Hip-Hop

[RedWine]

Hip hop music is a style of popular music. It is composed of two main components: rapping (also known as MC'ing) and DJing; along with breakdancing and graffiti, these are the four elements of hip hop, a cultural movement which began among African Americans and Latinos in New York City in the early 1970s. The term rap is sometimes used synonymously with hip hop music, though it is also used to refer specifically to the practice of rapping, which is just one component of hip hop.

Most typically, hip hop consists of one or more rappers who chant semi-autobiographic tales, often relating to a fictionalized counterpart, in an intensely rhythmic lyrical form, making abundant use of techniques like assonance, alliteration, and rhyme. The rapper is accompanied by an instrumental track, ususally referred to as a "beat" because of the emphasis on rhythm, perfromed by a DJ, a record producer, or one or more instrumentalists. This beat is often created using a sample of the percussion break of another song, usually a funk, rock, or soul recording. In addition to the beat, other sounds are often sampled, synthesized, or performed.

Hip hop arose in New York City when DJs began isolating the percussion break from funk or disco songs. The role of the emcee (MC) arose to introduce the DJ and the music, and to keep the audience excited. The MCs began by speaking between songs, giving exhortations to dance, greetings to audience members, jokes and anecdotes. Eventually, this practice came to be more stylized, and was known as rapping. By 1979, hip hop had become a commercially recorded music genre, and began to enter the American mainstream. It also began its spread across the world. In the 1990s, a form called gangsta rap became a major part of American music, causing significant controversy over lyrics which were perceived as promoting violence, promiscuity, drug use and misogyny. Nevertheless, by the beginning of the 2000s, hip hop was a staple of popular music charts and was being performed in many styles across the world.

[RedWine]

Origins of hip hop

The roots of hip hop are in West African and African American music. The griots of West Africa are a group of traveling singers and poets, whose musical style is hip hop. Discussion of the roots of hip hop (and rap) must mention the contributions of The Last Poets and Jalal Mansur Nuriddin, whose jazzy and poetic "spiels" commented on 1960's culture. True hip hop arose during the 1970s when block parties became common in New York City, especially in the Bronx. Block parties were usually accompanied by music, especially funk and soul music. The early DJs at block parties began isolating the percussion breaks to hit songs, realizing that these were the most danceable and entertaining parts; this technique was then common in Jamaica (see dub music) and had spread via the substantial Jamaican immigrant community in New York City, especially the godfather of hip hop, DJ Kool Herc. Dub had arisen in Jamaica due to the influence of American sailors and radio stations playing R&B. Large sound systems were set up to accommodate poor Jamaicans, who couldn't afford to buy records, and dub developed at the sound systems (refers to both the system and the parties that evolved around them).


DJ Kool HercHerc was one of the most popular DJs in early 70s New York, and he quickly switched from using reggae records to funk, rock and, later, disco, since the New York audience did not particularly like reggae. Because the percussive breaks were generally short, Herc and other DJs began extending them using an audio mixer and two records. Mixing and scratching techniques eventually developed along with the breaks. (The same techniques contributed to the popularization of remixes.) As in dub, performers began speaking while the music played; these were originally called MCs; Herc focused primarily on DJing, and began working with two MCs, Coke La Rock and Clark Kent—this was the first emcee crew, Kool Herc & the Herculoids. Originally, these early rappers focused on introducing themselves and others in the audience (the origin of the still common practice of "shouting out" on hip hop records). These early performers often emceed for hours at a time, with some improvisation and a simple four-count beat, along with a basic chorus to allow the performer to gather his thoughts (such as "one, two, three, y'all, to the beat, y'all"). Later, the MCs grew more varied in their vocal and rhythmic approach, incorporating brief rhymes, often with a sexual or scatological theme, in an effort at differentiating themselves and entertaining the audience. These early raps incorporated similar rhyming lyrics from African American culture (see roots of hip hop music), such as the dozens. While Kool Herc & the Herculoids were the first hip hoppers to gain major fame in New York, more emcee teams quickly sprouted up. Frequently, these were collaborations between former gang members, such as Afrika Bambaataa's Universal Zulu Nation (now a large, international organization). During the early 1970s, breakdancing arose during block parties, as b-boys and b-girls got in front of the audience to dance in a distinctive, frenetic style. The style was documented for release to a world wide audience for the first time in Beat Street.

[RedWine]

The historical conditions contributing to the origin of hip hop
The reasons for the rise of hip hop are complex. Perhaps most important was the low cost involved in getting started: the equipment was relatively inexpensive, and virtually anyone could MC along with the popular beats of the day. MCs could be creative, pairing nonsense rhymes and teasing friends and enemies alike in the style of Jamaican toasting at blues parties or playing the dozens in an exchange of wit. MCs would play at block parties, with no expectation of recording, thus making hip hop a form of folk music (as long as electronic music is not excluded from being folk). The skills necessary to create hip hop music were passed informally from musician to musician, rather than being taught in expensive music lessons.

