PERSIAN ACADEMY AWARDS 2008

[RedWine]

September 10th, Budapest - Winners of the Persian Academy Awards 2005 in Budapest have been announced according to organizers of the PAAI. This year, the academy has chosen a list of well-known and respected artists and contributors in each category to present and recognize. Among the categories are awards for Persian Music, Literature, Drama/Fine Arts, and a Special Award of the Year.

Of the four awards handed to Iranians around the world, one was bestowed to Behrouz Vossoughi, well-known actor and respected artist.

Mr. Vossoughi, who has over 40 years of experience in the motion picture industry, was among other artists such as Monireh Maleki, Niloofar Beyzaie, and Massoud Assadolahi in this category.

Behrouz Vossoughi has been featured in more than 90 films in his life time, having earned international recognition at several international film festivals. In his filmography are such films as “Ghaisar“ ( 1967), “Reza Motoro" (1968) and ”Tangseer" (1974).



Other awards included:

Persian Dramatic & Fine Arts Awards
Cinema: Behrooz Vousooghi (Actor)
*Leila Forouhar
Theater: Masoud Assadolahi (Dir. Playwright & Actor)
Niloofar Bayzaie (Director, Playwright) VM
Monireh Maleki (Stage & Costume Designer)

Persian Literature Awards
Lyrics: Masoud Fardmanesh (Lyricist)
Short stories: Shiva Arastoui (Novelist)

Persian Music Awards
Classic Artists
Traditional Akbar Golpa (Vocalist)
Sattar (Vocalist)
H. Aghili (Vocalist)
Shakila (Female Vocalist) -VM
Composition: M. Heidari (Composer)

Pop Artists
Pop-classic Female Vocalist of Excellence: Mahasti (Vocalist)
Melodic Vocal Ability of Excellence: Sattar (Vocalist)
Contemporary Pop Female Vocalist of Excellence: *Leila Forouhar
Composition: Shamaizadeh (Songwriter)

Solo singer and Player
Creative Solo Artist: Faramarz Aslani (Vocalist Musician)
Instruments
Classic: Muhammad Heidari (Dulcimer)


• *Special Lifetime Award in Arts:
Lifetime Achievements in Arts: Leila Forouhar (Vocalist & Actress)


• Special Award of the Year:
Voice of America – VOA Persian Representative of VOA-Persia

[RedWine]

wanted to say how much I think this initiative by Iranian compatriot Mr. Dobrayani and spouse to create an Persian Academy Award in the field of Arts is a great idea as well as the efforts done by the directors of the Arts en exile Festival in Paris.

In my own modest way I have been striving to promote the Iranian Cinema in the Diaspora. The persian Academy Awards can be a great way of honoring our artists and writers both in Europe and the United States and why not beyond. It should also be reminded that Iranian Artists in exile have been working hard and often without financial support in the past 26 years. Great Iranian actors, musicians and art technicians need encouragment and many in are to be discovered.

The Iranian Cultural Community can only benefit from such initiatives that are necessary to our cultural identity as a community in exile or should I say away from home. Ironically Exile has been beneficial to Iranian Culture in many ways. It has allowed introspection in ourselves and our heritage. Never before in our history have we been more influential in raising interest in our culture, language and history not only within ourselves but within our country of adoption.

The number of female authors from Afsineh Nafisi (Reading Lolita in Tehran) to Afschnineh Latifi ( After All this Time) or Roya Hakakian (Journey to the Land of No) to name a few are speaking out. A new generation of Iranian Comic book artists such as Bruce Bahmani ( Rostam), or Marjane Satrapy (Persepolis, Embroideries) have been payving the way for a new approach of our Myths and history.

Nima Kiann founder of the Ballets Persans is succesfully bringing back the memories of Persian Ballets Repertoire as was held in Roudaki Hall under the supervision of such greats as Maurice Béjart of Rudolf Nureeve.

Hollywood is also being penetrated by Artists of Iranian origine, such as Shohleh Aghdashloo( X-Men 3, House of Sand and Fog) , Maz Jobrani( The interpreter) , Catherine Bell (JAG TV Series), Kayvan Mashayekh( The Keeper: The legend of Omar Khayyam), or Babak Shokrian ( America so Beautiful) to name a few.

Competition often a harsh reality is not only healthy but necessary and can only enhance the work of artists and elevate the Artforms we wish to serve. It is not done without sacrifice nor without effort.

It is for this reason I wish to thank the Persian Academy Awards of Budapest and The association d'Arts en Exile for their excellent work and sincerley wishing them and other similar cultural centers the best in the years to come.

Darius KADIVAR

Film reviewer and film Historian

[RedWine]

دهه چهل در تاریخ سینمای ایران دهه بسیار پرثمری بوده، بیشترین آثار این زمان آثاری به یادماندنی بوده و راهگشای آثار سینمایی در دهه های بعدی شده اند. به نظر شما چه عواملی باعث خلق چنین آثاری شده است؟

داستان خوب، فيلمبردار خوب، کارگردان خوب و بازيگران خوب عوامل اصلی ساختن يک فيلم خوب هستند. البته در آن زمان - با وجود موقعيتی که داشت - سانسور هم نقش مهمی بازی می کرد.

فرق سینمای قبل و بعد از انقلاب چیست؟

من شخصا فرق زیادی نمی بینم. به نظر من چارچوب سینمای ایران بعد از انقلاب ادامه همان سینمای قبل از انقلاب است. ولی از بابت تکنولوژی در آن زمان با مضیقه روبرو بودیم. بطور مثال در آن زمان امکان صدا برداری سر صحنه وجود نداشت و خرج زیادی داشت. ولی الان این کار خیلی آسانتر شده. فرق دیگر در آزادی نسبی فیلمنامه نویس در بیان مسایل اجتماعی و سیاسی بود و الان بیشتر فیلمها حول مسایل خانوادگی است. این نتیجه گیری بر اساس فیلمهایی بوده که من مشاهده کردم . خیلی از فیلمها هم وجود داره که من ندیدم. سانسور هم نقش عمده ای بازی می کند ولی با این وجود فکر می کنم که در ایران کارهای خیلی خوبی تولید می شود اگر چه در سالهای اول انقلاب وضعیت سینمای ایران زیاد خوب نبود ولی در سالهای بعد سینمای ایران خوب عرضه شده مثلا همه ساله چند فیلم از سینمای ایران در فستیوالهای بین المللی شرکت می کنند و برنده جوایزی هم می شوند.

