Tweet
Boney M Is Back
گرجیها با راسپوتین در برابر روسها
گروه بونی ام اجازه نیافت ترانه راسپوتین را در کنسرتهایش در شوروی اجرا کند
دولت گرجستان برای جلب توجه جهان به بحران جدایی طلبی در این کشور از گروه موسیقی پاپ بونی ام (Boney M) استفاده کرد که در اتحاد از هم فروپاشیده شوروی محبوبیت زیادی داشت.
گروه بونی ام 21 سال است که رسماً از هم پاشیده اما اعضای گروه همراه با خوانندگان و رقصندگانی تازه همچنان به اجرای برنامه تحت این نام ادامه می دهند، این در حالی است که بنیانگذار گروه همواره مخالفت خود را با ادامه استفاده از نام بونی ام اعلام کرده و در مواردی تهدید به شکایت به مراجع قضائی هم کرده است.
گروه بونی ام که در سالهای دهه هفتاد میلادی شهرت جهانی یافت و از معدود گروههای غربی بود که برای اجرای کنسرت به اتحاد شوروی در استادیومی ورزشی در روستای تاماراشنی در شمال گرجستان برنامه اجرا کرد.
میخائیل ساکاشویلی، رئیس جمهور گرجستان هم در این کنسرت شرکت کرد.
روستای تاماراشنی در بخشی از اوستیای جنوبی قرار داد که در کنترل دولت مرکزی گرجستان قرار دارد، در بقیه اراضی اوستیای جنوبی جمهوری مستقلی تشکیل شده که در پی جنگی خونین از گرجستان اعلام جدایی کرده اما هیچ دولتی در جهان آن را به رسمیت نشناخته است، این جمهوری تحت حمایت روسیه قرار دارد و به صورت پیاپی در بخشهایی از آن که در کنترل دولت مرکزی گرجستان باقی مانده درگیریهای مسلحانه رخ می دهد.
روستای تاماراشنی بیش از پانصد نفر جمعیت ندارد اما جمعیت زیادی برای شرکت در کنسرت بونی ام از سراسر گرجستان در این کنسرت در این روستا گرد آمد.
این روستا که ویرانیهای جنگ داخلی هنوز در آن باقی مانده و آثار گلوله ها هنوز بر دیوارهای آن به چشم می خورد فاصله چندانی با شهر تشکینوالی، پایتخت جمهوری خودخوانده اوستیای جنوبی ندارد اما تانکهای نیروهای پاسدار صلح روسیه ارتباط روستا را با این شهر قطع کرده اند.
هدف از دعوت از گروه بونی ام برای اجرای کنسرت در این روستا این بود که نشان دهد مردم آن بخش از اوستیای جنوی که در کنترل دولت مرکزی قرار دارند می توانند زندگی شادتری نسبت به آنانی داشته باشند که در جمهوری خودخوانده زندگی می کنند.
روستای تاماراشنی که کنسرت بونی ام در آن اجرا می شود هنوز آثار جنگ داخلی را بر خود دارد
گروهی با نام بونی ام در گرجستان کنسرت اجرا کرد در سال 1974 توسط فرانک فاریان، ترانه ساز آلمانی تأسیس شد که نخستین ترانه اش با صدای خود او که هم به جای خواننده اصلی مرد و هم گروه همسرایان زن می خواند، موفقیت زیادی در آلمان و بلژیک کسب کرد، او سپس گروه خود را با چند خواننده و رقصنده از هند غربی (جزایر دریای کارائیب در آمریکای مرکزی) تشکیل داد و خود تنها به ترانه سازی پرداخت، هرچند بعدها فاش شد که صدای خواننده اصلی مرد گروه در واقع صدای خود او بوده و خواننده ای که روی صحنه برنامه اجرا می کرده، در واقع بر روی صدای ضبط شده فرانک فاریان لب می زده است.
گروه بونی ام از همان آغاز فعالیت حرفه ای موفقیت آمیزی اجرا کرد اما آنچه شهرتی یکباره و جهانی برایش به همراه آورد اجرای ترانه ددی کول (Daddy Cool) در سپتامبر 1976 بود که پرطرفدارترین ترانه در آلمان شد، ترانه های معروف بعدی گروه، ما بیکر (Ma Baker) در سال 1977 و رودخانه های بابل (Rivers of Babylon) و راسپوتین در سال 1978 بودند.
در سال 1978، گروه بونی ام به شوروی دعوت شد که محبوبیت فراوانی برایش در این کشور و بلوک شرق به همراه آورد، هرچند گروه اجازه نیافت که ترانه راسپوتین را در کنسرتهایش در شوروی اجرا کند.
این بار ترانه راسپوتین در قلمرو شوروی سابق در حالی اجرا می شود که گرجیها رابطه ای تیره با روسها دارند.
بونی ام در همان سال به ایران هم دعوت شد و از واپسین گروههای پاپ غربی بود که موفق شدند در این کشور کنسرت بدهند.
در ایران حتی یکی از گروههای ایرانی ترانه راسپوتین را با متن فارسی اجرا کرد و متن فارسی دیگری نیز برای ترانه ما بیکر گذاشته شد که موسیقی سریال ایتالیا ایتالیا از آن استفاده شد.
گروه بونی ام سرانجام در سال 1986 و پس از آنکه فرانک فاریان علاقه اش را به گروه از دست داد رسماً از هم پاشید.
