Tweet
All Iranian Are Zartoshti
امروز فززندان آن نیاکان پاک سرشتمان که سراسر زندگیشان بر بستر شادخواری
و شادخوانی و شادگویی و شاد رقصی سفره ی شادمانی پهن کرده بود و غم را در
سر سرای کاشانه شان مکانی نبوده است، باید در این تاریک روزان فرود آمده
بر آسمان ایران، زانوی غم در سینه فرو ببرند و ناله و زاری کنند.
برای چه کسانی؟
برای کسانی که خود و پدران و خویشانشان، بر سر سرزمین زرتشت تاختند و کشتند و دریدند و خوریدند و بردند و هر آنچه بود تخریب کردند.
و امروز به جای آنکه آنان را از دیده و ذهن و جان و خاک و خرد خودشان
بزدایند، برای آنان گنبد و بارگاه درست می کنند تا بیشتر در ماتم فرو روند
و بیشتر تهی از خود و خویشتن ایرانی خود شوند.
کافی است فقط یک نگاهی به امروزشان بیاندازند و ببینند که این حاکمان
بر جان و مال و ثروت و ناموس ایران و ایرانی، از همان قبیله ی وحشی و آدم
کش هستند که در ابعاد بیشتر از مردم ایران و سر زمین ایران قربانی می
گیرند.
اما با همه ی این درد و رنج ِ قرنهای تاریکی فرود آمده در دیده و خرد ایرانی،
جای
بسی خوشحالی است که امروز مردم ایران در اکثریتشان به بیگانه پرستان از
همه رنگش چه در بعد مذهبی و چه در بعد مکتبی از نوع خلقی پشت کردند و با
خواندن و فرا گرفتن از تاریخ به خویشتن خویش نزدیک و نزدیکتر می شوند.
بر بستر چنین خود آگاهی و جستجوی خویشتن خویش است که بیگانه پرستان و
عزا سالاران را قرار از کف در رفته است و به خطری که بنیادشان را بر باد
می دهد، بو کشیده اند.
ایرانی، امروز از خوابی که 1400 و اندی سال به زور شمشیر و بی رحمی بی
همتا در چشمانشان آورده بودند، کم کم با تابش آگاهی در ذهن و دیده و
خردشان، بیدار می شوند و راه و روش نیاکان باستانی خودشان را زنده می
کنند.
بی گمان یکی از این عناصر بیدار کننده ی خرد و شادمانی ِ دل و جان،
استقبال و برگزاری جشن های ماهانه و ملی و فراملی چون نوروز، سده،
چهارشنبه سوری، سیزده بدر، شب چله، تیرگان، مهرگان، دیگان و و و است که
همگی دلالت بر شاد خواری و شاد خوانی و شادگویی و شاد رقصی دارند و بر
بستر شادی و شادمانی بر گزار می شوند.
به وضوح در دیده تماشا می کنند که غم و عزا و ماتم را در این کارناوال شادمانی جایی نبوده و نیست.
با خرد بیدارشان درک می کنند که پیام آور گفتار نیک، اندیشه ی نیک و
کردار نیک، پدران و مادران باستانی شان را به راستی و نیکویی فرا خوانده
بود و هیچ تبعیضی بین زن و مرد را روا نداشته است.
قبله اش نه بت خانه ی تاریکی که امروز بدورش جهالت و خرافات درو می
کنند، بلکه نور و روشنایی بوده است و به همین منظور عنصر آتش از عناصر
چهارگانه ی هستی را گرامی می داشتند و می دارند.
پیام آوری که امروز در پهنه ی جهان در دیده و دل ِ اهل نظر و اهل ِ خرد، پیام آور راستی و آشتی و مهربانی بوده و هست.
در مقابل اما:
تاریک اندیشان وبیگانگان تازی و غیر تازی کوشش
فراوان کردند که پیام نور روشنایی را در دل ایرانی خاموش کنند و جایش
تیرگی و شب را در جان خرد پرده بکشند.
قرنها بر رهروان زرتشت بزرگ سخت گرفتند و تنگ در خانه ها به زندان
کشیدند و داغ و درفش در سینه ی پرمهرشان کاشتند تا آتش فروزان و جاودانگی
در دلهایشان را خاموش کنند.
