Announcement

Collapse
No announcement yet.

Fashion king Yves Saint Laurent dies

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Fashion king Yves Saint Laurent dies

    French fashion designer Yves Saint Laurent has died at the age of 71, hailed as a 20th century cultural innovator who revolutionized the way women dressed.






    The couture creations of the reclusive Saint Laurent won global fine art status and he was widely considered to be one of an elite club of designers including Christian Dior and Coco Chanel who made Paris the fashion capital of the world.

    His long-time companion, Pierre Berge, told RTL radio the designer had been diagnosed with a brain tumor last year and had died on Sunday in Paris.

    From Princess Grace of Monaco to the actress Catherine Deneuve, Saint Laurent's creations adorned many famous women but he was also the first designer to make luxury labels accessible to a wide audience through innovative ready-to-wear collections.

    He made his appearance on the world stage at just 21 and built up a clothes, perfumes and accessories empire that resulted in a 1989 stock market flotation -- the first by a fashion house.

    But Saint Laurent also suffered from severe depression and underwent treatment for alcohol abuse and became increasingly withdrawn later in life.

    The daily Le Figaro gave over its whole front page to the man it called "the world's greatest couturier" and President Nicolas Sarkozy praised Saint Laurent as a creative genius. "He was convinced that beauty was a luxury that every man and woman needed," Sarkozy said.

    Berge told France Info radio: "Chanel gave women freedom. Yves Saint Laurent gave them power."

    "(But) he was someone who was very shy and introverted, who had only very few friends and hid himself from the world."

    A memorial mass will be held on Friday in the church Saint Roch in Paris, the traditional church of artists and musicians.

    TUXEDO

    Saint Laurent, who retired in 2002, was credited with changing forever what women wore, making the trouser suit a daytime staple and the tuxedo an elegant option.

    He also popularized safari jackets and thigh-high boots, and his transparent blouses made near-nudity acceptable in high society.

    "He completely revamped a woman's wardrobe," luxury underwear designer Chantal Thomass told French radio. "His fashion was full of color and inspired by art."

    The eldest child of a wealthy French industrialist, Saint Laurent was born and grew up in the then French colony of Algeria and showed a talent for design, making clothes for his younger sisters' dolls.

    At 17 he entered a Paris fashion school, and his sketch for a cocktail dress won first prize in an annual contest.

    Introduced to Christian Dior, the gangly Saint Laurent was hired on the spot by the creator of the "New Look" and became his chief assistant. On Dior's death in 1957, Saint Laurent became chief designer and swiftly outshone his mentor.

    After his first collection introduced the widely copied "trapeze" silhouette with narrow shoulders and flared s***t, the shy 21-year-old was pushed out on to the Dior building balcony and crowds in the avenue below hailed him like royalty.

    Saint Laurent directed Dior for three years, until drafted for military service during the Algerian war.

    For a sensitive person whose homosexuality had made his school years a torture, army life was an ordeal. He had a nervous breakdown and spent nearly three months in hospital.

    Berge arranged financial backing, and Saint Laurent presented his first collection under his own name in 1962.

    The "YSL" empire grew steadily and Saint Laurent showed an instinctive ability to sense what the mood on the streets was and turn it into high fashion.

    But by the late 1980s his health problems were an issue.

    Insiders said Saint Laurent, who never read newspapers or listened to the radio, became increasingly cut off from reality and lost touch with all but a tiny group of friends.

    "Fame has destroyed him," Berge once said.

    Despite the personal demons, his business empire thrived. The 1989 flotation was a runaway success.

    But when the Gulf War erupted and the world economy slumped in the early 1990s, Berge and Saint Laurent sank into debt.

    In 1992, YSL was absorbed by cosmetics and drugs company Sanofi, with Saint Laurent retaining creative control. Then in 1999 it was bought by the Gucci group, itself controlled by French luxury giant PPR.


