Iran-U.S.A

[Rasputin]

[Rasputin]

نامه محمود احمدی نژاد به جورج بوش رئيس جمهور آمريکا در شرايطی که دو کشور از ۲۷ سال پيش رابطه ای با هم ندارند، حيرت ناظران سياسی را برانگيخت.
به گفته فرانسيس هريسون خبرنگار بی بی سی در تهران، نامه هرچه باشد از اين نظر اهميت دارد که پس از نزديک سه دهه عدم ارتباط، عملا نوعی رابطه را ميان دو کشور آغاز کرده است.

به نظر خبرنگار بی بی سی اين اقدامی شجاعانه از جانب آقای احمدی نژاد بوده است، درست در شرايطی که کشورهای غربی تلاش دارند چين و شوروی را به اتخاذ اقدامی عليه ايران قانع سازند.

آقای احمدی نژاد نشان داده است که حاضر است برای جلوگيری از درگيری مستقيم به خاطر مناقشه هسته ای، به هر اقدامی دست بزند و با هر مقامی ديدار و گفتگو کند.

سابقه قطع روابط دو کشور

پس از پيروزی انقلاب اسلامی در ايران، هواداران انقلابی آيت الله خمينی آمريکا را حامی اصلی حکومت محمد رضا شاه پهلوی و دشمن شماره يک مردم ايران می دانستند.

چند ماه پس از انقلاب، دولت آمريکا به شاه ايران که بيمار بود، اجازه داد برای درمان به آن کشور برود. اين رويداد خشم انقلابيون ايرانی را برانگيخت.

عده ای از دانشجويان که خود را "دانشجويان پيرو خط امام" خواندند، در ۴ نوامبر ۱۹۷۹ از ديوار به سفارت ايالات متحده در تهران حمله بردند و سفارتخانه را اشغال کردند.

آنها ۶۶ کارمند سفارت را به گروگان گرفتند. چند روز بعد ۱۴ نفر را آزاد کردند اما ۵۲ کارمند سفارت را به مدت ۴۴۴ روز در اسارت نگاه داشتند.

اين اقدام که در عرف بين المللی غيرمقبول بود، در آمريکا به تضعيف دولت جيمی کارتر منجر شد و پيروزی رقيب او رونالد ريگان را در انتخابات رياست جمهوری تسهيل کرد.

دولت ايران در ۲۰ ژانويه سال ۱۹۸۱ تمام گروگانها را آزاد کرد.

در واکنش به گروگانگيری، دولت آمريکا ميلياردها دلار دارايی ايران در بانکهای آمريکايی را ضبط کرد و به رابطه دو کشور پايان داد.

از آن زمان دو کشور هيچگونه رابطه رسمی با هم نداشته اند و دولت سويس به عنوان رابط و حافظ منافع دو کشور عمل کرده است.

در زمان دولت اصلاح طلب محمد خاتمی از دو سو تلاش هايی برای برقراری روابط ديده شد، اما به نتيجه عملی منجر نشد.

از زمان رياست جمهوری محمود احمدی نژاد لحن ضدآمريکايی در سياست خارجی ايران شدت گرفته است

[donsaeid]

گزارشي از نقض حقوق بشر توسط دولت آمريكا



دولت آمريكا به دليل نقض حقوق بشر به بهانه مبارزه با تروريسم و اعمال شكنجه با محكوميت گسترده جهاني روبهرو شده است.

آمريكا در ساليان گذشته بدون توجه به كنوانسيونهاي بينالمللي دست به اقداماتي زد كه تاكنون حقوق بشر در داخل و خارج از مرزهاي اين كشور را ناديده گرفته است.

در همين زمينه دولت "جرج بوش" از سال ۲۰۰۱مجوز استفاده از روشهاي بازجويي را كه بنابر گزارش سالانه حقوق بشر وزارتامورخارجه آمريكا "شكنجه" محسوب ميشود، صادر كرد.

همچنين افراد دستگير شده كه معروف به "ارواح" بودند، تحت هيچنوع نظارتي و از جمله كميته بينالمللي صليب سرخ نيز قرار نميگرفتند.

بررسيهاي ديدهبان حقوق بشر درباره شكنجهگري آمريكا در عراق، افغانستان و گوانتانامو، نشان ميدهد كه دستكم ۶۰۰نظامي و غيرنظامي آمريكايي در مواردي از بدرفتاري يا قتل زندانيان دست داشتند.

بنابر گزارش رسانههاي خارجي، در چند سال گذشته در زندانهاي نيروهاي آمريكايي در افغانستان، بازجويان انواع وسايل شكنجه جهت گرفتن اقرار از زندانيان افغان را مورد استفاده قرار داده و موجب مرگ تعدادي از آنها شدند.

كاربرد گسترده شكنجه از سوي نظاميان آمريكايي نخستين بار با عكسهاي يادگاري نظاميان اين كشور با قربانيان شكنجه در زندان ابوغريب بغداد در سال ۲۰۰۴فاش شد.

در آن زمان، نظاميان شكنجهگر آمريكايي اعلام كردند در چارچوب دستورات مقامات نظامي و سازمان جاسوسي آمريكا براي گرفتن اعتراف، مردان، جوانان و حتي زنان عراقي را تحت انواع شكنجههاي جسمي و جنسي قرار دادهاند.

از ميان ۹۴مورد سواستفاده جنسي كه توسط دفتر بازرسي كل ارتش آمريكا در عراق مورد تاييد قرار گرفته، ۳۹نفر كشته شدند كه قتل ۲۰نفر آنها ثبت شده است.

همچنين حداقل تعداد ۱۰۷كودك در هفت زندان و از جمله زندان ابوغريب در حبس بسر ميبرند كه تعدادي از اين كودكان مورد سواستفاده جنسي قرار گرفته و حتي به دختربچهها نيز تجاوز شده است.

اين افراد اجازه تماس با خانواده خود را ندارند و مدت حبس و زمان محاكمه آنان نيز مشخص نيست.

با وجود بركناري چند ژنرال آمريكايي در عراق و از جمله يك نظامي زن كه كاربرد شكنجهها در زير مجموعه وي در زندان ابوغريب صورت گرفته بود، دولت آمريكا حاضر به پاسخگويي نشد.

پس از افشاي اين اطلاعات، انتشار خبر وجود زندانهاي متعدد سيا در خارج از مرزهاي اين كشور بويژه اروپاي شرقي براي انتقال غيرقانوني و مخفيانه متهمان تروريستي از فضاي كشورهاي مختلف، گروههاي حقوق بشر را وادار كرد تا از سازمان ملل بخواهند به واكنش سريع دست زند.

سازمان "عفو بينالملل" خواستار توقف كامل پرواز هواپيماهاي مخفي آمريكايي حامل متهمان خارجي به كشورهاي مختلف جهان شد.

اين سازمان مدافع حقوق بشر كه مقر اصلي آن در لندن است با انتشار گزارشي با عنوان "پايينتر از رادار، پروازهاي مخفي براي شكنجه و ناپديد كردن"، خواستار انجام يك تحقيق مستقل بينالمللي درباره پروازهاي مخفي هواپيماهاي سازمان سيا و بازجويي از متهمان در كشورهاي مختلف به ويژه انگليس شد.

عفو بينالملل اعلام كرد: "اينگونه اقدامات غيرانساني سازمان سيا بايد سريعا متوقف و از اعزام متهمان به كشورهايي كه شكنجه در آنها جاري است، خودداري شود".

