Rafael Nadal

[Rasputin]

[Rasputin]

از دو سه هفته پیش روشن بود که این دوشنبه ۱۸ اوت رافائل نادال پس از بیش از سه سال انتظار در ردیف دوم رده بندی جهانی تنیس حرفه*ای مردان، به صدر این رده بندی صعود می*کند و راجر فدرر را که بیش از ۴ سال قهرمان جهان بود به ردیف دوم می*فرستد.
اما نادال می*خواست صبح دوشنبه که برای اولین بار به عنوان نفر اول رده بندی جهانی از خواب بیدار می*شود، مدال طلای المپیک را هم بر گردن داشته باشد.

این روزها کمتر کاری در زمین تنیس هست که نادال بخواهد انجام دهد و نتواند. او با اینکه در آستانه المپیک پکن، به سبب خستگی مفرط نتوانست در تورنمنت سین*سیناتی پیروز شود، تجدید قوا کرد، به پکن رفت و با ارائه ۶ بازی زیبا در ۷ روز، مدال طلای المپیک را برای خودش و اسپانیا به دست آورد.

تنیسی که نادال در نیمه نهائی در برابر نوواک جوکوویچ، نفر سوم جهان از صربستان، و در فینال در مقابل فرناندو گونزالس از شیلی بازی کرد، نمونه کاملی از قدرت، مهارت، اراده قوی و اشتیاق به پیروزی بود.

او که تا چند ماه پیش به بازیکن متخصص بازی در زمین خاک رس شهرت داشت، چند هفته پیش با قهرمانی در کوئینزکلاب لندن و ویمبلدون نشان داد که بر روی چمن هم بدون رقیب است و حالا با قهرمانی در المپیک که سه هفته پس از پیروزی در تورنتو به دست می آید، گویا روی زمین سفت یا سخت، هر اسمی خودتان دلتان می*خواهد روی این زمینها که معمولا یا پلاستیک یا آسفالت هستند بگذارید، هم کسی حریفش نیست.

نادال امسال در ۸ تورنمنت پیروز شده که دوتایش، جام آزاد فرانسه و ویمبلدون، گرن اسلم یا از تورنمنتهای عمده و پرامتیاز جهان بودند و یکی هم المپیک.

۵ تورنمنت دیگری هم که نادال در آنها پیروز شد در زمینهای مختلف بود که نشان می دهد او بیخود و بی*جهت قهرمان جهان و المپیک نشده است

قدم بعدی برای نادال جام آزاد آمریکا است که دوشنبه دیگر در نیویورک شروع می*شود. این اولین تورنمنتی است که فدرر در آن حضور دارد اما نادال سید شماره یک است.

البته با افول ستاره اقبال راجر فدرر، بیشتر کارشناسان تنیس معتقدند که جوکوویچ بخت خوبی برای قهرمانی در آن جام دارد. اما اگر نادال بتواند این آتشی را که در وجودش روشن شده شعله*ور نگاه دارد و خستگی او را از پای در نیاورد، من مطمئنم که می*تواند در نیویورک دست کم به فینال برسد و به احتمال زیاد پیروز هم بشود.

[abadani69]

"رافائل نادال" تنيس باز اسپانيايي روز دوشنبه بعد از انتشار آخرين رده بندي جهاني تنيس، رسما عنوان مرد شماره يک جهان را کسب کرد.

