Cloning of human embryos

[RedWine]

Should the cloning of human embryos be allowed in this country?yes or not ?you think yes but but only for academic research or only to help specific medical conditions, such as genetic disorders or no , not in any circumstance.what is your opinion ?!

[Nushabeh]

yes the research of them can lead to new discoveries and they may be used to cure certain problems (deffects, diseases, whatever)

[IQ]

i think it's pretty kewl dude.

[Riaz]

yes it should, but I am afraid that, as has been the case with all other great inventions, humans will abuse the power of genetic engineering.

People who can afford it will use it and the rich will become too dominant, and this will also upset human ecology.

[RedWine]

Clonaid claims birth of first human clone (Eve) by caesarian section on 26th December 2002 and a second child in Europe (Netherlands) to a lesbian couple in early January, a third in late January to a Japanese couple who cloned their dead son, plus another to a couple from Saudi Arabia and a further child - country of origin not declared. But no evidence of any kind had been offered by mid February to substantiate their claims.

Born outside the US to an American woman, Eve was apparently created using Dolly technology - a skin cell and a human egg from the "mother" who is infertile. Clonaid claims 3 other "mothers" will give birth soon, one of which is carrying a twin of a dead child.

While many experts expressed doubts about the claims, Clonaid said that independent gene testing would prove the claim about Eve in less than a week. This promise was withdrawn after a lawsuit was begun in the US to make Eve a ward of court, on the basis that the "mother" was the baby girl's twin sister and the "mother" had no legal parental rights even though she had just given birth to her own twin. A similar court case was launched in the Netherlands after reports that the second birth was to a Dutch lesbian. Clonaid say that the "parents" are afraid their cloned babies will be seized and taken away from them permanently. In early February Clonaid said that testing of the Japanese baby boy was under way.

[Riaz]

:( they should adopt one of the many already extant children in the world that need parents.

[IQ]

true riaz

[Cop]

be ensanha nabayad roo dad va garna dast to har kare khoda mikonan

[IQ]

JANBE NADAARAN

[RedWine]

Human Cloning and Human Dignity:
An Ethical Inquiry .

For the past five years, the prospect of human cloning has been the subject of considerable public attention and sharp moral debate, both in the United States and around the world. Since the announcement in February 1997 of the first successful cloning of a mammal (Dolly the sheep), several other species of mammals have been cloned. Although a cloned human child has yet to be born, and although the animal experiments have had low rates of success, the production of functioning mammalian cloned offspring suggests that the eventual cloning of humans must be considered a serious possibility.

In November 2001, American researchers claimed to have produced the first cloned human embryos, though they reportedly reached only a six-cell stage before they stopped dividing and died. In addition, several fertility specialists, both here and abroad, have announced their intention to clone human beings. The United States Congress has twice taken up the matter, in 1998 and again in 2001-2002, with the House of Representatives in July 2001 passing a strict ban on all human cloning, including the production of cloned human embryos. As of this writing, several cloning-related bills are under consideration in the Senate. Many other nations have banned human cloning, and the United Nations is considering an international convention on the subject. Finally, two major national reports have been issued on human reproductive cloning, one by the National Bioethics Advisory Commission (NBAC) in 1997, the other by the National Academy of Sciences (NAS) in January 2002. Both the NBAC and the NAS reports called for further consideration of the ethical and social questions raised by cloning.

The debate over human cloning became further complicated in 1998 when researchers were able, for the first time, to isolate human embryonic stem cells. Many scientists believe that these versatile cells, capable of becoming any type of cell in the body, hold great promise for understanding and treating many chronic diseases and conditions. Some scientists also believe that stem cells derived from cloned human embryos, produced explicitly for such research, might prove uniquely useful for studying many genetic diseases and devising novel therapies. Public reaction to the prospect of cloning-for-biomedical-research has been mixed: some Americans support it for its medical promise; others oppose it because it requires the exploitation and destruction of nascent human life, which would be created solely for research purposes.

[RedWine]

Cloning research leaves questions unanswered

So we now have proof that it is possible to clone a human embryo -- sort of. Now what?

Korean scientists working with an American cloning expert from Michigan State University have reported in the peer-reviewed journal Science that they have cloned a human embryo using the same technique that created Dolly the sheep. Previous reports of human embryo cloning were issued by people wearing Starfleet Command uniforms, those who own companies whose stock was badly in need of a boost, or fringe scientists whom no one in the mainstream would trust to report anything honestly.

Still, the latest report is not quite the gold standard of proof that shows human cloning is possible. It is more like a silver standard.

Not just any old cell

This is because the kind of cell used as the source of transfer DNA, namely a cumulus cell, is a very odd cell that is poorly understood. Only women have cumulus cells and only fertile women have cumulus cells that work. This type of cell basically supports the viability of eggs in a woman’s body, a function that may make cloning using a cumulus cell easier to do.

While cloning from your own cumulus cell to your own egg, which is what the Korean group said it had done, is interesting, it is still the case that for any male or post-menopausal female to find a cure from cloned human embryos scientists will have to use DNA from skin or other tissues in the body. These cells may well prove much harder to clone than a cumulus cell.

[jjbb]

yes....