آثار کدامیک ار کارگردانان ایرانی را بیشتر می پسندید و با کدامیک از آنها ترجیح می دهید که همکاری کنید؟

از کارگردانان گذشته آنهایی که همکاری داشتم که مشخص است. از کارگردانهایی که درحال حاضر فعال هستند، کارهای محسن مخلمباف و بهمن قبادی را می پسندم و قرار است که بزودی با آقای قبادی کاری را شروع کنم.

آیا می توانيد درباره فيلم آقای قبادی که قرار است در آن بازی کنيد اطلاعات بیشتری بدهید؟

اطلاعات زیادی نمی توانم در حال حاضر بدهم. فقط می توانم بگويم که تهیه کنندگان این فیلم غیر ایرانی هستند و فیلم در ترکیه اتفاق می افتد.

در مورد بازیگران ایرانی که در عرصه سینمای ایران بازی می کنند، آیا فرد خاصی وجود دارد که شما کار او را می پسندید؟

تمامی بازیگرانی که من کارهای آنها را دیدم تلاش بسيار چشمگيری در کار خود دارند، که من از این بابت خیلی خوشحالم. ولی در همه سینماهای دنیا بازیگرانی وجود دارند که وجه تمایزی دارند. به نظر من کارهای یرویز پرستویی و امین حیایی خیلی خوب است. ولی بازیگران بسیار خوب دیگری وجود دارند که متاسفانه من کارهای آنها را تا به حال ندیدم.

بهترین فیلم ساخته شده بعد از انقلاب به نظر شما کدام است؟

فیلم "زمانی برای مستی اسبها" ساخته بهمن قبادی و فیلم "باد ما را خواهد برد" ساخته عباس کیارستمی.

بهترین فیلم سینمای هالیوود به نظر شما چیست؟

اینجا فیلم خوب خیلی زیاد است و فیلمی که به آن علاقه خاصی دارم فیلم "پلهای مدیسون کانتی" ساخته کلینت ایستوود است.


http://www.behrouzvossoughi.com/B7.jpg



چه چشم اندازی را برای سینمای ایران پیشبینی می کنید؟

اگر فعالیتها به همين صورت ادامه پیدا کند و جلوی ساخت فیلمها و سریالهای بد گرفته شود، من آینده خوبی را می بینیم همینجور که تا به حال خیلی خوب کار کردند.

شخصیت شما به کدامیک از فیلمهایی که بازی کردید نزدیکتر است؟

هیچکدام.

بهترین خاطره زندگی حرفه ای شما چیست؟

در فیلم سوته دلان قرار بود سری را برای من درست کنند که با سر خودم متفاوت بود. وقتی که درست کردند و من آن را بر سر گذاشتم به دلیل سنگینی بیش از حد آن به زمین خوردم. از آنجایی که مواد لازم برای ساخت سر مصنوعی سبکتر نداشتیم به همین دلیل به ایتالیا رفتیم و یک چهره پرداز پیدا کردیم که سری برای ما درست کرد که من اصلا وزن آن را احساس نمی کردم.

از زمانی که از ایران خارج شدید در چه فیلمها و برنامه هايی نقش ایفا کردید؟

تعداد کارهايم زیاد بوده است ولی از هیچکدام راضی نیستم و به بازی در آنها افتخار نمی کنم.

زمانی که کار هنری خود را شروع کردید آیا از شخص خاصی الهام گرفتید؟

زمانی که محصل بودم تحت تاثیر کارهای ملک مطیعی قرار گرفتم. یادم می آید که در اصفهان بودم و فیلم ولگرد یکی از اولین فیلمهای ملک مطیعی بود که خیلی بر روی من تاثیر گذاشت.

آیا درست است که نقش آفرینی شما در فیلم گوزنها که در آستانه انقلاب در ایران بود، نشانی از تغییر نگرش شما نسبت به حکومت شاه و به عبارت دیگر همراهی با انقلاب بود؟

هر فیلمی یک پیامی دارد و بازیگر، حامل آن پیام است. تنها فیلم گوزنها نبود. فیلمهای تنگسیر و خاک هم مساله داشنتد و مساله آنها اجتماعی و سیاسی بود. گوزنها تنها یکی از این فیلمها بود و به به نظر من تاثیر گذار هم بود.

اگر به دوران انقلاب بازگردیم، آیا شما دوباره از ایران خارج می شوید؟

خروج من از ایران به خاطر انقلاب نبود. دوماه قبل از وقوع انقلاب من برای ساخت فیلمی با آقای زرین دست به آمریکا رفتم وقتی که این فیلم را انجام دادم، انقلاب اتفاق افتاد. بعد از آن هم فکر کردم که اوضاع مناسبی برای بازگشت نیست و بدین ترتیب تا به حال ماندگار شدم.

اگر به شما پیشنهاد بازیگری در فیلمی در ایران شود، آیا آن را قبول خواهید کرد؟

در طول این سالها پیشنهاد به من زیاد شده به خصوص در این سالهای اخیر. منتهی داستان هیچکدام از آنها را نپسندیدم. دوست دارم اگر قرار بر این باشد که دوباره در فیلمی در ایران بازی کنم، اگر فیلم بالاتر از فیلمهای قبلی من نباشد، از آنها پایین تر هم نباشد. همانجور که گفتم آقای قبادی زمانی که خط داستان فیلمی بعدی که در دست تهیه دارند را برای من تعریف کرد، من داستان را پسیندیم و قرار شد که با او همکاری کنم.

در کدام شهر زندگی می کنید؟ آیا ازدواج کرده اید؟

هجده سال در لس آنجلس بودم و بعد به سانفرانسیکو رفتم و 10 سال است که در سانفرانسیسکو زندگی می کنم. ازدواج هم کردم و اسم همسرم کتایون است.

