REBUILDING BAM

[RedWine]

WASHINGTON, D.C., -- Iranian Alliances Across Borders (IAAB) will hold an international seminar on the reconstruction of Bam on November 12, 2005 at Columbia University. This seminar will be the first of its kind since the 2003 earthquake that brought devastation upon the city of Bam. Hosted by Columbia University’s Iranian Students Association (CISA), the event is by invitation/application only, and is open to NGO leaders, leaders in the private sector, and scholars in the field of development and civil society.

Participants will be invited from Iran, Europe, Canada and the United States to discuss the positive role that Iranians abroad played in providing aid after the Bam earthquake and to explore new ways that the Iranian diaspora can become more effectively involved in Bam and other projects in Iran. Bam and Beyond will allow participants the opportunity to discuss possibilities of creating cooperation and partnership between NGOs in Iran and in the Iranian diaspora.

In order to do this, Bam and Beyond will provide a review of reconstruction efforts in Bam as well as address questions such as: Can we identify and/or create mechanisms and structures of cooperation and coordination among Iranian and Iranian Diaspora NGOs, the private sector and universities? Was the money that Iranians in the diaspora raised after the Bam earthquake distributed through the most effective and efficient channels? How was this financial assistance used, and was it implemented successfully? Is there room for more and better partnerships between NGOs in Iran and Iranian diaspora NGOs? How can Iranians in the diaspora become better involved in development efforts in Iran?

The Bam and Beyond seminar at Columbia University will be followed and complemented by a parallel seminar in Bam, Iran in the winter of 2006.
The winter seminar in Bam will ensure that the ideas of the seminar at Columbia University are discussed and implemented in Iran.

[donsaeid]

http://media.farsnews.com/Media/8210/Images/jpg/A0024/A0024285.jpg



10 ميليارد ريال اعتبار جديد دولت براي خانواده*هاي نيازمند بم


دولت 10 ميليارد ريال اعتبار به منظور حمايت از خانواده*هاي بي سرپرست و نيازمند شهرستان زلزله زده بم در اختيار سازمان بهزيستي قرار داد.



به نقل از دبيرخانه شوراي اطلاع رساني دولت، هيئت وزيران پس از بررسي پيشنهاد مشترك وزارت كشور و سازمان مديريت و برنامه ريزي تصويب كرد، مبلغ 10 ميليارد ريال اعتبار به صورت هزينه*اي از محل منابع موضوع ماده (10) قانون تنظيم بخشي از مقررات مالي دولت (مصوب 1380)براي نگهداري و حمايت از زنان سرپرست خانوار و كودكان بي سرپرست و معلولين نيازمند و ساماندهي افراد تحت پوشش آسيب ديده ناشي از زلزله سال 1382 شهرستان بم در اختيار سازمان بهزيستي كشور قرار گيرد تا پس از مبادله موافقتنامه با سازمان مديريت وبرنامه ريزي كشور، طبق قوانين ومقررات مربوط هزينه شود.
اين مصوبه از سوي پرويز داودي معاون اول رئيس جمهور به سازمان مديريت وبرنامه ريزي، وزرات كشور، وزارت رفاه وتامين اجتماعي، و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي ابلاغ شده است.

[RedWine]

I was in L.A. on business when two of my Persian friends, who are both in the film making business, invited me to attend the premiere of a new film by a mutual friend of theirs, Jahangir Golestan, which has not been released yet, called "Bam 6.6." It was hosted by the Iranian Student Association of UCLA at the De Neve Auditorium.

I did not know what to expect exactly but I assumed it would put me in tears as any presentation of a human calamity of such a magnitude would do. I certainly did not think that it would bring any joy to me however I went along.

At the time of the Bam earthquake, I remember donating more money than I have ever given to a political campaign or any other charity despite warnings from friends in Iran expressing skepticism about whether the money would ever reach the survivors. I also remember reading a story in our local paper, the San Jose Mercury, that an American couple, engaged to be married, had been caught in Bam in the earthquake. The woman had been gravely injured and the man, who was from Redwood City, California eventually bled to death.

I went online and started to research about this man, Tobb Del Oro. What I found was that he had shared my deep love for the Middle East and particularly Iran and he had been concerned with the Western media’s demonization of Iran. I remember writing to his sister and his fiancé after that and offering to help them publicize their goal of establishing a private school in Bam through my writing. I also remember suggesting that a human interest film about their personal tragedy although perhaps painful might also help them to realize Tobb’s goal of better understanding between our two cultures and the fostering of peace.