[RedWine]

TEHRAN, Iran - In less than two months, Iran hopes to celebrate the birth of cloned sheep, the first such attempt in the Middle East and part of the country's ambitions — along with its nuclear and space programs — to become a regional high-tech powerhouse.



The cloning program has won backing from Iran's Muslim Shiite religious leaders, who have issued religious decrees authorizing animal cloning but banning human reproductive cloning. A majority of Iran's nearly 70 million people are Shiites.

In contrast, Sunni Muslim religious leaders — including senior clerics in Saudi Arabia — have banned cloning altogether, even in animals.

The cloning effort is a result of Iran's work in stem cell research. Officials say researchers tried to impregnate five sheep with cloned embryos and one of the sheep is expected to deliver twins on Feb. 14. The gestation period for sheep is about five months.

"Of five surrogate mothers, three of the sheep are pregnant. One of them has two babies in its womb, an unprecedented occurrence in the world's brief cloning history," said Saeed Kazemi Ashtiani, head of Iran's Royan Institute.

The latest ultrasound performed by veterinarians last week showed the twins in good shape.

"Fortunately, everything is pointing in the right direction. We appear to be in a perfect shape," Ashtiani said.

Park Se-pill, director of the Maria Infertility Medical Institute based in Seoul, South Korea, said the expected births "shows that Iran has the technology to create cloned sheep like Dolly," the world's first cloned sheep, born in 1996.

Scientists at Royan Institute also tried to clone a cow, but the pregnancy failed in the early weeks.

Ashtiani said cloning sheep and cows could lead to advances in medical research, including using cloned animals to produce human antibodies against infectious diseases.

"Our final aim of animal cloning is to create ground for new research in the country and prepare Iran scientifically to carry out cloning treatment — provided global agreements are reached," Ashtiani said.

Under a 20-year development plan, Iran aims to become a base for high technology and a scientific powerhouse in western Asia and a regional dominant power by 2025.

Cloning has provoked ethical concerns, especially over the possibility that it might be used in humans.

Ashtiani said Iranian researchers would never try to clone a human being because it would not be allowed in the country.

[donsaeid]

مهندسي ژنتيك و انسان آينده

پروتئين مذكور به طرز بي*رحمانه*اي به درون سيستم بدني شما پمپاژ مي*شود و اين پروتئين است كه چگونه بودن شما را تعريف مي*كند. وقتي كه نتوانيد (مثل آن جوجه) پر در بياوريد، ديگر چه اهميتي دارد كه شما چقدر مشتاق داشتن آن هستيد، شايد آن*ها بتوانند مزاج شما را به گونه*اي مهندسي كنند كه اصولاً فكر پر و بال، اصلاً در ذهنتان خطور نكند.


چكيده:

بستر زندگي ما طي پانصد سال اخير به سرعت شروع به كوچك و جمع و جور شدن كرده است. در حالي كه علم، ابتدا توضيحات تازه و در مرحله بعد، تكنولوژي*هاي جديد را عرضه مي*كرد، ما بر سر همان بسترها و زمينه*هاي قديمي كه انسان*هاي فهميده زندگي مي*كردند، معامله كرديم و در اين داد و ستد، آن*ها را داديم تا آزادي به دست آوريم. كليساي قرون وسطي كه بر تمدن غربي حاكم بود، راه را به سمت دين شخصي شده*تر گشود، ديگر ما انجيل را براي خودمان مي*خوانديم و يا آن را نمي*خوانديم؛ راه به سمت تحرك بسيار بالاي سرمايه*داري مبتني بر تكنولوژي گشوده شد: اكنون دو درصد آمريكايي*ها به عنوان كشاورز مشغول به كار هستند و هموطنان برجسته*مان در طول زندگي*شان، هشت بار تغيير شغل مي*دهند. محافظه*كاران در مورد تهديدي كه عليه سنت*ها ايجاد شده بود، سر و صدا راه انداختند؛ آن*ها «مي*دانستند» كه گاليله باعث دردسر شده است. مي*توان گفت، خط سيري كه از وي و تلسكوپش آغاز شد، به نيچه و مرگ خدا رسيد. البته ماركس و انگلس در نوشته*هاي خود در سال 1848، از اين پديده تنها يك توصيف كلي ارائه مي*كردند: « همه چيزهاي ثابت، روابط منجمد و مستحكم، با دنباله*هاي قديمي شان و تعصبات مقدس و اعتقادات، به دور ريخته شدند؛ همه اشكال جديد آن*ها، قبل از آنكه بتوانند جاي*گير شوند، منسوخ شدند. همه تبديل به ذرات و در هوا پراكنده شدند....».

