Haydeh

[RedWine]

Hayedeh had one of the best voices in history of Iran. Hayedeh began her career in Golhayeh Rangarang, a radio program with very high standards. It didn't take long for her to be recognized. Hayedeh has over 25 albums.
Her fans had the pleasure of spending the last night with Hayedeh. After a wonderful concert she passed away in San Jose California.

Her fans will no longer get to see her beautiful face, but they will always continue to enjoy her music and all her talents.

Hayedeh is one of the most loved singers of her time. She came to the U.S. after the revolution in Iran, and continued her career.

She lived in Los Angles near her sister, Mahasti. Mahasti is also a well known Persian singer. Hayedah lived a full life with her fans enjoying her talents every chance they got.

Her last concert was in a restaurant in San Jose, California. She past away after the concert.

We have all missed legend in Iran's musical History.

***
Hayedeh, Iran's great singer, passed away on January 20th, 1990. This year is the 15th anniversary of her leaving us. Her legacy is still remembered and valued with great love. "Doayeh sahar" is a song that presents Hayedeh's strength as a singer. Roohash shaad.

Some of the song names of hayedeh :

Dar Madhe Ali
* Bahare Zendegi
* Delam Meekhaad
* Doaaye Sahar
* Kharaabaati
* Tabe Eshgh
* Man-o to yeki hasteem
* Doostash Daaram Hanooz
* Mehraboone Man
* Del Sepordeh
* Raazi Masho
* Ey Khodaa

* Aashiyooneh
* Atr-e Ood
* Avaz-e Tanhaaie
* Ay Khodaa
* Aziztareen
* Bahare Zendegi
* Baraay-e to meemeeram
* Dar Madhe Ali
* Dashtestaani
* Delam Meekhaad
* Del Sepordeh
* Didaar
* Doaaye Sahar
* Doostash Daaram Hanooz
* Ey Khodaa
* Faryaad
* Ghalb-e Man Sang-e Sabooreh
* Gol-e Sang
* Harf-e Tazeh
* Haif
* Khodaa haafez
* Khooneh beh khooneh
* Khoraabaati
* Man ham raftaniyam
* Man-o to yeki hasteem
* Masti
* Mehraboone Man
* Mesl-e Gozashteh-haa
* Minaa-ye Del
* Narges Shiraz
* Negaah kon (With Aref)
* Neshaaneh
* Oomadanet Mahaal-e
* Raazi Masho
* Shaaneh-haayat
* Shab-e eshq
* Shirin Jaan
* Shoorideh sar
* Siaah cheshmoon
* Soghaati
* Taarikh-e shq
* Tabe Eshgh
* Vaay beh haalash
* Zendegi Qashangeh

...and more...

[Cop]

I LOVE HERRRRR SHE IS THE BESTTTTTTTTTTTT

[I.M.M]

she is simply the best

[RoadRunner]

She is the best, and still her songs rocks.. khoda biyamorzatesh.

[RoadRunner]

Love all her songs

[I.M.M]

khandahia jadid khanom irani bayad az haydeh yad begiran

[RoadRunner]

khandahia jadid khanom irani bayad az haydeh yad begiran

Gol gofti vala..

hala boland bego hame beshnavan ;)

[I.M.M]

har che ghadr ham dad bezan am kasi nemishnave lol

[Nazanin]

Merci Red joon


She rocks man, she simply rocks

[RedWine]

2 ta pic ghashang-e haydeh,barayeh unai keh dusesh daran .

[platinumandy]

akh keh jigaram kabab misheh....did you guys heard that...they had an interview with her son..and he said that his mom was a drug addict and an alcoholic so the doctor told her she has to stop taking it cuz it will eventually kill her....and she did stop but she didnt stop drinking ....so then she died....unfortenetly....
i heard that on tv..persian tv


when i was bout 8 or 9 i used to listen to her songs all the time...and it always made me cry and it still does...i think that's pretty much normal......


I LOVE HER!!!!

[Cop]

whatever platinumandy ghesse az khodet misazzzi???

[RedWine]

Cop jaryan ine keh har vaght kasi mimireh,hameh barayeh taraf dastan misazan,ageh rast migan ,chera zamaneh khodesh nemigoftan !? chert migan baba !

[platinumandy]

no im serious....im not making it up ...i even have the video.....

[okiddi]

Haydeh tak-e...karsh vaghean harf nadare....
rohesh shad...

vali darbare alcoholic bodanesh man ham sheniad va agar eshteba nakonam babam ham ro yek film dare....kheili gheire ghabel ghabole vali hamine dige...

[RedWine]

Hala har kari keh mikardeh ,khoob ya bad ! in khanoom mordeh va dorost nist joz az music in khanoom,az chizeh digeh sohbat kard !

[okiddi]

doroste hagh ba shomast...man mazerat mikham....

[RedWine]

پانزده سال از مرگ نابهنگام "هايده" خواننده خوش صدای موسيقی سنتی می گذرد. خواننده ای که آن گونه که بايد و شايد در باره اش صحبت و داوری نشده است.
در سال های پس از انقلاب، ميان 1360 و 1368 و شايد به سبب ترانه های غميادانه وطنی که می خواند، روز به روز بر شمار طرفدارانش در بيرون از ايران افزوده می شد، هر چند که در خود ايران نامش حتی از فهرست کتاب های مرجع زدوده شده بود.

از همين روی برای يافتن زندگينامه دقيق او سر در هر منبع موسيقائی فرو برديم که در اين سال های اخير تعدادشان نيز زياد شده است. چيز دندان گيری نصيب مان نشد. مثلا زاد روزش و زندگی پيش از خوانندگی اش را در اين منابع نيافتيم، ولی در همه آن ها به "تحقير" و تکرار آمده که نام اصلی اش "سکينه دده بالا" بوده است. گويی نام می تواند تعيين کننده کيفيت صدای او بشود!