در همين شرايط كميته مبارزه با استفاده از شكنجه سازمان ملل، روز جمعه پانزدهم ارديبهشت ماه امسال بررسيهاي رسمي خود را در رابطه با پيشينه شكنجهگري آمريكا به بهانه جنگ واشنگتن با تروريسم آغاز كرد.

كميته مبارزه با شكنجه سازمان ملل، متشكل از ۱۰كارشناس حقوقي است كه به سوابق ۱۴۱كشور عضو كنوانسيون مبارزه با شكنجه رسيدگي ميكند.

"ايرنه خان" دبيركل عفو بينالملل نيز پيش از اين اعلام كرده، نتيجه سياست "جرج بوش" رييس جمهوري آمريكا، شكل قديمي از موارد نقض حقوق بشر ازجمله شكنجه، دستگيريهاي خودسرانه، مفقودشدن ناگهاني انسانها است.

وي افزود:حتي انتقال محرمانه زندانيان سازمان اطلاعات مركزي آمريكا(سيا) از طريق كشورهاي اروپايي نيز بخشي از يك سيستم مخفيانه براي دستگيريهاي غيرقانوني و رفتارهاي ضدانساني است.

"جنيفر داسكال" مدير پشتيباني سازمان ديدهبان حقوق بشر (هيومن رايتس واچ) در همين رابطه به خبرگزاري فرانسه گفت:اين نخستين بار است كه آمريكا بايد درباره سوابق خود پس از جنگي كه در پي حملات ۱۱سپتامبر عليه تروريسم آغاز كرد، در سطح بينالمللي پاسخگو باشد.

"آنتونيو گوترس" كميسر پناهندگان سازمان ملل نيز اعتقاد دارد كه برنامه "جنگ با تروريسم" به رهبري آمريكا، عامل اصلي تشديد آوارگي و موج مهاجرت در سطح جهان شده است.

همچنين "كورت جورينگ" از سازمان عفو بينالملل نيز گفت: دولت آمريكا نه تنها در اقدام براي ريشهكن كردن شكنجه كوتاهي و قصور ميكند بلكه عملا در حال ايجاد شرايطي است كه شكنجه و ساير بدرفتاريهاي افزايش يابد.

"اكملالدين احساناوغلو" دبيركل تركيهاي سازمان كنفرانس اسلامي هم سوم ارديبهشت ماه جاري با انتقاد از "نقض جدي حقوق بشر و كنوانسيون ژنو كه آمريكا در لواي مبارزه با تروريسم مرتكب ميشود"، گفت: "حوادث زندان ابوغريب در عراق، كشتار غيرنظاميان در اشغال خاك عراق و مناظر غيرانساني در زندان گوانتانامو، اعتبار آمريكا را نزد كشورهاي اسلامي و عربي به شدت خدشهدار كرد."
در همين حال ناظران و كارشناسان سياسي اعتقاد دارند كه درصورت برگزار شدن دادگاه صالحه براي رسيدگي به جرايم و نقض حقوق بشر در داخل و خارج آمريكا، پروندههاي سنگيني براي دولتمردان واشنگتن تشكيل خواهد شد.

يك صاحبنظر آمريكايي در اين رابطه تاكيد كرد كه بوش بايد به جرم تجاوز به حقوق بشر در "دادگاه جنايي بينالمللي" محاكمه شود.

پرفسور "پل گوردن لوران" به روزنامه "الخبر" الجزاير گفت: دولت آمريكا كه متهم به تعدي به حقوق بشر است، بايد در اين دادگاه محاكمه شود.

[donsaeid]

چكيده:

به گواه آمار رسمي و مطالعات متعدد، نه تنها سال به سال ميزان خشونت بين جوانان آمريكايي افزوده ميشود بلكه سال به سال از سن مرتكبين و قربانيان اينگونه خشونتها كاسته ميشود.

از نكات قابل تأمل، افزايش خشونت در بين دختران ميباشد كه با رشدي چشمگير در سالهاي اخير روبرو بوده است.




نگاهي به آمار رسمي منتشر شده، شاهدي بر اين مدعاست:



در عرض هر دو روز، يازده كودك بر اثر خشونتهاي خانوادگي توسط والدين و اولياي خود از پاي در ميآيند.

25% جوانان 15 و 16 ساله، قربانيان غيرجنسي و 8% آنها قربانيان خشونتهاي جنسي هستند.



اسلحه و جوانان

آمارهاي مرتبط با اسلحه نيز قابل توجه است؛ بنابه اينگونه آمار :

ايالات متحده از بيشترين مرگ ناشي از اسلحه در بين كودكان و نوجوانان 14- 11 ساله در بين كشورهاي صنعتي برخوردار است كه اين ميزان حدود 12 برابر بيش از ميزان اينگونه مرگ و ميرها در مجموع 25 كشور ميباشد.

هر دو ساعت يك كودك در ايالات متحده با اسلحه كشته ميشود.

چهار قتل از هر پنج قتل صورت پذيرفته در بين جوانان، ناشي از استفاده از اسلحه است.

حوادث ناشي از اسلحه، پنجمين عامل اصلي مرگ و مير تصادفي در بين كودكان زير چهارده سال بوده است.



88% كودكاني كه در شليكهاي ناخواسته مجروح و يا به قتل ميرسند، در خانههاي خود و يا در خانه اقوام و دوستان خود با اين حوادث روبرو ميشوند.

يك پنجم دبيرستانيها در بررسيها اعلام كردهاند كه در ماه قبل از اين بررسي، اسلحه به مدرسه آوردهاند.





برآوردها بيانگر آن است كه 2/1 ميليون دانشآموز ابتدايي، در منازل خود به اسلحه دسترسي آسان دارند.

14% جوانان هم اعلام كردهاند كه يا خود در درگيريهاي مسلحانه شركت داشتهاند و يا شاهد اين نوع درگيرها بودهاند.

بازار اسلحههاي اسباب بازي در اين كشور، فروشي حدود 186 ميليون دلار دارد كه اين رقم بيانگر آن است كه 55 ميليون اسلحه اسباب بازي و لوازم جانبي آن به بازارهاي اين كشور عرضه ميشود.


خودكشي

خودكشي سومين عامل مرگ و مير در بين نوجوانان و جوانان آمريكايي محسوب ميشود كه مهمترين ابزار آن اسلحه است؛ به عبارت دقيقتر 60% خودكشيها در بين اين طبقه با اسلحه صورت مي پذيرد.



21% دبيرستانيهاي آمريكايي اعلام كردهاند كه خودكشي، سخت ذهنشان را مشغول كرده است.16% ديگر هم گفتهاند كه براي آن نقشهاي در ذهن دارندو 7/7% هم در سال قبل از تحقيق دست به اين عمل زدهاند.

نوجواناني كه دسترسي آساني به اسلحه در منازل خود دارند، علاوه بر خشونت طلبي بيشتر، بيش از ديگران به فكر خودكشي هستند. تقريباً 25% جوانان اعلام كردهاند كه در منازلشان به اسلحه دسترسي آسان دارند.



دختران و خشونت



به طور كلي ميزان سوء استفاده در بين دختران، سه برابر پسران است.

قربانيان اين سوء استفاده ها هم عمدتاً دختران كودك و يا نوجوان هستند. طبق بررسيها 60% اين تجاوزات جنسي، پيش از 18 سالگي و 29% آن پيش از 11 سالگي است.درحالي كه افزايش ميزان جرم در بين پسران، نسبت به دهههاي قبل با رشد 67 درصدي همراه بوده، اين ميزان در بين دختران 125% رشد داشته است.

