Atheism Vs. Religion

[Rasputin]

هر کس آزاد زاییده شده است. ولی، همه کسان آزاد بودن خود را نمی*شناسند. بلکه بیشترین کسان آزادی-ی انسان را از پندار یا گفتار دیگران برداشت می*کنند. آزادی-ی انسان، در آزاد بودن، برای برگزیدن برده-*دار یا درازای زنجیر آنها نیست. پدیده-ی آزادی به میزان دیه یا به شماره تازیانه و شمار سنگ*های قاضی-ی شرع بستگی ندارد.
انسان آزاده بندگی و احکام هیچ الاهی را نمی*پذیرد و خود را گوسپند هیچ رسولی یا پیامبری نمی*داند. انسان خردمند برآمده از پدیده*های هستی است و بر اندیشه*ی خود فرمانروا ست. ایمان، بر اندیشه*-ی خردمند حاکم نیست.

مردمان جهان، در هر دوره-ای از زمان، بر اساس بینش خود برای برآوردن نیازهای اجتماعی تلاش می*کرده-اند. انسان در جستجوی آرامش، آسایش و همزیستن در اجتماع است تا بتواند بدون ترس خانواده-*ی خود را در آن اجتماع سامان دهد.
مردمان امروز به این برآیند رسیده-اند که آرامش و آسایش تنها در جامعه*-ای پدیدار می*شود که در آن آزادی وجود داشته باشند. آزادی پدیده-ای نیست که بتوان آنرا از بازاری خرید یا از جایی رونوشت برداری کرد. آزادی، مانند دیگر ارزش*های فرهنگی، تخمی است که، در زمینه-*ی آگاه مردمان کاشته می*شود و با بینش و کوشش آنها پرورش می*یابد. درخت آزادی زمانی پایدار می*شود که شهد میوه*های آن در بینش مردمان آمیخته شود. یعنی رشته*های اندیشه*ی آنها از بافت*های آزادی تنیده شده باشند.

مردمی که هزاران سال سرگردان و از خود بیگانه زیسته-اند آنها مزه-*ی آزادی را نچشیده-اند و تنها بر گمان خود آن پدیده را می*نگارند. این است که چنین مردمی بیشتر به دنبال باغی یا باغبانی می*گردند که بتوانند میوه-ی آزادی را، که خودشان نمی*شناسند، برای آنها به بار آورد.

از آنجا که زمینه-*ی بینش ما به پلیدی*ها آلوده شده است، از سویی تخم اندیشه تنها در زمینه-ای آزاد رُشد می*کند، پس تا زمانی که نتوانیم جهان*بینی-ی خود را از آلودگی*های هزاره-ها پاک کنیم نهال آزادی در جامعه*-ی ایرانیان نمی*روید.

ما خود آزاد نیستیم و نمی*توانیم آزادانه بیندیشیم، پدیده-ی آزادی را نمی*شناسیم، چگونه باید پدیده-ای را که نمی*شناسیم بیآفرینیم. پدیده-ای که بیشترین شمار مردم آن را سزاور خود نمی*دانند. چون خود را عبد الله می*دانند. می*بینیم که مسلمانان با ایمان در مهد آزادی هم آزاد نیستند حتا آنها با آزادی و آزادگان در ستیز هستند.

هر آموزگاری، اندیشمندی، دانشمندی، سخندانی، دانشدانی، نیک اندیشی، بزهکاری، شیادی می*تواند پدیده-ی آزادی را برای ما بنگارد ولی ما، تا مفهوم خودبودن، مفهوم خرد، مفهوم اندیشیدن را ندانیم، هرگز نمی*توانیم درخت آزادی را پرورش دهیم. آنگاه کسی می*تواند با خرد خودش درآمیزد و پدیده-*های هستی را آزمون کند که او از درون خود آلودگی*های هزاره*ها را بیرون بریزد و زمینه*ی اندیشه*ی خود را با شک*ورزی، گستاخی و خودآزمایی بارور سازد.