اما ندانستند که آتش زرتشت خاموش شدنی نیست. زیرا همچنان در دل هر
ایرانی روشن ماند و امروز آن آتش همیشه روشن در درون هر ایرانی به شعله
تبدیل شده است تا شب پرستان ِ از نور گریزان را در خود خاکستر کند.
و امروز این آتش هر روز فروزانتر می شود بطوریکه آرامش و آسایش تاریک اندیشان را به هم زده و زوزه می کشنند که خطر مسیحیت نیست.
خطر مذهب سنی نیست.
خطر دین یهود نیست.
بلکه ترس و خطر در این است که جوانهای " شیعه " بروند زرتشتی بشوند.
آری درست خواندید. این افاضات یکی از این تاریک اندیشان است که در سراسر دنیا پخش شده است.
و چنین ترسی سبب شده است که نماینده ی زرتشتی را رد صلاحیت بکنند.
حال بیایید قانون ارتداد وضع کنید و با ترس و رعب مانع شوید که جوانان به دین پدرانشان برگردند.
اما نمی دانید که امروز هر ایرانی* یک زرتشتی است.
آه ه ه
چه تلخ دورانی بر نیاکانمان عبور کرد
آنانی که پاک بودند و بر پاکی ستایش می کردند و احترام
در باران روزان، در خانه زندان بودند
که مبادا
سرگین بَدَنان را پاکیزه کنند
ریختند
و با هجومی نور بیزار
خاموش کردند، آتش ِ آتشکده ها را
تاریکی باریدند هر جا روشنایی بود
و ظلمت گویی پادشاه
اما
تاریکی باوران
ناتوان از این درک
که در دل ِ هر ایرانی ِ زرتشتی
آتشکده ای است، همواره پایدار
و امروز
افتخارا
که هر ایرانی
یک زرتشتی است
*
در اینجا مراد از هر ایرانی، شامل ایرانیانی می شود که از خود بیگانگی و
بیگانه پرستی را بیگانه هستند و به تمدن و فرهنگ و آئین و بزرگان و نام
آوران خود چون کورش، داریوش، زرتشت، فردوسی، حافظ و و و.... به دیده ی
افتخار می نگرند.
و شادخوانی و شادگویی و شاد رقصی سفره ی شادمانی پهن کرده بود و غم را در
سر سرای کاشانه شان مکانی نبوده است، باید در این تاریک روزان فرود آمده
بر آسمان ایران، زانوی غم در سینه فرو ببرند و ناله و زاری کنند.
برای چه کسانی؟
برای کسانی که خود و پدران و خویشانشان، بر سر سرزمین زرتشت تاختند و کشتند و دریدند و خوریدند و بردند و هر آنچه بود تخریب کردند.
و امروز به جای آنکه آنان را از دیده و ذهن و جان و خاک و خرد خودشان
بزدایند، برای آنان گنبد و بارگاه درست می کنند تا بیشتر در ماتم فرو روند
و بیشتر تهی از خود و خویشتن ایرانی خود شوند.
کافی است فقط یک نگاهی به امروزشان بیاندازند و ببینند که این حاکمان
بر جان و مال و ثروت و ناموس ایران و ایرانی، از همان قبیله ی وحشی و آدم
کش هستند که در ابعاد بیشتر از مردم ایران و سر زمین ایران قربانی می
گیرند.
اما با همه ی این درد و رنج ِ قرنهای تاریکی فرود آمده در دیده و خرد ایرانی،
جای
بسی خوشحالی است که امروز مردم ایران در اکثریتشان به بیگانه پرستان از
همه رنگش چه در بعد مذهبی و چه در بعد مکتبی از نوع خلقی پشت کردند و با
خواندن و فرا گرفتن از تاریخ به خویشتن خویش نزدیک و نزدیکتر می شوند.
بر بستر چنین خود آگاهی و جستجوی خویشتن خویش است که بیگانه پرستان و
عزا سالاران را قرار از کف در رفته است و به خطری که بنیادشان را بر باد
می دهد، بو کشیده اند.
ایرانی، امروز از خوابی که 1400 و اندی سال به زور شمشیر و بی رحمی بی
همتا در چشمانشان آورده بودند، کم کم با تابش آگاهی در ذهن و دیده و
خردشان، بیدار می شوند و راه و روش نیاکان باستانی خودشان را زنده می
کنند.