آلبرت بورگمن مي*نويسد: «بعد از ايجاد هر حريق مدهش تكنولوژيكي، بسياري از واقعيات سنتي و طبيعي مي*سوزند» و اينك نوبت تكنولوژي مهندسي ژنتيك است.
در قرن گذشته، اختراع ماشين، آزادي جابجايي را به ارمغان آورد. به بهاي از دست دادن جهان كوچك و دنياي فيزيكي منسجمي كه بيشتر انسان*ها در آن مي*زيستند. اختراع راديو و تلويزيون انتخاب*هاي نامحدودي از فرهنگ*هاي ملي و يا جهاني را پيش روي ما قرار داده است، اما زندگي بومي را كه هميشه وجود داشته، مضمحل كرده است. افراد كهنسال شهر كوچك و روستاگونه من هنوز مي*توانند به ياد بياورند زماني را كه «ديد و بازديد» از مشغوليات شبانه آن*ها بوده است. در دهه 1950، زماني كه (شبكه*هاي تلويزيوني) «سي. بي. اس» و «ان . بي. سي» از راه رسيدند، (اين شب نشيني*ها) به سرعت ناپديد شدند. به نظر مي*رسيد كه دهه 1960، دورهاي پاياني اين آزادسازي بي*پايان را رقم مي*زند: ابداع طلاق به عنوان يك پديده شايع، آشكار ساخت كه خانواده ديگر آن معني را كه ما هميشه فرض مي*كرديم، ندارد؛ و اين كه خانواده هم مي*تواند مثل دهكده*هايي كه متروك شدند، متروك شود؛ قرص و روابط آزاد جنسي، ما را از بار مسئوليت*هاي جنسي غريزي سابق آزاد كرد، بلكه حتي آن را اغلب تا حد يك چيز صرفاً «اتفاقي» تقليل داد.

اين*كه آيا همه اين چيزها «خوب» و يا «بد» هستند، سؤال غير ممكن و بيهوده*اي است. اين تغيير و تحولات، همچون دگرگوني*هاي جوّي عارض ما شده است؛ «ما» آن*ها را «انتخاب كرديم»؛ تنها براساس مفاهيم گسترده*اي كه اين كلمات دارند. اين كلمات، قبل از آنكه ما بتوانيم كاري در ارتباط با آن*ها بكنيم، عارضمان شده*اند. ممكن است كه شما تلويزيون خود را در پستوي خانه خود بگذاريد، ولي با اين وجود، شما همچنان در يك جامعه تلويزيوني زندگي مي*كنيد. امكان طلاق اكنون مثل مرغي است كه بالاي سر هر ازدواجي پرپر مي*زند. متاركه را اگر به دقت بنگريم، با آنچه قبلاً بوده است فرق دارد. آنچه اهميت دارد اين است كه همه اين تغيير و تحولات به يك سمت پيش رفتند: آن*ها بستر زيستي سابق را با آزادي شخصي معامله كردند. شايد اين يك معامله با ارزش بوده است؛ بدون آن، ما خوشبختي! را كه نشانه زندگي غربي است و همه چيزهايي كه اين خوشبختي را مي*سازند، نخواهيم داشت، زندگي طولاني*تر، ظرفيت انتخاب*هاي بي*پايان را مي*طلبد؛ اما هزينه*ها هم آشكارا صورت واقع به خود گرفته*اند: وقتي كه جامعه ناپديد شد، ما به سختي تلاش كرديم كه به وسيله «ارزش*هاي سنتي و كليساهاي انجيلي و حمايت از مزارع اشتراكي و آيين مذهبي عصر جديد»، حفره*هاي خالي به وجود آمده را پر كنيم. اما اين هيجانات عصبي، بيشتر به پررنگ كردن تنهايي افراطي*مان دامن مي*زند. همان*طور كه در كتاب «پايان طبيعت» استدلال كردم، حتي با به محاصره در آوردن دنياي طبيعي هم ديگر چيزي به نام زمين در خدمت ما نيست. ما آن را به طور تمام و كمال شكل تازه*اي داده*ايم.

پانصد سال اخير ما را تا جايگاه فرديت بالا برده و از طرف ديگر، تا جايگاه فرديت تنزل داده است. در پايان اين روند، همان شده است كه ما اكنون هستيم: صاحبان قدرت، توانايي و افرادي منزوي و جدا از هم. چه اين را بركت بناميم و چه نفرين و يا هر دو، اين جايي است كه ما خودمان را ساخته*ايم. بزرگ*ترين دستاورد فرهنگي ما احتمالاً «سين فلد» مي*باشد، يك برنامه تلويزيوني كه به كشف اين موضوع مي*پردازد كه اين دستگاه به زندگي كردن چه معنايي مي*دهد، آن نوع زندگي كه نه بستر دارد و نه معنا. يك نمايش مشهور در ارتباط با بيهودگي. به عبارت ديگر، خطر بزرگ دنيايي كه ما آن را ساخته*ايم اين است كه اين دنيا ما را در برابر بي*معنايي آسيب*پذير مي*سازد. دنيايي كه در آن مصرف، همه چيز آن است، زيرا چيز ديگري در آن باقي نمانده است كه معنا داشته باشد. ما اكنون بايد چيزي را از خود بپرسيم كه سابقاً بدان توجه نمي*شد: آيا زندگي من با چيزي تعيّن مي*يابد؟ آيا داراي وزن و يا جسم است و يا فقط به سرعت به سمت پوچي و به درون يك وضعيت خيالي و بي*اساس مي*رود؟

اكنون تنها منبع واقعي كه بسياري از ما در مقابل اين بي*معنايي داريم، خود فردي ما است. اكنون ديگر كليسا، دهكده و خانواده و حتي دنياي طبيعي، هيچ*كدام نمي*توانند آن بستر پهناور (معنايي) سابق را برايمان فراهم نمايند. ما به گونه*اي مجبوريم همة آن زمينه*ها و بسترها را براي خودمان خلق كنيم؛ اين آن چيزي است كه دنياي مدرن در پي آن است. نبايد براي آن زاري كرد؛ در وقوع هر واقعه*اي، جواب چه كسي، چه جايي، چطوري، چه چيزي و چرايي، ما هستيم. ما براي اين سؤالات پاسخي به زيبايي آنچه كه خودمان در خور آن هستيم، يافته*ايم.