در سامان اجتماعی، انسان، برای گذراندن زندگی نیاز به آگاهی*های اندکی دارد که آنها را از راه آموزش یا همزیستی فرامی*گیرد. هر آگاهی* برآیند دانشی است که از گذشت*های دور برآمده و در بی*کرانه-ی آینده روان می*شود؛ ولی ما تنها به بخشی از آن گستره نیاز داریم تا بتوانیم با مردم جامعه همآهنگ بشویم.

از این روی ما کاربرد ابزارها را از کتاب*ها می*آموزیم، بر این روند هم، می*پنداریم که هر آگاهی را می*توان از کتابی برداشت کرد. این است که خویشتن خود را هم در کتاب*ها جستجو می*کنیم. همانگونه که بدون پیشدانشی شیوه-*ی رانندگی را آموخته*ایم، گمان می*بریم، که از راه شناختن چند دستور از سوی پیشوایی، خودمان را هم بازشناسی خواهیم کرد و پدیده-*ی "راستی" را که در زیر خاشاک هزاره*ها پنهان شده است به دست می*آوریم.

هر کس می*تواند، از دانشی که با هستی-ی او آمیخته شده است، توان درون خودش را، بگوارد، بسنجد، بیآزماید و بداند که " دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می*کرد".

هر کس می*تواند در مورد گفتار یا عقیده-ی آخوندی یا موبدی اندیشه کند. اوست که می*تواند، با خرد و نیروی اندیشه، درستی یا کاستی*های گفتار و عقیده-های دیگران را ارزیابی *کند. نه این که او بخواهد راستی و درستی را از گفتار آخوندی یا موبدی برداشت کند. آخوند نمی*تواند پدیده-ای را در ورای ایمانش شناسایی کند. زیرا آسمان پرواز اندیشه-ی انسان بی*کرانه است ولی عقیده-ی آخوند بسان عقیده-ی موبد در تنگنای ایمانش گرفتار است.

باید بپذیریم که ایرانیان نمی*توانند آلودگی*های هزاره*-ها را به آسانی از جهان-*بینی خود بزدایند ولی می*توانیم امیدوار باشیم که جویندگان آزادی، با شک*ورزی و آزمون، در این راه گام بگذارند. شناسایی کردن و ارزشیابی کردن، بینش و راستای نگرشی که امروز بر ما فرمانروا شده است، نخستین گامی است که می*تواند ما را با آنچه که هستیم و آنچه می*توانیم باشیم آشنا کند.

بیش از دوهزار سال است که والیان مذهب*ها با شیوه-های برده-سازی بر جامعه*-ی ایران حکمرانی کرده-اند. حکومت اسلامی، که اندیشه*-ی مردم را در سیاهچال ستم زندانی کرده است، زاییده و پروانده شده-*ی بینشی است که در درون همین مردم فرو رفته و بر اندیشه-ی آنها حاکم شده است.

معیارهای سنجش ما، که راستای نگرش ما را نشان می*دهند، از دروغ*های ستمکارانی برداشت شده است که ما از کردار آنها بی*زار و آزرده هستیم. ولی چون ما برده منش پروده شده-ایم، آزادمنشی را نمی*شناسیم، به دنبال برده-داری مهربان می*گردیم تا زنجیر بردگی او را، که می*پنداریم سبک*تر است، به گردن بگذاریم.

شوربختی در این است که ما حتا برده-دارنی تازه و نواندیش جستجو نمی*کنیم بلکه ما برده-دارانی فرسودتر و پسمانده-*تر از آنچه که داریم خواهان هستیم. چون از خشم ستمکاران پیشین، که امروز فرونشسته است، رنج نمی*بریم. از این روی آنها را مهربان و راستکار می*پنداریم.

از آنجا که از خودبیگانه پرورده شده-ایم، خود را نادان می*دانیم به تضادهایی که، در گفتار و کردار برده-پروران کهن، هست برخورد نمی*کنیم. حتا دیدن تضادها را نشان نادانی و ناآگاهی خود می*پنداریم. جویندگی و گستاخی ، که در سرشت هر انسانی نهفته است، در وجود ما گرفتار تن*پروری و ترس از ناشناخته*ها شده است و ما خود را با ورد دروغوندان فریب می*دهیم.