In a short time after the film began, I came to realize that it was largely the story of Adelle Freedman and Tobb Del Oro. At first, I wondered how their personal tragedy squared with the loss of 50,000 lives of anonymous Persians, who were only a statistic in the USA, but as I listened to Jahangir Golestan state his mission with emotion and a sense of earnestness and urgency, I came to understand that he too shared the same goal that Tobb and I had shared. The use of this American couple in his film, was that of a pair of goodwill ambassadors not to Iran but to America. This couple could reach into the hearts of the American public bringing behind them in tow, the message that the Persians are a very kind and generous people, with a rich culture and with much too offer the common humanity of the entire world.

In fact, in these times, when Iran has been labeled as one of the corner stones of the “Triple Axis of Evil” by our President and the IRI has labeled America as “The Great Satanic Force” and there is talk of an impending war found daily in the media, I can understand Jahangir’s sense of urgency, so great, that he staked the equity in his house towards the production of this film.

We have often seen how some great natural calamity such as the devastation of New Orleans by hurricane Katrina, tends to bring out the best in humanity and an opportunity for heroes to show us their capabilities. Certainly the earthquake in Bam was no exception, as scores and scores of unsung heroes from Bam, from Iran and from all around the world rose to the challenge of helping those suffering in Bam. Besides the large loss of human life, the destruction of the medieval citadel is also a great loss to world culture.

However, this film is about more than just the heroism witnessed in Bam. The events following the earthquake, the incredible humanity and generosity shown to Adelle Freedman, whose Iranian surgeons and nurses refused to accept any compensation, the Persian woman who gave up her professional career at Sony to come and work with the children and orphans in Bam, and all the acts of great humanity exhibited in the wake of this catastrophe actually become a dramatic symbol of an even larger concept which the author is trying to present. He is trying to say that despite the politics and power struggles of governments, that the people of the world share common humanity despite their cultural and ethnic diversity. He is also trying to show the world and most especially the Americans, the basic kindness of the Persian culture and the premium it places on generosity most especially towards guests and visitors of whatever nationality.

The Americans in the film acted amazed to discover that the Iranian people accepted them with open arms when they arrived in Iran and Adelle’s parents, received so many dinner invitations into the homes of complete strangers that they were overwhelmed by them.

[RedWine]

But you see I already knew this and it did not take an earthquake to wake me up about this nor did it take an earthquake to bring the kindness out of Iranians, because it had been my great privilege to live and work in Iran for five years during the 1970’s. During my first year which I spent teaching English for the Iranian Air Force, many of my students, who were of humble origin, would invite me to dinner at their homes and insist on clothing me in pajamas for my greater comfort and feed me with the best food they could possibly afford even if they didn’t eat another chicken again for a month. I found kindness and generosity from the top of the society to the bottom of it.

In fact wealthier Persian friends would routinely invite me to dinner and then insist that I stay in their guest room all night and for breakfast the next morning. They would often give me the keys to their apartments and automobiles for my use while they were away on vacation in Europe. I have to laugh because generosity and a sense of hospitality are so deeply ingrained in Persian culture that when I was taken hostage during the revolution, the first thing my captors did was insist on feeding me even though I had just eaten because never let it be said that a hostage should go hungry ...

So in as much as this film puts Persians in a very positive light, I think it is a worthy message that all Americans need to hear. As it says in the bible, do not look for the pit in your enemy’s eye until you see the moat in your own. The Iranian people do not deserve a bombing or a military invasion or even the deprivations of economic sanctions, what they deserve is democracy and not the “spreading of democracy” that superpowers use as a euphemism for their imperialism; what the Iranian people deserve is the same kinds of freedoms and rights and democracy that the American people want for themselves.

Lastly this film also focuses very largely on the children of Bam, the children who sustained greater losses than many of the adults, children who had the greatest psychological vulnerability, the greatest economic insecurity and yet they were shown smiling and laughing and trying to carry on with their lives, they were shown dancing and shown loving their schools as the rocks of stability in a sea of destruction and change. The children showed better than anyone else possibly could what is the hope and faith of humanity, the resilience of the human spirit, that in the face of all odds and adversities, humanity still has the capacity to find itself, survive and overcome destruction and eventually even prosper ...

