Ingmar Bergman

[Rasputin]

Ingmar Bergman, the celebrated Swedish film director and writer, has died at the age of 89.

One of the most influential figures in 20th century film, Bergman died "peacefully" early this morning at his home on the Swedish island of Faaro, his daughter, Eva, said. His death was confirmed by Sweden's Royal Dramatic Theatre.

[Michellica]

two days after was the turn of Michelangelo Antonioni... RIP both

[Rasputin]

اینگمار برگمن سینماگر بزرگ سوئدی، در فیلم*های خود تصاویری بیشمار از سیمای شخصیت*ها و نقش*های نمایشی نشان داده است؛ اما سیمای هنرمندی که به آنهمه چهره زندگی و روشنی بخشیده بود، زیاد دیده نشده است.

اینک نمایشگاه بزرگی در استکهلم این کمبود را با صدها عکس جبران کرده است.

اینگمار برگمان به خاطر فراگیرتر بودن رسانه* فیلم، بیشتر با آثار سینمایی خود نامدار است، اما او در صحنه* نمایش نیز به عنوان کارگران و مدیر تئاتر فعال بود.

او در طول ۶۶ سال کار هنری (از اواخر دهه ۱۹۳۰ تا پایان عمرش در سال گذشته) بیش از ۱۷۰ اثر برای صحنه تئاتر، رادیو و تلویزیون کارگردانی کرد. آخرین فیلم او به نام سرابند (۲۰۰۳) یک کار تلویزیونی بود.

محور نمایشگاه عکس*های برگمن در "موزه نوبل" استکهلم، پرداخت**های نمایشی این هنرمند از آثار نویسندگانی است که جایزه ادبی نوبل را برنده شده*اند، اما افزون بر این، صدها عکس پشت صحنه، برگمن را در جریان کار سینمایی و تئاتری نشان می*دهد.


برگمن به پسرش دانیل عکاسی می آموزد، پشت آنها مادر دانیل دیده می شود. برگمن پنج بار ازدواج کرد
نکته جالب و مشترک در اغلب عکس*ها، حالت شاد و بشاش آنهاست. برگمن در بیشتر عکس*ها سرزنده و بانشاط دیده می*شود، حتی زمانی که به کارگردانی فیلم*هایی بس تیره مانند ساعت گرگ و میش (۱۹۶۷) یا شرم (۱۹۶۸) مشغول است.

برگمن برخلاف لحن تلخ و اندوهبار بسیاری از آثارش، روحیه*ای شاد و طبعی شوخ داشت. اولین آثار او فیلم*هایی شاد بود. تماشاگر این نمایشگاه، دستکم برای لحظاتی فراموش می*کند که این هنرمند در کمال*گرایی شکلی، شفافیت و اصالت تصویری، یکی از دقیق*ترین و سخت*گیرترین هنرمندان دوران خود بوده است.

پرداخت نمایشی متن ادبی

برگمن بیشتر فیلمنامه*های خود را خود نوشته بود، هرچند خود را نویسنده نمی*دانست. یک بار آشکارا گفته بود: "من اهل مطالعه نیستم و از کتاب خواندن حوصله*ام سر می*رود، اما هر صدا و تصویری را با تمام وجود حس می*کنم."


پشت صحنه يکی از فیلمهایش در دهه 1960
برگمن با آثار ادبی برخوردی خلاق داشت و معتقد بود که یک متن ادبی روی صحنه تئاتر یا روی پرده سینما زندگی مستقلی در پیش می*گیرد و دنیای خود را می*آفریند.

او نقش کارگردان را در سینما به مراتب مهمتر از تئاتر می*دانست. گفته بود که یک کار صحنه*ای خوب سه رکن دارد: متن نمایشنامه، بازیگران و تماشاگران؛ و عقیده داشت که کارگردانی تئاتر به "مدیریت متن و تنظیم نقش بازیگران" خلاصه می*شود.

صورت به مثابه آینه شخصیت

عکس*های نمایشگاه برگمن را هفت عکاس نامی سوئد گرفته*اند که برخی از آثار در اینجا برای اولین بار در معرض دید همگان قرار می*گیرد.

در برخی از عکس*ها تیزبینی و حساسیت بصری برگمن محسوس است.

او در برخورد با چهره*ی بازیگر حساسیتی ویژه داشت. دوربین چنان راسخ و موشکافانه به چهره خیره می*شود، که گویی پوست را می*شکافد، تا تمام حس اروتیک، وحشت و خشونت نهفته در مسامات و زوایای آن را برملا کند.

برگمن حالت*ها و میمیک صورت و به ویژه نگاه بازیگر را دوست داشت و آن را در بیان عواطف درونی مؤثرترین عامل می*دانست.

اینگمار برگمن در سال ۱۹۱۸ در شهر اپسالا در نزدیکی پایتخت سوئد به دنیا آمد و روز ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۷ در خانه خود در جزیره فارو درگذشت.

برگمن یک سال پیش از مرگ مجموعه بزرگ عکس*های خود را برای نشر عمومی آماده کرده بود. این مجموعه اینک به نام "آرشیو اینگمار برگمن" در نزدیک ۶۰۰ صفحه با قطع بزرگ و به همراه یک دی*وی*دی به بازار آمده است.