سخن از ایرانیانی است، که پسماندگی و بی*دادگری را در احکام اسلامی شناسایی کرده-اند، و برآنند که خود را از چنگال این عقیده، که تا مغز استخوان آنها رخنه کرده است، رها سازند. ولی این کسان به خویشتن بازنگشته و بیدار نشده-اند که به جستجوی راستی و شناختن هویت خود به پردازند.

آن کس که فرهنگ خود را نمی*شناسد، او هویت خود را نمی*داند، او خود را مخلوقی نادان و ناتوان می*پندارد، او به دنبال کسی می*گردد که با خالق او پیوند داشته باشد تا او را رهبری کند. با این وجود این کسان در آغاز راه جویندگی و خودآگاهی گام نهاده-اند. آنها دریافته-*اند که پیروی از اسلام برآیند نادانی و گمراهی است و نیز گمان می*برند که هویت آنها در بنمایه-*های فرهنگ ایران روان است.

هویت انسان از بینش فرهنگی و اندیشه-ی خود او ست. اگر انسان از دیدگاه آزمون شده-ی خودش به هستی بنگرد، خود را آزاد و آراسته به خرد می*داند. هویت او به خویشتن، به آنچه که از درون خودش جوشیده است، پیوند دارد. از دیدگاه اسلامی انسان مخلوق الله است پس ایماندار خود را بنده-ی الاهی می*پندارد او هویت خود را در بندگی می*شناسد نه در آزادی.

گرچه ریشه-*ی این جهان*بینی هنوز در درون ایرانیان نخشکیده است ولی بن-نهاد این فرهنگ شکسته و پاره پاره شده و در زیر خاشاک ستم زورمندان دوران پراکنده است. فرهنگ ایرانی، که هویت انسان را برترین نماد هستی می*داند، در لابلای واژه*ها، افسانه*ها، اسطوره*ها و بنداده*هایی است که در دیدگاه ما واژگون جلوه می*کنند. شناختن پیوند این پاره-*ها و ریزه-هایی، که هسته-*ی این فرهنگ را در بر دارند، راهی است دراز و زنجی است فرساینده. از این روی تا کنون کمتر اندیشمندی در این راه گام گذاره است.

بی گمان پرُفسور منوچهر جمالی نخستین پژوهنده ایست که پاره-ها و ریزه-های این جهان-بینی را از ژرفای بنداده*ها بیرون می*کشد. او، از راه شناسایی بافت*های این فرهنگ، ریزه-های پراکنده-ی آن را گردآوری و سیمای سیاه شده-*ی فرهنگ ایران را بازسازی می*کند.

به هر روی سخن از کسانی است که، هنوز بندهای ایمان به خالقی را از اندیشه-ی خود نگسسته-اند، در خودباختگی خویشتن را جستجو می*کنند. برخی از آنها در این راه، به جای رهایی از دام آخوندها، گرفتار افیون موبدان زرتشتی شده یا می*شوند.

موبدان، که خود را والیان زرتشت و انباردار فرهنگ ایران می*خوانند، این جویندگان را از هر جنبشی بازمی*دارند. زیرا موبدان فرسودتر از آخوندها هستند و آرمانی تازه ندارند که جوانان شوریده به خودآگاهی را برانگیزد. این است که این کسان، در تاریخانه-*ی اندیشه*-ی موبدان، به بن بست آرزوهای سنگ شده برخورد می*کنند. این جویندگان بیش از پیش از خویشتن بیزار و از فرهنگ ایران دور می*شوند.

