگار كه چشمش به هيولاي حفره ي اسرار افتاده باشد، بر جا خشكش زد.
هري- چي شد هرميون؟ هرميون... هرميون...
هرميون- هري ما در ايران هستيم!
هري- خب؟
هرميون- مگه نشنيدي؟
هري- چي رو؟
هرميون- كه اين*جا يك جادوگر بزرگ هست كه خودش رو خدا مي دونه. به هواداراش هر چي بگه با چشم بسته انجام مي دن. بگه بمير، مي ميرن. بگه بكش، مي كشن. قدرت جادوئيش از آلبوس دامبلدور هم بيشتره. مي گن... مي گن...
هري- چي مي گن؟
هرميون- مي گن يك دخمه ي وحشتناك داره به اسم ۲۰۹ كه مخالفاش رو اون تو مي اندازه. اون*جا هيولاهايي هستند به مراتب وحشتناك تر از ديوانه سازهاي جادويي. اونا مي تونن فكر آدم ها را در عرض يكي دو ماه صد و هشتاد درجه تغيير بدن و روح شان را بمكند.
هري نگاهي به سرنشينان وانت انداخت. رون از داخل اتومبيل پرنده، پاك جاروي هفتش را بيرون آورد و دست يكي از بچه ها را گرفت و تركش نشاند و پرواز كوتاهي انجام داد. همه مي خنديدند و شاد بودند و با شگفتي به آن*ها نگاه مي كردند. خانم ها، كنار جاده سفره اي پهن كردند و انواع و اقسام خوراكي ها و نوشيدني ها را روي آن چيدند. رون بعد از فرود آمدن، چوب جادويي شكسته اش را به دست گرفت و براي هر كدام از بچه ها، يك هديه كوچك به وجود آورد. مرد دبه به دست به رون نزديك شد، و به زباني كه رون نمي فهميد چيزي به او گفت. رون رو به هري كرد و از او براي ترجمه كمك خواست:
هري- مي گه، مي توني با اين چوبت كارت سهميه بندي سوخت منو شارژ كني؟
رون- يعني چي؟
هري- منم نمي دونم.
هري غرق در افكار ديگري بود. رو به مرد سبيلوي مهربان كرد و پرسيد:
-مي تونيد كمك كنيد ماشين مون رو درست كنيم؟
مرد سبيلو- حتما. ولي امروز رو مهمون ما هستيد. الان داريم مي ريم بهشت زهرا، فاتحه بفرستيم براي اموات مون. بعدشم منزل در خدمت تون هستيم. كلبه ي درويشي داريم كه قابل شما رو نداره. بعد هم هر كاري لازم باشه انجام مي ديم.
هري نمي دانست كه در دو روز آينده چيزهايي خواهد ديد كه محال بود در قلعه ي هاگوارتز يا جنگل ممنوع بتواند آن ها را ببيند. او هرگز نمي دانست كسي را خواهد ديد كه هيولاي حفره ي اسرار در مقابل او اسباب بازي به نظر مي رسد. او نمي دانست با شنل نامرئي كننده اش به جايي قدم خواهد گذاشت كه هيچ كس جز اسيران و دربندان جادوگر بزرگ پاي*شان به آن*جا نرسيده است. اين تازه اول ماجرا بود
-اون*جا رو نگاه كنيد. يه جاده ي آسفالته. جاي خوبيه براي فرود اومدن.
بر روي جاده وانتي در حال عبور بود. آن سوتر در كنار جاده، مردي دبه به دست به انتهاي جاده چشم دوخته بود. رون فرمان را برگرداند و دور بزرگي در اطراف جاده زد. در دور دست، يك گنبد طلائي بزرگ، با چهار گنبد آبي كوچك به چشم مي خورد. مكان عجيبي بود. هري هر چه سعي مي كرد، موقعيت شان را تشخيص نمي داد.
هري - هرميون، تو كه كتاب جغرافياي جادويي را ده بار خوندي، مي توني بگي اين جا كجاست؟
هرميون- كار آسوني نيست. ولي اگه فرود بيايم شايد بتونم بگم.
همه جا برِّ بيابان بود. هرميون ناگهان فرياد كشيد:
-هري، يه شهر! يه شهر بزرگ!
هري به قطب*نماي داخل ماشين نگاه كرد. در سمت شمال، در فضايي سياه و دودگرفته، شهري بزرگ پيدا بود. پشت شهر، كوهي عظيم به چشم مي خورد.
رون- نكنه به شهر جادوي سياه اومديم! مي گن كسي كه وارد اون*جا بشه، با اولين نفسي كه بكشه مي ميره!
هري- نه. گمون نمي كنم. اگه اين طور بود تا حالا بايد مرده باشيم. فقط نمي دونم كه چرا چشم و دماغم مي سوزه.
رون در حال كم كردن ارتفاع، از روي وانت بار گذشت. صداي دست زدن و آواز به گوش مي رسيد ولي هيچ يك از كلمات قابل فهم نبود:
"گولي گولي توماني، توماني، سكينه داي گيزي ناي ناي..."