هايده از سال 1345 فراگيری موسيقی و آوازخوانی را نزد موسيقيدان معروف علی تجويدی آغاز کرد. تجويدی در ميان آهنگسازان ايرانی، معروف شده است به "کاشف صداهای ناب"! البته صدا ها راکشف کرده، پرورش داده، معرفی کرده، ولی چند صباحی نگذشته که آن ها را از دست داده است. يا خودشان به راه ديگر، غالبا راه کاباره، رفته اند و يا "رنود" آنها را از او به غنيمت گرفته اند. هايده به گمان از آخرين کشفيات درخشان تجويدی باشد. شانسی که هايده آورده، اين بوده که تجويدی آهنگ تازه ای را در "مخالف سه گاه" و در پيوند با شعری برانگيزاننده از "رهی معيری" آماده اجرا داشته است. اين ترانه با زير و بالاهايی که دارد، معرف دقيقی برای صدای گسترده و پر توان هايده شده و صدای هايده نيز متقابلا ترانه "تجويدی - معيری" را تاثير بيشتر بخشيده است.

متن اين ترانه که "آزاده" نام دارد، آخرين کار موسيقائی " رهی معيری" است که در تب بيماری آن را سروده و کمتر در يک سال پس از آن، در آبان ماه سال 1347 درگذشت.

تجويدی خود در يک گفتگوی راديويی در شرح ساخت و پرداخت "آزاده" گفته است که رهی پس از آن که نيمی از ترانه را ساخنه، بيمار شده و بر اساس حالاتی که به خاطر آن کسالت در وجودش بوده، بقيه را با سوز و حال بيشتری تمام کرده است.

ترانه نشان می دهد که رهی، در بستر مرگ به تنها چيزی که برايش باقی مانده بود، می نازيده است به آزادگی:

- "يارب چو من افتاده ای کو؟ / افتاده آزاده ای کو؟/
تا رفته از جانم برون، سودای هستی/ آزاده ام، آزاده از غوغای هستی/
گلبانگ مستی آفرين/ هم چون رهی سر دادهام من/
مرغ شباهنگم ولی/ در دام غم افتاده ام من/
خندان لب و خونين مگير/ مانند جام بادهام/ آزاده ام من!

تجويدی در گفتگويی که با او داشتم گفت: "آزاده را هيچ خواننده ديگری نمی توانست چون هايده با چنين وسعت صدايی بخواند ... هايده با خواندن اين ترانه و چند ترانه ديگر که من به او دادم، توانست تحولی در ترانه خوانی و آواز خوانی ايجاد کند و تاثيرات تازه ای در موسيقی سنتی به وجود بياورد

راه ديگر

هايده، اگرچه در سالهای پيش از انقلاب همچنان روی صحنه ماند ولی بيشترين زمان و توان خود را در خدمت "بازار" قرار داد که بيشتر به سود و زيان می انديشد تا به ارزشها. تجويدی که زمانی به شکوه گفته بود که هر صدائی را که کشف می کند و می پروراند، بعدها بهره اش را به کاباره می برد. در عين حال گناه اين انحراف را پيش از آن که بر گردن خواننده ها بگذارد، از چشم جامعه می بيند:

"جامعه بود که اين ها را به سوی کاباره می کشانيد... من در شوراهای موسيقی می گفتم که حقوق اين ها را زياد کنيد تا احتياج به رفتن به کاباره نداشته باشند... ولی نکردند اين کار را... حقوق بسيار کمی مثلا 500 تومان به خواننده می دادند، در حالی که همين خواننده وقتی به کاباره می رفت شبی ده هزار تومان می گرفت... گناهی نداشتند... زندگی غير از اين را اجازه نمی داد

هايده، پس از آزاده، چند ترانه ديگر نيز از تجويدی خواند و بعد سر و کارش به کاباره افتاد، از او جدا شد و به موسيقی به اصطلاح "مردمی"، نزديکتر شد. محمد حيدری، جهانبخش پارزکی، صادق نوجوکی و انوشيروان روحانی آهنگسازان ديگری بودند که صدای رسای هايده را در اجرای ترانه های خود به کار گرفتند. همان قدر که اين ها در راه "مردمی" شدن به هايده ياری رسانيدند، او نيز با صدای پر جاذبه خود سبب سکه شدن کار آن ها شد!

مهاجرت به "شهر فرشتگان" پس از انقلاب کار را ديگر يکسره کرد. مهاجران مخاطب موسيقی آن قدر خسته و شکسته بودند که ديگر به ارزشها نمی انديشند و تنها "تفريح و سرگرمی" می خواستند. سرمايه نيز در جايی به کار می افتاد که مخاطب انبوه داشته باشد. بر بستری چنين تنيده از "تفريح و تجارت" موسيقی معروف به "لس آنجلسی" به دنيا آمد و بيشتر خوانندگان مهاجر از جمله هايده را نيز به خدمت خود درآورد

اين حرف، بدان معنا نيست که در ترانه های غربتی هايده هيچ گوشه با ارزش دلنوازی وجود ندارد. در وهله اول بايد به جنس صدای ناب و کمياب او انديشيد که در همه بازمانده هايش يکسان مانده است، در اين دنيای "بی صدائی" و "بد صدائی" خود، نفس ارزش است

هايده در اين هشت نه سالی که در مهاجرت به سر برد، دست کم توانست بخواند. اگر در ايران مانده بود سرنوشتی بهتر از "پريسا" و "هنگامه اخوان" پيدا نمی کرد که هنوز که هنوز است نمی توانند، آزادانه - و برای همگان - بخوانند، با آن که به دامنشان، پيرايه ابتذال نبسته اند!

صدای هايده و برخی از ترانه های "غميادانه" او در سال های غربت، تسکينی در خور برای مهاجران و تبعيديان دلشکسته بوده است.

هايده، سر انجام، در سال 1368 در شهر سانفرانسيسکو، به سکته قلبی درگذشت و در گورستان "وست وود" لس آنجلس به خاک سپرده شد.

[RedWine]

bargard azizam keh bi to ham nafasi nisttttttttttttttttttttttttttttttt .

[angel]

she is simply a legend. rohesh shad

[Cop]

she is simply a legend. rohesh shad
indeed

[RedWine]

Born: 1942 in Tehran
Personal: Sister was the famous singer Mahasti.