اما، اكنون و بالاخره، اينجا محور و قلب استدلال ما است؛ «ما حتي در جايگاه فرديت، بر لبه ناپديد شدن ايستاده*ايم». بيشتر پرده*هاي پشت صحنه تئاتر، خيلي وقت است كه از صحنه كنار زده شده*اند و بسياري از بازيگران ناپديد شده*اند؛ هر كدام از ما يك*جانبه از چيزهاي مهم خود حرف مي*زنيم و تلاش مي*كنيم تا به آن*ها بها دهيم، اما از جانب ديگر، مهندسان ژنيتك محكم ايستاده*اند تا ما را نيز در صحنه تئاتر ناديده بگيرند و با اين اقدام، پرده اتمام نمايش را به پايين بكشند.

مهندسان قول مي*دهند كه روند آزادسازي را كامل نمايند و ما را (يا كودكان ما را) از محدوديت*هاي DNA آزاد كنند، درست مثل اجدادشان كه ما را از محدوديت*هاي جهان بيني قرون وسطايي يا دهكده*هاي بومي يا خانواده، رها و آزاد كردند، آن*ها مي*توانند. آن*ها با اطمينان قول مي*دهند، قيوداتي را كه ما را محدود مي*كنند، محو كنند: ژن*هايي كه باعث مي*شوند، ما به درون يك سلامتي بيمارگونه فرو غلطيم و يا از باهوش*تر شدن، داراي اندام ماهيچه*اي شدن، جذاب*تر و زبياتر شدن و يا شادتر شدن جلوگيري مي*كنند، اين طور به نظر مي*رسد كه مهندسان با به هم متصل كردن و چيدن، فقط مي*خواهند وزنه*هايي را كه ما را به پايين مي*كشند حذف كنند؛ بدون مهندسي ژنتيك، ما بيشتر در قيد و بند خواهيم بود و با آن، واقعاً مي*خواهيم آزادتر شويم!

در واقع، هر چه كه درباره 500 سال گذشته مي*انديشيم، مي*بينيم كه آزادي بيش از حد براي انسان به وجود آمده است. ما داريم آخرين وزنه*اي كه ما را روي زمين نگه مي*دارد برمي*چينيم و هرگاه كه اين وزنه هم برچيده شود، ما به گونه*اي صامت، در خلأ بي*معنايي شناور خواهيم شد. هرگاه شما كد خريداري شده خود را كه با تراوشش موجب تغيير فرد مي*شود، درون هسته يكي از ميليون*ها سلول جنين خود قرار دهيد، با اين اقدام، براي نوزاد خود چه كرد*ه*ايد. شما آخرين شانس ممكن از درك زندگي را از وي ربوده*ايد. مي*گوييد كه او در سن 16 سالگي خودش را به طرز غريبي خوشحال مي*بيند. آيا او شاد خواهد شد؟ احتمالاً كودكي را مي*بينيد كه ابتدائاً مهر مي*روزد. اما وقتي كه وي آشيان كوچكي از سلول*ها بوده، يك چيز توليد شده يك شركت را در درونش قرار داد*ه*اند، يك كروموزوم مصنوعي؛ او اكنون تبديل به يك فرد شده است، فردي كه سروتونين بيشتري توليد مي*كند؟ فكر نكنيد كه او متحير نخواهد شد: روح حساس يك شانزده ساله از هر چيزي مي*پرسد. اما، شما بر «هوش وي افزوده*ايد» و شايد به همين دليل، وي سؤالات خيلي سختي را بپرسد. اما وي حتي نمي*تواند مطمئن باشد كه اين سؤالات متعلق به خود او است.