باندهاي تبهكار و گسترش خشونت

[~:YaaS:~]

i vOtEd .. !


Iran dOeSn't nEed tO havE anykind Of reLationShip with AmEriCa ..

AmEriCa LazEm dOr baShE az Iran ..

[Rasputin]

US rejects Iran's first letter in 27 years after it ducks nuclear issue

Mahmoud Ahmadinejad, the Iranian president, sent a letter yesterday to George Bush - the first such communication for 27 years - offering an analysis of global issues and "new ways of getting out of the current delicate situation in the world".
The US last night rejected the letter as having no relevance. A US state department spokesman said: "Nothing in the letter addresses the issues on the table between Iran and the world, whether on the nuclear issue, terrorism or human rights."

He added: "Instead, it is a broad historical, philosophical exposition."
The 18-page letter, which did not directly mention the nuclear dispute but ranges over issues such as the Israeli-Palestinian conflict, came as the foreign ministers of the US, Britain, France, Germany, Russia and China met in New York to discuss tabling a United Nations security council resolution against Iran.

The meeting marked the international debut of Margaret Beckett, the new foreign secretary. She met Condoleezza Rice, the US secretary of state, for a one-on-one at the Waldorf hotel before sitting down to dinner with representatives from France, Germany, Russia and China.

After meeting Ms Rice, Mrs Beckett made her first public comment as foreign secretary: "I am delighted to be here." She said she had heard so much about Ms Rice from her predecessor, Jack Straw, who enjoyed a strong rapport with his US counterpart, that "I feel as if I know you already". Ms Rice said they had compared backgrounds and how they had risen to their present positions in politics.

Mrs Beckett, still getting up to speed, had no public comment on Iran, while Ms Rice reiterated that the international community had to send a clear message that it could not develop a nuclear weapon.

Security council members are considering a British-French resolution, backed by the US, threatening punitive measures unless Iran abandons uranium enrichment. The west suspects the processing is aimed at making a bomb, but Tehran denies this.

Mr Ahmadinejad's letter was the first official communication from an Iranian president to his US counterpart since the 1979 Islamic revolution and the Tehran embassy siege, when 52 US diplomats were held hostage for 14 months.

Iranian officials would not give details of the contents of the letter, delivered through the Swiss embassy in Tehran, which handles US interests. A government spokesman, Gholam Hossein Elham, said: "He has given an analysis of the current world situation, and of new ways of getting out of the current delicate situation."

The letter's disclosure came a day after Iran's parliament wrote to the UN secretary-general, Kofi Annan, threatening withdrawal from the nuclear non-proliferation treaty (NPT) if the security council adopts a resolution allowing for economic sanctions or military action.

[Pesar_IroonI]

man migam in amrikaia ahmaghand vali relation dashtan bahs e motafavetie az going to war.

[donsaeid]

ایران در انتظار


اقدام بيسابقه و مبتكرانه روز دوشنبه دكتر "محمود احمدينژاد" رييس جمهوري ايران در ارسال نامه مستقيم به "جرج بوش" رييس جمهوري آمريكا، جهانيان را حيرتزده كرد.

اكثر رسانههاي بينالمللي انتشار خبر ارسال نامه از سوي دكتر احمدينژاد به رييس جمهوري آمريكا كه در طول ۲۷سال پس از انقلاب اسلامي ايران براي نخستين بار صورت گرفت، در صدر اخبار خود قرار دادند.

در شرايطي كه آمريكا و همپيمانان اروپايياش سعي دارند ايران را مخل امنيت و صلح جهاني معرفي كنند، نامه رييس جمهوري ايران كه از آموزههاي ديني، اخلاقي و منطقي الهام گرفته است، براي رفع نگراني جامعه بينالمللي از يكجانبهگرايي آمريكا و نشان دادن حسن نيت ايران خطاب به بوش ارسال شد.

برخلاف آنكه برخي تلاش دارند نامه يادشده را عقب نشيني ايران از مواضع اصولي خود قلمداد كنند، انتشار متن آن نشان داد كه رييس جمهور ايران با استعانت از زبان منطق و استدلال توصيههايي به رييس جمهوري آمريكا كرده و بر مواضع اصولي ايران نيز همانند گذشته تاكيد نموده است .

محور مهم ديگري كه اين نامه حاوي آن است، اين است كه رييس جمهوري ايران فارغ از ديدگاهها و تعاملات سياسي، مشكلات پيش روي جامعه بشري را به صراحت و به زبان ساده بيان كرده و راه جديدي را براي گفت و گو درباره مسايل جهاني در مقابل زمامداران آمريكا قرار داده است .

اگرچه هنوز ايران در انتظار پاسخ رسمي رييس جمهوري آمريكا به نامه دكتر احمدي نژاد است، اما برخي مقامات كاخ سفيد واكنش شتابزده و تامل برانگيزي در خصوص اين نامه نشان دادهاند، بطوري كه برخي از كارشناسان كه ماهيت هيات حاكمه آمريكا را بخوبي ميشناسند، بر اين اعتقادند، با سياستي مقامات اين كشور در پيش گرفتهاند، رويكرد به برقراري صلح و آرامش در جهان توسط آنان بعيد به نظر ميرسد.

به اعتقاد اين كارشناسان، منافع حزب جمهوريخواه آمريكا در گرو ايجاد بحرانها و جنگهاي گوناگون در جهان است، زيرا ايجاد تشويش و نگراني در جامعه بينالملل سود سرشاري از فروش سلاح و مهمات و ديگر ادوات جنگي نصيب سرمايهداران آمريكايي ميكند، درحاليكه در صورت وجود صلح در جهان باعث تعطيلي كارخانههاي عظيم اسلحهسازي اين كشور ميشود.

در اين ميان به نظر ميرسد، مردم آمريكا به ويژه مذهبيون اين كشور برخلاف مقامات آن، محتوي اين نامه را بدور از غبار تبليغاتي بخوبي درك كرده و خواهند كرد، زيرا آنان از عواقب بروز جنگ و ناآرامي در جهان كه به نوعي واشنگتن در آنها دخالت دارد، بسيار نگران هستند ، بطوري كه آنان مخالفتهاي خود را با برپايي تظاهرات مختلف و در نظرسنجيهاي انجام شده و همچنين ساير روشها، نشان دادهاند.

در اينباره شبكه تلويزيوني سي.ان.ان. آمريكا اعلام كرد كه براساس نظرسنجي جديد، ميزان مخالفت مردم آمريكا با عملكرد بوش به ۵۸درصد رسيده است.

براساس اين نظرسنجي كه نتايج آن روز دوشنبه هيجدهم ارديبهشت ماه منتشر شد، ميزان حمايتهاي مردم آمريكا از سياستهاي بوش از ۳۷درصد درهفته گذشته به ۳۴درصد درهفته جاري كاهش يافته است.

اين شرايط نشان ميدهد كه مردم آمريكا از سياستهاي جنگطلبانه جرج بوش خسته شدهاند، زيرا هزينههاي گزاف دو جنگ گذشته از محل مالياتهاي آنان تامين شده و هيچ دستاوردي هم براي اين كشور در پي نداشته است .

در چنين شرايطي انتشار نامه احمدي نژاد به جرج بوش بيش از مردم ديگر نقاط جهان، مردم آمريكا را خرسند خواهد كرد.