  • #2
    Forget burning bras - feminism was built on the trouser suit

    My first job as a teenage reporter on a local paper in 1969 had a dress code: no trousers. A man had to wear a tie and a woman wore a s***t. My workplace rebellion came the day I turned up in a grey flannel Young Jaeger trouser suit (as worn by Jean Shrimpton and photographed by David Bailey), and was sent home. As there was a time before the pill, so there was once life before the trouser suit, which Yves Saint Laurent, who died on Sunday, invented in 1966. Or rather he thought a new thought: Le Smoking, the tuxedo for women that would become a permanent feature of his collections and would morph into the single most transformative piece of women's wear since Chanel created the little black dress.

    It was the perfect garment for the 70s and for women who went out to work. Women had been wearing trousers since the 20s, but pants had never managed to struggle out of the weekend and into the office. The trouser suit put women on an equal sartorial footing with men. And the trouser suit, not the urban myth about bra-burning, is what fashion gave to feminism. When wearing it, your legs took longer steps; men looked at your face, not your ankles, and were forced to listen to the words that came out of your mouth. It killed the minis***t stone dead. Hillary Clinton, a woman who does not possess good legs, has lived in trouser suits on the campaign trail.

    Yet, even when he dressed women in safari jackets and trenchcoats, Saint Laurent understood how to make them feel sexy. Le Smoking was not masculine but androgynous. At 21, he had been anointed Dior's successor on the death of the man who brought pleasure back to clothes after wartime rationing. In the early 60s, Brigitte Bardot declared that couture was for old ladies. Saint Laurent understood the next great change and the huge range of roles that women were about to play. For two decades, he had his finger right on the button of the times he lived in.

    Comment


    • #3
      Thousands gathered in Paris Thursday to bid a last farewell to designer Yves St Laurent, who died Sunday at age 71.

      Mourners from fashion, politics and show business including French President Nicolas Sarkozy, his wife former Saint Laurent model Carla Bruni Sarkozy and actress Catherine Deneuve showed up to pay their respects.

      Other designers, including Hubert de Givenchy, Karl Lagerfeld, Jean-Paul Gaultier, Christian Lacroix, and Sonia Rykiel, were also there to remember their colleague. Throngs of people in the street followed the funeral and a tribute to the designer himself on a giant television screen.

      Pressed against the barricades outside the Église St. Roch on the rue de Faubourg Saint Honoré, a church located just around the corner from where Saint Laurent began his Paris career in the early '50s, the crowd applauded when screens showed his 2002 farewell fashion collection. Shortly afterward, they hushed when the designer's oak casket was carried up the church steps.

      In a ceremony orchestrated by Saint Laurent's longtime partner Pierre Berge, a string quartet played while guests took their seats in the church decorated with jasmine and white lilies. The 800 invitation-only attendees included former Saint Laurent models Ines de la Fressange and Jodie Kidd. The designer's own 94-year old mother and his sister were seated alongside France’s former first lady Bernadette Chirac and Paris Mayor Bertrand Delanoe.

      The funeral included a eulogy from Berge and a reading of a Walt Whitman poem by Deneuve.

      In accordance with his wishes, Saint Laurent will be cremated and his ashes placed to rest in Morocco's Majorelle Gardens. The garden borders a property in Marrakesh, which Saint Laurent (who was born in Algeria) and Berge bought in 1980. Berge told reporters on Monday that Saint Laurent "spent a great part of his life in Morocco. He will finish there, in a country which greatly influenced him, marked him very much. He'll wind up in the North Africa where he was born."

      Comment


      • #4
        او نخستین کسی بود که از مدل*های سیاه*پوست، به خاطر هیکل زیبای*شان و زنان ژاپنی به خاطر اندام ظریف*شان استفاده کرد و راهی را برای بسیاری از طراحان لباس باز کرد.
        ایو سن لوران (ایو-هنری-دونات-ماتیو سن لوران) ۷۱ سال داشت که به خاطر تومور مغزی از دنیا رفت. اولین روز از ماه ژوئن ۲۰۰۸*؛ گفته می*شود او به خاطر حساسیت و وسواس در کار هنری*اش قرص*های مختلف آرام*بخش مصرف می*کرد. سن لوران بعد از اتمام طراحی و اجرای هر لباس، بیمار می*شد. شاید همین قرص*ها کار او را به سرطان مغز رساند.
        در مراسم تشییع جنازه او در روز پنجم ماه ژوئن، سیاستمداران و هنرمندان کنار هم ایستادند. کارلا برونی، همسر سارکوزی رئیس جمهور فرانسه یکی از مدل*های معروف سن لوران بود.
        کاترین دنوو یکی از دوستان نزدیکش، فرح پهلوی همراه با بسیاری از طراحان مد ایتالیایی که بیشتر با او رفیق بودند تا رقیب، در مراسم خداحافظی با پیکرش حاضر شدند.