چه سبک موسیقی را می پسندید؟

موسیقی سنتی ایرانی هنوز جایگاه خودش را برای من حفظ کرده. به موسیقی غربی هم گوش می کنم. به کارهای داریوش و ابی هم به دلیل اینکه از قدیم با هم همکاری خیلی نزدیک دربسیاری از فیلمها داشتم علاقه خاصی دارم.

آیا با خانم گوگوش در ارتباط هستید؟

هیچ ارتباط و تماسی با ایشان ندارم. فقط می دانم که در کارشان خیلی موفق هستند و حقشان هم است که موفق باشند، از آنجایی که خیلی مسئول هستند و به کارشان علاقه دارند و کارشان را عاشقانه انجام می دهند.

با برادر خودتون چنگیز در ارتباط هستید؟

بله با تمام برادرانم در تماس هستیم. بردار کوچکترم شهراد وثوقی مدتی در اینجا بود. اکنون به ایران برگشته و در آنجا مشغول به کار است.

غم انگیز ترین دوران زندگی شما که تاثیر زیادی هم در کار شما گذاشته چه بوده است؟

غربت.

بزرگترین شکست در زندگی تان چه بوده؟

شکستی نداشته ام.

يعنی هر چه را که خواستيد به آن رسيديد و همواره موفق بوده ايد؟

بله.

چی شد که به فکر نوشتن کتاب افتادید؟

به فکر نوشتن کتاب نبودم ولی دوستان زیادی بوند که من را همواره تشویق کردند که خاطرات دوران کاری خودم را در اختیار کسانی قرار بدم که علاقه مندند بیشتر در مورد پشت صحنه های فیلمها و اتفاقاتی که در آن دوران رخ داده، بیشتر بدانند. این کتاب به زبان خیلی ساده ای نوشته شده است.

علاقه مندان به این کتاب چگونه می تواند آن را تهیه کنند؟

در حال حاضر پخش این این کتاب محدود است ولی در چند ماه آینده پخش آن وسیعتر خواهد شد و شاید در ایران هم به چاپ برسد.

[RedWine]

بهروز وثوقی، از مشهورترین هنرپیشه های همه ایام سینمای ایران، درفیلم جدیدی از بهمن قبادی که به زودی درترکیه کلید خواهد خورد، جلوی دوربین خواهد رفت. او که با تئاتر "با ماهواره باعشق"، دو توردر اروپا را به همراه هوشنگ توزیع هنرمند ایرانی مقیم آمریکا اجرا کرده بود، همچنین با آماده شدن آخرین نوشته وی در ماه مارس بار دیگر راهی صحنه تئاتر خواهد شد.
اما فیلم برای وثوقی همچون آب حیات است. بهروز که درمرز هفتاد سالگی به سرمی برد، همچنان چالاک است. ازگذشته مانند حال حرف می زنند و برای آینده برنامه های زیادی دارد. خیلی از استقبال ایرانیان ساکن اروپا ازنمایش آخرش خوشحال است و حسابی درگیر شکل گرفتن کاراکتر نقشی است که قبادی به او خواهد سپرد. می گوید که طی چند وقت اخیر پیشنهادهایی برای بازی درفیلم های ایرانی به او شده ، اما فیلمنامه قبادی را پسندیده است. قبادی برای او داستانی تعریف می کند و بهروز هم ازآن خوشش می آید.

الان مشغول چه کاری هستید؟ فیلم با قبادی؟

خبرداشتید یک کار تئاتر کردیم با آقای توزیع که تقریبا مراحل آخرش را با یک کارجدید می گذراند، که من هم درآن خواهم بود.

علاوه برقبادی پیشنهاد دیگری هم به شما شده است؟

کارگردان های دیگری هم هستند. کسانی که کمابیش نمی شناسم، اما کارهای موفقی داشته اند. عده ای هم که می شناسم، چون من نمی توان به ایران بروم، عملا پیشنهاد نمی دهند. چون الان درایران داستان ها محدود و آزادی عمل برای کارگردان وهنرپیشه وجود ندارد. البته این محدودیت زمانی هم که درایران بودیم به شکلی دراداره سانسور [ممیزی] وجود داشت، اما نه مانند الان. آن موقع به نحوی بود که از کارها یک مقداری جلو گیری می کرد ولطمه می زد.

بعد ازمدتها بالاخره با تئاتر موفقی روی صحنه رفتید. چند برنامه اجرا کردید؟

تور اول در اروپا 25 اجرا داشتیم، بیشتر شهرهای آلمان، فرانسه سوئد، هلند ودرمجموع خیلی استقبال شد. به همین دلیل تور دوم را ازما خواستد که فکر می کنم بی نظیر بود. چون خیلی ازکسانی که دیده بودند، دوباره آمدند وبا خود هم کسانی را آورده بودند.

صحنه ای از نمايش ماهواره با عشق

وقتی عکس های اجراهای مختلفتان را دیدم ازاین همه استقبال متعجب شدم. چه رازی دراین استفبال وجود دارد؟

شاید چون در طی 27 سال گذشته کارهای چشمگیری نکرده بودم و کارهایی که کرده بودم در فیلم های آمریکایی چندان دلچسب نبود مردم کنجکاو بودند که ببینند چه می کنم. برای دوستدارانم موضوع گرم کننده بود که من را سرپا می دیدند. این تئائر برای من مبارزه تازه ای بود. در فیلم هایی که بازی کردم معمولا طنز زیاد بود اما نه به این شکل. درمجموع می خواستم خودم را امتحان کنم که خیلی موفقت آمیز بودم.

کار با هوشنگ توزیع چطور بود؟

توزیع به هرحال ازهنرمندانی است که خوب درخشیده و به خاطر کارگردانی ونوشته هاش، خودش را از سایرین جدا کرده. . من درطوب مدتی که آمریکا آمده ام،پیشنهادات تئاتری داشتم، اما دلخواهم نبود. اما وقتی توزیع پپشنهاد کرد به نظرم رسید که می تواند جذاب باشد وقبول کردم.