درست است که نوشته*های تاریخ به دروغ آلوده هستند و حتا یک برگ از آن یافت نمی*شود که بر راستی نگاشته شده باشد. ولی درلابلای داستان*ها، افسانه*ها، اسطوره*ها، که آنها هم پاکیزه نمانده-اند، می*توان تضادها و دروغ*های نوشتارهای تاریخی را شناسایی کرد. گرچه این شیوه هم ما را به خودآگاهی و خویشتن یابی راهنمایی نمی*کند ولی ما را به شک*ورزی و جویندگی و راز گشایی برمی*انگیزد. رویدادهایی که ما را با کردار موبدان دروغوند آشنا می*سازد برگ*هایی هستند که نوشته نشده- اند یا در درازای زمان نابود گشته-اند.

آنچه، که در پندارمان به نام پیشینه-ی فرهنگ ایران می*شناسیم، سیمای حکومت موبدان زرتشتی است که بر شاهان ساسانی فرمانروایی می*کرده-اند. این پندار نادرست نه تنها ما را از شناختن فرهنگ ایران دور می*سازد بلکه فرهنگ ایران به آن اندازه زشت نشان می*دهد که زشتی*های اسلام را فراموش می*کنیم.

همانگونه که دشمنان اندیشه، یعنی حکومت اسلامی، بزرگداشت فردوسی و مولوی و حافظ را برپا می*کنند تا زشتی*های اسلام را بپوشانند. آنها بر پیکر این کافران قبای اسلامی می*پوشانند تا از پوشش اندیشه*ی کافران دام بسازند و خامباوران و رمیده شدگان را به دام بیندازند. به همین روش هم موبدان، از نام و آموزه*ی زرتشت، ابزاری ساخته بوده-اند، که ریشه*ی نواندیشی را در مردمان بسوزانند، تا بتوانند به نام دین زرتشتی بر اندیشه*ی جامعه حکومت کنند.

اشاره-ای به تضادهای گاتاها با کردار موبدان:

آموزه-*ی زرتشت را می*توان شاخه-ای از فرهنگ ایران شمرد. راستای این آموزه را می*توان خردورزی، راستکاری، به زیستی و فرشکرد(نوشوندگی) جهان دانست.

ارزش و شکوه این اندیشه یا آموزه بیشتر بر مفهوم دو واژه* آشگار می*شود. مفهوم پدیده-ی" راست" و مفهوم پدیده-ی"دروغ". البته گوهر معنای این دو واژه از بینش ما ایرانیان گم شده است. در این اندیشه، سامان و آسایش اجتماعی را بر بنیاد "راستی" استوار است. ترس و ستمکاری و بدبختی به همراه "دروغ" پیدایش می*یابند.

یعنی اگر به ارزش سرود*های گاتا برخورد کنیم می*توان برداشت کرد که زرتشت آزادی، دادگستری، پیشرفت، آسایش، شادی، مهر، بزرگی، دانش و ساماندهی کشور را تنها در پرتوّ راستی امکان پذیر می*داند. نیز به ژرفی دیده می*شود که زور، ستمکاری، پسماندگی، بدبختی، رنج، پستی، نادانی ، نابسامانی کشور در زهر دروغ گسترش می*یابند.
>> از آن دو مینو، دروغوند، ورزیدن به بد ترین کارها را برگزیده است.

مینوی فزاینده، که استوارترین آسمانها را بر خود پوشیده است، راستی را<< (اهنود گات: یسنای ٣۰، بند۵)
>> هیچ کس از دروغوندان گفتارهای نیک را نشنوده است.

[Rasputin]

حکومت چند سد ساله-ی یونانیان در ایران و نیز حکومت*های هزار و چهارسد ساله-ی اسلام بر ایرانیان نشانی از خودبیگانه بودن مردمان ایران است. از خودبیگان شدن انسان تنها در ترس و فشار حکومتی ساختار می*یابد که والیان مذهبی بتوانند اندیشه*ی اجتماع را مهار شده در دست داشته باشند. زورآوران دینی عقیده-*ی خود را جایگزین هویت انسان می*کنند و انسان را مانند ابزاری نابخرد و گوش به فرمان پرورش می*هند. این است که ایرانیان، هنوز هم عرب*زادگان عمامه سیاه را سید می*نامند، آنها از حکومت بیگانگان حتا از پست شمردن خود شرمسار نمی*شوند.