Occupation: Singer and entertainer
Claim to Fame: One of Iran's most famous and loved singers of all time, with undoubtedly the most beautiful and recognized voices of all time


Biography
Early Years:

The great legend that was Hayedeh (Haydeh) was born in Tehran in 1942. As a child, Hayedeh is said to have always been singing and her passion and enthusiasm led to her first performance on a Tehran Radio program called Golha-ye Rangarang (Colorful Flowers).

At a time when singing was considered vulgar and inappropriate for fine, young ladies, Haydeh chose to study it with seriousness. Under the great Persian violinist and composer Ali Tajvidi, she performed her first hit "Azadeh" (music by Ali Tajvidi, lyrics by Rahi Moayeri) in 1968, a song which was subsequently released by Apalon Records.

From there Haydeh sang her way into every Persian hearts through her performancs on the radio, in concerts and special events.

In search of fame and fortune, the Persian nightingale worked very hard to become a star.

Over the next decade, she collaborated with famous musicians and artists such as Farid Zoland, Mohammad Heydari, Sadegh Nojuki, Andranik and the infamous Anoushiravan Rohani.

After branching out to mainstream music and the world of pop culture and music, Hayden finally became a household name.



Beloved Entertainer:

Shortly before the Iranian Revolution in 1978, Haydeh found herself in the United Kingdom and decided to continue to the United States to pursue her career. The political situation had created a large population of exiled Iranians in this city and Hayedeh had no trouble finding work and continuing to sing her heart out.

The singer continued to work throughout the 1980's, regulary appearing in programs on the Los Angeles-based Jaam-e Jam TV.

In addition to occasionally criticizing Iran's government, she recorded more than 40 music videos at the Jaam-e Jam Studio. These songs continued to be sold throughout the world and smuggled into Iran even though they were banned by the new regime.

With a growing International Iranian audience, Hayedeh also performed in live concerts around the world including two solo acts in London and two orchestra performances at the prestigious Royal Albert Hall in Kensington.

Hayedeh's political and nostalgic songs such as "Rouza-ye Roshan Khodahafez" ("Goodbye Daylight") and "Faryad " ("Cry") became very popular with the Persian community inside and outside of Iran. In these years, Haydeh worked with prominent artists including Farnoush Behzad, Esmaeel Navabe Safa, Bijan Taraghi, Leila Kasra (aka Hadieh), Homa Mir-Afshar, Ardalan Sarfaraz, and her own sister, the famous and beloved Mahasti.

Much to the heartache of all of her fans, Haydeh died an early death at the young age of 47 from a heart attack some hours after a concert at the Casablanca Club in San Fransisco, California.

A few hours earlier, Hayedeh had announced to the audience, "Life is like an express train and we have to use our time... I am going to God's House; who knows what will happen in the future, perhaps I will not be alive tomorrow...". Her last song of the performance was "Man Mikham Be Khoune-ye Khoda Beram " ("I want to go to God's House").

The lyricist of this song, Leila Kasra (Hadieh), died of cancer a few months before Hayedeh's death. Hayedeh's funeral was held in Los Angeles' Westwood Cemetary, where she is buried today. The services were attended by thousands of her fans and they continue to visit her every day.

While alive, Haydeh lived a happy life. She was married three times with three children Kamran, Keyvan and Noushin Nouri. They all live in the US and are not active in the music industry.

[gaiabrigida]

I love her singing - she's the most talented of all Persian vocalists, even though she lives only in our memory. The good die young. 42 is young.
I secretly copy her, singing her songs in the mirror, but nobody could ever pretend to copy her.
I once saw her Mahasti perform and she was wonderful, even though I didn't have a close-up seat.
Ramesh was the singer at my aroos and is still a top-notch singer technically. She does a great job with her album of the Sufi poet, Rumi.
Still, for passion, Heyedeh sings with a heart larger than an armful of Golhah-ye-sorkh.
My friends saw Googoosh sing in our Hummingbird Center in Toronto and were given gol-e-surgh, each one of them. She is charismatic and appealing as a popular singer devoted to carrying on the magic and beauty of Persian culture but, again, she doesn't sing with the passion only Hayedeh possessed, as if she had been born from the ancient fires of Zoroastrian worship - with all due respect to all parties.
Thank you for letting me be part of this forum and giving me freedom to express my love for her and my opinions.
Qorban-e-shomah, Khaylih motechekaram,
Beybaghshid that i haven't spoken farsi since I was living in Tehran, yoosef-abad in 1978. hame-harf-e-farsi-e-man zadeh.
nam-e-man Mariam Golsorkhi budeh.
merci
khodah hafez

[RedWine]

I love her singing - she's the most talented of all Persian vocalists, even though she lives only in our memory. The good die young. 42 is young.
I secretly copy her, singing her songs in the mirror, but nobody could ever pretend to copy her.
I once saw her Mahasti perform and she was wonderful, even though I didn't have a close-up seat.
Ramesh was the singer at my aroos and is still a top-notch singer technically. She does a great job with her album of the Sufi poet, Rumi.
Still, for passion, Heyedeh sings with a heart larger than an armful of Golhah-ye-sorkh.
My friends saw Googoosh sing in our Hummingbird Center in Toronto and were given gol-e-surgh, each one of them. She is charismatic and appealing as a popular singer devoted to carrying on the magic and beauty of Persian culture but, again, she doesn't sing with the passion only Hayedeh possessed, as if she had been born from the ancient fires of Zoroastrian worship - with all due respect to all parties.
Thank you for letting me be part of this forum and giving me freedom to express my love for her and my opinions.
Qorban-e-shomah, Khaylih motechekaram,
Beybaghshid that i haven't spoken farsi since I was living in Tehran, yoosef-abad in 1978. hame-harf-e-farsi-e-man zadeh.
nam-e-man Mariam Golsorkhi budeh.
merci
khodah hafez

I remmember Yoosef Abad Av. it was nice place like all of the Tehran :). Your words touched my heart.thx alot va zendeh bashi shoma .