كارشناسان سياسي ابراز عقيده كردند كه اگر جرج بوش و مشاوران وي با تامل بيشتري محتواي اين نامه را مطالعه كنند، آنگاه در مييابند كه توصيه هاي رييس جمهوري ايران بيش از همه صلاح آنها را نشان ميدهد. ولي به نظر ميرسد مقامات آمريكا در يك اقدام هماهنگ براي برون رفت از آثار سياسي و رواني اين نامه تلاش ميكنند.

در همين زمينه خبرگزاري فرانسه روز سهشنبه به نقل از كاخ سفيد گزارش داد كه، آمريكا هيچ پاسخ رسمي و كتبي براي نامه ارسالي "محمود احمدينژاد" به "جرج بوش" ندارد.

اين خبرگزاري به نقل از "فردريك جونز" سخنگوي شوراي امنيت ملي آمريكا اعلام كرد كه وي با اشاره به اظهارات گوناگون مقامات آمريكايي از جمله "كاندوليزا رايس" وزير خارجه اين كشور گفته است كه ما قبلا پاسخ خود را دادهايم."
هرچند اظهارات پراكنده مقامات آمريكايي در عرف ديپلماسي و مناسبات بينالمللي پاسخ نامه رييس جمهوري ايران تلقي نميشود، افكار عمومي جهان در انتظار پاسخ منطقي جرج بوش هستند.

[donsaeid]

'رهپويان صلح' وارد ايران شدند



يک گروه از شهروندان آمريکايی و بريتانيایی وارد تهران شده و هدف از سفر خود را تلاش برای جلوگيری از وقوع درگيری احتمالی بر سر بحران هسته ای ايران اعلام داشته اند.
اعضای اين گروه، متشکل از بيست و دو شهروند آمريکايی و يک شهروند بريتانيايی از مذاهب و فرقه های مختلف، از سوی موسسه آمريکايی موسوم به رهپويان صلح Fellowship of Reconciliation عازم ايران شده اند و به گفته خبرنگار بی بی سی، هنگام ورود به فرودگاه از سوی هيچ مقام ايرانی مورد استقبال قرار نگرفتند.
اين بزرگترين هيات از شهروندان آمريکايی است که در سال های اخير به تهران سفر کرده است و به گفته ديو رابينسون، رييس نهضت ملی کاتوليک آمريکا و از اعضای اين هيات، هدف از اين سفر تلاش برای ايجاد تفاهم بين مردم ايران و آمريکاست.
وی گفته است که به اين ترتيب، می توان کوشيد از اقداماتی از سوی دو دولت که ممکن است دو ملت را به سوی درگيری سوق دهد جلوگيری کرد.
آقای رابينسون معتقد است که با آشنايی نزديک با ايران اين گروه قادر خواهد بود مانع از آن شود که آمريکاييان به طور چشم بسته تبليغات جاری در مورد پليد جلوه دادن ايران را قبول کنند.
سفر رهپويان صلح به ايران ظاهرا ده يا دوازده روز به طول می انجامد و طی آن، اين گروه در نظر دارد در تلاش برای کاستن از شکاف کنونی بين ايرانيان و آمريکاييان، با رهبران سازمان های غير دولتی، شخصيت های مذهبی و افراد عادی جامعه ديدار کند.
اعضای گروه گفته اند که با انتقال هزاران پيام دوستی شخصی از سوی آمريکاييان اميدوارند از آنچه که خطر حرکت به سوی وضع تحريم عليه ايران و حتی بروز جنگ می دانند جلوگيری کنند.
انجمن رهپويان صلح در سايت خود به زبان انگليسی گفته است که سفر اعضای اين گروه به تهران در اجرای بخشی از تعهد هميشگی آن به تلاش برای استقرار صلح، عدالت و حل و فصل اختلافات از راه های مسالمت آميز صورت می گيرد.
اين گروه خود را قديمی ترين جنبش حمايت از صلح با مشارکت پيروان مذاهب گوناگون خوانده و تاريخ تاسيس آن را سال 1914 اعلام می دارد و با قرار دادن اطلاعيه ای به زبان فارسی در سايت خود، به اظهار نظر در مورد بحران هسته ای ايران پرداخته است.
مقامات ايرانی هنوز نسبت به سفر رهپويان صلح به ايران اظهار نظری نکرده اند اما روزنامه رسالت در مطلبی با عنوان سفر مشکوک از سفر بيست و دو آمريکايی صلح طلب به ايران نوشت که در آستانه صدور قطعنامه شورای امنيت سازمان ملل در مورد ايران، گروهی از آمريکاييان صلح طلب عازم ايران شدند تا از نزديک با مردم ايران و آداب و رسوم آنها آشنا شوند.

[Rasputin]

[Rasputin]

The choice

To resolve this dilemma, granted that war is not the ultimate objective, the duality of Washington's Iran policy must be made more refined.

As ideologically unattractive as multilateral talks with Iran may appear to the Bush White House, it must be recognised that the no-diplomacy policy has only aggravated the situation and made the chance of attaining Washington's policy objectives less likely. During this period, Iran has aggressively pursued nuclear technology and decreased Washington's manoeuvreability.

Indeed, if Washington had joined European Union states (Britain, France and Germany, the "EU3") in its negotiations with Iran from October 2003, Iran would likely not be enriching uranium today.

If the no-diplomacy policy is further pursued, Tehran will be gifted more time to present Washington with a nuclear fait accompli, which will leave the US in a much weaker position to change the dynamics of the nuclear stand-off and to promote democracy in Iran.

Opponents of multilateral talks have failed to present a compelling case for their position – instead, they tend to present the very problem sought to be resolved as an argument for not pursuing the most obvious solution.

Invoking Iran's aggressive rhetoric, its nuclear programme, theocratic nature or influence in Iraq as arguments not to join multilateral talks is self-defeating, as America's experience with Iran over the last few years has shown. Since other policy options have proven unsuccessful and since the stated preference is not to start a war, multilateral talks should be pursued precisely because that is the most likely way to resolve Washington's problems with Iran's rhetoric, its nuclear programme, its influence in Iraq and its lack of democracy.

Joining multilateral talks with Iran should neither be seen as a reward nor a concession. It is simply an appropriate policy modification put in place in order to successfully obtain the objectives of non-proliferation and democratisation in Iran.

If talks are not pursued, Washington risks trapping itself in a situation in which military action will be its only remaining option. That does not mean that war is inevitable, however. Diplomacy can still be given a chance. But forsaking diplomacy is increasingly tantamount to choosing war.

[Rasputin]

War must be avoided

Ahmadinezhad's letter is most significant
However, the very fact that the hard-line Iranian president who had declared only a short time ago that there was no need to talk to the United States has decided to take this unusual step is of enormous significance, at least as a reflection of Iran's internal politics. This is the first time in more than a quarter century since the Islamic revolution that the Iranians have broken the taboo of directly communicating to US officials. If the wiser heads in Washington decide to take the letter more seriously and use it as an opening shot in more detailed and substantial communications between the two countries, it could usher in a new era in Iran-US relations.

Prior to this communication, the relationship between the United States and Iran had hit a new low. Both President George Bush and Secretary of State Condoleezza Rice have indicated that 'all options' are on the table in order to prevent Iran's alleged nuclear weapons program. There have been many authoritative reports that some hawkish members of the US Administration are even contemplating the use of tactical nuclear weapons to destroy Iran's underground nuclear facilities.