Another reason for hip hop's rise was the decline of disco, funk and rock in the mid- to late 70s. Disco arose among black and gay male clubs in America, and quickly spread to Europe, where it grew increasingly sunny, bright and pop. Once disco broke into the mainstream in the United States, and was thus appropriated, its original fans and many other listeners rejected it as pre-packaged and soul-less. While many remember the white teens shouting "disco sucks" at every available opportunity, often in racist and homophobic contexts, inner-city blacks were similarly rejecting disco and disco-fied rock, soul and funk (which was virtually everything on the radio at the time). If disco had anything redeemable for urban audiences, however, it was the strong, eminently danceable beats, and hip hop rose to take advantage of the beats while providing a musical outlet for the masses that hated disco. Disco-inflected music (though comparatively little actual disco) was one of the most popular sources of beats in the first ten or twelve years of hip hop's existence. In Washington, D.C., go go also emerged as a reaction against disco, and eventually mixed with hip hop during the early 1980s, while electronic music did the same, developing as house music in Chicago and techno music in Detroit.

Along with the low expense and the demise of other forms of popular music, social and political events further accelerated the rise of hip hop. In 1959, the Cross-Bronx Expressway was built through the heart of the Bronx, displacing many of the middle-class white communities and causing widespread unemployment among the remaining blacks as stores and factories fled the area. By the 1970s, poverty was rampant. When a 15,000+ apartment Co-op City was built at the northern edge of the Bronx in 1968, the last of the middle-class fled the area and the area's black and Latino gangs began to grow in power.

[RedWine]

Popularization
The mid-1980s saw a flourishing of the first hip hop artists to achieve mainstream success, such as Kurtis Blow (Kurtis Blow), LL Cool J (Radio) and especially Run-D.M.C. (Raising Hell), as well as influences in mainstream music, such as Blondie's Debbie Harry rapping in the first non-black hit to feature rapping, "Rapture". LL Cool J's Radio spawned a number of singles that entered the dance charts, peaking with "I Can Give You More" (#21). 1986 saw two hip hop acts in the Billboard Top Ten; Run-D.M.C.'s "Walk This Way" collaboration with Aerosmith, and the Beastie Boys "(You Gotta) Fight for Your Right (To Party!)". The pop success of both singles was unheard of for the time; "Walk This Way" has proved especially memorable for its early mixture of hip hop and rock (though it was not the first such mixture), and it peaked at an unheard of #4 on the pop charts. Also, the mid-1980s saw the rise of the first major black female group, Salt-N-Pepa, who hit the charts with singles like "The Show Stoppa" in 1985. Ice-T's seminal "6n' Da Mornin'" (1986) is one of the first nationally successful West Coast hip hop singles, and is often said to be the beginning of gangsta hip hop (along with Schoolly D, LL Cool J and N.W.A.).

In 1987, Public Enemy brought out their debut album (Yo! Bum Rush the Show) on Def Jam - one of hip hop's oldest and most important labels, and Boogie Down Productions followed up in 1988 with By All Means Necessary; both records pioneered wave of hard-edged politicized performers. The late 1980s saw a flourishing of like-minded rappers on both coasts, and Public Enemy's It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back became surprisingly successful, despite its militant and confrontational tone, appearing on both the club and rap charts, and peaking at #17 and #11, respectively. Aside from the lyrical innovations, Public Enemy's Bomb Squad production team (along with Eric B. & Rakim and Prince Paul among others) pioneered new techniques in sampling that resulted in dense, multi-layered sonic collages.

[RedWine]

The rise of gangsta rap
The first gangsta rap album to become a mainstream pop hit, selling more than 2.5 million copies, was N.W.A.'s Straight Outta Compton (1988). N.W.A.'s controversial subject matter, including drugs, violence and sex, helped popularize what became known as gangsta rap (said to have begun with Ice-T's "6N' Da Morning"). Specifically, the song "**** Tha Police" earned the foursome the enmity of law enforcement, resulting in a strongly-worded letter of discontent from the FBI. N.W.A.'s most lasting impact, however, was placing the West Coast on the hip hop map.

Diversification
Though women, whites and Latinos had long been a part of the hip hop scene, it was not until the 1980s that groups other than young African American males began creating popular, innovative and distinctive styles of hip hop music.

The first rap recording by a solo female was Philadelphia-based Lady B.'s "To the Beat, Y'All" (1980), while The Sequencers were the first female group to record. It was, not, however, until Salt-N-Pepa in the middle of the decade that female performers gained mainstream success.

The first groups to mix hip hop and heavy metal included 1984's "Rock Box" (Run-D.M.C.) and "Rock Hard" (Beastie Boys). Later in the decade, Ice-T and Anthrax were among the most innovative mixers of thrash metal and hip hop. These fusions helped move hip hop into new audiences, and introduced it to legions of new fans in the States and abroad.