[RedWine]

دی ماه امسال، شانزدهمين سالروز درگذشت نابهنگام هايده در سن چهل و هفت سالگی و آن هم در اوج محبوبيت و موفقيت است


هايده در سن بيست و شش سالگی، در ۱۳۴۷، فعاليت حرفه ای خود را با خواندن ترانه "آزاده" اثر استادش علی تجويدی که بر روی آخرين سروده رهی معيری ساخته شده بود آغاز کرد. اجرای اين اثر با ارکستر بزرگ گلها در راديو تهران موجب شهرت هايده شد. وی پس از اجرای چندين اثر ديگر از تجويدی، از نخستين سال های دهه ۱۳۵۰ به خواندن ترانه های پاپ علاقه مند شد که بيشتر از ساخته های جهانبخش پازوکی، محمد حيدری و انوشيروان روحانی بودند

ترانه هايی چون "نوروز آمد"، "سوغاتی" و "گل سنگ" از معروف ترين ترانه های هايده در آن دوران است. وی چندی پيش از پيروزی انقلاب راهی لندن شد و از ۱۳۶۱ در لس آنجلس به فعاليت ادامه داد. اجرای ترانه های نوستالژيکی که گويای حال ايرانيان از ايران گريخته و حتی ايرانيان مقيم داخل بود هايده را بيش از پيش محبوب ساخت

موسيقی اين ترانه ها اغلب از فريد زولاند، صادق نجوکی، آندرانيک، محمد حيدری، انوشيروان روحانی و ترانه ها سروده ليلا کسری (هديه)، اردلان سرفراز، بيژن سمندر و ... بود؛ همچنين بايد از منوچهر چشم آذر نام برد که تنظيم های هنرمندانه او موجب جاودانگی ترانه هايی چون "شانه هايت را برای گريه..."، "ساقی" و "يارب" شد

از کنسرت های موفق هايده در خارج از ايران می توان به کنسرت ۱۹۸۲ با گروه سازهای ايرانی (به سرپرستی منوچهر صادقی) در دانشگاه يو.سی.ال.ای در کاليفرنيا، کنسرت های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۶ در آلبرت هال (به رهبری فرنوش بهزاد) در لندن و کنسرت ۱۹۸۶ در موزيک هاله (هامبورگ) اشاره کرد

پروفسور اريک نخجوانی درباره صدای هايده در دانشنامه ايرانيکا (Encyclopedia Iranica) می نويسد: "تلفيق قدرت حنجره و مهارت در تکنيک های آوازی، به صدای کنترآلتوی او جنس و طنينی نادر برای اجرای آواز داده بود. از آن گذشته، حس قوی او در زمان بندی موسيقايی، داشتن ريتم روان در اجرا و بيان شاعرانه و موثر موسيقايی، به او اين امکان را داد تا هر ترانه ای را که می خواند به شکلی تاثيرگذار اجرا کند

بيشتر ترانه های هايده به همت منوچهر بی بيان بنيانگذار و تهيه کننده برنامه های تلويزيون جام جم در لس آنجلس به صورت نماهنگ (موزيک-ويدئو)در آمد که بخشی از آنها در سال ۲۰۰۳ به صورت غيرقانونی توسط يکی از کمپانی های ايرانی در لس آنجلس به صورت دی.وی.دی و طبعاً با کيفيتی نه چندان مطلوب انتشار يافت

هايده در آخرين شب زندگی اش در باشگاه کازابلانکا در حومه سان فرانسيسکو همراه با پرويز رحمان پناه (تار)، عبدی يمينی (کيبورد)، سيامک پويان (تمبک) و ... برنامه ای بياد ماندنی اجرا کرد. اين برنامه سه ساعت و نيمه توسط خسرو مترجمی (بنيانگذار شبکه آموزشی آی.تی.سی در کاليفرنيا) فيلمبرداری شده ولی با گذشت شانزده سال، به دلايل نامعلوم هنوز انتشار نيافته است

هايده در آخرين ماه های عمر خود مشغول ضبط يک آلبوم از ترانه های شاد از آثار جهانبخش پازوکی و حسين واثقی بود و در حالی که قراردادی نيز با سعيد ديهمی (نوازنده پيانو) که سابقاً ترانه بياد ماندنی "نامه" را برايش ساخته بود داشت راهی سانفرانسيسکو شد؛ سفری که ديگر بازگشتی نداشت

هايده در روز بيستم ژانويه ۱۹۹۰ برابر با سی دی ماه ۱۳۶۸ ساعاتی پس از اجرای کنسرت در سالن کازابلانکا، بر اثر سکته قلبی درگذشت. او در گورستان وست وود با حضور هزاران نفر از ايرانيان مقيم آمريکا به خاک سپرده شد. شانزده سال از درگذشت زودهنگام هايده گذشته ولی در روزگاری که عمر ترانه ها به چندماه و چند هفته رسيده، ترانه های او در ميان ايرانيان همچنان دوستداران بيشماری دارد

[RedWine]

The Persian legendary diva Haydeh (1942 – 1990)


Hayedeh, the legendary diva of Persia, was born in Tehran. Her career began as a singer on a Tehran Radio programme called Gol-ha-ye Rangarang (Colorful Flowers), directed by Davood Pirnia. She studied avaz (Persian vocal music) with the great Persian violinist and composer Ali Tajvidi. “Azadeh” (music by A. Tajvidi, lyrics by Rahi Moayeri) was Hayedeh’s first hit, performed on Radio Tehran with the Gol-ha Orchestra in 1968. This outstanding work introduced Hayedeh’s vocal ability to Persians (Iranians) who warmly received it. “Azadeh” was released by Apolon Records (directed by Manouchehr Bibiyan) in Tehran.

Beginning in the 1970s Hayedah added pop music to her classical Persian repertoire. Throughout her career Hayedah worked with many different composers such as Ali Tajvidi, Farid Zoland, Anoushiravan Rohani, Sadegh Nojuki, Andranik and Mohammad Heydari. Prominent lyricists she worked with included Esmaeel Navab-e Safa, Bijan Taraghi, Leila Kasra (Hedieh), Homa Mir-Afshar, and Ardalan Sarfaraz. Her works were released by Taraneh Records, Pars Video and Caltex Records, three California-based Persian music companies.