For its part, Iran has denied that it has a weapons program and has also intensified its rhetoric, vowing that any attack on her nuclear sites would receive a firm response. Iran's envoy at the United Nations Mohammad Javad Zarif in a letter to the UN Secretary General Kofi Annan has condemned American officials "for their illegitimate and open threats to use force against the Islamic republic of Iran".

After many years of efforts by the United States and Israel to refer Iran's nuclear file to the Security Council, and two and a half years of efforts by the EU-3 (Britain, France and Germany) to find a diplomatic solution to the problem through negotiations, the board of governors of the International Atomic Energy Agency reported Iran's file to the Security Council on 8th March 2006. However, that was the easy part.

The real difficulty is to decide what to do now that the Security Council is in charge of Iran's file. Iran was given a further one month to put an end to her uranium enrichment, but Iran intensified her efforts and enriched uranium to 3.6 percent, sufficient for fuel to produce energy. In its latest report, the Managing Director of the IAEA Muhammad ElBradei has confirmed that Iran's claim to have enriched uranium was not an empty boast. Meanwhile, the representatives of the five permanent members of the Security Council plus Germany meeting in Paris on 1st May failed to reach agreement, and the draft resolution tabled by the United States, Britain and France has been rejected by Russia and China. The talks on 6th May on a draft resolution under Chapter VII of the UN Charter also ended without agreement, as did the meeting of the foreign ministers of the five permanent members of the Security Council in New York on 8th May.

While the United States, Britain, France and Germany are calling for sanctions to be imposed on Iran, Russia and China have argued that there is no sign that Iran is pursuing a nuclear weapons program and, therefore, sanctions would be inappropriate. They have advocated returning Iran's file to the IAEA to ensure that inspections continue and that there will be no diversion from a peaceful program. The US envoy at the United Nations has pointed out that if the Security Council cannot reach agreement about imposing sanctions on Iran America and her allies would act outside the United Nations framework. Even the vague possibility of such measures has already sent the oil price to above $74.00 a barrel and it would definitely go through the roof if any sanctions or an attack on Iran materialised.

War must be avoided
Before jumping to yet another disastrous war in the volatile Persian Gulf region, it is necessary to weigh all the options and to see if there is a more realistic way of resolving the dispute. Given the American preoccupation in Iraq and Afghanistan a full-scale invasion of Iran, which would require hundreds of thousands of troops and hundreds of billions of dollars of expenditure, is beyond the realm of possibility. However, it is argued that the US could launch an aerial and naval attack on Iran's suspected nuclear sites and delay Iran's program by a number of years. The best case scenario for such an attack would be that thousands - most probably tens of thousands - of Iranians would be killed, US's image in the Islamic world and beyond would be further damaged and the outcome of the raid would be uncertain.

The worst case scenario is too horrible to contemplate. It is absolutely certain that the Iranians - even the opponents of the present regime who could be counted on as the West's best friends - would fall behind the regime and any prospect of democratic reform in Iran would be put back by many years. Worse still, the Iranian regime is bound to retaliate not only in Iraq and Afghanistan but also against Israel and against American interests in the Persian Gulf. More than three years after the invasion of Iraq when it was alleged that Iraq's abundant oil would pay for her reconstruction and the price of oil would plummet, Iraq's oil output is still less than the pre-invasion level and oil price has not gone below $60.00 a barrel. It is difficult to remember that only a few years ago the price of oil was a quarter of what it is now.

Oil installations are very easy to sabotage and massive installations on the southern shores of the Persian Gulf provide very rich pickings. Nearly two-fifths of the world's oil exports pass through the narrow Strait of Hormuz, which is dominated by Iran. It does not require powerful missiles or sophisticated means to make shipping through that narrow Strait very risky indeed. Saddam Hussein ruled by brute force and did not enjoy any deep support among the Iraqis. Nevertheless, three years after the war, the insurgency shows no sign of abating.

Whether we like it or not, at least 10-20 percent of Iran's 70 million population fanatically supports the regime of the mullahs. In case of an attack they will wreak such havoc in the Persian Gulf and beyond that would make the Iraqi insurgency look like child's play. This is even if an attack on Iran would not drag in other powers and would not spread to the rest of the Middle East. The chaos that would ensue as the result of such an eventuality would be unimaginable. It could prove the last straw that would break the camel's back and would force the United States permanently out of the Middle East.

Given these horrendous alternatives, it is essential to look for more peaceful ways of resolving the dispute.

The history of mutual feelings of hostility
The mutual feeling of hostility between the United States and Iran runs deep, but is not something that could not be overcome with some farsighted diplomacy. After all, Iran was America's chief ally in the Middle East under the shah. With American assistance Iran had become the gendarme of the Persian Gulf and the Indian Ocean and the shah's arsenals were brimming with the most advanced American weapons.

It is often forgotten that the American Administration was helping and indeed encouraging the shah's regime to build more than 20 nuclear reactors. The Bushehr reactor, which is at the centre of dispute, was nearly completed by 1978. Iranian students constituted the largest number of foreign students in American universities for many years and there were more than 100,000 US military advisors and civilian contractors working in Iran.

The Islamic revolution put an end to all that and replaced the strongest pro-American regime in the Middle East with an intensely anti-American theocracy. The images of US diplomats taken hostage by militant Iranian students have been etched on American memory and are difficult to erase. Yet it is often forgotten that the hostage crisis did not come out of the blue. The Iranians who had the memory of US backing for the CIA-led coup that toppled Dr Mohammad Mosaddeq's nationalist government in 1953 were suspicious of the repetition of the same scenario when the shah was admitted to the United States for medical treatment. It should also be remembered that during the first year of the Islamic regime there were three unsuccessful military coups against the regime organised by the shah's former generals and his last prime minister Dr Shapur Bakhtiar, and the mullahs suspected US backing or acquiescence for those attempted coups.

While the Americans were rightly outraged by the hostage-taking episode, Iran lost a great deal as the result of that foolish act. There is some evidence that some in the United States encouraged Saddam Hussein to attack Iran to weaken the regime of the mullahs. However, even without that encouragement, in the course of the eight-year war that killed and wounded nearly a million Iranians and inflicted hundreds of billions of dollars in material loss on Iran, the United States provided a great deal of military, intelligence and financial support to the Iraqi regime. Later on, as the result of attacks on shipping in the Persian Gulf (mainly by Iraq) the United States got involved in the hostilities, which resulted in the destruction of a good part of the Iranian navy and offshore oil facilities. The United States has imposed sanctions on Iran and has studiously prevented the transfer of oil and gas resources from Central Asia and the Caucasus through Iran.

[Rasputin]

Iran's friendly gestures ignored
Nevertheless, there were short periods of co-operation between the United States and Iran. Shortly after Ayatollah Ruhollah Khomeini's death in 1989 and Saddam Hussein's invasion of Kuwait, not only Iran remained neutral in that conflict, but quietly provided a great deal of the assistance to the US-led Coalition forces, for which Iran was publicly thanked by President Bush senior. Later on, Iran sent many signals that she was ready to talk to the United States to patch up their differences. President Hashemi-Rafsanjani offered a one billion-dollar contract to an American Oil Company for oil exploration in Iran, as a friendly gesture.

However, while all other countries that provided assistance to the anti-Saddam coalition were rewarded, the US response to Iran's friendly overtures was the 'dual containment policy', followed by Iran-Libya Sanctions Act which is still in force. Under President Mohammad Khatami's reformist government, Iran continued its friendly signals to remove 'the wall of mistrust' that had been created between the two countries.