در اينجا جرج استاك، از طرفداران جدي اين نوع مهندسي، توضيح مي*دهد كه اين علم چگونه عمل مي*كند: «مردم مايلند به فرزندانشان آن دسته از مهارت*ها و خصايص را ياد دهند كه با مذاق و سبك زندگي خودشان همخواني داشته باشد. يك انسان خوش*بين ممكن است نسبت به خوش*بيني خودش احساس خيلي خوبي داشته باشد و براي فرزندش آن را بيشتر بخواهد. يك زن پيانو نواز. شايد موسيقي را آن چنان همگون با زندگي ببيند كه بخواهد دخترش استعدادي بيشتر از او در اين زمينه داشته باشد. يك فرد دين*دار ممكن است بخواهد فرزندش را حتي بيشتر از خودش مذهبي و مقاوم در مقابل هواي نفس ببيند». به عبارت ديگر، افراد با ترتيبي كه ايجاد مي*كنند، شيوه*هاي مختلفي را عليه تفاوت*ها اتخاذ مي*كنند و براي زندگي خود بستري را خلق مي*كنند (مثل خوش*بيني، دين*داري و هنرمندي). والدين نيز مي*توانند اين تغييرات را ايجاد كنند. در نتيجه، فرزند كشيش ممكن است حتي دين*دارتر از خودش بشود. اما اگر بعدها، اين فرزند به خود توجه كند، آيا از خود نمي*پرسد كه دين*داري او شستشوي كامل مغزي است و يا معني ديگري هم مي*دهد. ممكن است ژن پيوندي آن*قدر مؤثر باشد كه وي تبديل به يك راهب زاهد شود و در دل بيابان سكني گزيند، ولي اگر چنان سؤالي را نكند، ايمانش تماماً بي*معني مي*شود، بي*معني*تر از جدّ دوران قرون وسطايي*اش كه اين ايمان را از طريق تولد به ارث برده بود. لذا او يك «روبات» با تمام معني و مقصودي كه از آن متصور است، خواهد بود. دختر پيانو نواز چطور؟ يك پيانو نواز مثل هر فرد ديگر، محكوم به ايجاد بستر خاصي براي خودش است و اين نامشخص است كه موسيقي وي قبل از آنكه نواخته شود، آيا نتيجه مهارت و استعداد خودش است و يا پروتئين*هاي كاتالوگ هستند كه انگشتانش را اين*چنين به چالاكي به حركت در مي*آورند . چنين موسيقي*اي در ذات خودش موسيقي نيست؛ چرا كه اين مفهوم موجود در ذهنيت مادرش بوده است كه باعث ايجاد و رغبت و تمايل در وي سپس تلاش براي اين كار شده است. اگر اين مادر آن*ها را به درون سلول *هاي دخترش تزريق كند، در اين صورت وي براي هميشه اين شانس را از دخترش گرفته است كه بستر و زمينه صحيح موسيقي خاص خودش را به وجود بياورد، يا دست به انتخاب ديگري بزند؛ اقدامي كه باعث مي*شود، زندگي وي معني پيدا كند.

[donsaeid]

دويدن يكي از زمينه*ها و بستري است كه من آن را براي خودم خلق كرده*ام؛ يكي از چيزهايي است كه زندگي*ام را سامان مي*بخشد و آن را پر از استعاره و معني مي*كند. اگر والدين من به طريقي بدنم را تغيير مي*دادند، به گونه*اي كه مي*توانستم سريع*تر بدوم، در اين صورت، همان*طور كه گفتم، اين حقيقت، آن معني را كه من از دويدن داشتم دگرگون مي*كرد. از نگاه من، منظور از دويدن، پيمودن هر چه سريع*تر زمين نيست؛ براي اين كار مي*توان از موتور سيكلت استفاده كنم. منظور اين است كه در پي خروج از آن محدوديت*هايي باشم كه برايم وجود دارد. توجهم را متمركز كنم، خودم را كشف كنم. اما اگر بدنم تغيير يافته باشد، بسيار سخت است. اگر ذهنم به گونه*اي مهندسي شده باشد كه مرا وادارد تا سختي و زجر دويدن را (به راحتي) از سر بگذرانم و يا اصلاً بدان توجهي نكنم، در اين صورت، آن منظور و مقصود از دويدن حقيقتاً محو مي*شود. ديگر تلاش «من» جهت ايجاد برخي زمينه*ها براي خودم، عبث و بيهوده است.

هنگامي كه زمان آن فرا رسد كه به بيمارستان (داراي بانك ژن) بروم و براي فرزند (آينده) خودم بخواهم برنامه بريزم، چگونه مي*توانم به چرايي انتخابي كه مي*كنم پي ببرم؟

به گفته ريچارد هايز يكي از مبارزان برجسته عليه دستكاري جرم لاين: «فرض كنيد كه شما توسط والدينتان به گونه*اي مهندسي ژنتيك شده*ايد كه به زعم آن*ها، توانايي استدلال و برخي ديگر از مهارت*هاي مربوط به دانش، در شما ارتقا يابد، در اين صورت، شما چطور مي*توانيد ارزيابي كنيد كه آنچه نسبت به شما صورت گرفته، خوب است يا بد؟ شما چگونه مي*توانيد تفكراتي را كه حاصل مهندسي ژنتيك «نيستند*»، در ذهن خود مجسم كنيد؟»

به عبارت ديگر، اگر شما چنين برنامه*ريزي كرده*ايد كه فرزندتان تا در جايي تبديل به يك ماشين خودكار شود و تنها برخي از كارها را از او بخواهيد، در اين حالت، در واقع شما در زمين تخم مي*كاريد تا اختلال اعصاب و عدم اعتماد به نفس را درو كنيد و اين براي ما به وضوح قابل تصور است. اگر «كيستم؟» يك سؤال جوهري است، اين تضمين شده است كه آن*ها هرگز نخواهند توانست پاسخي عملي بدان بدهند.