        خاکستر جسد سن لوران طبق وصیتش به خانه*ای در مراکش که متعلق به او و شریک زندگی و کارش پیر برگ است، منتقل خواهد شد.
        او که در جوانی یعنی در سن ۲۱ سالگی طراح اصلی *شرکت طراحی لباس «خانه دیور» شد، توانست با طرح*های ساده و شناخت*اش از رنگ*ها چهره* صنعت پوشاک را متحول کند. همین سال*ها بود که لباس عروسی فرح پهلوی را طراحی کرد.
        لوران، تا زمان مرگ دیور طراح اصلی او بود و بعد سراغ کار خودش رفت و «خانه ایو سن لوران» را در پاریس راه انداخت. او توانست در سال ۱۹۸۱ جایزه* انجمن طراحان مد آمریکا را بگیرد.

        ایو سن لوران، بعد از نمایش آخرین haute couture «اوتکوتیغ» خود در سال 2002 در مرکز ژرژ پمپیدو پاریس خداحافظی* کرد
        *سن لوران در سال ۱۹۸۲ بیستمین سال فعالیت خودش را در پاریس جشن گرفت و در سال ۸۳ مجله* «ووگ» نخستین نمایش بازنگری کارهای گذشته از یک طراح زنده* مد را به نام «۲۵ سال طراحی ایو سن لوران» در موزه* هنر متروپولیتن نیویورک به نمایش گذاشت.
        او در بخشی از طراحی لباس تبحر داشت که کار هر کسی نیست؛ haute couture یا به زبان فرانسه «اوتکوتیغ» روش و سطحی در طراحی است و در لباس*هایی به*کار می*رود که ***کیفیت بالا و پیچیده و بسیار خاصی دارند و جزو البسه فاخر و سلطنتی محسوب می شوند .
        استفاده از هنرهای دستی و طرح*های قومی و ملی روی لباس بخشی از این روش دوخت و طراحی است*. سن لوران، یکی از برجسته*ترین طراحانی بود که در haute couture یا «اوت کوتور» شناخته شده بود اما شش سال قبل، یعنی سال ۲۰۰۲ این بخش را کنار گذاشت: «این بخش از طراحی، مخصوص اشراف است و مشتریان بسیار نادری داشت و دوختش بسیار گران*قیمت بود.»
        این را دوست و همکار ایرانی ایو سن لوران می*گوید که در پاریس طراح مد و لباس است.
        کیوان خسروانی ادامه می*دهد: «از سال*های ۹۰ فقط کسانی که درآمدهای نامشروع عجیب داشتند، مثل مافیای روس*ها و پرنسس*های کشورهای خلیج فارس می*توانستند این نوع لباس*های سنگین و خاص را بخرند و مشتری*های اروپایی در این حد پول نداشتند تا از این نوع لباس*ها استفاده بکنند.»
        *ایو سن لوران در کنار بسیاری از جوایز مختلفی که به دست آورد، جایزه* شوالیه* لژیون را از فرانسوا میتران، رییس جمهور فرانسه و همین*طور جایزه* اسکار مد را به خاطر بهترین طراحی لباس دریافت کرده بود.
        *او یکی از موفق*ترین طراحانی بود که در بخش طراحی لباس زنان در دنیای مد اهمیت زیادی داشت. بخشی از این اهمیت به طراحی کت*وشلوار زنانه (اسموکینگ یا تاکسیودو) و لباس*هایی که به زنان برای فعالیت اجتماعی قدرت و اعتماد به نفس می*داد.
        *خسروانی که در کنار طراحی لباس، معمار معروفی در فرانسه و ایران است و لباس*های رسمی فرح پهلوی را برای سفرهای رسمی*اش طراحی کرده، می*گوید: «*نخستین کسی که زن را به آزادگی خودش رساند "کوکو شانل" بود که موی مدل*ها را کوتاه کرد، دامن*ها را کوتاه*تر از قبل طراحی کرد. ولی ایو سن لوران به زن یک قدرتی علاوه بر آزادی که شانل داده بود، ارایه کرد که "اسموکینگ" معروف سیاه*اش است. این کت وشلوارها به خاطر برش خاص شلوارهایی که برای زن*ها اجرا *کرد، فوق*العاده با برش شلوار مردان فرق داشت.»