With his proposal of 'dialogue of civilisations' and 'détente' in relations with the West he tried very hard to initiate a new chapter of relationship with the United States. After the 9/11 terrorist acts there were spontaneous candlelight vigils by thousands of Iranians, and President Khatami expressed his condolences to the "great American nation."

Once again, these initiatives were responded to with the 'Axis of Evil' speech, designating Iran as a member of the improbable axis with her long-time enemy Iraq and North Korea with which she had very little contact.

U.S. concerns - and new demands
For her part, the United States has a number of major concerns regarding Iran. She accuses Iran of terrorism, due to Iran's support for militant Lebanese and Palestinian groups that are hostile to Israel. She rightly criticises the human rights record of the Iranian regime, and she is also opposed to Iran's nuclear program that she suspects is aimed at acquiring nuclear weapons. The United States also has some concern with Iran's role in Iraq.

On the one hand, she criticises Iran for having undue influence in the Iraqi government. On the other hand, she accuses Iran of assisting the insurgents. The two assertions are contradictory. The truth is that both Iran and the United States have common interests in Iraq and Afghanistan. Both of them know that stability in those countries would serve their long-term interests.

At the time when the United States was supporting the Taliban through Pakistan, Iran was supporting the Northern Alliance, many of whose leaders had to take refuge in Iran. Yet after the terrorist attacks on 9/11 the United States had to rely on the help of the same Northern Alliance fighters to topple the Taliban. Yet no sooner had America established her position in Afghanistan that she demanded that Iran should cut off all relations with her former allies who were now members of the new US-installed government.

When the United States was supporting Saddam Hussein during his long war with Iran, Iran had given refuge to the Iraqi opposition figures in the Supreme Council for the Islamic Revolution in Iraq [SCIRI] and Badr Brigade; the same forces that the United States used to topple Saddam Hussein. However, now she is calling on the same leaders to cut off their links with Iran and is accusing Iran of meddling in Iraqi affairs. For a number of years Iran has been supporting the Hizbullah in Lebanon that has now become a part of the political structure in that country, and HAMAS that has formed the new government in Palestine.

No doubt when America finds it convenient to establish links with those two groups to bring them into the political process, she will call on Iran to cut off her links with them.

Why dialog and negotiations must be stepped up and broadened
Although it is easy to engage in mutual demonisation, the issues involved in Iran-US relations are far too complex to be easily dismissed. The only way to resolve those differences is through meaningful dialog and negotiation. For two years the United States relied on the EU-3 to act as a proxy to continue negotiations with Iran. In her talks with the EU3 Iran agreed voluntarily to suspend uranium enrichment in return for meaningful concessions from the West. The three European countries made a number of minor concessions, including the sale of aircraft spare parts and facilitating Iran's membership in the World Trade Organisation that had been regularly vetoed by the United States.

But throughout those talks the absent United States was the proverbial elephant in the room. The EU3 had the desire but lacked the means of providing substantial concessions that Iran demanded, while the United States that possessed the means lacked the desire to do so.

Iran was hoping to get the sanctions imposed by the United States over the past quarter century lifted, having her frozen assets released and above all receive security guarantees. The EU3 could not provide any of the above, while the US Administration and Congress continued with threats of regime change and invasion.

Would you be reading this now
if it were not useful to you?
Get more quality articles in the future
After over two years of stalemate in the talks, Iran decided to resume limited enrichment activities that she had voluntarily suspended, after informing the IAEA. This provided the United States with the excuse to push for the referral of Iran to the Security Council. In his report to the IAEA in March 2006, ElBaradei stated:

"As our report earlier this month made clear, Iran continues to fulfil its obligations under the Safeguards Agreement and Additional Protocol by providing timely access to nuclear material, facilities and other locations."

After Iran's file was referred to the Security Council, ElBaradei urged caution and a return to negotiations. "Everybody is looking forward to a political settlement," Mohamed ElBaradei, the agency's director general and the most recent recipient of the Nobel Peace Prize, told reporters in Vienna at the end of the meeting on Iran. He added: "What we need at this stage is cool-headed approaches. We need for people to lower the rhetoric." He also urged that once security issues began to be discussed with Iran, "the U.S. should be engaged into a dialogue."

What ElBaradei said makes eminent sense. Given the alternatives to talks, the only sane solution to the dispute is for Iran and the United States to leave the past behind and to get engaged in substantive talks about a whole host of issues. The United States should expand the scope of the proposed talks on Iraq and should discuss the Arab-Israeli conflict, Iran's support for Hizbullah and HAMAS, the situation in Iraq and Afghanistan, the security in the Persian Gulf, the issue of sanctions and Iran's frozen assets. It is only as a part of these comprehensive talks that both sides would be willing to make substantial concessions in return for receiving meaningful compromises.

America is going to remain in the Persian Gulf for the foreseeable future. Iran understands that reality. At the same time, Iran is the largest and the most influential country in the region. This is a fact that the United States should also understand and acknowledge. It is ironic that despite the hostile rhetoric of Iranian leaders, the Iranian people are overwhelmingly pro-American, while in most other Middle Eastern countries with pro-American leaders the majority of the population is hostile to America.

The present Iranian regime is deeply unpopular with a large majority of educated and young Iranians who constitute 70 percent of the population. A military attack on Iran is the surest way to unite all the Iranians behind the regime.

Israel's security, meanwhile, would best be served by an Iranian government that is more engaged with the West than one that is isolated, or by inflicting yet one more disastrous conflict on the region.

The policy of sanctions, followed by military action and regime change has failed and is bound to fail again. The time has come for a bold initiative that would stabilise the region and would also help Iran towards greater democracy.

[donsaeid]

محمود احمدي نژاد " رييس جمهوري، در ۱۸ارديبهشت ماه نامهاي براي "جرج بوش " رييس جمهوري آمريكا ارسال كرد كه نخستين مكاتبه بين روساي جمهوري ايران و آمريكا پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران محسوب ميشود.
در اين نامه كه به سوژهاي داغ براي رسانههاي داخلي و خارجي در دو روز اخير تبديل شده احمدي نژاد با برشمردن كژيهاي سياست خارجي آمريكا، تحقيقات علمي را بخشي از حقوق اساسي ملت ايران خوانده و بر آن تاكيدكرده است.
در اين نامه با انتقاد از نظام سياسي غرب و ليبراليسم دموكراسي حاكم بر آن، درباره سوء تدبير آمريكا در سياست خارجي و سوء رفتار آن در رابطه با ملل ديگر پرسشهاي زيادي مطرح شده است.
در اين نامه به صراحت از كشتار، ناامني، قتل، غارت و اشغالگري در بسياري از نقاط جهان كه ناشي از سياستهاي سلطهطلبانه واشنگتن است، انتقاد شده است.
ارسال اين نامه و به چالش كشيدن سياست خارجي آمريكا، فرصتي است براي مرور روابط و مناسبات سياسي ايران و آمريكا در قرن بيستم كه پس از پيروزي انقلاب شكوهمند اسلامي در ايران ، به طور رسمي قطع شد.