اكنون به نظر مي*رسد كه ما مايل هستيم فرزندانمان را براساس طرح و تدبير خود به وجود بياوريم، ما هنوز جدايي بين يك چيز واقعي و يك چيز مصنوعي را گاهي به طور مبهم درك مي*كنيم. در حقيقت، علائمي وجود دارند كه نشان مي*دهند، بيشتر ما آن*ها را در همه زمان*ها امري جدي مي*دانيم: ما با داشتن يك زندگي مشوّش و غير رضايت*بخش در مقابل تلويزيون، درصدد نظم بخشي بيشتر در استفاده از آن و چيزهاي مشابه هستيم. موقعي كه ما مي*دويم، ابزار را به خدمت مي*گيريم يا حداقل، ما آرزو مي*كنيم كه چنين كنيم. اما نگاهي كه مرز كاملاً تيره شود – در موقعي كه ما خود تبديل به ابزار شده*ايم – چطور اين اقدامات حساس و محوري صورت مي*گيرند؟ اگر شما براي دويدن طراحي شده باشيد، دويدن چه معنايي مي*تواند داشته باشد؟ تبديل به يك دايره بي*پايان، همچون چرخ بزرگ داخل زندان*ها مي*شويد، با اين فرض كه اين چرخ بزرگ در درون خود شماست. ما با دستكاري و طرّاحي كه در شخص صورت مي*دهيم، در واقع به لحاظ منطقي به جنبش تكنولوژي خود پايان داده*ايم. با احساس قرار گرفتن بين واقعي و مصنوعي، هيجان در ما پايان مي*يابد و اين شايد باعث آسودگي خاطر هم شود؛ ديگر چيزي وجود ندارد كه دائم به ما گوشزد كند كه بايد زندگي*مان را «بهتر بكنيم». اما همان هيجان، آخرين بازمانده يك انسان كامل مي*باشد. از دست دادن آن، مثل اين است كه ما اجازه دهيم، آخرين پيچك در جنگل از دست برود؛ بدون آن، ما به سمت جايي كه نمي*دانيم كجاست، سقوط مي*كنيم.

ما شاهد فداكاري ديوانه*وار در سپردن كودكان به مدارس خوب و آموزش حرفه*هاي خوب به آن*ها و همچنين درآمدهاي بالا براي آن*ها بوده*ايم. والدين مي*كوشند كه از پيش داوري*ها، سياست*ها و رفتار*هاي فرزندشان نسبت به محيط اطراف بگذرند (ما براي آموزش هر چه بيشتر كودكمان مصصم هستيم و مي*خواهيم كه او از همه چيز سر در بياورد). پدراني هستند كه به فرزندانشان در سن چهارسالگي «كروبال» ياد مي*دهند و فرزنداني هستند كه اگر نتوانند يك تيم مسافرتي كوچك به وجود آورند، احساس مي*كنند كه ارزشي ندارند؛ مردم خانه*هايشان را به جاهايي منتقل مي*كنند تا فرزندانشان بتوانند با هم مدرسه*اي*هاي خوب رشد كنند.

آن*ها فرزندانشان را مي*ترسانند كه از ازدواج با آمريكايي*هاي آفريقايي تبار صرف نظر كنند و يا از اين ازدواج جلوگيري مي*كنند . هيچ ديكتاتوري سعي نداشته است، به اندازه توجهي كه والدين مدرن به ريز مسائل فرزندانشان دارند، بر زير دستانش حكومت كند، اكنون چرا نبايد اين يك قدم اضافي برداشته شود؟ چرا نبايد كودكان را مهندسي ژنتيك كرد تا همة آن چيزهاي متمايز كنندة اشاره شده با وي عجين گردد؟ به گفته لي سيلور، «چرا نبايد اين قدرت را غنيمت شمريم؟ چرا نبايد هر آنچه را كه در گذشته بر سر راه شانس قرار مي*گرفتند، تحت كنترل درآوريم، در حقيقت، ما از طريق تأثيرگذاري*هاي قدرتمند اجتماعي و محيطي، همه جنبه*هاي ديگر زندگي و هويت كودكانمان را كنترل مي*كنيم. در شرايطي كه اين حق را براي والدين قائليم كه آن*ها از هر راهي كه مي*توانند، به نفع فرزندانشان عمل كنند» ؟ اگر شما مي*توانيد بر سر سه سال حضور فرزندانتان در دير فيلد، چهار سال در هاروارد و سه سال ديگر در هارواردلو معامله كنيد، چرا نبايد قادر باشيد كه ضريب هوشي وي را ذره*اي تقويت كنيد؟

به احتمال زياد، پاسخ شما نيز داده شده است. زيرا شما مي*دانيد كه بسياري از افراد، به طور موفقيت*آميزي در مقابل طرحي كه والدينشان براي آن*ها در نظر گرفته بودند، ايستادند و يا طرح را گرفتند، اما آن را با شخصيت خاص خودشان منطبق كردند.