گروه بونی ام اجازه نیافت ترانه راسپوتین را در کنسرتهایش در شوروی اجرا کند
دولت گرجستان برای جلب توجه جهان به بحران جدایی طلبی در این کشور از گروه موسیقی پاپ بونی ام (Boney M) استفاده کرد که در اتحاد از هم فروپاشیده شوروی محبوبیت زیادی داشت.
گروه بونی ام 21 سال است که رسماً از هم پاشیده اما اعضای گروه همراه با خوانندگان و رقصندگانی تازه همچنان به اجرای برنامه تحت این نام ادامه می دهند، این در حالی است که بنیانگذار گروه همواره مخالفت خود را با ادامه استفاده از نام بونی ام اعلام کرده و در مواردی تهدید به شکایت به مراجع قضائی هم کرده است.
گروه بونی ام که در سالهای دهه هفتاد میلادی شهرت جهانی یافت و از معدود گروههای غربی بود که برای اجرای کنسرت به اتحاد شوروی در استادیومی ورزشی در روستای تاماراشنی در شمال گرجستان برنامه اجرا کرد.
میخائیل ساکاشویلی، رئیس جمهور گرجستان هم در این کنسرت شرکت کرد.
روستای تاماراشنی در بخشی از اوستیای جنوبی قرار داد که در کنترل دولت مرکزی گرجستان قرار دارد، در بقیه اراضی اوستیای جنوبی جمهوری مستقلی تشکیل شده که در پی جنگی خونین از گرجستان اعلام جدایی کرده اما هیچ دولتی در جهان آن را به رسمیت نشناخته است، این جمهوری تحت حمایت روسیه قرار دارد و به صورت پیاپی در بخشهایی از آن که در کنترل دولت مرکزی گرجستان باقی مانده درگیریهای مسلحانه رخ می دهد.
روستای تاماراشنی بیش از پانصد نفر جمعیت ندارد اما جمعیت زیادی برای شرکت در کنسرت بونی ام از سراسر گرجستان در این کنسرت در این روستا گرد آمد.
این روستا که ویرانیهای جنگ داخلی هنوز در آن باقی مانده و آثار گلوله ها هنوز بر دیوارهای آن به چشم می خورد فاصله چندانی با شهر تشکینوالی، پایتخت جمهوری خودخوانده اوستیای جنوبی ندارد اما تانکهای نیروهای پاسدار صلح روسیه ارتباط روستا را با این شهر قطع کرده اند.
هدف از دعوت از گروه بونی ام برای اجرای کنسرت در این روستا این بود که نشان دهد مردم آن بخش از اوستیای جنوی که در کنترل دولت مرکزی قرار دارند می توانند زندگی شادتری نسبت به آنانی داشته باشند که در جمهوری خودخوانده زندگی می کنند.
روستای تاماراشنی که کنسرت بونی ام در آن اجرا می شود هنوز آثار جنگ داخلی را بر خود دارد
گروهی با نام بونی ام در گرجستان کنسرت اجرا کرد در سال 1974 توسط فرانک فاریان، ترانه ساز آلمانی تأسیس شد که نخستین ترانه اش با صدای خود او که هم به جای خواننده اصلی مرد و هم گروه همسرایان زن می خواند، موفقیت زیادی در آلمان و بلژیک کسب کرد، او سپس گروه خود را با چند خواننده و رقصنده از هند غربی (جزایر دریای کارائیب در آمریکای مرکزی) تشکیل داد و خود تنها به ترانه سازی پرداخت، هرچند بعدها فاش شد که صدای خواننده اصلی مرد گروه در واقع صدای خود او بوده و خواننده ای که روی صحنه برنامه اجرا می کرده، در واقع بر روی صدای ضبط شده فرانک فاریان لب می زده است.
گروه بونی ام از همان آغاز فعالیت حرفه ای موفقیت آمیزی اجرا کرد اما آنچه شهرتی یکباره و جهانی برایش به همراه آورد اجرای ترانه ددی کول (Daddy Cool) در سپتامبر 1976 بود که پرطرفدارترین ترانه در آلمان شد، ترانه های معروف بعدی گروه، ما بیکر (Ma Baker) در سال 1977 و رودخانه های بابل (Rivers of Babylon) و راسپوتین در سال 1978 بودند.
در سال 1978، گروه بونی ام به شوروی دعوت شد که محبوبیت فراوانی برایش در این کشور و بلوک شرق به همراه آورد، هرچند گروه اجازه نیافت که ترانه راسپوتین را در کنسرتهایش در شوروی اجرا کند.
این بار ترانه راسپوتین در قلمرو شوروی سابق در حالی اجرا می شود که گرجیها رابطه ای تیره با روسها دارند.
بونی ام در همان سال به ایران هم دعوت شد و از واپسین گروههای پاپ غربی بود که موفق شدند در این کشور کنسرت بدهند.
در ایران حتی یکی از گروههای ایرانی ترانه راسپوتین را با متن فارسی اجرا کرد و متن فارسی دیگری نیز برای ترانه ما بیکر گذاشته شد که موسیقی سریال ایتالیا ایتالیا از آن استفاده شد.
گروه بونی ام سرانجام در سال 1986 و پس از آنکه فرانک فاریان علاقه اش را به گروه از دست داد رسماً از هم پاشید.