        اسموکینگ یا کت و شلوار زنانه طرح معروف سن لوران
        با این حال سن لورران کت*وشلوارهایی را برای کلکسیون*هایش طراحی می*کرد که در اختیار همه قرار نمی*گرفت. اما معروف است که موفق شده با طراحی ساده، مد را مردمی*تر کند و لباس*هایی را بیافریند که مردم معمولی غیر از طبقه* ثروتمند، از آن*ها استفاده کنند.
        اما خسروانی معتقد است ظرافت کار سن لوران، طرز دوخت و اجرای کارهایش در طراحی لباس* نمی*توانست برای مردم عادی ارایه شود: «تمام طراحان به نوعی، پوشاک مردم اروپا را تحت تاثیر خودشان قرار می*دادند. ممکن بود لباس یا طرحی *امضای سن لوران *را نداشته باشد، ولی مردم عادی هم ازآن استفاده کنند.»
        این طراح لباس ایرانی، با اشاره به شیک*پوشی زنان فرانسوی می*گوید: «زنان شهر بوردو بسیار شیک*پوش و برازنده می*پوشیدند و بعد از آن*ها زنان پاریسی می*توانستند از این نوع طرح*ها استفاده بکنند و مردم عادی هم از الهام گرفتن از لباس*های او بهره*مند بودند، تا از اصل لباس*های او.»
        پس از جنبش ماه مه سال** ۶۸ که *یک انقلاب اجتماعی در دنیا به*وجود آمد، درآمد مردم بیشتر شده بود و بیشتر طراحان به موازات کار طراحان معروف که کارشان در «اوتکتیغ» *فوق*العاده گران بود، طراحی*های ارزان*تری را ارایه کردند که در سال*های اخیر به صورت «زارا» نمود دارد؛ بیشتر طراحان اسپانیایی و چینی موفق شدند برای مردم عادی طراحی کنند که با قیمت مناسب به بازار بیاید: «ولی باز هم طرح*های ساده*ای که امضا و اسم سن لوران یا بقیه* طراحان بزرگ را داشت، از سطح درآمد مردم بالاتر بود.»
        سن لوران چندبار گفته بود که بیشتر از بدن زن*ها* الهام می*گیرد، این کاری است که اغلب طراحان انجام می*دهند. خسروانی می*گوید: «سن لوران در کلکسیون*هایش برای اولین*بار از مانکن*های ژاپنی استفاده کرد که قدهای خیلی کوتاهی داشتند و مثل زنان نقاشی*های مینیاتور بودند، در حالی*که پیش از او همیشه مانکن*ها را از میان زن*های قدبلند انتخاب می*کردند. کار دومش این بود که از زنان سیاهپوست استفاده کرد که *بدن فوق*العاده زیبایی دارند.»