برگردیم به نانوشته*های تاریخ. در کتاب*های تاریخی و دینی نشانه*های اندکی از اشکانیان برجای مانده است. ولی از نانوشته*ها می*توان دریافت که اشکانیان ایرانی بوده-اند. آنها یونانی*ها را از ایران بیرون رانده و ایران را آزاد ساخته-*اند.
از اینکه اردشیر بابکان با نیرنگ بر اردوان می*شورد، ناجوانمردانه خاندان او را کشتار می*کند، می*توان برداشت کرد که در فرمانروایی اشکانیان بیشتر دادگری و کمتر ستمکاری وجود داشته است. زیرا اردوان با اردشیر، که خود را از نژاد اسفندیار *خوانده است، دشمنی نمی*ورزد و او را با مهربانی می*پذیرد. پس از اشکانیان روند فرمانروایی در ایران به فرمان موبدان زرتشتی نگاشته می*شود.

درنوشتارهایی، که به جای مانده-اند، دوران فرمانروایی چند سد ساله*ی اشکانیان ناپیدا است ولی سخن از افکندن و گسترش دین زرتشتی به درازا کشیده شده است. در این زمان، که سخن از زرتشت رانده می*شود، به راستی هیچ نشانی از خود زرتشت نیست. (به زمانی که زرتشت می*زیسته است، دیرتر اشاره می*کنم)***

نشانه*های بسیاری از ستمکاری موبدان، در نانوشته*های تاریخ، برجای مانده است که می*توان آنها را از آواره شدن ایرانیان در سرزمین*های بیگانه شناسایی کرد.

در دوران ولایت موبدان، بسان دوران ولایت فقیه، بسیاری از ایرانیان، که پیرو دین*های دیگر بوده-اند، از این ایران می*گریزند. پرسش: چرا ایرانیانی، که پیروی از موبدان زرتشتی نمی*کردند، از ایران رانده شده-اند؟
پاسخ این پرسش، با شناخت امروز ما از احکام اسلامی، چندان دشوار نیست.

از پناهجویان میترایی در روم، از فرار و آوارگی-ی پیروان سکایی ( شاید سیستانی*ها) در باختر دریای مازندران، از زیستن و نشانه-های فرهنگ سیمرغیان در اروپای باختری(اوکرایین و کشورهای بالکن)، از آوارگی و دربدر شدن دگراندیشان داستان*های نانوشته-ای وجود دارند که بسیار شنیدنی هستند.

فریاد این آورگان تنها به گوش کسانی می*رسد که هویت خود را نباخته-اند. بیشتر این فراریان هستی-ی خود را از افشاندن هستی-ی خدایان( زمین، ماه، مهر، باد، آب و برخی ستارگان) می*دانسته-اند آنها برده و بنده*ی خدایی نبوده-اند. از دیدگاه ایمانداران " آزاداندیشان" جاهل و گمراهند و باید با جنگ و جهاد با آنها رفتار کنند. راز فرار ایرانیان در این بوده است که:

یا در میهن خود از اندیشه*ی خود بگذرند یا با اندیشه*ی خود از میهن خود بگریزند.

داستان اندیشه سوزی و انسان*ستیزی والیان دینی داستان هزاره هاست که نمی*توان به اندک اشاره-ای آنها را بازگو کرد. ولی خاموشی در برابر دروغ سزاوار آزادیخواهان نیست. باید شناخت که آخوندها از روند و شیوه*ی همین موبدان زاییده شده-اند. هسته-*ی هر دو در کشتزار دروغ پرورش یافته است و برآیند افسون آنها زهری است که بنیاد خرد انسان را می*خشکاند. شاید این هشدار برای کسانی باشد که با گستاخی از دام آخوند می*گریزند و از میهن*پروری و خوشباری به ورد و فریب موبدان گرفتار می*شوند.