[RedWine]

گفته می شود بم پس از 3 سال از حادثه وقوع زلزله 6/5 ريشتری سال 82 ، روحی دوباره يافته و زندگی در آن مثل بقيه نقاط کشور جريان دارد اما بايد پرسيد زندگی در کانکس با وجود فرزندانی که دچار افت تحصيلی شديد ، مبتلا به افسردگی ، سالک و برخی بيماری های عفونی هستند ؛ می تواند تصوير شهری آباد و زنده باشد.
به گزارش خبرنگار اعزامی مهر به شهرستان بم ، هنگامی که وارد اين شهرستان می شويم آنچه توجه آدمی را به خود جلب می کند وجود کانکس های سفيد رنگ ، نخلستان ها و ما بقی خار و خاشاک است.

انسان های کمی در خيابان ها تردد می کنند ، انگار تلاش و کار تعريف اصلی خود را از دست داده است. هر از چند گاهی ساختمان هايی را مشاهده می کنی که در حال ساخت و ساز است اما نه با سرعتی که خانه ها در تهران ساخته می شود.

بر روی چهره اکثر کودکان بمی ، آثاری از سالک ديده می شود. با کمی دقت و نگاه در چشمان اين کودکان معصوم به راحتی می توان غم درون آنان را احساس کرد.

آثار اعتياد نيز به وضوح در رخسار اکثر ساکنان اين شهرستان نمود عينی دارد و کمتر می توان به فرد ميانسالی برخورد که چهره عادی داشته باشد جالب است که اين امر در ميان اين افراد بسيار عادی جلوه می کند.

وقتی وضعيت معيشتی بمی را از زبان خود آنان جويا می شويم ، اظهار نارضايتی می کنند و اقدامات مسئولان را در اين زمينه ناکافی و در برخی موارد نيز نسبت به توزيع ناعادلانه تسهيلات گله مند هستند.

در حالی که محمد سعيدی کيا ، وزير مسکن و شهرسازی در رابطه با برخی اعتراضات مردم نسبت به عملکرد بازسازی بم و نحوه ارايه تسهيلات ساخت مسکن ، يادآور می شود: خوشبختانه هيچ فردی در بم نيست که از شرايط دريافت تسهيلات مسکن برخوردار نشده باشد اما اگر اعتراضی هم از سوی برخی از شهروندان بمی عنوان می شود انتظارات جنبی اين افراد است که در برآورده کردن آنها از اولويت های بعدی ما پس از بازسازی کامل بم و رفع مشکلات کنونی آن است.

از سوی ديگر نمايندگان مجلس از ارايه تسهيلات ويژه به بمی ها تا پايان عمليات بهسازی و نوسازی بم و ايجاد شرايط معمول معيشتی در اين منطقه خبر می دهند.

همچنين از سوی رئيس ستاد بازسازی مناطق زلزله بم گفته می شود که عمليات احداث يا بازسازی 86 درصد واحدهای مسکونی در بم تاکنون انجام شده اما اگر اينگونه است ، فلسفه وجود نزديک به 15 هزار کانکس مسکونی و تجاری در اين شهرستان چيست و چرا تاکنون اين کانکس ها جمع آوری نشده است.

استاندار کرمان در گفتگو با خبرنگار مهر از بازسازی 35 تا 40 درصد واحد های تجاری در شهرستان بم خبر می دهد.

پس چگونه است که حتی برخی از ساکنان اين منطقه از کانکس های مسکونی برای امرار معاش استفاده می کنند.

هنگامی که از رئيس اداره آموزش و پرورش شهرستان بم نيز درباره وضعيت دانش آموزان بمی جويا می شويم ، می گويد: در حال حاضر از ميان 25 هزار دانش آموز بمی ، 3760 دانش آموز در مقاطع مختلف تحصيلی مبتلا به بيماری سالک بوده و متاسفانه تا کنون اقدامات اساسی برای سم پاشی مستمر در خصوص مبارزه با شيوع اين بيماری در سطح اين شهرستان صورت نگرفته است.

شهردار بم نيز به وجود روزانه 140 تن زباله شهری در اين شهرستان اشاره می کند و انتقال اين زباله ها به اطراف شهر را نيازمند تجهيزات و امکانات بيشتری در مقايسه با وضع موجود می داند.

به گفته وی ، علاوه بر اين ، وجود نخاله های ساختمانی به جهت بازسازی مناطق آسيب ديده نيز باری مضاعف بر دوش شهرداری گذاشته است.