Shortly before the revolution, in the summer of 1978, she emigrated to the United Kingdom, and went on to the United States in 1982 to continue her career. In Tehran, the revolutionary court accused her of promoting “Royal Music” and summoned Hayedeh to court. Since she did not appear in court, she was under prosecution by the Ministry of Justice.

From 1982 until the end of her life, Hayedeh lived in Los Angeles near her sister, Mahasti, also a well-known Persian singer. Hayedeh's career was bolstered in the 1980s by the growth of the Persian-American community in Southern California due to the increasing number of Persians leaving Persia (Iran) to escape the fundamentalist government. Hayedeh’s political and nostalgic songs became very popular and loved in the Persian community, especially by those in exile. The most famous of these songs are: "Rouza-ye Roshan Khodahafez" (Goodbye Bright Days) and "Faryad" (Cry).

During this time, Hayedeh regularly appeared in the Los Angeles-based Jaam-e Jam TV, which was established by Manouchehr Bibiyan and a few other Persian artists in exile. Hayedeh not only criticized Iran’s fundemental regime in some of her TV programs, but also recorded more than 40 music videos at Jaam-e Jam Studio, most of which were secretly distributed in her homeland.

Hayedeh traveled twice to London and gave two concerts with a large orchestra (conducted by Farnoush Behzad) at the Royal Albert Hall. She also appeared once at UCLA with a Persian instruments ensemble, led by Manouchehr Sadeghi.

http://img386.imageshack.us/img386/4177/hayede20xb.jpg (http://imageshack.us)

Prof. Erik Nakhjavani writes about Hayedeh’s vocal and performative style in Encyclopedia Iranica: “Analogues to Delkash, before her, Hayedeh sang with technical authority and passionate energy. Her laryngeal control made it possible for her to produce a series of graceful vibrato and glissando vocalizations required by the Avaz [Persian voal music]. She could smoothly pass from the upper reaches of her alto voice to the lower, fuller, and darker range of the contralto. This mixture of strong laryngeal strength and learned vocal technique gave her alto-contralto voice a rare, powerful resonance and texture in the performance of the Avaz. Furthermore an acute sense for musical timing, the rhythmic flow of vocal music, affective musical phrasing, and poetic delivery enabled her to express and interpret effectively any songs she sang.”

Hayedeh died at the age of 47, from a heart attack, a few hours after a concert at the Casablanca Club in San Francisco, California. In the concert, Hayedeh performed most of her memorable songs for hundreds of Persian immigrants based in Northern California. Khosrow Motarjemi, a Persian IT expert in California, took a video which was never released. That night Hayedeh told people: “Life is like an express train... I am going to the House of God. Who knows what will happen in the future; I may not be alive tomorrow...” Then she performed one of her last songs, “Man Mikham Be Khoune-ye Khoda Beram” (I Want to Go to the House of God). The song’s lyricist, Leila Kasra (Hedieh), died of cancer a few months before Hayedeh.

Hayedeh’s funeral was held in Los Angeles’ Westwood Cemetery, attended by thousands of Persians. The singer Vigen, Homa Sarshar (journalist), Hassan Shahbaz (editor of Rahavard Quarterly), and Ghods Razavi (head of the VOA Persian Service) were among those who gave a lecture during the ceremony.

After Hayedeh’s death, some Persian singers and musicians composed and performed pieces in her memory. Houshmand Aghili performed Hayedeh’s “Sarab,” Parviz Rahman Panah remixed her “Saal,” Shahla Sarshar performed a tragic song called “In Memory of Hayedeh,” and Mahasti performed three songs for her late sister Hayedeh.
Hayedeh married three times and left three children, Kamran, Keyvan, and Noushin, all of whom live in the United States.

http://img386.imageshack.us/img386/9967/hayedehstone7nd.jpg (http://imageshack.us)

[gaiabrigida]

Thank you for taking the time to post the information about Hayedeh, RedWine - it's a more personal look into the last days of her life. She must have been close to God in the way she lived, not only because she had a feeling about her own death, but more, because her personality left a lasting light with everyone she met along the way.
They say that if you die of a heart attack it may be a sign, literally, of having suffered of a broken heart. Being forced from your homeland and sharing that separation with the many audiences of Persian people had to have taken an unbearable toll on her -- especially if you consider that a spirit who's voice fills her songs with such beauty and passion. Hayedeh's disposition allowed her to give her all in whatever beauty she created and to whomever she gave her heart -- to her loved ones, to her audience. The other side of her generosity was the side-effect of loving too much, leaving her all the more vulnerable to the slightest worldly ugliness, to feeling drained of energy.
Hayedeh's genius and depth meant, to me, she lived each day 100% - her untimely death is not a surprise in this unfortunate light.
The Persian friends I had always loved their Googoosh but Heyedeh's songs were always listened to with a respectful hush. You can't help but close your eyes when you hear her voice.
Finally, I would like to thank you for the technical information about her giftedness and her training.
I hope some day people who are not Persian will develop the sensitivity to appreciate the rich tapestry of ancient culture embedded in the DNA of the Persian people - it emanates from the scrolls of their carpets, their intricate, lilting music, the awesome landscapes, the bazaars that keep the treadmarks of those who have walked within them over countless centuries.
Even the Persian films, usually made on shoestring budgets and taking the villagers on location for the actors, cannot escape capturing the full range of love, death and rebirth in every scene - the saturation of colour of the tea crops, the children's hats and cheeks and eyes, the sky reflected on the mountain snow. Even the names of your film and your songs breathe with colour! Rang-e-Ghodah is a poem in itself that's as big as the rainbow itself.
I miss living there but I am sickly and I saw too much suffering there - but that's a whole n'other story...
Well, I still have in the back of my mind to get all the lyrics of her works in the English syllabification as I don't read Farsi-writing well enough. And the English translation would never do justice to the lyrics.
With that I must finally end this too-long entry and say, it's getting late at night here.
Ghorban-e-shomah, vah shab-bekheh "RedWine" and ham-e-shomah doost-e-Tapesh.com! :heart:

mieke

P.S. Forgive my Farsi - it is poor I know!

[RedWine]

I still remember her in 87 L.A and 89 in London ! God.. she was hilarious,she was like a queen ! she was unique !