سيلور مي*گويد كه به سختي مي*توان ارزش مهندسي جرم لاين را با ارزش آموزش در يك دانشكده با هم مقايسه كرد؛ او ادامه مي*دهد كه در هر دو مورد مذكور، هدف: «افزايش فرصت*ها براي كودك است تا وي به طريقي باهوش*تر و براي نيل به موفقيت و شادماني تواناتر شود». اما اين در بهترين حالت، نصف داستان است. دانشكده جايي است كه شما در آنجا در معرض تأثيرات هزاران چيز جديد قرار مي*گيريد؛ در معرض ايده*هايي قرار مي*گيريد كه احتمالاً مي*توانند شما را به هر راهي بكشند. دانشكده جايي است كه شما از زير نفوذ والدينتان خارج مي*شويد و در مي*يابيد كه واقعاً اگر تمايل نداريد، مجبور نيستيد به دانشكده حقوق برويد. گاهي اتفاق مي*افتد كه والدين سمج مي*كوشند كودكانشان را به زور به سمت و سوي خاصي سوق دهند، ولي گاهي نيز كودكان سرسخت آنان در مقابل اين*گونه رقم خوردن سرنوشت خود مقاوت نشان مي*دهند.

ما تلاش مي*كنيم و زندگي فرزندانمان را شكل مي*دهيم. همان*گونه كه برداشت خاص خود را از بهبودي داريم، به همان صورت سعي مي*كنيم، زندگي*شان را «بهبود» بخشيم؛ اما جاذبه و وقار ما معمولاً آن*قدر ضعيف است كه فرزندانمان، در صورتي كه احساس نياز كنند، مي*توانند آن را بشكنند و از آن درگذرند. مارتانوس*بام، دانشمند حقوق مي*نويسد: در بسياري موارد، زندگي انسان*هاي بسيار خلّاق و باارزش، محصول منازعه*اي سخت بين انتظارات و نفوذها بوده است.

اين چيزي نيست كه يك مهندس ژنتيك در توليداتش بدان بينديشد. تلاش او اين است تا نسبت به موفقيت كامل خود اطمينان حاصل كند. در بهار سال 2002، يك محقق اسراييلي اعلام كرد كه وي ترتيب توليد يك جوجه بدون پر را داده است. به اعتقاد وي، اين مورد يك پيشرفت محسوب مي*شود، زيرا «از آنجا كه اين جوجه*ها پر ندارند. قبل از بسته*بندي، نيازي نيست كه پر آن*ها چيده شود، لذا كم هزينه*تر هستند.» به علاوه، ديگر لازم نيست كه صاحبان مرغداري براي سالن*هاي مرغ تهويه بگذارند تا اين پرنده*ها را در مقابل گرماي زياد محافظت نمايند. اين دانشمند شرح داد كه «پر چيز زائدي است. جوجه*ها خوراك مي*خورند تا چيزي را توليد كنند كه تبديل به آشغال شود و صاحبان مرغداري مجبورند، براي غلبه بر اين معضل واقعي، برق هزينه كنند». اكنون اين مهندس مجبور نيست كه صاحب مرغداري را وادارد پرهاي مرغ*ها را بچيند، همچون خود صاحب مرغداري و ديگران شادتر است. او ژني را افزوده كه باعث توليد پروتئين خاصي مي*گردد و اين پروتئين خوب و مخصوص، مانع توليد پر مي*شود، شما فقط با اين مثال، در خواهيد يافت كه مهندسان (ژنتيك) انسان چه رؤيايي در سر دارند. سيلور مي*نويسد: «والدين از طريق باز توليد ژنتيك (و از طريق كسب توانايي در هدايت و ارتقاي خصوصيات فرزندان و به علاوه فرزندان فرزندانشان) مي*توانند كنترل كاملي بر سرنوشت خود داشته باشند».

اين والدين ديگر مجبور نيستند به طور رنجش*آوري از طريق تلفن و در فواصل مكرّر به دنبال يك شغل خوب براي فرزندانشان باشند؛ در عوض، درست مثل همان جوجه، ژني در آن*ها قرار مي*گيرد و اين ژن پروتئيني را توليد مي*كند كه باعث مي*شود، فرزندانشان در تمام طول زندگي خود، رفتار خاصي را از خود بروز دهند. شما نمي*توانيد عليه توليد اين پروتئين دست به شورش بزنيد. شايد شما بتوانيد هنوز با توان خود دست به اقدامي بزنيد كه آرزوهاي والدين را با شكست مواجه كنيد، ولي با وجود اين، پروتئين مذكور به طرز بي*رحمانه*اي به درون سيستم بدني شما پمپاژ مي*شود و اين پروتئين است كه چگونه بودن شما را تعريف مي*كند. وقتي كه نتوانيد (مثل آن جوجه) پر در بياوريد، ديگر چه اهميتي دارد كه شما چقدر مشتاق داشتن آن هستيد، شايد آن*ها بتوانند مزاج شما را به گونه*اي مهندسي كنند كه اصولاً فكر پر و بال، اصلاً در ذهنتان خطور نكند.