**روابط ايران و آمريكا از اواسط قرن بيستم
روابط ايران و آمريكا از اواسط قرن بيستم تاكنون شاهد فراز و فرودهايي بوده كه نشاندهنده حركتهاي حقطلبانه ملت ايران در دفاع از آزادي و استقلال كشور و حفاظت از انقلاب شكوهمند اسلامي از يك سو و تلاشهاي بيوقفه شيطان بزرگ با هدف سلطه بر سرزمين ايران و براندازي نظام مقدس جمهوري اسلامي از سوي ديگر است.
در تمام اين دوران دولتمردان آمريكايي از دشمنيهاي خود با ملت ايران و آرمانهاي والاي آنان دست برنداشته و به اقدامات مذبوحانه مختلف مبادرت ورزيدهاند كه از كودتاي ننگين ۲۸مرداد ۱۳۳۲براي براندازي حكومت ملي دكتر مصدق گرفته تا تلاش براي به زانو درآوردن جمهوري اسلامي با وارد ساختن اتهامهاي بياساس و قرار دادن ايران در محور شرارت و... را در بر ميگيرد.
بهانههاي دولتمردان آمريكايي در سالهاي اخير و وارد ساختن اتهامهاي بياساسي چون تلاش براي دستيابي به سلاحهاي كشتار جمعي، پشتيباني از اقدامهاي دهشتافكنانه در سطح بينالمللي و نقض حقوق بشر، بر جهانيان پوشيده نيست.
اين روزشمار نگاهي گذرا به روند مناسبات دو كشور به ويژه در سالهاي پس از پيروزي انقلاب اسلامي دارد و گواه آن است كه دولتمردان آمريكايي در اين دوران چه حركتها و واكنشهايي را در قبال ملت و دولت ايران داشته و چه پاسخهايي دريافت كردهاند.
نخستين مداخله مستقيم دولتمردان آمريكايي در امور داخلي ايران در دوران حكومت ملي دكتر مصدق و پس از ملي شدن صنعت نفت شكل گرفت.

** سال ۱۹۵۱
حكومت نخست وزير مليگرا "محمد مصدق " در زمان "محمد رضاپهلوي" آغاز شد. يك روز پس از ترور "علي رزم آرا " نخست وزير ايران كه طرفدار غرب بود، محمد مصدق نخست وزير جديد طرحي را براي ملي كردن داراييهاي نفتي ايران تسليم مجلس كرد. در خلال چند سال بعد مصدق كوشش كرد تا منافع خارجيان در ايران و نيز قدرت شاه را محدود كند.

** ۱۹۵۳

* كودتاي آمريكايي و بركناري مصدق
"دوايت آيزونهاور" رييس جمهوري آمريكا در اوج دوران جنگ سرد از بيم آنكه آرمانگراييهاي مليگرايانه مصدق كه از پشتيباني مردم و روحانيون با نفوذ برخوردار بود در نهايت ممكن است كه به روي كار آمدن يك حكومت سوسياليستي در ايران بينجامد، طرح يك عمليات مشترك با انگليس را تصويب كرد.
عمليات مشترك موسوم به "عمليات آژاكس" توسط آمريكا و انگليس به اجرا گذاشته شد كه هدف ساقط كردن دولت مصدق را از طريق يك كودتاي نظامي دنبال ميكرد.
در ابتدا به نظر ميرسيد كه كودتا شكست خورده و شاه از كشور خارج شد، اما پس از بروز آشوبهاي گسترده به مدد سرويسهاي اطلاعاتي انگليس و آمريكا حكومت ملي دكتر مصدق سقوط كرد و شاه دوباره به قدرت رسيد. با اين كودتاي ننگين منافع نفتي آمريكا در ايران تضمين شد، تهديد گسترش سوسياليسم از بين رفت و ارتشبد زاهدي كه رهبري كودتا را بر عهده داشت به نخست وزيري رسيد.

** ۱۹۶۳
با توصيه سياستمداران و دولتمردان آمريكايي شاه مجموعهاي از به اصطلاح اصلاحات اقتصادي و اجتماعي را با عنوان "انقلاب سفيد" و به ظاهر با هدف متجدد كردن ايران اعلام كرد.
روحانيون با صراحت به "انقلاب سفيد" اعتراض و از آن انتقاد كردند و اين امر سبب شد كه شاه با مشاوره مستشاران آمريكايي و انگليسي سركوب مخالفان را آغاز كند. " امام خميني " (ره) كه سرسختترين مخالف سياستها و برنامههاي آمريكايي شاه بود دستگير شد.
اين دستگيري به بروز تظاهرات گستردهاي انجاميد كه توسط نيروهاي امنيتي شاه (تعليم يافته از سرويسهاي اطلاعاتي غرب) سركوب شد.

** ۱۹۶۴
انتقاد آشكار امام خميني (ره ) از طرح "كاپيتولاسيون" شاه كه مصونيت سياسي به اتباع نظامي آمريكا در ايران ميبخشيد، سبب شد كه ايشان به تركيه تبعيد شود و يك سال بعد از آنجا به عراق رود و از شهر نجف قيام حقطلبانه ملت ايران و مبارزه با رژيم سرسپرده شاه را تا سال ۱۹۷۸رهبري كند.

** ۱۹۷۸-۱۹۷۹

* سقوط رژيم شاه و پيروزي انقلاب اسلامي به رهبري امام خميني (ره) انتشار مقاله توهين آميز يك روزنامه درباره امام خميني(ره) ، تظاهرات گسترده و خشونتباري را ابتدا در شهر قم و سپس در سراسر ايران به دنبال داشت. در ماه سپتامبر ۱۷) ۱۹۷۸شهريور (۱۳۵۷فاجعه "جمعه سياه" با مشاوره و همكاري نظاميان آمريكايي و اسراييلي به وقوع پيوست و شماري از طرفداران امام خميني (ره) به خاك و خون كشيده شدند. حكومت نظامي اعلام شد و بغداد كه از سوي تهران تحت فشار بود، امام خميني را مجبور به ترك عراق كرد. ايشان در پاريس مستقر شدند و هدايت جنبش ملي را با تاسيس "شوراي انقلاب اسلامي" (كه يك تشكيلات مخفي بود) تداوم بخشيدند.
در ژانويه ۱۹۷۹با تشديد نا آراميها در سراسر ايران شاه مجبور به فرار از ايران شد و در ماه فوريه امام خميني وارد تهران شد.
مبارزات مردم به رهبري امام تداوم يافت و سرانجام در ۲۲بهمن ۱۳۵۷ پيروزي انقلاب شكوهمند اسلامي تحقق يافت.

* تصرف لانه جاسوسي
دولت آمريكا با بياعتنايي به مخالفتهاي دولت انقلابي ايران در اكتبر ۱۹۷۹به شاه اجازه ورود به آمريكا براي درمان بيماري سرطان را دارد.
در چهارم نوامبر ۱۹۷۹دانشجويان مسلمان پيرو خط امام با تسخير لانه جاسوسي (سفارت آمريكا در تهران) و بازداشت ۵۲تن از ديپلماتها براي مدت ۴۴۴روز، راه را براي اقدامات خيانتآميز و مداخلات مستقيم آمريكا در امور داخلي با هدف براندازي حكومت نوپاي اسلامي، سد كردند.
"جيمي كارتر" رييس جمهوري وقت آمريكا در پاسخ به تسخير لانه جاسوسي توسط دانشجويان تحريمهاي نفتي عليه ايران و مسدود شدن داراييهاي ايران در خاك آمريكا را اعلام كرد كه اين تحريمها در سالهاي ابعاد گستردهتري يافت، اما در اراده ملت ايران خللي ايجاد نكرد.