بی گمان یکی از این عناصر بیدار کننده ی خرد و شادمانی ِ دل و جان،
استقبال و برگزاری جشن های ماهانه و ملی و فراملی چون نوروز، سده،
چهارشنبه سوری، سیزده بدر، شب چله، تیرگان، مهرگان، دیگان و و و است که
همگی دلالت بر شاد خواری و شاد خوانی و شادگویی و شاد رقصی دارند و بر
بستر شادی و شادمانی بر گزار می شوند.
به وضوح در دیده تماشا می کنند که غم و عزا و ماتم را در این کارناوال شادمانی جایی نبوده و نیست.
با خرد بیدارشان درک می کنند که پیام آور گفتار نیک، اندیشه ی نیک و
کردار نیک، پدران و مادران باستانی شان را به راستی و نیکویی فرا خوانده
بود و هیچ تبعیضی بین زن و مرد را روا نداشته است.
قبله اش نه بت خانه ی تاریکی که امروز بدورش جهالت و خرافات درو می
کنند، بلکه نور و روشنایی بوده است و به همین منظور عنصر آتش از عناصر
چهارگانه ی هستی را گرامی می داشتند و می دارند.
پیام آوری که امروز در پهنه ی جهان در دیده و دل ِ اهل نظر و اهل ِ خرد، پیام آور راستی و آشتی و مهربانی بوده و هست.
در مقابل اما:
تاریک اندیشان وبیگانگان تازی و غیر تازی کوشش
فراوان کردند که پیام نور روشنایی را در دل ایرانی خاموش کنند و جایش
تیرگی و شب را در جان خرد پرده بکشند.
قرنها بر رهروان زرتشت بزرگ سخت گرفتند و تنگ در خانه ها به زندان
کشیدند و داغ و درفش در سینه ی پرمهرشان کاشتند تا آتش فروزان و جاودانگی
در دلهایشان را خاموش کنند.
اما ندانستند که آتش زرتشت خاموش شدنی نیست. زیرا همچنان در دل هر
ایرانی روشن ماند و امروز آن آتش همیشه روشن در درون هر ایرانی به شعله
تبدیل شده است تا شب پرستان ِ از نور گریزان را در خود خاکستر کند.
و امروز این آتش هر روز فروزانتر می شود بطوریکه آرامش و آسایش تاریک اندیشان را به هم زده و زوزه می کشنند که خطر مسیحیت نیست.
خطر مذهب سنی نیست.
خطر دین یهود نیست.
بلکه ترس و خطر در این است که جوانهای " شیعه " بروند زرتشتی بشوند.
آری درست خواندید. این افاضات یکی از این تاریک اندیشان است که در سراسر دنیا پخش شده است.
و چنین ترسی سبب شده است که نماینده ی زرتشتی را رد صلاحیت بکنند.
حال بیایید قانون ارتداد وضع کنید و با ترس و رعب مانع شوید که جوانان به دین پدرانشان برگردند.
اما نمی دانید که امروز هر ایرانی* یک زرتشتی است.
آه ه ه
چه تلخ دورانی بر نیاکانمان عبور کرد
آنانی که پاک بودند و بر پاکی ستایش می کردند و احترام
در باران روزان، در خانه زندان بودند
که مبادا
سرگین بَدَنان را پاکیزه کنند
ریختند
و با هجومی نور بیزار
خاموش کردند، آتش ِ آتشکده ها را
تاریکی باریدند هر جا روشنایی بود
و ظلمت گویی پادشاه
اما
تاریکی باوران
ناتوان از این درک
که در دل ِ هر ایرانی ِ زرتشتی
آتشکده ای است، همواره پایدار
و امروز
افتخارا
که هر ایرانی
یک زرتشتی است
*
در اینجا مراد از هر ایرانی، شامل ایرانیانی می شود که از خود بیگانگی و
بیگانه پرستی را بیگانه هستند و به تمدن و فرهنگ و آئین و بزرگان و نام
آوران خود چون کورش، داریوش، زرتشت، فردوسی، حافظ و و و.... به دیده ی
افتخار می نگرند.