[iraniii]

eyy wayy shoma khodeton hami ino neveshtin? =p

[RedWine]

Instrumentation & production
The instrumentation of hip-hop is descended from disco, funk, and R&B, both in the sound systems and records sampled, and session musicians and their instrumentation, used. Disco and club DJs' use of mixing originated from the need to have continuous music and thus smooth transitions between tracks, while in hip hop Kool DJ Herc originated the practice of isolating and extending only the break, basically short percussion solo interludes, by mixing between two copies of the same record, as this was, according to Afrika Bambaataa the "certain part of the record that everybody waits for -- they just let their inner self go and get wild." (Toop, 1991) James Brown, Bob James, and Parliament -- among many others -- have long been popular sources for breaks. Over this one could and did add instrumental parts from other records, frequently as horn punches (ibid). Thus the instrumentation of early sampled or sound system-based hip hop is the same as funk, disco, or rock: vocals, guitar, keyboards, bass, drums and percussion.

Although hip hop's original music consisted solely of the DJ's breakbeats and other vinyl record pieces, the advent of the drum machine allowed hip hop musicians to develop partially original scores. Drum set sounds could be played either over the music from vinyl records or by themselves. The importance of quality drum sequences became the most important focus of hip hop musicians because these rhythms (beats) were the most danceable part. Consequently, drum machines were equipped to produce strong kick sounds with powerful (sine) bass behind them. This helped emulate the very well-engineered drum solos on old funk, soul and rock albums from the late 1960s and early to mid 1970s. Drum machines had a limited array of predetermined sounds, including hi-hats, snares, toms, and kick drums.

The introduction of the digital sampler changed the way hip hop was produced. A sampler can digitally record and save small sound clips from any output device, such as a turntable. Producers were able to sample their own drum sounds from the records they grew up listening to. Perhaps more importantly, they could sample horns, upright basses, guitars and pianos to play along with their drums. Hip hop had finally gathered its complete band.

What many fail to recognize is the distinct importance of the gritty, choppy sound of hip hop. The music seldom sounds like other organic forms. Even hip hop crews that have their own band often use samples and the gritty, choppy texture of machines to create their beats in the studio as featured on their album (when performing live, they usually recreate this sound with a full band). One popular misconception is that samples and drum machines exist in hip hop music as merely a lazy substitute for a real band; in fact, hip hop producers obsess over the timbre, texture and frequency of specific samples and drum machine sounds. A session drummer playing James Brown's Funky Drummer break is no substitute for the sampled break from the original record. However, in recent years there has been a tendency towards original instrumental compositions in hip hop from the likes of Outkast, The Roots and The Neptunes.

[RedWine]

Rhythmic structure
Beats (though not necessarily raps) in hip hop are almost always in 4/4 time signature. At its rhythmic core, hip hop swings: instead of a straight 4/4 count (pop music; rock 'n' roll; etc.), hip hop is based on a triplet feel somewhat similar to the "swing" emphasis found in jazz beats. Hip hop takes this concept a step further, however. Whereas jazz swing implies three eighth notes (a triplet) per beat, hip hop implies six sixteenth notes (a "double triplet") per beat. Like the triplet emphasis in swing, hip hop's double triplet "bubble" is subtle, rarely written as it sounds (4/4 basic; the drummer adds the hip hop interpretation) and is often played in an almost "late" or laid back way.

Here's a basic hip hop drum set example --one bar that would be repeated indefinitely. Note that no single instrument plays all of the implied double triplets. This is usually the case. In this example, the bass drum plays part of the double triplet subdivision. The bass drum pattern is most often the part that provides the hip hop feel.


Count 1 2 3 4
Implied *** *** *** *** *** *** *** ***

Hi Hat x-- x-- x-- x-- x-- x-- x-- x--
Snare --- --- x-- --- --- --- x-- ---
Bass Drum x-- --x --- --x x-- x-- --- --x

This style was innovated predominantly in soul and funk music, where beats and thematic music were repeated for the duration of tracks. In the 1960s and 1970s, James Brown (known as The Godfather of Soul) talked, sung, and screamed much as MCs do today. This musical style provides the perfect platform for MCs to rhyme. Hip hop music generally caters to the MC for this reason, amplifying the importance of lyrical and delivering prowess.

Instrumental hip hop is perhaps the lone exception to this rule. In this hip hop subgenre, DJs and producers are free to experiment with creating instrumental tracks. While they may mix in sampled rap vocals, they are not bound by the need to cater to an MC.