علی باقری زاده همچنين از قول مساعد مسئولان نسبت به بازسازی کامل شهرستان بم و تامين اعتبارات ويژه برای اين امر تا تابستان 84 را می دهند در حالی که به گفته او هنوز سازمان مديريت و برنامه ريزی نسبت به تامين اعتبار برنامه جامع فاضلاب شهری بم با شهرداری اين شهرستان همکاری مساعد نداشته و پرداخت آن را مصوب نکرده است.

رئيس اداره آموزش و پرورش بم نيز بيشترين علل وجود بيماری سالک را زباله های شهری و عدم دفع مناسب آن را بر می شمرد.

موسی حافظ آباديان معتقد است : با توجه به اينکه اعتبارات تخصيص يافته در بخش آموزشی اين شهرستان با کمبودهای جدی مواجه است در حال حاضر مهم ترين معضل آموزش و پرورش شهرستان بم در رابطه با رسيدگی به وضعيت آموزشی اين دانش آموزان ، وجود افسردگی و افت تحصيلی شديد در ميان آنان است.

وی همچنين به وجود 35 کانکس برای برگزای کلاس های درس ويژه مقاطع ابتدايی ، راهنمايی و دبيرستان در بم اشاره می کند و می گويد: در اين راستا حدود 2 هزار دانش آموز در کانکس های آموزش و پرورش مشغول به تحصيل بوده و همچنان منتظر پايان عمليات ساخت مدارس از سوی دولت هستند.

حال اين واقعيت قابل باور است که 86 درصد ساختمان های شهری و 100 درصد واحدهای روستايی بم بازسازی شده باشد در حالی که تا جايی که چشم کار می کند در اين شهرستان کانکس است و در لابه لای اين کانکس ها ساختمان هايی نيز ديده می شود.

مسئولان شهرستان بم بر اين باورند که طی حادثه بم 17 هزار و 500 نفر مجروح و 33 هزارو 489 نفر کشته شده اند در حال حاضر بر روی 5 هزار و 200 فرزند بی سرپرست با کمک کشورهای ديگر اقدامات روانی صورت گرفته اما بايد اين واقعيت را پذيرفت ، وقتی افت شديد تحصيلی و افسردگی در ميان اين دانش آموزان و کودکان موج می زند ، انجام اينگونه اقدامات بر روی بهداشت روان ساکنان اين منطقه اگر بی تاثير نبوده اما تاثير چندانی نيز نداشته است.

[RedWine]