She said :... Ghalbam gereft ey nazanin...
nafas digeh nafas nist ...ahhh in zamin va sarzamin,vasam beh joz ghafas nist.

Ta kei begam ah ey Khoda..mageh del dardeh ashenam...har chi keshideh bas nist ..ranji keh dideh bas nist ...

I still cry for her. she died too young !

Hameh delha shekasteh,tamoomeh labha basteh,delam mikhad bekhoonam,amma hameyeh sazha shekasteh.

Hameyeh delha por gham,beh cheshmha ashkeh matam,digeh faryad rasi nist,joz Khoda,digeh kasi nist .

Thx alot for what you wrote dear gaiabrigida. and remember,haydeh is alive in our minds and hearts.

[RedWine]

خاطره اي در مورد بانو هايده

شايد به صراحت بتوان گفت هايده از معدود خوانندگاني است كه ترانه هايش رنگ واقعي عشقها و دوست داشتنهاي واقعي و انساني را داراست براي او كم نگاشته اند و كم گفته اند اما اشعار و موسيقي اش براي بسياري هنوز جذابيتهاي خاص خودش را دارد . انچه در زير ميخوانيد يادداشتي درباره مرحوم هايده است

تابستان سال 1346

يك ظهر گرم جمعه. ساعت يك و نيم بعد ازظهر، گل های تازه. از چند روز قبل هم اعلام شده بود. ترانه و آوازی با اركستر بزرگ راديو ايران و با صدای خواننده ای كه برای نخستين بار صدايش پخش می شد:حميرا

علی تجويدی، پس از وقفه ای نه چندان طولانی با صدای پرقدرت ديگری به ميدان بازگشت. در همان بعدازظهرهای فراموش نشدنی جمعه: هايده

او نيز نه دلكش بود و نه مرضيه، و نه حميرا. آوازش چيز ديگری بود و ترانه خوانی اش مسلط تراز بسياری كه در آن سال ها ترانه می خواندند. صد افسوس كه نه او در صف كلاسيك خوان ها باقی ماند و نه حميرا. ترانه خوانی را ادامه دادند، بی آنكه ديگر آواز بخوانند و يا بتوانند بخوانند. اين فصل داغ رقابت، با به ميدان آمدن مهستي(خواهر هايده) و سپس خواننده ای بنام رويا، و ميان تجويدی، ياحقی، خرم و بديعی ادامه يافت كه گاه تقليد بودند و گاه نوآوری. الكل به قمر فرصت نداد و كاباره های تهران و پولی كه به پای اين نسل از خوانندگان زن ريختند فرصت ندادند تا آنها بشوند آنچه را در آواز كلاسيك ايران می توانستند بشوند! حنجره خسته ای كه هر شب ساعت ها در كاباره ها و در فضائی از دود سيگار می خواند، ديگر نه تاب آواز داشت و نه دارنده اش وقتی برای تعليم و پيشرفت

نواب صفا، ترانه سرای سالهای شكوفائی موسيقی ايرانی، در خاطراتش می نويسد: يك ظهر كه در ميدان ارك از راديو بيرون آمدم، علی تجويدی را ديدم. مسيرمان يكی بود و راه افتاديم. گفت كه سالهاست يك آهنگ ساخته اما خواننده اش را هنوز پيدا نكرده است. اين عادت تجويدی بود. چيزی را كه می ساخت برای خواندن به هركسی نمی داد و گاه سالها آن را رو نمی كرد. آهنگ را زمزمه كرد و گفت يك بند شعر هم رويش ساخته ام: رفتم و بار سفر بستم! من بلافاصله بند دوم را همانجا ساختم و برايش تكرار كردم: با تو هستم، هركجا هستم! گفت پس بقيه اش را هم خودت بگو؛ و پرسيد كی بخواند؟ 15 سال است دنبال صدای اين آهنگ می گردم. گفتم: هايده! من سرودم و هايده خواند؛ و الحق والانصاف سنگ تمام گذاشت

[RedWine]

صداى آلمان: خانم هایده، از چه زمانی شروع به خوانندگی کردید، چه کسی شما را تشویق به اینکار کرد و بالاخره آیا خوانندگی را نزد استادان فن آموختید یا اینکه خیر؟

هایده: من خواندن آواز و تصنیف را از طریق رادیو و شنیدن صدای بانوی آواز ایران، خانم دلکش، آموختم. ولی بعد، وقتی تصمیم جدی گرفتم برای شروع فعالیت هنری نزد استاد تجویدی و فرهنگ شریف و استاد عبادی آواز کار کردم و چندماهی هم برای آقای ناصری خواندم. اما در اصل این چیزی ذاتی و خانوادگی بود که در وجود من بود و از راه گوش بهتر می توانستم یاد بگیرم.

صداى آلمان: وقتی آدم زندگی هنرمندان مملکت*مان را مورد بررسی قرار می*دهد به این نتیجه می*رسد که هنر غالبا در خانواده*ی آنها ارثی بوده است. آیا در خانواده*ی شما هم چنین حالتی وجود داشته، با توجه به اینکه خواهر شما، خانم مهستی، هم از صدای خوب و خوشی برخوردارند و جزو خوانندگان معروف و سرشناس*اند؟

هایده: بله، اتفاقا در خانواده*ی ما صدا ارثی بوده و پدرم یکی از هنردوستان واقعی بود که به موزیک کشورمان عشق می*ورزید و اغلب روز و شبها را با و موزیسین*های خوب و خوانندگان می*گذراند. و من در آن خانواده بدنیا آمدم و از بچگی یاد گرفتم که به موزیک گوش بکنم و البته در خون من هم بود و خداوند هم با لطف*اش به من صدایی داد که امروز می*توانم در حضور شما بنشینیم و بهرصورت ملت ایران و هنرمندان من را بعنوان یک هنرمند قبول داشته باشند.

صداى آلمان: اینطور که من شنیدم، مادر شما هم از صدای خوب و خوشی برخوردار است؟

هایده: بله، مادرم و خاله*ام صدای خوبی داشتند.