[RedWine]

Censorship issues
Hip hop has probably encountered more problems with censorship than any other form of popular music in recent years, due to the use of sexually and violently explicit lyrics. The pervasive use of curse words in many songs has created challenges in the broadcast of such material both on television stations such as MTV, in music video form, and on radio. As a result, many hip hop recordings are broadcast in censored form, with offending language blanked out of the soundtrack (though usually leaving the backing music intact). The result – which quite often renders the remaining lyrics unintelligible – has become almost as widely identified with the genre as any other aspect of the music, and has been parodied in films such as Austin Powers in Goldmember, in which a character – performing in a parody of a hip-hop music video – performs an entire verse that is blanked out.

[Deeze]

i love that Red Wine typa threads, when you explain and give a defenition of that thread. * thumbs up*
i didnt read it all but yeaa thats my fave thread ;-)
i been into that hip hop thing ever since i could think. i started breakdancing with 8. did sum beatbox beats when i was 10 started rappin with 11,12 and same year did my first performance and sum video clipped acapella freestyles of me.
so u can say thats all my life. hiphop was always my best friend. it saved my life. gave me a sense to go on. picked me up when i was down as rocks.
yes just everything..

[RedWine]

deeze i am glad for you. hip hop is not my favorite one in music world but i respect it.

enjoy it pal.

[RedWine]

موسيقي سنتي ما امسال هم عقب*نشيني داشت. نغمه*هاي آن ضعيف*تر شد و سبك*هاي غربي باز هم جلوتر آمدند.


در اين ميان، گروه*هاي غيررسمي رپ، مخاطبان كم*سن و سالشان را هدف قرار داده*اند.

شايد شما اصلا اهل موسيقي رپ نباشيد. شايد آن را اصلا موسيقي ندانيد. ولي چه بخواهيد، چه نخواهيد موسيقي رپ بين نوجوانان ايراني، طرفداراني دارد، ماجدا از حاشيه*هاي نسبتا زياد بچه*هاي اهل رپ كه خيلي از شما با آن آشنا هستيد سعي كرده*ايم بخشي از اين واقعيت اجتماعي را بررسي كنيم.

درست است كه ساختن آهنگ*هاي رپ و هيپ*هاپ، چندان به آشنايي با تئوري*هاي موسيقي نيازي ندارد، اما نوشتن متن ترانه*هاي اين سبك موسيقي، كار ساده*اي نيست و گروه*هايي توانسته*اند در اين نوع موسيقي مطرح شوند كه كلام و موزيك مناسبي براي ترانه*هايشان انتخاب كنند.

در اين نوشته، مرور بسيار كوتاه و گذرايي داريم بر گروه*هاي رپ ايراني كه عموما از طريق اينترنت، كارهايشان را به گوش مخاطبان نوجوانشان مي*رسانند. شما در مورد رپ و موسيقي آن اگر بدانيد و تصميم بگيريد، بهتر است از هر حالت ديگري كه مي*شود فكرش را كرد.
اولين جرقه*هاي موسيقي رپ مثل بسياري از ژانرهاي ديگر، *از دل فقر و تبعيض به وجود آمد؛ از تضاد، از اختلاف طبقه اجتماعي و از تفاوت رنگ. اولين نمايش را هم سياهان گروه Sugarhillgang اجرا كردند. آهنگ آن*ها در سال 1979 منتشر شد و در فهرست تابلو چهل آهنگ پرفروش سال در ايالات متحده قرار گرفت.

رپ متولد شده بود به عنوان يك سبك جديد. وقتي آهنگ Message به عنوان پيام سياهان فقير منتشر شد و سر و صداي زيادي به پا كرد، همه چيز وارد فضاي جديدي شد.

آمريكايي*ها از نژاد آفريقايي و لاتين*ها، زبان آسان و خوبي براي گفتن پيام*هايشان يافته بودند. اين يك اعتراض آمريكايي بود به نژادپرستي و مشكلات اجتماعي آمريكا. رپ در واقع، موسيقي عجيب و غريبي نبود، يك**جور ريتميك حرف زدن بود، آن هم با زبان خياباني؛ همان زباني كه بين جوانان هر كشوري متولد مي*شود و پس از چندي فراموش مي*شود.

رپ را CNN سياهان مي*ناميدند. آن*ها اوضاع و احوال خود را به زبان موسيقي به گوش يكديگر و البته سفيدها مي*رساندند. سال*هاي 85 تا 93، سال*هاي طلايي رپ و هيپ هاپ بود. نطفه رپ اما، پيش از آن*ها شكل گرفته بود؛ وقتي جيمز براون مشهور و محبوب، ترانه Payback را در سال 1974 منتشر كرد.

زبان شورش و اعتراض سياهان، به راه افتاده بود و هيچ*كس جلودارشان نبود. آن*ها آمده بودند تا تمام فريادهاي يك عصر را با سلاح موسيقي بر سر سفيدها بريزند.