همین زمان هم موبدان زبان نشناس در برگردان خرده اوستا و یشت*ها در دروغ*های بافته شده*ی پیشین دست و پا میزنند. "اهورامزدا" را به "خدای بزرگ" ( با ویژگی*های الله) ترجمه، تحریف و تفسیر می*کنند. او را خدای یکتا یا دانش*بزرگ نام نهاده-اند. آنها رزتشت را، بسان محمد، به پیامبری "مبعوث" کرده و او را در جایی، بسان علی، به "شهادت" می*رسانند. چیزی نمانده است که این موبدان، هجرت و شق القمر را در گاتا تفسیر و نبوت رسول الله را هم پیشگویی کنند.

در همین نوشته*ها دیده می*شود که آهورامزدا و همزاد او اهریمن( از آمیزش اورمز و آرمیتی) زاییده می*شوند. اهریمن همزاد، جفت جدا ناپذیر، آهورامزدا ست. هریک از آنها، بسان دو بال کبوترند، بدون یکدیگر کارآیی ندارند. این دو همزاد در همیاری با یکدیگر همآهنگ هستند نه در دشمنی و ستیزه جویی. در همه*ی اوستا آهورامزدا خدایان بسیاری را ستایش و از همیاری آنها سپاسگزاری می*کند.

استاد بزرگ، پورداوود، که یشت*ها را به فارسی ترجمه کرده است، بی گمان با این کار به ارزش*های فرهنگی ایران افزوده است، می*فرماید که هیچ گاه ایرانیان پدیده-*های طبیعی، بسان ماه و خورشید و ستارگان، را پرستش نمی*کرده-اند بلکه آنان آهورامزدا، خدای یکتا، را می*پرستیدند.

سپس همین باورمند، ماه یشت، مهر یشت، رام یشت، ارت یشت، رام یشت، بهمن یشت و...یشت*های دیگر را از پهلوی به فارسی برگردانده است. آیا این استاد نمی*داند که ماه و خورشید و زمین و باد و آب و ستارگان از پدیده*های طبیعی هستند. آیا به درستی نمی*شناسد که خود آهورامزدا از همین پدیده-ها در شگفت است و آنها را به نام خدایان ستایش می*کند.
البته استاد این خدایان را "موکلین" اهورامزدا تفسیر می*کند. آیا او که چندین زبان به ویژه زبان عربی را به خوبی می*داند مفهوم کلمه*ی "موکل" را نمی*فهمد یا از دینداری به ویژه از ایمان به تورات به کژپنداری می*گراید. در همین یشت*ها آمده است که جمشید برای پرپاساختن بهشت در روی زمین همکاری با آهورامزدا را نمی*پذیرد. او با خدایان دیگر پیمان می*بندد که بیماری و پیری را از انسان دور بدارند.

اگر کسی راستکاری را از زرتشت یاد بگیرد می*بیند که حتا نام "آهورامزدا" آمیخته*ی نام خدایانی دیگر است. آهورا = ابر- یا خورشید جان-بخش، مزدا = ماه دانا است، که هور = خور = خورست و مَز = مَس = ماه، خود پیش از آهورامزدا خدایان افشاننده*ی جان و - خرد بوده-اند. آثر یا آذر که فرزند( پسر شاید هم دختر) آهورامزدا باشد هنجار ناهنجاری*ها بوده است.

از ویژگی*های این خدایان این است که هیچکدام از آنها همه چیز را نمی*داند حتا پیشدان هم نیستند و هیچکدام بر دیگری فرمانروایی نمی*کند و به ویژه هیچ یک از آنها برای انسان پیامبر یا احکامی را نفرستاده است. پیامبران و فرشته*ها و احکام، از یافته*های دین*فروشان، زنجیرهایی هستند که آنها را برای بردگی-*ی انسان بافته*اند.

(***) بیشتر پژوهشگران فرهنگی زرتشت را اندیشمند تاریخی نه اسطوره-ای می*دانند. آنها بخش*هایی از سرودهای گاتا را نیز برآمده از اندیشه*ی زرتشت می*شمارند. این پژوهشگران زمان زاده شده و زیستن زرتشت را پیدا نکرده-اند و آنرا با تفاوت بیش از هزار سال گمان می*زنند. ولی همه*ی آنها بر این باورند که هماندیشان و یاران زرتشت، در زمان زیستن او، در شمار اندک بوده-*اند.