از ماشين پرنده، ديگر صدايي به گوش نمي رسيد. موتور كاملا از كار افتاده بود. رون به نرمي تمام ماشين را بر روي جاده فرود آورد. رون در حالي كه با تمام صورت مي خنديد به هري و هرميون نگاهي انداخت. سرعت ماشين در حال كم شدن بود كه ناگهان صداي بلندي از زير لاستيك آمد و ماشين از جاده منحرف شد. ماشين از شيب كم كنار جاده به سمت حاشيه بياباني رفت و متوقف شد. جز صداي باد و وانتي كه به آن ها نزديك مي شد، صداي ديگري به گوش نمي رسيد. مرد دبه به دست هم از سمت ديگر جاده دوان دوان به سمت آن ها آمد.
هري و رون و هرميون از ماشين پياده شدند. هوا گرم بود و خورشيد با قدرت تمام مي درخشيد. رون نگاهي به چرخ ماشين انداخت. كاملا كج شده بود. به حاشيه جاده رفت. چاله ي بزرگي وسط جاده بود كه در آن افتاده بودند. وانت با احتياط به آن ها نزديك شد و حدود پنجاه قدمي شان نگه داشت. زن ها و بچه ها از پشت وانت پياده شدند. دو مرد و راننده ي همراه شان از جلوي ماشين پياده شدند. همه با تعجب به آن سه نگاه مي كردند.
هري نگاهي به رون و هرميون انداخت و به سمت سرنشينان وانت قدم برداشت. آن*ها كمي عقب رفتند و با صداي آهسته با هم صحبت كردند. هري متوجه بود كه زبان آن ها انگليسي نيست، ولي نمي دانست كه چطور معني آن را مي فهمد:
- اورا باخ! گور نه ماشين ناره بويوك ده! بولار هاردان گليپ لر؟
هري به راحتي معني آن را متوجه مي شد:
-اون*جا را نگاه! ببين ماشين شون چه بزرگه! اينا از كجا اومدن؟
هري بي هيچ دليلي فكر كرد كه مي تواند به زبان آن ها سخن بگويد. به چشم هاي يكي شان خيره شد و با صدايي بلند گفت:
-من سيزلره سلام اليرم. كيفيز، احواليز؟ اولار منه ديه سوز بورا هارادي؟ (من به شما سلام مي كنم. احوال شما؟ مي تونيد به من بگيد اين*جا كجاست؟)
سرنشينان وانت، اول دو گام عقب رفتند بعد ايستادند، و ناگهان شروع به خنديدن كردند.
رون و هرميون با تعجب به هري و سرنشينان وانت نگاه مي كردند. از زباني كه هري با آن سخن مي گفت چيزي نمي فهميدند. مي دانستند كه هري مار-زبان است ولي هرگز فكر نمي كردند بتواند به زبان ديگري غير از انگليسي سخن بگويد. در اين اثنا مرد دبه به دست هم به ده قدمي شان رسيد و با تعجب به آن ها خيره شد.
سرنشينان وانت با احتياط به هري نزديك شدند. رون و هرميون هم با گام هاي آهسته به سمت هري رفتند.
يكي از سرنشينان وانت- شما بچه ي كجاييد؟ به نظر نمي آد اهل تبريز يا اردبيل باشيد؟
هري- نه. ما از انگلستان مي آييم. داستانش مفصله. توي طوفان گير كرديم و با جادوي ولدمورت به اين سمت رونده شديم.
در اين حال يكي از بچه هاي سرنشين وانت، گويي با چوب جادو بر سرش كوبيده باشند، در حالي كه تته پته مي كرد چند قدم به عقب رفت و به زمين خورد! مادرش چادر را به لب گرفت و با دو دست بر سرش كوبيد:
-اي واي بالام! نُقُل ده؟ (اي واي بچه ام! چي شد؟)
بچه- نَنَه! بولوسن بو كيم ده! هري پاتر ده! ( نَنِه! مي دوني اين كيه؟ هري پاتره!)
هري از تعجب دهانش باز مانده بود.
-تو منو از كجا مي شناسي؟
مادر بچه- آقاي پاتر، من تمام كتاب هاي شما را براي پسرم مي خرم و تمام فيلم هاي شما را هم ديده است. خيلي خيلي خوش آمدين. قدم تون روي چشم!
جو سنگيني كه تا چند لحظه ي قبل بر آن جا حاكم بود، شكسته بود. سرنشينان وانت، با شور و گرمي، هري و رون و هرميون را در ميان گرفتند و با خنده و شادي از آن ها استقبال كردند. يكي از خانم ها از پشت وانت، ساكي برداشت و از داخل آن روسري خوش*رنگي در آورد و به هرميون داد.
-گيزيم! بونو باشيوا سال! بو اِشـَك لر اوشاخ بويوك بولمزلر نده. الله اله مميش بيلوه توتاللار سالالار زيندانا!
هرميون هاج و واج به زن مهربان كه روسري را به سمت او گرفته بود نگاه مي كرد. هري به ياد آورد كه هرميون زبان آن ها را نمي فهمد.
هري- بگيرش هرميون. ازش تشكر كن.