مي*گويند آهنگ «يك ياري دارم» از بديع*زاده، اولين آهنگ رپ فارسي است. مي*گويند «هيپ هاپ»، همان بحر طويل ادبيات فارسي است. يعني ما مي*توانيم به سبك بعضي*ها كه سر منشأ هر چيز را در ايران مي*بينيند، رپ و هيپ هاپ را هم به نام خود مصادره كنيم.

از اين تاريخ*نگاري*ها كه بگذريم، رپ، در واقع يك موسيقي بسيار ساده و عاميانه است، شعري كه روي يك بخش كوتاه و تكرارشونده موسيقايي قرار مي*گيرد و بدون اوج و فرود آن*چناني، به طور ممتد و متوالي خوانده مي*شود.

دليل اين كه هر كسي، سراغ موسيقي رپ مي*رود، همين سادگي بيش از حد آن است كه چندان نيازي به نت دانستن يا آشنايي با علم موسيقي ندارد. به صداي آن*چناني هم نيازي نيست. صدا هر چه نخراشيده*تر باشد، بيشتر در خدمت موسيقي رپ قرار مي*گيرد. پس رپ براي محبوب شدن به چي احتياج دارد به يك كلام تأثيرگذار.

رپ*خوان*ها و علاقه*مندان رپ، به كلام مورد استفاده در آهنگ*هايشان «تكست» مي*گويند. اصلا علامت مشخصه هر رپ*خواني، همين تكست است؛ تكستي كه حتما بايد قافيه داشته باشد و بتوان آن را به حالت ريتميك خواند.

هر چه مصرع*ها كوتاه*تر باشند، رپ*خوان راحت*تر مي*تواند بالا و پايين*هاي آهنگ را رعايت كند. در اين يك ساله كه رپ فارسي بين نوجوانان ايراني شايع شده، بعضي از قديمي*ترها تكست مي*سازند و آن*ها را به ديگر عاشقان شهرت و محبوبيت مي*فروشند؛ يك تجارت در دنيايي كه فلسفه*اش در ابتدا، اعتراضات اجتماعي بود و بس! اما حالا هركس به هر كسي كه بخواهد در قالب اين سبك اعتراض مي*كند، گاهي هم مثل بازار داغ امروز ما ناسزا مي*گويند و بددهني مي*كنند.

به آهنگ*هاي رپ، «بيت» مي*گويند. در واقع آهنگ*هاي رپ، يك بيت اصلي هستند كه مدام تكرار مي*شوند.

اغلب رپ*خوان*هاي ايراني، از آن*جا كه خيلي بااستعدادند(!)، از بيت*هاي دزدي استفاده مي*كنند. بيچاره امينم و توپاك، بيت مي*سازند و جانشينان خلف آن*ها در ايران، به سبك خوانندگان لس*آنجلس،* روي آن كلام فارسي مي*گذارند و نسخه فارسي آهنگ*هاي معروف را با كلام سطحي خود ارائه مي*كنند.

بيت*سازي اين روزها اما ساده*تر از هميشه است. با يك نرم**افزار كامپيوتري ـ* معمولا ejayhiphop ـ* مي*توان بيت ساخت و به خورد خلق*الله داد.

در اين نرم*افزار،*علاوه بر چند بيت آماده، سمپل*هاي مختلفي وجود دارد كه بيت*ساز مي*تواند با كنار هم قرار دادن آن**ها، آهنگ جديدي بسازد. از تجارت تكستي گفتيم، بايد به تجارت بيتي هم اشاره كنيم.

علاوه بر بيت*سازان حرفه*اي، چند سايت رپ زيرزميني، بيت*هاي آماده را به مزايده مي*گذارند تا با سركيسه كردن مشتريان عشق خوانندگي، پولي به جيب بزنند.

اولين رپ*هاي فارسي را يك گروه ايراني ساكن آلمان توليد كردند. آن*ها مسائل اجتماعي را در قالب موسيقي رپ و هيپ* هاپ مطرح مي*كردند. البته مسائلي كه چندان مسألة داخل كشور نبودند و يا اگر بودند، خيلي سردستي و سطحي به آن*ها پرداخته* مي*شد.

چند سال بعد از آن*ها، آهنگ*هايي به شكل رپ از تلويزيون پخش شد؛ در برنامه*اي به نام اكسيژن كه مجري*اش شهاب حسيني بود. انگار اين سبك موسيقي، يك جورهايي رسمي شده بود.

پس از آن، آلبومي به نام «اسكناس» از شاهكار بينش*پژوه منتشر شد؛ آلبومي با آهنگ*سازي بهروز صفاريان كه با استقبال نسبتا خوبي هم مواجه شد؛ آلبومي كه اين روزها از طرف رپ*خوان*هاي جوان، بدجوري مورد انتقاد و حتي استهزا قرار گرفته.