صداى آلمان: خانم هایده، اینجا صحبت خواهر شما، خانم مهستی، بمیان آمده است. آیا شما خواهرتان را بعنوان یک رقیب سرسخت ملاحظه می*کنید یا اینکه خیر؟ مقصودم اینست که آیا تا بحال در خودتان دیده*اید که خواهرتان را بعنوان یک رقیب حساب کنید؟

هایده: باید بگویم که من یکی از کسانی بودم که خواهرم را به خواندن تشویق کردم، برای اینکه خود من از بچگی می*خواندم. فکر می*کنم ۱۲ ساله* بودم که حتا برای خواندن آواز تمرین می*کردم. آنوقتها، خوب، مهستی ۴ سال از من کوچکتر است و آنوقتها من به او یاد می*دادم که تصنیف بخواند. وقتی که بصورت جدی کار را شروع کردیم، هیچوقت با هم رقابت نداشتیم و سعی می*کردیم همیشه ایراد کارهایمان را بگیریم و توصیه*ی همدیگر را قبول می*کردیم، برای بهتر شدن کارمان.

صداى آلمان: شما اول وارد رادیو شدید یا خواهرتان؟

هایده: من اول وارد رادیو شدم، ولی متاسفانه به دلایل گرفتاری*های خانوادگی، اینکه شوهر من نمی*گذاشت صدای من از رادیو پخش بشود. صدای من فقط یکبار از رادیو پخش شد و بعد هم جلوی نوار گرفته شد، ولی من چون علاقمند به خواندن بودم، دچار بیماری شدم. در واقع راه را اول من باز کردم و بعد مهستی شروع کرد و بعد از یکسال*ونیم دوسال من دوباره شروع کردم به خواندن.

صداى آلمان: از چه زمانی وارد رادیو شدید و اولین ترانه*ای که اجرا کردید چه نام داشته و ساخته*ی چه کسی بود؟

هایده: اولین آهنگی که من خواندم از ساخته*ی استاد تجویدی بود با شعری از شادروان رهی معیری. در برنامه ی از گلها که اسم تصنیف*اش «آزاده» بود.

صداى آلمان: تا آنجا که من اطلاع دارم شما ترانه*های بسیاری خوانده*اید. کدامیک از آنها بیشتر بر روی خودتان اثر گذاشته و حتا برخی اوقات بی*اختیار آن را زمزمه می*کنید؟

هایده: همین ترانه آزاده. چون شادروان رهی معیری خیلی روی این تکیه داشت و بهرکسی نمی*داد این تصنیف خوانده بشود. نمی*دانم دلیلش چی بود.

صداى آلمان: دلیلش واضح است، صدای خوب و خوش شما.

هایده: خواننده*های خوش صداتری قبلا بودند که مایل بودند این تصنیف را بخوانند، ولی خوب، خوشبختانه نصیب من شد و من، با این تصنیف قدم گذاشتم به کار هنری. شاید هم سبب*اش این باشد که این تصنیف در من اثر بسیاری دارد. دلیل دیگرش را نمی*دانم. بهرصورت شنوندگان خودشان قضاوت می*کنند که این تصنیف، آهنگ و تنظیم*کردنش واقعا چیزی*ست استثنایی و وقتی* هم، خودم آنرا می*شنوم دگرگون می*شوم. من کارهای گلها را ترجیح می*دهم به کارهای امروزی.

صداى آلمان: شما در کنار ترانه*های اصیل ایرانی، ترانه*های، بقول معروف، «جاز» هم خوانده*اید. نظرتان در مورد این دو شیوه*ی موسیقی چی هست و بیشتر تابع کدامیک از آنها هستید؟

هایده: مسلما کار من، کار اصلی من کار اصیل ایرانی*ست و من ترجیح می*دهم دنبال کار خودم را بگیرم. ولی همانطور که خدمت*تان عرض کردم، ما دستمان اینجا یک*خرده خالی*ست.

صداى آلمان: آیا شما شخصا شعر و آهنگهای*تان را انتخاب می*کنید یا اینکه دیگران می*سازند و شما فقط اجراکننده هستید؟

هایده: نه، من خودم دخالت دارم در شناخت*اش و شعر را می*دهم شاعر عوض بکند و آهنگهایی را که مطمئن نیستم خوب بتوانم اجرا بکنم یا به صدای من نخورد قبول نخواهم کرد. من خودم در این مورد خیلی وسواس دارم.

صداى آلمان: مقصود من اینست که شما خودتان سفارش می*دهید؟ مثلا، فرض کنید، به شاعر سفارش می*دهید که من یک شعری می*خواهم در وصف بهار، نوروز و اینها...

هایده: و به آهنگسازم می*گویم دلم می*خواهد در مایه*ی شور برایم بسازی و یا در مایه*ی شور ما می*توانیم تصنیف سنگین داشته باشیم، می*توانیم ریتم شش و هشت داشته باشیم، بقول خودمان، و در اینکارها، بله، من خودم دخالت می*کنم و از آنها می*خواهم که برایم چه جوری بسازند.

صداى آلمان: آيا خودتان تا بحال آهنگی ساخته*اید؟

هایده: بله، ملودی خیلی به ذهنم می*آید، ولی، چون واقعا از نظر علمی به آن پایه نرسیده*ام که بتوانم فورا به نت تبدیل*اش کنم در ضبط صوتی که کنار دستم هست زمزمه*اش می*کنم، خصوصا آهنگی اصیل و کلاسیک خودمان را. اغلب آهنگهایی هم که در حال حاضر از من شنیده می*شود، خودم دستکاری*اش می*کنم و به آهنگساز ایده می*دهم. روی شعری که گفته می*شود حال و هوای شعر را می*بینیم که در کدام دستگاه اجرا بشود. بله، خودم این ذوق را دارم،* ولی متاسفانه هیچ نوع سازی را نمی*توانم بزنم.