        چند مدل از طرح و لباس*های سن لوران
        او می*گوید: «بدن زیبای زنی که *در هنر یونان، مثلاً در مجسمه ونوس می*بینیم، باسن نسبتاً پهن دارد و پستان*های* پر، این برای کار طراحان کمی مشکل به*وجود می*آورد. مانکن*هایی که سینه*های بزرگ دارند، زیاد مورد استفاده* طراحان نیستند، برای این*که خودش یک مشکل می*شود. با این همه زیبایی زن، جای خودش را دارد و تمام طراحان از این زیبایی استفاده می*کنند و در طراحی لباس الهام می*گیرند.»
        کیوان خسروانی در مورد تمایز کار سن*لوران با بقیه طراحان مثل ژیوانژی می*گوید: «لباس*هایش در نهایت سادگی و زیبایی قابل پوشش بوده است. در صورتی که الان در مزون دیور، همان جایی که سن لوران تا سال ۶۱ کار می*کرد، کارهای فوق*العاده زیبایی طراحی و اجرا می*شود ولی فقط برای کلکسیون است و حالت *لباس*های کارناوال ونیز را دارد؛ فوق*العاده زیبا و فاخر است، ولی قابل پوشیدن نیست.»
        به گفته این طراح لباس، این نوع لباس*های فاخر و سنگین، *بیشتر برای ویترین و یک*سری نمایش*هایی است که موزون*هایی مثل دیور می*گذارند تا در قبال آن*ها بتوانند کیف، عطر، کفش و بقیه** لوازم زنانه را *درست کرده و بفروشند.
        خسروانی می*گوید: «باید بدانیم که دنیا در یک دگرگونی سیاسی، اجتماعی و هنری قرار دارد. در دنیا ثروت*هایی هست که دست آدم*های بی*سلیقه است *که باعث می*شود هرچه شما بی*سلیقه*تر درست می*کنید، بیشتر فروش *رود. برای همین است که طراحی مثل ایو سن لوران در سال ۲۰۰۲ از صحنه وداع کرد؛ برای این که دید فروش نمی*رود و مشتری*هایی که پولدارند سلیقه ندارند.»

        سن لوران همراه با مدلش در نمایش مجموعه بهار و تابستان 1992
        از ایو سن لوران به*عنوان یکی از بزرگ*ترین طراحان لباس در قرن بیستم یاد می*شود. استمرار کلاس و زیبایی کارهای او یکی از این دلایل بود.
        دلایلش را خسروانی می*گوید: «با این*که می*گفت کوررنگی دارد، ولی بلد بود در یک لباس چند نوع جنس پارچه* مختلف از کتان، چرم و پارچه پشمی استفاده کند و درحالی*که همه* این*ها، سیاه بودند طوری *آن*ها را به*کار می**برد که انگار هرکدام خودشان را مثل یک رنگ جدا نشان می*دادند.»
        *او ادامه می*دهد: «سادگی لباس*های ایو سن لوران، خیلی مهم بود. البته افراد دیگری هم مثل ژیوانژی و پیر بلمن بودند که کارهای ساده*ای را طراحی می*کردند و قابل تحسین بودند. ولی سن لوران کسی بود که از سن ۱۷ سالگی کارش را شروع کرد. ولی چیزی که متمایز می*کرد کارهای او را با بقیه، ارایه یک نگاه جدید به زن به*خصوص پوشیدن شلوار یا اسموکینگ بود.
        آن چیزی که خیلی در مورد سن لوران صادق است، وجدان حرفه*ای اوست. او در تمام مدتی که طراحی کلکسیونش را انجام می*داد بیمار می*شد، درد می*شد، زجر می*کشید. به* خاطر احساس مسوولیت نسبت به هنرش و این*که *فقط خودش طرح*هایش را می*کشید. *او طراحی بود که هم می*توانست *طرح را روی کاغذ بکشد و هم اجرا کند.»

        رئیس*جمهور فرانسه سارکوزی و همسرش کارلا برونی در مراسم تشییع جنازه سن لوران در پاریس
        خسروانی ادامه می*دهد: «وجدان حرفه*ای سن لوران به طریق دیوانه*واری خودش را در کارهایش نشان می*داد و او را زجر می*داد. هنر برای او یک مسوولیت فوق*العاده بزرگ بود. اگر کسانی که سیاست دنیا دستشان است، یک دهم وجدان حرفه*ای او را داشتند، شاید زندگی و دنیای بهتری داشتیم.»

        Comment

        Working...
        X