رپ*خوان*هاي جديد، آلبوم شاهكار را شعاري، بي*اثر و معمولي معرفي مي*كنند اما در همين اثنا، چند نوجوان و جوان با استفاده از انتشار آهنگ*هايشان از طريق اينترنت، موفق شدند براي خود نامي دست و پا كنند.

آن*ها از نام اصلي خود استفاده نكردند و هر يك براي خود لقبي در نظر گرفتند؛ القابي كه در برخي موارد مسخره و بي*معنا است. انگار اين روزها اسم است كه تعيين مي*كند نوجوانان تسخير شده در رپ، محو آهنگ*هاي چه كسي شوند. انتخاب اسمي مثل فرعون، واقعا عجيب و به واقع زشت است.

يكي از اولين كساني كه موفق شد با خواندن روي آهنگ*هاي غربي، مطرح شود، «هيچ*كس» بود.

نام او اين روزها هم با ارائه آلبوم جديدش، بيشتر بر سر زبان*ها افتاده است. او از پنج شش سال پيش، كارش را آغاز كرد و به بازخواني آهنگ*هاي انگليسي پرداخت، اما چون اين كارش، هم سخت بود و هم با استقبال چنداني مواجه نشد، به سراغ متون فارسي رفت.

او سعي كرد با تكيه بر اوضاع و احوال نوجوانان و جوانان و با تكيه بر خياباني بودنش، شعرهاي متفاوتي بگويد و براي خودش وجهه اجتماعي*خواني هم بسازد.

اما خب، كلام شعارزده و گاهي دور از واقعيت او، فقط به مذاق يك عدة خاص آن هم از جنس خيلي پولدار يا خيلي پولدارنماي بالاي شهري تهراني خوش مي*آمد و آدم*هاي جدي را جذب نمي*كرد.

هر چه مي*گذشت «هيچ*كس» سعي مي*كرد آهنگ*هاي بهتر و شعرهاي واقعي*تري بسازد و البته مؤدب*تر هم مي*شد. او در آلبوم آخرش سعي كرد با تلفيق سازهاي ايراني و موسيقي رپ، آهنگ*هاي متفاوت*تري بسازد و از كلام نسبتا پخته*تري هم استفاده كند. نام واقعي هيچ*كس، «سروش لشكري» است. او بيست و يك ساله و ساكن ونك است.

گروه «زد بازي» هم يكي ديگر از گروه*هاي مطرح موسيقي رپ است. آن*ها كارهاي ابتدايي*شان را در تهران ضبط مي*كردند، اما بعدا به لندن كوچ كردند. در ويكي**پديا و ذيل رپ خاورميانه، به محبوبيت آن*ها بين نوجوانان ايراني اشاره شده. تا به حال هشت ميليون آهنگ آن*ها دانلود شده و اين براي خودش ركوردي است.

اغلب آهنگ*هاي زدبازي به بحث و جدل*ها و كري خواندن*هاي رايج در موسيقي رپ اختصاص دارد. و كمتر از مسايل مهم جوانان در آن حرفي به*ميان مي*آيد. تكست*هاي آن*ها معمولا ضعيف است و هر وقت قافيه تنگ آيد، زدبازي هم به جفنگ مي*آيد.

«Emziper» هم يكي ديگر از رپ*خوان*هاي مشهور دنياي رپ فارسي است. او چندان پركار نيست و از موضوعات اجتماعي مبتلا به جوانان ايراني از قبيل كنكور، فاصله طبقاتي و خيانت، سخن مي*گويد.

كار ويژة Emziper، ترجمة جمله به جملة آهنگ lose your self از امينم به فارسي و خواندن روي همان آهنگ است.

در واقع هيچ*كس، زدبازي و امزيپر، باعث شهرت رپ در ميان نوجوانان شدند و همين مسأله، باعث افزايش قارچ*گونه رپ*خوان*هاي ناآگاه به وضعيت و ويژگي*هاي موسيقي رپ شد. اغلب اين عشق رپ*ها، يك بيت از آهنگ*هاي امينم،cent 50 و و يا D12 را انتخاب مي*كردند و با استفاده از كامپيوترهاي خانگي، صدايشان را ضبط مي*كردند و با آهنگ ميكس مي*كردند.

[RedWine]

پس از مدتي اما، استوديويي با نام عجيب «كرگدن»، به پاتوق رپ*خوان*هاي جوان تبديل شد. حالا آن*ها مي*توانستند با اجاره ساعتي استوديو از امكانات آن استفاده كنند و آهنگ*هايشان را با كيفيت بهتري ضبط كنند.

پول اجاره هم كه معمولا از جيب مبارك پدر خانواده تأمين مي*شد. بخشي از اين دوستان به خانواده*هايي با درآمدهاي بالا تعلق دارند كه براي رفاه فرزندشان هركاري مي*كنند، حالا اگر نمي*توان در يك دانشگاه معتبر جايي پيدا كرد، مي*توان پول هنگفتي را خرج خوانندگي فرزند كرد. بعضي ديگر، هم علاقه دارند و هم مايلند كه عقب نيفتند، در نتيجه هرطور شده هزينة كار را تأمين مي*كنند.