* قطع روابط ايران و آمريكا و ماجراي طبس
شكست مذاكرات در خصوص آزادي گروگانها سبب شد كه در اوايل آوريل ۱۹۸۰جيمي كارتر رييس جمهوري آمريكا به روابط كشورش با ايران پايان دهد.
او براي نجات گروگانها با اجراي يك ماموريت فوق سري به نام عمليات "پنجه عقاب " موافقت كرد. اما مشكلات فني سه بالگرد از هشت بالگردي كه براي اجراي عمليات ماموريت داشتند به سقوط آنها در بيابانهاي طبس انجاميد. عمليات با شكست مواجه شد و هشت تن از نيروهاي نظامي آمريكا دراين ماجرا كشته شدند.

** سال ۱۹۸۰

*حمله عراق به ايران با چراغ سبز سياستمداران آمريكايي
در سپتامبر ۱۹۸۰با چراغ سبز سياستمداران آمريكايي، "صدام حسين " رييس جمهوري عراق حملات زميني و هوايي راهبردي به ايران را آغاز كرد.
جنگ عراق عليه ايران، هشت سال به طول انجاميد و در تمام اين دوران دول غربي به ويژه آمريكا همواره از عراق طرفداري كردند. جنگي كه در جريان آن صدها هزارنفر به خاك و خون كشيده شدند و بيش از يك تريليون دلار به ايران خسارت وارد كرد.

** ۱۹۸۱
پس از انجام مذاكرات فشرده و تنها دقايقي پس از آن كه"رونالد ريگان" به عنوان رييس جمهوري آمريكا سوگند ياد كرد، در ژانويه ۱۹۸۱سرانجام گروگانها آزاد شدند.

** ۱۹۸۳

* اكتبر ۱۹۸۳
در هنگامه جنگ عراق عليه ايران دولت ريگان به صورت محرمانه به اردن، عربستان سعودي، كويت و مصر اجازه داد تا سلاحهاي آمريكايي از جمله هليكوپترهاي هوآيتزر ( (Howitzersو هيو ( (Hueyو بمب به عراق انتقال دهند. ارسال اين محمولهها در نقض "قانون كنترل صدور تسليحات" صورت گرفت كه هدف از آن ياري رساندن به رژيم صدام براي ساقط كردن نظام جمهوري اسلامي و شكست ايران اسلامي در جنگ بود.

* نوامبر ۱۹۸۳
آمريكا براساس يك ابلاغيه امنيت ملي اعلام كرد: براي آن كه از شكست عراق در جنگ آن كشور عليه ايران جلوگيري كند "هركاري كه لازم باشد انجام خواهد داد."

*بيستم دسامبر ۱۹۸۳
"دونالد رامسفلد" وزير دفاع كنوني آمريكا، براي تاكيد بر دوستي و حمايت مادي دولت آمريكا از عراق در جنگ با ايران با صدام حسين ديدار كرد.
ادامه دارد

[Rasputin]

U.S. Under Pressure To Talk to Tehran

The Bush administration is facing pressure both in the United States and overseas to drop its long-standing refusal to talk directly with Iran about its nuclear program, particularly in the wake of the unusual 18-page letter sent this week to President Bush by Iran's president.

Foreign policy moderates from both parties have spoken out in recent days, including Sen. Chuck Hagel (R-Neb.), a potential GOP presidential candidate; former secretary of state Madeleine K. Albright; former national security adviser Samuel R. "Sandy" Berger; and former Middle East negotiator Dennis Ross. All have published sharply worded opinion articles questioning the administration's stance, and Albright was joined in her commentary by five former European foreign ministers who said they were told by Iranian officials in recent months that there is "widespread interest" in holding a dialogue with Washington.

Germany is one of the three European Union countries that have jointly held inconclusive talks with Tehran. German officials have made little secret of their belief that diplomacy will not succeed without direct U.S. intervention. Ruprecht Polenz, the influential chairman of the foreign affairs committee of the German parliament and an ally of Chancellor Angela Merkel, lashed out last Friday against the administration's policy after returning from a two-day visit to Iran. "Washington's refusal to join direct talks with Iran won't make it any easier to achieve a diplomatic solution to the current nuclear dispute," he said.

The administration has dismissed the letter from Iranian President Mahmoud Ahmadinejad -- the first such communication since U.S.-Iranian relations were broken more than a quarter of a century ago -- as not a serious diplomatic overture.

"It really was a kind of philosophical and indeed religious attack on U.S. policies," Secretary of State Condoleezza Rice said yesterday on NBC's "Today" show. "There was nothing in it that suggested a way out of the nuclear stalemate."

But Albright said yesterday that the letter, despite its invective and religious musings, should be viewed as an opportunity both for a dialogue with Iran and to influence world opinion. She likened it to President John F. Kennedy's choosing to selectively respond to -- and ignore -- conflicting messages from his Soviet counterpart during the Cuban missile crisis.

"In diplomacy, you make your opportunities," Albright said. "Acting in a dismissive way doesn't get you anywhere."

The administration's stance on Iran echoes its refusal to hold one-on-one talks with North Korea on its nuclear program and to meet with Syrian officials over Lebanon since the assassination of a prominent Lebanese politician. Administration officials contend that such governments must earn such meetings by demonstrating that they are serious about addressing U.S. concerns. They add that bilateral contacts make little sense if they occur merely for the sake of holding them.

Officials note that Assistant Secretary of State Christopher R. Hill, the chief U.S. negotiator in the six-nation talks on North Korea's nuclear program, was given wide latitude to meet bilaterally with North Korean officials last year when it appeared that they were ready to negotiate -- and he might have even traveled to Pyongyang, North Korea's capital, if the government there had shut down its nuclear facility as a demonstration of good faith. But North Korea has refused to return to the talks for months. So Hill decided not to meet with a North Korean counterpart during a recent informal gathering in Tokyo unless Pyongyang signaled that it would rejoin the talks.

Rice asserted yesterday that "the absence of communication is not a problem with the Iranians" because there have been plenty of proposals advanced through the Europeans and the Russians. But, alluding to Iran's alleged failure to respond constructively to those proposals, she asked: "What is to be gained if Iran is not prepared to show that it is ready to accede to the demands of the international community?"

Critics of the administration's approach assert that diplomacy has failed thus far because Iran has little incentive to deal as long as its main antagonist, the United States, is not at the table. They also note that the failure of the United State to negotiate with Iran is only hardening suspicions that Bush secretly intends a military strike, making it increasingly difficult to isolate Tehran.

"Allies of the U.S. will support tough action against Iran only if they are confident America is serious about achieving a negotiated, diplomatic solution," Hagel, a member of the Senate Foreign Relations Committee, wrote this week in the Financial Times. "The continued unwillingness of the U.S. to engage Iran will make other states hesitate to support, and possibly oppose, these tougher measures."

Iran holds the key to so many issues, Hagel said, that the nuclear issue cannot be addressed in isolation. "Iraq, nuclear capabilities, terrorism, Israel and oil are all part of an Iranian puzzle game that cannot be played one piece at a time," Hagel wrote. "There will be no lasting solution to the Iranian nuclear threat until the broader interests of Iran, the U.S., the region and the world are addressed."

Berger, writing in the Wall Street Journal, said the prospect of U.S. involvement in the talks should be used to secure a commitment from Russia, China and the European Union to impose tough sanctions if Iran rejects a reasonable offer. He said that diplomacy may have a chance of success if it is backed by a credible threat and if the United States takes an active role -- and that coercive measures might enjoy more international support if such an approach fails.

"There are important assets that Tehran wants, of an economic, security and political nature, and the U.S. holds the keys to most of them," wrote Berger, who was a Clinton national security adviser.