گفتید که برای کار نمی توانید به ایران برگردید. چرا؟

دلیلش خیلی زیاد است....یکی از دلایلی که فکر نمی کنم باید بگردم سرماجرای کتاب است. کتابم قرار بود درایران چاپ شود. اما وزارت ارشاد بعد ازیک سال بررسی با اینکه چیزی برای سانسورپیدا نکرد به این نتیجه رسید که اجازه چاپ ندهد.فکر کردم برای خودم من باید مساله ای باشد که چاپ نکردند. گفتم صبر کنم وببینم کار به کجا می رسد. البته فقط موضوع کتاب نبود. قبل ازکتاب هم مسائل دیگری بود ازجمله همه چیزهایی که از من در چهل سال گرفته شده وبه هرحال به مصرف رسیده است.

خیلی ازهنرمندانی مثل شما علی رغم مشکلاتی که وجود دارد به ایران برگشته اند. با وسوسه برگشتن چه می کنید؟

بعدا رد شدن مجوز کتابم، گفتم شاید موقع مناسب برگشتن به ایران نباشد. موضوع دیگر احساس امنیت واحساس نزدیکی با همکار های خودم ومحدودیت هایشان است. اگر نه به قول یکی ازدوستانم من بیشتر ازهر آدم معمولی وطنم را دوست دارم، چون آنجا به دنیا آمدم و رشد کردم وشکوفا شدم و در هر قسمتی ازخاک وطنم فیلم برداری کردم و آرزو می کنم که آنجا باشم. من فوت پدر ومادرم را ندیدم و آرزو دارم که یک روز سرخاک شان بروم. دوست دارم یک روز برگردم و با همه چیزیهای که اخت والفت داشتم احساس نزدیکی بکنم. درضمن فکر می کنم موقیت هر کسی فرق می کند هرکسی موقعیت خاصی دارد وبعد هم تا جایی که خبردارم برگشتن آنها برگشتن مناسبی نبوده چون اجازه کار ندارند یا کارهای رقیق وضعیف می کنند که درفکر وخواست من چنین نوع کاری وجود ندارد.و به همین خاطر به فکر موقعیت مناسب هستم...

اهدای جایزه ویژه"کوروساوا" توسط عباس کیارستمی به بهروزوثوقی به خاطر سالها تلاش درسینمای ایران درجشنواره فیلم سان فرانسیسکو، سال 2000

الان پاسپورت ایران دارید؟

بله اتفاقا چند وقت پیش بود که پاسپورتم را تجدید کردند و کارت ملی برایم فرستادند و شناسنامه.

بهروژوثوقی الان درآمریکا چه می کند؟

زندگی معمولی خودم را دارم. مطاللعه می کنم از تمام اتفاقاتی که درمملکتم می افتد باخبرم، نگران مملکتم وجوانانش هستم. دلم می خواهد مملکتم مثل همه کشور های مترقی دنیا درجایگاه خود قراربگیرد و جوان هایمان که می خواهند، از مملکت درست استفاده کنند و سازندگی اش بیشتر باشد والبته به کارهایی که به من پیشنهادمی شود فکر می کنم که کدام بهتر است.....

بعضی های معتقدند که درکتابتان به برخی از اتفاقات به صورت جدی نپرداختید. ازجمله موضوع "انقلاب" و خانم "گوگوش". آیا می خواهید به این موضوعات درکتاب دیگری بپردازید؟

اگر کتاب دیگری بنویسم باید به مسائل دیگری بپردازم. من می خواستم دراین کتاب، فقط پشت صحنه برخی فیلم های اثرگذاری که بازی میکردم را بنویسم بنایراین از خیلی مسائل گذشتم تا به این موضوعات بپردازم. فکر می کردم زندگی خصوص افراد شاید برای افراد به خصوصی جالب باشد اما برای مردم زندگی کاری من جذاب است. ای میل های که دریافت می کنم شاهد این مساله است که این موضوع برای مردم جذاب است.

و انقلاب که زندگی شما را دگرگون کرد؟

راجع به انقلاب چه می توانستم بگویم ؟ که یک اتقاقی درممکلتم افتاده؟ و من آنجا نیستم که ببینم چه اتقاق افتاد.اما آنچه که می شنوم آدم را اذیت می کند. درواقع دلیلی نداشتم که راجع انقلاب صحبت کنم. چون بعد ازانقلاب من کار به خصوصی نکردم که بخواهم درمورد آن صحبت کنم و مثلا مردم که علاقه مند قیصر هستند ببینند که فیلم چگونه ساخته وماندگار شد. اول کتاب گفتم این کتاب برای همه مردم ایران نیست، برای کسانی است که کارهای من را دوست داشتند ومی خواهند این کتاب در آرشیو خانه شان باشد. اگرچه هرخواننده ای می تواند ایرادهای خودش را به کتاب داشته باشد.

ممکن است کتاب دیگری بنویسید؟

هیچ بعید نیست و درفکرش هستم که یک کارهایی بکنم . یکی ازآرزوهایی من این بود که فرصتی به من داده می شد که می تواستم در ممکلت خودم برگردم و30-40 تجربه خود را دراختیار جوانان بگذارم و تقدیمشان کنم.

به نظر شما مهمترین ویژگی کتابتون چی است؟

مهمترین ویژگی صادق بودنش است. چون سعی شده تا آنجا فکرم به من اجازه می دهد، صادقانه باشد.... حتما جاهایی است که ناگفته مانده اما آنجا ازحیطه مغزی من خارج بود. شاید درکتابی که خواهم نوشت، گریزی به این موضوع بزنم. هم اینها درمورد کارهای پشت صحنه من خواهد بود.

به همراه آنتونی کویین درپشت صحنه فیلم کاروانها، 1977

یعنی کتاب دوم هم شخصی نخواهد بود؟

در این کتاب نوشته شده که چقدر درس خواندم و چطور معروف شدم چگونه عاشق شدم همه این چیزها مشخص است، شاید برخی علاقه مند هستند جزییات زندگی هنرمندان را بدانند ، اما فکر می کنم هیچ دلیلی ندارد به خاطر عده ای معدود، عده ای دیگر را ناراحت کنم .کتاب دیگرم راجع به نوع بازیگری درسینماست. آن چیزی که من پیداکردم، مصرف کردم و می دانم اگر افراد دیگر استفاده کنند ازآن بهرمنده بشوند.