در ميان رپ*خوان*هاي نوجوان، بعضي*ها اما از شم اقتصادي خوبي هم بهره*مندند. يكي از تاجر مسلكان رپ، «شاهين*ف*» است كه استوديوي شخصي دارد. پدر او بسيار متمول است و او به همين دليل توانسته سرماية تجهيز يك استوديوي شخصي را فراهم كند.

اما با اجاره دادن آن به رپ*خوان*هاي جوان، موفق شده سود سرشاري به جيب بزند. صداي خود «شاهين*ف*»، بسيار ضعيف است، اما او با استفاده از افكت*هاي بسيار قوي توانسته در ميان رپ*خوان*ها براي خود جايي دست و پا كند.

رپ*خوان*ها ابتدا به دو گروه تقسيم* شدند: 021 و 051. اعضاي اصلي 021، هيچ*كس، پيشرو، اميرتتلو و... بودند كه شعارشان هم اين بود:«تهران براي هميشه». رپ*خوان*هاي 021 سعي مي*كنند تكست*هاي بي*ادبانه نخوانند.

آن*ها از فحاشي*هاي رايج دوري مي*كنند و سعي مي*كنند مخالف فرهنگ عمومي جامعه قدم برندارند. اما گروه 051 كه نام*هاي عجيبي همچون ابليس، تهي و نرگال را در صدر خود مي*بيند، هيچ ابايي از بد و بيراه گفتن ندارند و عشق اول و آخرشان، كل كل كردن با ديگر رپ*خوان*هاست.

مقدار زيادي از اين كل*كل*ها، دلمشغولي*هاي خواننده*ها است و براي بخش وسيعي از مخاطب*ها مسأله نيست. اين تقسيم*بندي بعداً با پيوستن بعضي از اعضاي 051 به021 عملاً از بين رفت. اما در ميان 021*ها چهره*هاي جديدي رو شدند. اين اتفاقات را بايد به*حساب حس*شهرت*طلبي جواني هم گذاشت. مخفي بودن، متفاوت بودن و... حالا اگر با فرهنگ ما هم رابطه*اي ندارد؛ براي بعضي مهم نيست مهم اين است كه هرطور شده، باشند و مطرح باشند ولو اينكه خيلي ايراني نباشند.

رضا پيشرو ، ابتدا نامش را «3PAC» گذاشته بود، به خاطر علاقه بيش از حد به 2PAC، خواننده رپ معروف، اين نام را براي خود برگزيده بود. اما پس از گذراندن يك دوره متفاوت، نامش را تغيير داد. اميرتتلو يا اميرحسين مقصودلو هم بيست و چهار ساله است.

او ابتدا به سراغ موسيقي پاپ رفت، اما از آن*جا كه شانس موفقيتش را در پاپ بسيار كم مي*ديد، به سمت R&B گرايش پيدا كرد.

بابك تيغه، يكي از كشفيات هيچ كس به حساب مي*آيد. او كه در ابتدا آهنگ*هاي خود را هيچ جا منتشر نمي*كرد، پس از آشنايي با هيچ*كس و حمايت*هاي او همچنين تكست*هاي قوي*اش، اكنون در ميان رپ*دوستان از جايگاه قابل قبولي برخوردار است.

بابك در يكي از جديدترين كارهاي خود، شعري از مولانا را به سبك رپ درآورد كه در نوع خود كاري نو و جذاب به نظر مي*رسد.

او ساكن خاني*آباد است و اين نكته را در همة آهنگ*هايش يادآوري مي*كند. تيغه در حال حاضر، مشغول جمع*آوري آلبوم جديدش و تصويربرداري كليپ*اش است. شايعه شده كه كليپ او قرار است در شبكه*هاي مشهور خارجي پخش گردد.

سينا نرگال Nergal پسر 18ساله*اي كه بسياري او را با استعدادترين رپر مي*دانند كه از پانزده سالگي رپ را آغاز كرد.

ياسر كه نام هنري ياس را برگزيده است، پس از فيلم خصوصي بازيگر سريال نرگس به شهرت رسيد. او با قطعه «سي*دي روبشكن»، موفق شد احساسات بسياري از شنوندگان را تحريك كند.

بعد از انتشار اين آهنگ، نام ياس بر زبان*ها افتاد. ياس بيست و پنج ساله از شش سال پيش، رپ*خواني را آغاز كرد. او سه روز پس از زلزلة بم قطعه بم را ضبط كرد كه تكستي كاملا احساسي و تأثيرگذار داشت. او در اين آهنگ به تصويرسازي حادثه بم پرداخت.
اين به موقع آهنگ دادن*ها، نشان مي*داد كه او شمي قوي دارد و مي*داند كي بايد آهنگ را بسازد و آن را منتشر كند تا نامش را مطرح كند.