هرميون- چي گفتش هري؟
هري- گفت: دخترم اينو بگير بنداز سرت. اين الاغ ها كوچيك و بزرگ حالي شون نيست. خداي نكرده مي گيرنت مي اندازن زندانِ!
هرميون با نگاه محبت آميز روسري را از زن مهربان گرفت. نگران حرف هاي او بود. الاغ ها؟ كوچيك و بزرگ؟ زندان؟ آن*ها كجا بودند؟ آن*جا كجا بود؟ الاغ ها چه كساني بودند؟ چه كسي چه كسي را به زندان مي انداخت؟ اين*ها سوال هايي بود كه براي شان جوابي نداشت. شايد اگر به كتابخانه ي هاگوارتز دست*رسي داشت، جواب سوال هايش را مي گرفت. شايد خانم پينس كتابي به او مي داد كه اين معما را حل كند.
هري به خاطر آورد كه هنوز جواب سوالش را نگرفته است. از مرد مهربان سبيل كلفتي كه با محبت دست بر شانه ي هري مي زد پرسيد:
-مي تونيد بگيد ما كجا هستيم؟
مرد با دست به تابلوي كنار جاده اشاره كرد. روي تابلوي سبز رنگ به خطي كه براي هري آشنا نبود چيزي شبيه اين به چشم مي خورد:
مرقد مطهر امام
۲۵ كيلومتر
هري سري تكان داد و گفت:
-متاسفانه من نمي فهمم اين*جا چي نوشته.
-نوشته مرقد امام، ۲۵ كيلومتر. تا اتوبان تهران قم هم فاصله اي نيست. حالا شما مهمان ما هستيد. چه فرق مي كند كه كجا باشيد.
مرقد مطهر؟ تهران؟ قم؟ كلمه ي تهران به نظر هري آشنا مي آمد. هري رو به هرميون كرد و پرسيد:
-هرميون، مي دوني تهران كجاست؟
هرميون به فكر فرو رفت. بعد ناگهان، انگار كه چشمش به هيولاي حفره ي اسرار افتاده باشد، بر جا خشكش زد.
هري- چي شد هرميون؟ هرميون... هرميون...
هرميون- هري ما در ايران هستيم!
هري- خب؟
هرميون- مگه نشنيدي؟
هري- چي رو؟
هرميون- كه اين*جا يك جادوگر بزرگ هست كه خودش رو خدا مي دونه. به هواداراش هر چي بگه با چشم بسته انجام مي دن. بگه بمير، مي ميرن. بگه بكش، مي كشن. قدرت جادوئيش از آلبوس دامبلدور هم بيشتره. مي گن... مي گن...
هري- چي مي گن؟
هرميون- مي گن يك دخمه ي وحشتناك داره به اسم ۲۰۹ كه مخالفاش رو اون تو مي اندازه. اون*جا هيولاهايي هستند به مراتب وحشتناك تر از ديوانه سازهاي جادويي. اونا مي تونن فكر آدم ها را در عرض يكي دو ماه صد و هشتاد درجه تغيير بدن و روح شان را بمكند.
هري نگاهي به سرنشينان وانت انداخت. رون از داخل اتومبيل پرنده، پاك جاروي هفتش را بيرون آورد و دست يكي از بچه ها را گرفت و تركش نشاند و پرواز كوتاهي انجام داد. همه مي خنديدند و شاد بودند و با شگفتي به آن*ها نگاه مي كردند. خانم ها، كنار جاده سفره اي پهن كردند و انواع و اقسام خوراكي ها و نوشيدني ها را روي آن چيدند. رون بعد از فرود آمدن، چوب جادويي شكسته اش را به دست گرفت و براي هر كدام از بچه ها، يك هديه كوچك به وجود آورد. مرد دبه به دست به رون نزديك شد، و به زباني كه رون نمي فهميد چيزي به او گفت. رون رو به هري كرد و از او براي ترجمه كمك خواست:
هري- مي گه، مي توني با اين چوبت كارت سهميه بندي سوخت منو شارژ كني؟
رون- يعني چي؟
هري- منم نمي دونم.
هري غرق در افكار ديگري بود. رو به مرد سبيلوي مهربان كرد و پرسيد:
-مي تونيد كمك كنيد ماشين مون رو درست كنيم؟
مرد سبيلو- حتما. ولي امروز رو مهمون ما هستيد. الان داريم مي ريم بهشت زهرا، فاتحه بفرستيم براي اموات مون. بعدشم منزل در خدمت تون هستيم. كلبه ي درويشي داريم كه قابل شما رو نداره. بعد هم هر كاري لازم باشه انجام مي ديم.
هري نمي دانست كه در دو روز آينده چيزهايي خواهد ديد كه محال بود در قلعه ي هاگوارتز يا جنگل ممنوع بتواند آن ها را ببيند. او هرگز نمي دانست كسي را خواهد ديد كه هيولاي حفره ي اسرار در مقابل او اسباب بازي به نظر مي رسد. او نمي دانست با شنل نامرئي كننده اش به جايي قدم خواهد گذاشت كه هيچ كس جز اسيران و دربندان جادوگر بزرگ پاي*شان به آن*جا نرسيده است. اين تازه اول ماجرا بود