گوزنها، یکی از قله های حرفه ای کارشما به شمار می رود. این فیلم چطوری اینقدرسیاسی شد؟

داستان از وقتی نوشته شد سیاسی بود. به همان شکل بازی شد که نوشته شده بود. هیات سانسور وقت تشخيصی نداد وب عد که مردم فهمیدند آنها هم توقیف کردند. اگر دقت کرده باشید، همه کارهای من با هم فرق دارد .این هم یکی ازکارهای من بود که با کارهای دیگر من متقاوت بود از آنجا که هر بازیگر سعی می کند کارهای متفاوتی انجام دهد که مستقل ازنقش های دیگر است من هم می خواستم کارهای غیرمتعارف بکنم. تنها گوزنها نبود که از نظر کاری یک بازیگر غیرمتعارف بود. گوزنها کاربسیار بسیارمشکلی بود ، اگر دراین فیلم موفق نمی شدم سابقه ام حرفه ای به هم می خورد و تلاشم این بود که موفق بشوم .به همین خاطر شش تا هشت ماه طول کشید خودم را به آن نفش نزدیک کنم....

خاطره خوب ازحضوردرآمریکا؟

بعد از گذشت هنوز حدود 30 سال، ازنظرمردم انگار نه انگار این زمان گذشته است. مردم حتی نگاه نمی کنند موهای من سفید شده است. به من همان نگاهی را می کنند که سی سال پیش درایران کرده اند. به همین خاطر می خواهم دست به گردن مردم وطنم بیاندازم و به ایران برگردم.... بد حادثه سرنوشت را اینطور رقم زده است.... اگر دلم می خواهد درآن مملکت باشم نه اینکه آنجا کار کنم . نه! این اشتباه پیش نیاید. چون هم سنی از من گذشته و یا اینکه کارمناسب من نیست، اما می خواهم وطنم باشم واگرمردم آنجا بمیرم.

آیا هنوز پیگیرهستید کتابتون درایران چاپ شود؟

معلومه. آرزوی من است. اول مایلم بودم که کتاب درمملکت خودم چاپ می شد. مجبور شدم دراینجا چاپ کنم.

چطوری کتاب در ایران و جاهای دیگرپخش می شود؟

اوائل که کتاب چاپ شد،عده ای درایران آن را زیراکس زدند. شرکت معین برای چاپ کتاب درایران قرارداد دارد. اما از آنجایی که عده ای در این زمان ها زرنگی می کنند، تعدادی زیراکس کردند که مانند کپی یک ورق ازکتاب بود و نازیبا برای خواندن. اما بازارسیاه به آن شکل نبوده است. اما هر جا که تئاتر داشتم مانند دوبی، که نزدیک است به ایران، هرکسی آمده بود ده تا ده تا می گرفت ومی خواست به اسم افراد ودوستانشان امضا کند. امیدوارم مقامات مسئول توجهی کنند وچون کتاب چیزی ندارد وفقط درمورد پشت صحنه است اجازه چاپ بدهند به خصوص اینکه اجازه داده بودم که اگر قرار شد صحنه هایی حذف شود به من نشان بدهند ومن موافقت خواهم کرد اما اگر قرار است چیزی اضافه کنند به من بگویند ... که متاسفانه اصلا به آن مراحل نرسید.

[nedamm]

:) :) :) :) :) :)

[kami joon]

mishe begi be chi mikhandi, chera hey spam mizani?:mad: :) :) :) :) :) :)

[RedWine]

When a few of us decided to attend the WAALM awards in Budapest, we were all hoping to meet Jahanshah Javid. We had heard that Iranian.com had won an award, and what better place to spend some time with Jahanshah, away from home and away from work.

Upon arrival, Bruce Bahmani, a dear friend, and the co-creator of the Rostam Comic book, told me Jahanshah, better known as JJ in our online community, would not be able to make it to Budapest. I knew Shohreh was busy... but JJ too? I guess when you have so many people writing in from all over the world and so many interesting articles going up every day, there is little time for travel.

JJ has always been a modest, hide-behind-the-browser kind of Iranian. God knows my parents always told me not to give away my 'real name' and in true Persian form, we all have aliases and blogs we hide behind. The truth is that if you do have a website and if you are as successful as JJ is, you just can't hide.

Iranian.com is a site that has been around for almost twelve years now. With thousands of pages that cover news, opinions, great photo essays, political banter, satirical cartoons, and so much more, the website has become a cult classic with any generation of Iranian that is internet-savvy. The site continues to inspire young and old around the world.


So JJ, for lack of a better title, we hereby declare you 'Iranian of the Day' on PersianMirror. I hear your apartment could use a cleaning and that you smoke way too much. It's all worth it though, buddy, because we love your site.

May you continue to post 'anyway' links and quiz us on random stuff that nobody cares about other than millions of bored Iranians.

Congrats on your WAALM award and we'll see you in cyberspace. Next time you get an award, take a lesson from Oprah. Stick your mug on the cover. Cause if you don't, I will.

[RedWine]

Despite the success of Persian actors such as Academy Award Nominee Shohreh Aghdashloo (House of Sand and Fog) and Shaun Toub (Crash) in Hollywood, Iran's cultural contributions to world cinema have not yet been recognized on an international level through any major film festivals. However, that is soon about to change. On February 1st, 2007, a star-studded opening ceremony will launch the first annual Noor Film Festival showcasing award-winning shorts and feature films from around the world.

Noor Film Festival (NFF) is the brainchild of a young Iranian-American, Siamak Ghahremani, and his good friend and actor Anthony Azizi, who realized the need to shine the light on Iranian films, filmmakers and actors. It is no accident that they chose to host the festival in the very heart of the entertainment industry, Los Angeles, where renowned Hollywood directors and producers can also catch a glimse of Iran's latest talent.

Siamak and Anthony have rounded up an outstanding panel of celebrity judges including Natasha Henstridge (Species, The Whole Nine Yards), Harry J. Lennix (Matrix Reloaded, Matrix Revolution), Kyle Secor (Commander in Chief), Shaun Toub (Crash, Bad Boys), and Maz Jobrani (Friday After Next, Interpreter). The judges will select the most exemplary work in a variety of catagories among short films submitted by filmmakers from around the globe. Although not limited to Iranian films, the mission of NFF is 'to foster a greater appreciation of Iranian-American culture and its contribution to the American cultural landscape, independent of religious and political ideology, through the medium of cinema'.