آنچه که ما امروز از دین زرتشتی می*شنویم برآینده روندی است که، دستکم ۷۰۰ سال پس از زرتشت، در دوران ساسانی، آن هم با زور، در برخی از بخش*های ایران گسترش یافته است. البته اوستا و حتا گاتاها چند بار نابود و هر بار پس از چندسد سال بازنویسی شده است. این نوشتارها یادگارهای فرهنگ ایران هستند و موبدان زرتشتی آنها را نگه دار کرده-اند. از این دیدگاه به راستی سپاس و آفرین مردم ایران شایسته-ی آنهاست؛ ولی آنها وارث و فرمانروای فرهنگ ایران نیستند.
به هر روی نشانه*های فرهنگ ایران در این نوشتارها و نیز در شاهنامه و در سرده*های مولوی نهفته شده-اند. هر انسانی که زمینه*-ی خرد و اندیشه-*ی خود را از آلودگی*های اسلامی پاک کند می*تواند راهی به سرچشمه*-ی این فرهنگ پیدا کند. آموزه*-ی زرتشت در خون موبدان ریخته نشد است که تنها آنها بتوانند اندیشه*-ی زرتشت را بفهمد و تفسیر کند.

کسی نمی*تواند امید داشته باشد که آخوندی پسماندگی*-ی اسلام را برای او آشگار سازد. چون آخوند اسلام فروش است نه اسلام شناس. موبدان زرتشتی هم بیشتر از دیگران چیزی در دست ندارند که بیشتر از دیگران بدانند. دانستن از پیوند عمامه، دستار، کُستی و خرقه به درون کسی فرو نمی*رود.

پیشوایان مذهبی اگر نادان نباشند بی گمان دروغ پردازند. براین اساس هم شایسته نیست که کسی، برای دانستن، دیدگاه زرتشت از موبدی بیاموزد. هر کس می*تواند خردمندانه خودش به کاستی*ها و زشتی*های گفتار ایمان*داران پی*ببرد.
در بازار دین*فروشان زنجیر و ریسمان و احکام بردگی می*فروشند. دانایی، خوداندیشی، خردورزی، آزادی از پدیده*های نیستند که بتوان آنها را خریداری کرد. آخوند دکاندار اسلام است، اسلام دین رسول الله است. اسلام از اوامر الله سخن می*راند و این احکام با فرهنگ ایران، که بر خرد انسان استور است، سازگاری ندارد.

شور بختی ایرانیان در این است که موبدان از بازماندگان اسفندیار، از تخم تور، پسر نابکار فریدون هستند و دشمنی آنها با ایرج (فرهنگ ایران) پنهان مانده است. زیرا آنها اشکانیان را سرکوب کرده و دینی را به نام زرتشت بر ایرانیان افکنده-اند. در زیر این ستم ایرانیان از خویشتن بیگانه شده و به بندگی-ی آهورامزدا درآمده-اند. این بود که مجاهدین اسلام هم به آسانی توانستند بیشتر ارزش*های فرهنگی را نابود سازند یا به غنیمت بگیرد و آنها را به رنگ و فریب اسلامی آلوده سازند.
آهورامزدا یکی از نامهای پُر ارزشی است که به غنیمت الله در نیامده است. اکنون اسلامزدگان و موبدان سیمای "آهورامزدا" همانند الله می*نگارند. با این دروغ آهورامزدا را با الله همانی می*بخشند و از زرتشت هم یک رسولی از رسولان الله. کسی که با شمشیر که به جنگ فرهنگ نمی*رود. واژگون ساختن ارزش*ها، دروغ پردازی در بنداده-ها، تحریف و تفسیر بینش مردمان از ابزارهایی هستند که با آنها می*توان بینش آزادگان را کشتار کرد.

[maryam9]

please can u summarise this for me in a few sentences... its gonna take me a long time to read that