به گزارش خبرگزاري شين هوا از مادريد، نادال 22 ساله بعد از 160 هفته، از 25 ژوييه 2005، که عنوان تنيس باز شماره دو جهان را يدک مي کشيد بعد از قهرماني در المپيک پکن بالاخره صدرنشين شد.
وي با 70 پيروزي و فقط 8 شکست در فصل جاري قصد دارد تا مسابقات "مسترز کاپ" که در ماه نوامبر در شانگهاي برگزار مي شود و جام ديويس در اسپانيا، اين صدرنشيني را حفظ کند.
"رافائل نادال"* اسپانيايي روز يکشنبه با غلبه بر "فرناندو گونزالز" از شيلي به مدال طلاي بازي هاي المپيک پکن در تنيس انفرادي مردان دست يافت.
وي بعد از اين قهرماني گفت:* حتي در بهترين روياهايم هم نمي توانستم چنين چيزي را تصور کنم. تجربه باورنکردني بود. بايد از همه کساني که در اين دو هفته با من بودند تشکر کنم.
اسپانيا با وجود اينکه در رشته تنيس سرآمد است اما تاکنون به مدال طلاي المپيک در اين رشته دست پيدا نکرده بود.
در بازي هاي 1992 و 1996 دو تنيس باز مرد اسپانيا به نام هاي "يوردي آرس" و "سرگئي بروگوئرا" به فينال اين رقابت ها رسيدند اما هر دو با شکست مقابل حريفاني از سوييس و آمريکا به مدال نقره دست يافتند.
نادال اکنون بعد از چهارمين قهرماني پياپي خود در مسابقات آ*زاد فرانسه و اولين قهرماني در تنيس ويمبلدون، بايد خود را براي شرکت در مسابقات آزاد آمريکا، آزاد استراليا آماده کند.

[Rasputin]

[Rasputin]

Andy Murray had been planning a few days' practice in Barcelona this week to prepare for the Rome Masters which begins next Monday, but those intentions were put on hold after he performed much *better than he had expected here by reaching his first clay-court quarter-final, in which he beat Russia's Nikolay Davydenko, and then playing his best-ever tennis on clay against Rafael Nadal.

Inevitably Nadal won, by 6–2, 7–6 in Saturday's semi, as he did in today'sfinal against *Serbia's Novak Djokovic, by 6–3, 2–6, 6–1. But Murray impressed him. Nadal is always inclined to be *generous towards his opponents, though not *disingenuous, so when he *suggested that Murray was going to "have his chances in the future to win at Roland Garros – in five weeks maybe, but for sure in the future" there was reason to believe he meant it.

Djokovic played even *better than the Scot, making Nadal drop a set for the first time in this event since he won the 2006 final against Roger Federer.

"If you are good player, you are good player on any surface, no? Everybody talked about my game not being suited to grass, and I have been in three finals," said Nadal, the reigning Wimbledon champion. "Andy's an amazing player. He has this ability, when he needs, to raise his game to a different level, and he is improving that level everywhere."

Djokovic, under pressure from Murray for his No3 world ranking, has experienced an often awkward 15 months since winning last year's Australian Open, although now there are signs he has regrouped and is more competitive. Certainly he has begun to work a lot harder on his fitness and stamina, which have always been an issue. It has become de rigueur for him to call the trainer during a match, as he did here in the opening set when he tweaked his back, but mercifully that did not appear to affect his play.

The problem for anybody up against Nadal, and particularly on clay, matching his extraordinary intensity and concentration. This was Nadal's fifth successive title here, and his 138th victory in 142 matches on the surface since the beginning of 2005, the year he won the first of his four French Open titles. Of his 34 trophy wins, 23 have been on clay. It is second nature.

For Murray it is not, though he has no need to change his game radically. "You have to try to hit a heavy ball and at the start of the match against Rafa I was trying to do it without really using my legs particularly well," he said.

"At the end I started moving better and just trying to get him out of position rather than playing too defensively. Then I started playing more aggressively, he got further and further behind the baseline, and I managed to dictate more of the points." Which is pretty much what Djokovic managed to do in the second set of the final. Murray's aggression came too late; Djokovic could not sustain his.

Both will hope that they have perhaps sown a few seeds of doubt in Nadal's mind before the French Open, although the Spaniard has never lost a best-of-five-sets singles match on clay. That is the measure of the task facing all his opponents at Roland Garros, something Federer failed to solve even when he was at the height of his powers.

Murray knows that hard courts, on which he reached his first grand slam final in New York last year, are always going to be his best surface: "But I think that I can play well on clay. Reaching the semis here and having a very good set with Rafa will give me confidence going into the French Open."

Murray and Djokovic will hope to continue their attack on Nadal at the next two clay-court Masters events, in Rome and Madrid, the latter having taking the place of Hamburg. He is, after all, only human, though some – not least Federer – may have their doubts.