ياس، رپ*خواني است كه تلاشي جدي براي دريافت مجوز نشان داده. او با همكاري شركت باربد، تلاش مي*كند تا آلبومش را به صورت مجاز منتشر كند ولي تا اين لحظه درخواستش در وزارت ارشاد، بي*جواب مانده است. ويژگي مهم تكست*هاي ياس، خاصيت انتقادي اوست.

او با لحني نيش*دار و گاهي آزاردهنده، خصوصيات بد مردم را از قبيل مرده*پرستي، اعتياد، بي*غيرتي و... هدف قرار مي*دهد كه همواره باعث رنجش عده*اي مي*شود.

ياس معمولاً در بخش انتهايي تكست*هايش از اميد مي*گويد؛ از اين كه مي*توان دوباره ساخت و دوباره* انديشيد. بدون شك، او مجازترين رپر ايراني است.

حاشيه*هاي رپ
رپ در كشور ما مانند بقية پديده*هاي اجتماعي نوظهور، حواشي*اي فراتر از متن دارد. بسياري از تازه*واردهاي اين سبك، فقط ظواهر رپ مانند لباس و كل*كل بازي*ها و جنگ*هاي خياباني را آموخته*اند و به مسائل مهم*تري چون جنبة انتقادي و اصلاح*گرايانة آن، توجه نمي*كنند.

اگر در غرب بعضي سعي كرده*اند با اين نوع رفتار و موسيقي،*مدلي از اعتراض را به* نمايش بگذارند، ما با يك رفتار غيرعقلايي و غيرايراني به تقليد از بدترين ظواهر زندگي يك عده غيرهم*وطن دست زده*ايم. رپ*خوان*ها معمولاً لباس*هاي گشاد مي*پوشند.

شلوار گشاد با جيب*هاي فراوان، يك ركابي بسكتبال كه بر روي تي*شرتي ساده پوشيده مي*شود و كلاهي كه يا تا آخرين حد پايين آمده و يا كج قرار گرفته است.

گردنبندي بزرگ كه حتي ممكن است گردنشان را خم كند. از ديگر زلم زيمبوهاي آويزان به آن*هاست رپرها معمولا در راه رفتن هم سر و دستشان را تكان مي*دهند و زير لب شعرهايي را زمزمه مي*كنند.

شما شايد در خيابان افرادي را ديده باشيد كه كلاه خاصي بر سر دارند و با رفتارشان جماعتي را به خود مشغول كرده*اند. يكي مي*خندد، يكي تعجب مي*كند و بعضي*ها سر تكان مي*دهند. اين*ها همان دوستاني هستند كه راه رفتن خودشان را فراموش كرده*اند.

اين تيپ از رپ*خوان*ها در حال افزايش*اند، با فرهنگي آمريكايي كه هيچ سنخيتي با زندگي ما ندارد. آن*ها براي جلب توجه و نشان دادن رپ*خوان بودنشان معمولا در حال درگيري*اند. براي هر حادثة كوچكي دعوا به راه مي*اندازند و قمه*هاي آماده را از غلاف بيرون مي*كشند.

متأسفانه تعداد زيادي از رپرهاي مشهور پرشين رپ، به انواع و اقسام مواد روان گردان و اعتيادآور وابسته*اند و با افتخار از اين مواد در تكست*ها سخن مي*گويند. اما در اين ميان هنوز رپرهاي پاكي پيدا مي*شوند كه مجدانه براي رسيدن به استانداردهاي دريافت مجوز، تلاش مي*كنند.

آن*ها موجب شده*اند كه سيما نيز در برخي برنامه*هايش، حداقل براي تفنن از آهنگ*هاي رپ استفاده كند. همان*طور كه در سريال«متهم*گريخت» آهنگي با صداي رضا عطاران را در اين سبك شنيديم.

در جشنواره امسال نيز تيتراژ پاياني فيلم «خط ممتد» به كارگرداني ماني تارخ، شعري رپ و با مضمون اجتماعي بود.

شركت*هاي زيرزميني: به تازگي دو شركت كه توسط رپرهاي جوان اداره مي*شوند، تصميم به پخش و فروش زيرزميني آلبوم*هاي رپ گرفته*اند. شركت ديوار يكي از آن*هاست، اين شركت،«راديوي اينترنتي» با همين نام را هر هفته براي دانلود در سايتش قرار مي*دهد.

اين شركت، علاوه بر مصاحبه با رپرها در انجمن*هايي به آموزش تكست*نويسي و بيت سازي نيز مشغول است و كارشناسان آن به تحليل موسيقي*هاي منتشره و امتيازدهي به آنان مي*پردازند