صداى آلمان: خانم هایده، صدای کدامیک از خوانندگان ایرانی، اعم از اینکه از دنیای ما رفته یا در قید حیات*اند، بر روی شما اثر گذاشته و تا چه اندازه کارشان را می*پسندید؟

هایده: بارها این سوال از من شده. من به صدای خانم دلکش واقعا عشق می*ورزیدم و از طریق صدای خانم دلکش، می توانم واقعا بگویم، هنر را یاد گرفتم. از آقایان به صدای آقای محمود خوانساری بسیار علاقمند بودم، که صدای محمود یک صدای خاصی بود، یک غمی در آن بود، یک احساس عجیبی در آن بود که کم نظیر بود. و به صدای گلپایگانی هم که البته علاقه*ی خاصی داشتم. همانطور که اطلاع دارید، همکاری بسیار زیادی هم با ایشان داشتم.

صداى آلمان: خانم هایده، وظیفه*ی هنرمندی مثل شما در قبال اجتماع*اش چیست؟ آیا معتقدید هرچه مردم خواستند باید به آنها بدهید، یا اینکه هنرمندی، مثل شما، باید مردم را بدنبال خودش بکشد و چندقدمی از مردم جلوتر باشد؟

هایده: دوتا جواب دارم برای سوالتان. اول اینکه، اگر مردم نبودند و خواسته*ی مردم نبود، من نمی*توانستم امروز هایده باشم و یک هنرمند شناخته شوم. ولی در این دوره از زمان سعی می*کنم که مردم را بدنبال خودم بکشانم و به مردم آنچیزی را که احساس می*کنم، که خود مردم هم احساس می*کنند، بصورت آواز و شعر عرضه بکنم و این یک بیداری، یک هشداری*ست برای تمام ایرانی*هایی که در غربت زندگی می*کنند و مشتاق وطنشان هستند.

صداى آلمان: خانم هایده، من سوال دیگری ندارم. اگر شما فکر می*کنید برای شنوندگان مطلبی گفته نشده است بیان کنید.

هایده: برای یکایک*تان دلم تنگ شده، برای مملکت عزیزم ایران، برای هوایش، برای خاکش، برای کوچه*هایش، برای همه چیزش. آرزو می*کنم که انشااله روزی خودم را در قلب همه*ی عزیزانی که در مملکت هستند ببینم. فقط می*توانم بگویم، به امید آنروزی که برگردم به ایران، در میدان شهیاد، با صدای خودم، بدون میکروفون، بدون موزیک برای همه*ی هموطنان*ام بخوانم و همانجا، در کنار آنها به زندگی*ام خاتمه بده

[Sepideh_UK]

I love her singing - she's the most talented of all Persian vocalists, even though she lives only in our memory. The good die young. 42 is young.
I secretly copy her, singing her songs in the mirror, but nobody could ever pretend to copy her.
I once saw her Mahasti perform and she was wonderful, even though I didn't have a close-up seat.
Ramesh was the singer at my aroos and is still a top-notch singer technically. She does a great job with her album of the Sufi poet, Rumi.
Still, for passion, Heyedeh sings with a heart larger than an armful of Golhah-ye-sorkh.
My friends saw Googoosh sing in our Hummingbird Center in Toronto and were given gol-e-surgh, each one of them. She is charismatic and appealing as a popular singer devoted to carrying on the magic and beauty of Persian culture but, again, she doesn't sing with the passion only Hayedeh possessed, as if she had been born from the ancient fires of Zoroastrian worship - with all due respect to all parties.
Thank you for letting me be part of this forum and giving me freedom to express my love for her and my opinions.
Qorban-e-shomah, Khaylih motechekaram,
Beybaghshid that i haven't spoken farsi since I was living in Tehran, yoosef-abad in 1978. hame-harf-e-farsi-e-man zadeh.
nam-e-man Mariam Golsorkhi budeh.
merci
khodah hafez


OH I just luv her 2 bitz, honestly she's the best. Her sister is just as good as her!!

[nancy]

thank's for giving us some infor. i love here songs. she was one of the best singers.

[baba jun]

behtarin bud va behtarin khaahad maand, ruhesh shad

[RedWine]

Delam gom shodeh ,peidash mikonam, ageh ashegheteh,vai beh halesh, rosvash mikonam man..

Delam barat tang shodeh Haydeh ...

[RedWine]

از ۳۰ دی ۱۳۶۸ و خاموشی آوازخوان پرآوازه ایرانیان، هایده، هفده سال گذشت اما ترانه*های او چنان در میان مردم است که کمتر کسی گذشت این سالیان از درگذشت نابهنگام او را باور دارد.

هایده در آخرین ماه های زندگی (عکس از سعید نوشین فر)
حجم تولید ترانه*ها چه در داخل و چه در برون مرز، شگفت آور شده و امکانات اجرا و ضبط نیز هر روز پیشرفته از روز قبل، ولی عمر ترانه ها، اغلب از چند هفته و چند ماه فراتر نمی رود. گویی دیگر در عرصه موسیقی ما، نه آهنگ، نه شعر، نه تنظیم و نه صداهای خوش و پرتوان، بلکه ویدئوهای پرزرق و برق و تبلیغات تلویزیونی هستند که ملاک ارزشمند بودن و عامل ترویج یک ترانه در میان مردم می شوند. ولی آنچه هایده و شمار اندکی از خوانندگان همنسل او در عرصه موسیقی مردمی ما از خود به یادگار گذاشته*اند و همچنان در میان ایرانیان، دوستداران بیشمار دارد، از موقتی بودن شرایط فعلی نوید می دهد.
* *
هایده در ۲۱ فروردین ۱۳۲۱ در تهران متولد شد. جاذبه صدای دلکش او را به دنیای موسیقی کشاند و اجرای ترانه ای از همین خواننده در یک مهمانی که علی تجویدی (آهنگساز برنامه «گلها» در رادیو تهران) در آن حضور داشت، موجب کشف صدای منحصربفرد او توسط تجویدی شد. هایده نزد تجویدی آموزش دید و چندی هم با فرهنگ شریف، احمد عبادی و فریدون ناصری در زمینه آواز ایرانی و سرایش کار کرد.
آزاده و کشف هايده
هایده در سال ۱۳۴۷/۱۹۶۸ نخستین ترانه خود را همراه با ارکستر بزرگ گلها در رادیو تهران اجرا کرد. اثری به نام «آزاده» که علی