This year's theme will be tolerance and NFF will pay a special tribute to Sidney Poitier for his contributions not just to film, but to the advancement of equality and tolerance.

Visit www.noorfilmfestival.com to purchase tickets to the opening ceremony, closing gala and film screening, and to get more information on sponsorship opportunities.

[RedWine]

The Advent of Iranian Actors/Directors in Hollywood is not a new phenomenon. Already back in the 60’s and 70’s Director Reza S. Badyii was to be one of the first Persian expats to impose himself in Hollywood. A close friend and later protégé of Robert Altman (M.A.S.H), he was to impose himself as one of the major directors of the Golden Age of American TV series with such important films like Mission Impossible, The Six Million Dollar Man or Falcon Crest to name a few. In recent years Shohreh Aghdashloo, Bahar Soomekh, Marshall Manesh and Catherine Bell have become familiar names in Hollywood as reliable and popular actors for both TV and Cinema productions. The industry also has benefited from the work of great technicians like Cinematographer Darius Khondji (Evita, Seven) or Special Effects Wizard Habib Zargarpour (Twister, Star Wars: Episode 1, Jumanji, The Perfect Storm). However a new generation of talented screenwriters of Persian Heritage have also been quite successful in bringing a fresh new look in a highly competitive market and making a name for themselves on independent films or on major Hollywood Blockbusters. Below are some of these credited yet unknown faces that play a crucial part in the genesis and completion of a movie.





Hossein Amini: One of Britain's hottest young screenwriters, Iranian-born Hossein Amini wrote the teleplay for Peter Kosminsky's 'Dying of the Light' (1995, TV), a based-on-fact drama about the outspoken UNICEF aid worker in Africa, Sean Devereux, who was assassinated in Somalia. The program earned a BAFTA Award nomination as Best Single Drama. A screen version of Thomas Hardy's Jude the Obscure became his first produced feature film, Michael Winterbottom's JUDE (1996), winning both the Michael Powell Award for Best British Film at the Edinburgh Film Festival and Best Film at the Dinard Film Festival. Amini's adaptation of Henry James' novel The Wings of the Dove for Iain Softley's 1997 film raised his star to new heights, putting him in league with Ruth Prawer Jhabvala as a leading translator of Victorian and Edwardian fiction into the language of film. Other screenwriting credits include The Four Feathers (2002) and The Great Raid (2003). With The Four Feathers, Interestingly Amini walked in the shoes of Hollywood Pioneer Merian C. Cooper (Creator of King Kong ) who had directed the first version in 1929. Cooper had started off his Hollywood Career with the shooting of a landmark documentary shot in Persia entitled “Grass: A Nation’s Battle for Life” amongst the Bakhtiary Tribes. Hossein Amini was nominated for the Oscars for Achievement in Writing (Screenplay Based on Material Previously Produced or Published) The Wings of Dove 1997.



Farhad Safinia: Was born in Tehran, Iran in 1975. He left Iran with his family at age of four to live in Paris, then London. At Kings College Cambridge, where he read Economics. He directed and acted in a number of stage productions for the Cambridge University Amateur Dramatic Club and other theater companies. After Graduating he moved to New York City where he studied film at the New School University and the New York University Tisch School of Arts. Apocalypto which he co-wrote with director/producer Mel Gibson, is his first feature length screenplay. He presently lives in Los Angeles.


Cyrus Nowrasteh: Was born in Boulder, Colorado and grew up in Madison, Wisconsin. He attended New Mexico State University on a tennis scholarship, but later transferred to U.S.C. to study in their renowned School of Cinema. While teaching tennis in Los Angeles he wrote screenplays. His first break came in 1983 when he was hired by Universal Studios to do a rewrite on a project entitled 'Bikers'. Mr. Nowrasteh says this first job was a disaster because he tried 'to please everybody.' Two years later he wrote his first produced script for the CBS TV series 'The Equalizer' which led him to work predominantly in series television for the next five years. He also wrote scripts on assignment for various producers and studios, the best-regarded being 'Black Jack' and 'Murder At Nha Trang' for Interscope Productions. His move into directing began on the independent front with 'Norma Jean, Jack, And Me', a zany comedy about a young drifter who washes up on an island and discovers that Marilyn Monroe and JFK are alive and well! It starred Sally ***kland and Michael Murphy and became a festival favorite throughout the world.

Cyrus Nowrasteh recently wrote and directed the Paramount/Showtime production The Day Reagan Was Shot (2001) (TV) which starred Richard Dreyfuss. Produced by Oliver Stone, The Day Reagan Was Shot received rave reviews and a number of awards including the Pen USA West Literary Award for Best Teleplay 2001-2002. Presently, he is developing a four-hour mini-series on John Dillinger for the USA network, which Mr. Nowrasteh will write and direct. Also as writer/director, Mr. Nowrasteh is developing 3rd Down & Forever with Chris Columbus's 1492 productions.



Some of his other writing credits include Showtime's 10,000 Black Men Named George (2002) (TV)(a dramatization of Black activist A. Philip Randolph's struggles in leading the Pullman Strike), the independent 1996 Sundance hit, 'The Interview', _'Nikita' (1997)_, the pilot for the hit USA Network series, 'La Femme Nikita', and the adaptation of Alan Dershowitz's novel, The Advocate's Devil (1997) (TV) for ABC. Nowrasteh has also received numerous credits as a writer/producer on such television series as The Equalizer, and D.E.A. As a screenwriter, he is writing Juarez for Warner Brothers and Robert Lawrence Productions, Andrews' Raiders for Kennedy/Marshall and Universal, and Personal Injuries for Punch Productions and Dustin Hoffman. His latest film entitled The Path to 9/11 was subject to some controversy (See below). His wife, Betsy Giffen Nowrasteh, is also a screenwriter.