[donsaeid]

در نتيجه، چنين كودكاني توسط طراحان براي هدف خاصي توليد مي*شوند: «هوش»، «متوسط الحال بودن»، «ورزشكاري». همچون مثال جوجه*ها، اين بازار است كه بدون شك سمت و سوي سودمندي شما را مشخص مي*كند. به عنوان نمونه احتمالاً مشكل است كه بپذيريم، والدين در پي ژن*هايي باشند كه فرزندشان را خواب*آلود كنند. در اين شرايط، دو احتمال وجود دارد. شايد نتيجه طراحي خيلي خوب از كار در نيايد و فرزندتان به سختي بتواند كلمات را هجي كند و يا عبوس و بداخلاق شود و يا نتواند توپ را سريع شوت كند. اگر چنين شود، در دنياي كنوني، شما با خودتان زمزمه مي*كنيد كه اين خود اوست كه چنين است. اما در دنيايي كه پيش*رو است، او در اصل يك كالاي معيوب خواهد بود. در اين صورت، آيا شما وي را بدون قيد و شرط مي*پذيريد؟

فرض كنيم كه در دستكاري ژن اندكي اشتباه شود و در نتيجه شما صاحب بچه*اي شويد كه داراي برخي مشكلات جدّي باشد؛ شما در اين ميان چه تقصيري داريد؟ به ياد داشته باشيد كه اين كودك حاصل تأثير و تأثر غير عمدي ژن*هاي شما با ژن*هاي همسرتان نيست، بلكه اين كودكي است كه با نيت و هدف خاصي توليد شده است. آيا گزارش*هاي مصرف كننده، باعث درجه*بندي عرضه بيوتكنولوژي متنوع نمي*شود؟

اگر شما پنج سال پس از كودك اول خود صاحب فرزند دومي شويد و اين فرزند جديد به طور غيرقابل انكاري رشد يافته*تر باشد، در اين صورت، نسبت به كودك اولي خود چه احساسي خواهيد داشت؟ خود او نسبت به اين برادر جديدش كه آخرين مدل است، چه احساسي دارد؟

در صورت وقوع احتمال دوم، اين كه مهندسي ژنتيك به همان شكلي صورت گيرد كه شما مي*خواسته*ايد، اين نيز به نظر بد است، زيرا در اين حالت نيز فرزندتان يك كالاي توليد شده است. شما در مقابل موفقيت*هاي وي به همان مقدار دچار غرور مي*شويد كه يك مايع ظرفشويي خوب بخريد. اين مايع طوري طراحي شده است كه بتواند لكه*ها را از ظروف شيشه*اي پاك نمايد و فرزندتان نيز به گونه*اي طراحي شده است كه خوش خلق، اجتماعي و زيرك باشد. حال خود اين فرزند نسبت به چه چيزي احساس غرور مي*كند؟ نسبت به نمرات خويش؟ شايد او به سختي كوشش كند، ولي اين را هميشه خواهد دانست كه از قبل براي كسب نمره خوب طراحي شده است. مهرباني*اش نسبت به ديگران چطور؟ بله، مهربان بودن خوب است اما وقتي كه ژن*هاي مختلف (كم و بيش) در ارتباط با جامعه*پذيري فهرست*بندي و دستكاري شده*اند، در اين صورت، احتمالاً اين خصوصيات خيلي هم هنر و فضيلت محسوب نمي*شوند.

پدر (و يا مادر) مثل يك پادشاه خوب، كانالي را به وجود مي*آورد كه از طريق آن، زندگي كودك جريان مي*يابد: اين يك تصوير از اين دنياي جديد است. به گفته لئو گاس: «هر كودكي كه وجودش، شخصيتش و استعدادهايش مرهون انسان بودنش مي*باشد. ديگر نمي*تواند در همان سطح و جايگاهي قرار گيرد كه سازندگانش قرار دارند. مثل هر محصولي كه ما خود به وجود مي*آوريم، ديگر اهميتي ندارد كه اين محصول چقدر عالي است؛ توليد كننده بالاتر از آن قرار دارد، با آن برابر نيست، بلكه برتر از آن است، به خاطر نيت و خلاقيتش، بر محصول خود برتري دارد».

تفاوت، از جمله دلايلي است كه باعث مي*شود ما به كودكانمان عشق بورزيم و آنان را پرورش دهيم، يا همان*طور كه زيست*شناسان مي*گويند، اين ريشه در اميال ناگفته ما دارد كه ژن*هايمان همچنان انتقال يابند. اما اين ژن*ها دقيقاً ژن*هاي ما نيستند؛ بسياري از اين ژن*ها مخلوق مليت*هاي مختلف هستند و اين كودكان، كودكان ما نخواهند بود، البته دقيقاً چنين نيست. شكاف بين نسل آن*ها و نسل ما بسيار زياد خواهد بود، «سير تكامل» در آن*ها تسريع مي*شود. اگر مهندسي (ژنتيك) به همان گونه كه مدنظر بود، صورت گيرد و نتيجه دهد، دنيايي به وجود خواهد آمد كه در آن كودكان در آسايش به سر مي*برند، آسايشي كه والدينشان ندارند. البته اكنون چنين اتفاقي افتاده است؛ اين خيلي پيش پا افتاده است كه ببينيم فرزند هفت ساله ما بهتر از ما مي*تواند «وي. سي. آر» را برنامه*ريزي كند و فايل*هاي شبكه*هاي اينترنتي را پ¡