Dustin Ellis: After graduating from California State University, Northridge Film School, Dustin Ellis started working under Richard Simmons at Working Dog Productions. There, Dustin was an integral part of an animated series called “Richard’s Angels”. With one project under his belt, Dustin moved to Warner Brothers Feature Animation, where he was part of the “Iron Giant” story department under Brad Bird of “The Incredibles”. Subsequently, Dustin worked on the Universal Cartoons TV Series “The Woody Woodpecker Show” and followed at the movie development department of Nickelodeon Animation Studios. At Nickelodeon, projects included “The Rugrats Movie”, “Jimmy Neutron” and “The Rugrats go to Paris”. After Nickelodeon, Dustin returned to Warner Brothers, to work on the movies, “Osmosis Jones” and “Scooby Doo”. It was his love of cartoons that gave Dustin the idea to start a venture for high quality animations in niche markets. With his wealth of knowledge in the film industry and a great culture to rely upon, Dustin started “Babak and Friends - A First Norooz” which has been a Hit in the Persian Diasapora community worldwide and was supported by confirmed Hollywood talents such as Shohreh Aghdashloo, Catherine Bell and Persian Veteran actor Parviz Sayyad. (Bio courteously borrowed from Norooz Productions)

[RedWine]

Babak Shokrian: Born in Tehran in the mid sixties, he moved to the US with his parents well before the Revolution of '78-'79. Actually in '71 and it was purely for the old “American Dream”. His uncles had moved to the US and were doing business importing oriental rugs from Iran and all over the world. According the Shokrian “Business was very good in those days and immigration was much more welcome and easier than today. My father just followed the natural course of the immigration process and it worked out for them, but not without certain costs, and I don't mean money but change of life, belief, expectations one might have for their children and preservation of heritage and culture. Although, I think my father did okay, not every family, especially ones that came later in the '70s, were as fortunate.” In his first feature film America so Beautiful Not only does Babak Shokrian manage to bring important issues about immigration, identity and America-Iran relations to the surface to be discussed, but this independent film, made for under 1 million US dollars, serves as a testament to the fact that important and potentially influential films are still being made outside of Hollywood, a fact that should hopefully inspire other young filmmakers to find the courage to tell their own stories. In these marginal production circumstances, Shokrian has made a richly layered and intelligent film that is as entertaining, humorous and moving as it is questioning of political, social and cultural issues, issues that need to be discussed right here, right now before it is too late.

[donsaeid]

در نامه*اي به رئيس جمهور

محمد نوري*زاد به كنار گذاشتن دو فيلم خود از جشنواره فجر اعتراض كرد


محمد نوري*زاد در نامه*اي به رئيس جمهور از حذف دو فيلم سينمايي خود از جشنواره فيلم فجر اعتراض و خواستار حل اين مشكل شد.


در نسخه نمابر شده آمده است:

روزي كه در ضيافت افطار سال جاري، جنابعالي را به ضعف مديريتي وزارت ارشاد و معاونين و مديران اين دستگاه هشدار دادم، اطمينان داشتم با اين سخن، بسياري از فرصـت*ها را از خويش دريغ مي*كنم، اما نمي*دانستم انتقاد از يك وزير، به جايگاه قضاوت و داوري نيز راه مي*برد.

وزارت ارشاد كه در دولت شما، مرتب بر سينماي ملي تاكيد ورزيده است، به راحتي آب خوردن، دو كار كم*نظير سينمايي حقير را كه از ساختاري بديع و جذاب و متفاوت و از محتوايي ملي و مذهبي برخوردارند، از حضور در جشنواره فيلم فجر كنار گذارده است.

از آنجا كه سخت بر ادعاي بي*نظير بودن دو فيلم سينمايي خود اصرار دارم،از جنابعالي و همه منتخبين و همراهانتان دعوت مي*كنم در هر شرايط ممكن، فرصتي را براي تماشاي اين دو اثر استثنايي اختصاص دهيد تا بدانيد دوستان شما در دولت عدالت*خواه و مهرورز، چگونه و با چه صراحتي با زحمت*ها و غيرتمندي*هاي ناب فرهنگي برخورد مي*كنند.

وي همچنين در نامه*اي ديگر به مديرعامل بنياد فارابي آورده است: هركس نداند شما نيك مي*دانيد كه چرا دو فيلم سينمايي «پرچم» و «شعر من و سرزمين من» توسط داوران انتخابي ارشاد كنار گذارده شدند. اما هرچه هست، اين اتفاق را به فال نيك مي*گيرم و هوشمندي شما را به تحليل دو نكته اساسي فرا مي*خوانم:


1_ طبعا فيلم*هاي انتخاب شده بايستي از جايگاه فراتري نسبت به فيلم*هاي حقير برخوردار باشند، در غير اين صورت، خواهيد پذيرفت كه جايگه شريف داوري، به ورطه توصيه*ها و نگرش*هاي نازيبا در خواهد غلتيد و شان داوري را به زير خواهد كشيد.

2_ اگر جنابعالي و معاون سينمايي و شخص وزير ارشاد از نقدهاي صريح اينجانب رنجيده*ايد، اين رنجش دليل نمي شود كه زحمت هنرمنداني كه با من در تهيه و توليد اين دو اثر متفاوت و شكوهمند همكاري كرده*اند، به هيچ گرفته شود. با اين مهم، مسئوليت اين دو اتفاق نامبارك، مستقيما متوجه جنابعالي است و صرف تشخيص داوران، صورت مسئله را پاك نمي*كند.

نوري زاد همچنين در نامه ديگري به وزير ارشاد نوشته است: باورم بر اين است كه به فرض محال اگر در هر وزارتخانه*اي تعقيب غرض*ها و كينه*ها مجاز باشد، در وزارت ارشاد اسلامي نبايد شاهد اين صفات ناپسند باشيم.

انتقاد صريح حقير از جنابعالي و معاونين شما در محضر رئيس جمهورف لطمه*هاي فراواني برايم داشته است كه بخشي از اين لطمه*ها را كتبا براي شما ارسال داشته*ام.

جديد*ترين واكنش دوستان شما به دو فيلم سينمايي «پرچم» و «شعر من سرزمين من» كه در نوع خود بديع و بي نظيرند و من و دوستانم سال*ها براي ساخت آنها زحمت كشيده*ايم، اين بود كه اين دو فيلم فاخر را از گردونه حضور در جشنواره فيلم فجر كنار گذاردند.

اگر همچنان همان هرندي سابقيد كه به انصاف و عدالت شهره بود، شما را به تماشاي اين دو اثر طرد شده فرا مي*خوانم تا بدانيد توصيه*هاي پشت پرده، چه نرم و راحت بر دو اثر موثر حقير خط كشيده اس

[RedWine]

LOOL ... Saeid jan ini keh post kardi,cheh rabti beh ''PERSIAN ACADEMY AWARDS'' dareh azizam ?

PERSIAN ACADEMY AWARDS Yek chiz-e digeh hast keh aslan rabti beh Masael-e digeh nadareh.Unhaeu ham keh dar Iran hastan,aslan nah member anja hastan va nah ghabouleshoun daran :=) .

[donsaeid]

Jashnvareye Filme Fajr Ke midoni chie? Hamon Oscare irane :D

Yek kargardane irani be esme Noori 2 ta film be esme Parcham va shere man sarzamine man dorost karde ke kenar gozashte shode bod!

age mikhondi inghadr ehm nemigofti :D

in thread ro khondam va midonam chie :D

bad chon darmorede film inja gozashte bodi goftam inja bezaram :D threadesh mikonam age behet bar khord :D

[RedWine]

Midunam chi-e vali Fajr Festival Film hich vaght jaygozin-e PERSIAN ACADEMY AWARDS keh az sal-e 1352 beh vojoud umadeh,nemisheh !

Baray-e hamin alan chand saleh keh PERSIAN ACADEMY AWARDS ,bar hesab-e yek festival-e ghadim-i va original bar gozar misheh keh,kollan persian art ham jozvesh hast.

[donsaeid]

dameshon garm :D yade gozashteha zende mikonan :D

[RedWine]

Tell us a little about yourself.




Ahmad Baharloo: I was born in a place called Darab, a small town with huge lands, huge farms, and many villages around it. My life before coming to the U.S is almost divided equally between three cities, Darab, Shiraz, and Tehran. So I feel the same affection for all the three of them.

I started elementary school in Darab, finished high school in Shiraz mostly in the greatest school I have seen anywhere in the world called 'Ebn-e Sina' God bless Mr. Sharghi's soul for his endless love to improve that school until 9th grade. Followed by Nemazi, and Kherad high schools.

Then I received a BA in economics from 'Melli University' in Tehran. Then two years of serving in the army in peace time when it was safe, secure, and a valuable learning process. September 13 1973, my American journey started. 1977 after receiving a master degree in Film, and Television, I made a feature film, called 'The End Of Childhood', about young Iranians coming to the U.S with dreams to fulfill. Aug 6 1978 after a short trip to the homeland, I left Darab, Shiraz, Tehran, and Iran for good. Knowing then, deep down inside that the wind of frenzy, and mass madness blowing there was going to be stronger than the little breeze of my dreams. I could sense the backward direction of the people's movement, and didn't want to be part of it. It was so obvious what was coming. I always wonder about the sincerity of those who keep saying they didn't know what was coming. I wonder how long this generation keeps dodging the responsibility.



PM: How did you get started in journalism?



AB: I started as a Sports writer in Tehran’s Mossavar Weekly Magazine while at college and then became the Sports editor. I continued until 1973 when I came to the U.S, but even now, I feel that the 'true me' is still a sports writer. The managing editor of Tehran Mossavar then, was the veteran journalist, Hossein Sarfaraz whom I love and respect for putting his trust on a young student.




I started my Radio career in the Voice Of America on November 22nd 1979, and expanded it to TV on October 18th 1996. I have served VOA to this date on almost every capacity, from translator to announcer, MC, anchorman, programmer, managing editor, editor in chief, deputy chief, and so on.




PM: Tell us about the evolution of your show “Roundtable With You” on the Persian Voice of America.



AB: In 1994 I started the radio version of “Roundtable With You” a live call-in program from Washington in Persian. This Radio show officially opened a two way communication between us and our audience overseas. Little over two years later I started the first live TV broadcast from Voice Of America in Washington D.C. The TV version of “Roundtable With You”, which was simulcast on radio too. Roundtable was on every Friday night for ten years. On June 3rd 2006 “Roundtable With You” became a daily program.



PM: Tell us about the difference in viewership and viewership opinion from the different parts of the world who watch your program?




AB: There was a time when a huge wall of mistrust was intentionally built between Iranians inside and out of Iran. This wall has been almost disintegrated with the help of technology, and new tools of communications. All together I feel there are more common points among Iranians scattered all over the world than differences. I can sense the 'love' for 'Iran', and the 'love' for 'freedom' among all the Iranians who call me or send me e-mails in hundreds every day so overwhelmingly strong to the point that 'differences' seems so minor, and irrelevant. Their common point, as my dear friend Parviz Kardan was mentioning in my show, is that they all feel they are Iranian. And they all seem to be in love with the concept of 'freedom'. Why not build a foundation based on this simple common belief?




PM: What do you wish for the future of Iran, politically, economically and socially?








AB: A place where there is no majority, and no minority. A place that with equal rights for men and women. I don't say equality, I say equal rights. A place where one does not need any institutional religion for communicating with god. A place that god is not monopolized by one religion or another. And a place that LIFE is cherished, respected, and worshipped. Life of every being, not just human ones. Any progress, and any hope for the future depends on how rightfully this foundation is laid. We need freedom and awareness shoulder to shoulder. (azaadi va agaahi baa ham)




PM: Desert Island. Three things. What will you take?



AB: I will take my wife, then let her pick the other two items. On the second thought, I may pick a 'Jet ski'with me, and let her pick the third item!

Name: Ahmadreza Baharloo

Favorite Color: Blue, but not limited to blue.

Favorite City: Tehran, Rome, Istanbul, Shiraz, Darab, Washington DC.

Favorite Drink: It is not what you drink, but with who you drink.

Currently Reading: I’m reading the Dune trilogy by Frank Herbert. I consider Dune as the best work of science fiction ever. I love science fiction