این جا بم است. سرزمینی که در تاریخ پنجم دی 1382 متوقف شده است. بله برخلاف تمام اطلاعاتی که شما دارید می توان مستند گفت این جا آخر دنیا سه و سال و پنج ماه و چند روز پیش درست ساعت پنج صبح آمد و ساعت ها را متوقف کرد.
من را می بخشید که حکایتی که می خواهم بگویم هم تکراری است و هم غم انگیز و تلخ . چند ساعتی هم می شود که دارم با خودم کلنجار می روم که بتویسم یا نه؟ اما بعد از خواندن صحبت های آقای رئیس جمهور در بم نتوانستم سکوت کنم. این را خطاب به شما می نویسم به شما که دولتتان را دولت عدالت محور می دانید آیا به تمام حرف هایی که دیشب در بم زدید اعتقاد دارید؟ شما که شب درست زمانی که شهر در تاریکی فرورفته بود آمدید و در جمع تعدادی از اهالی شهر که آمده بودند گفتید :«خدا را سپاسگزارم كه امروز بم عزيز مجدداً حيات بالانده و سازنده خود را باز يافته و زندگي مردم پرنشاط و پراميد در آن جريان دارد و اين شهر رو به* پيشرفت است. » آیا می دانید که امید در بم پنجم دی ماه سه سال و پنج ماه و چند روز پیش همراه آن لرزه بزرگ زیر آوار ماند. آواری که هنوز در گوشه گوشه شهر به چشم می خورد؟ کسی به شما نگفت که اگر تنها چند قدم از همان خیابانی که وارد شدید و در جمع مردم سخترانی کردید آن طرف تر می رفتید می توانستید بم واقعی را ببیند؟
آقای رئیس جمهور من هم مانند شما دو روز پیش در بم بودم اما نخل های سربلند و شاداب را ندیدم. به جایش تا دلتان بخواهد خانه های خراب و دیوارهای فروریخته و بدبختی دیدم. بگذارید حکایتی را از امید در بم برایتان بگویم تا شاید باور کنید که بم نایی برای فریاد زدن ندارد. نه این ها از نگاه یک خبرنگار نیست این بار بدون قواعد گزارش نویسی و نگارش می نویسم. به قانون انسانیت.
هیچ وقت نام اردوگاه امام رضا به گوشتان خورده است. همین دیروز که آمدید بم چیزی از این اردوگاه به شما گفتند؟ اگر نام این اردوگاه را شنیده بودید این قدر با اطمینان از پایان بازسازی حرف نمی زدید. راه دوری نبود چند قدم دورتر از آن جایی بود که برای عبور شما و خبرنگارانی که همراه شما آمده بودند قرار داشت. می دانید چند خانواده در این هوای گرم و طاقت فرسای بم در خانه هایی ........... نه خانه که در مجموعه ای از آهن و خشت و گل زندگی می کنند؟ در هوایی که درست تیمه اردیبهشت ماه به 36 درجه سانتیگراد می رسد. می دانید چند تا از آن بچه هایی که دیشب سر راه شما دست تکان می دادند در آن بیغوله زندگی می کنند؟ بچه هایی که میان خاک و کثافت زندگی می کنند. تنها سرگرمی این بچه ها بازی روی سیم هایی برقی است که شب ها چراغ خانه اشان را روشن می کند. فکر می کنید چند تا از آن ها به هفده سالگی برسند؟ بگذارید یک داستان دیگر بگویم داستان مریم و دختر سه و ساله و پسر پنج ساله اش. مریم زمانی که بیوه شد دخترش را حامله بود و تنها هفده سال داشت. خانه ای در میان بم داشتند. می گفت مرکز شهر بودیم. همان جایی که بیشترین آسیب رادیده است. شوهر مریم با تمام افراد خانواده اش در آن شب لعنتی که زمین لرزید زیر آوار ماندند و او ماند با پسری یک سال و نیمه و نوزادی که در راه بود. بی سایه مردی. حالا مریم سه سالی می شود به همراه پدرش که در زلزله فلج شده است و مادرش و دو خواهر برادر و کودکانش در یک کانکس شش هفت متری در اردوگاه امام رضا زندگی می کند. مریم می گفت: پدرم قبل از زلزله برای خودش کسی بود. وضعمان خوب بود. اما زلزله همه چیزمان را گرفت. نان آورهای خانواده امان در زلزله رفتند. شوهرم؛ دو برادرم....» خرجشان کفایت نان شب نمی دهد چه برسد به زندگی. بچه های مریم در این گرمای سوزان و زمین های داغ کفش ندارند. آب ندارند، برق ندارند........... زندگی برای مریم سه و سال ونیم است که متوقف شده. مریم تنها بیست سال دارد. در بم صدها زن دیگر مانند مریم هستند آیا زندگی در این شرایط را می توان زندگی دانست. من خودم یک ربع هم نتوانستم آن محیط را تحمل کنم. اما هموطن من آن جا زندگی می کرد. کم نیستند مانند اردوگاه امام رضا. در این دو سه روز من ده ها تن از این ها را دیدم .
من از بم پاره ای از خاک وطنم حرف می زنم.زینب با هشت فرزندش در یک کانکس در زمینی که قبل از این خانه اشان بوده زندگی می کنند. او هم شوهرش، خانواده را در زلزله از دست داده. تنها او هست و بچه هایش. از وامی که وزارت مسکن داده تنها توانسته ده دوازده شاخه آهن بخرد و آن ها را به هم جوش دهد. دیگر پولی برایش نمانده آجر و خشت خانه اش را بخرد. زندگیشان را خیری تهرانی تامین می کند. با ماهی دویست هزار تومان: دو سه ماه است که آن آقای مهربان از نظر مالی دچار مشکل شده و تنها ماهی 150 تومان می فرستد. با این پول بعضی شب ها گرسنه می خوابیم. » زینب چهار بچه مدرسه ای دارد. دو دختر بزرگش را در سن پانزده سالگی و چهارده سالگی شوهر داده. وقتی پرسیدم چرا؟ گفت خانم جان نمی توانم هزینه شکم شان را بدهم. تازه با دامادهایم صحبت کردم من زمین دارم. آن ها با وام ازدواجشان بقیه خانه را تمام کنند و خودشان هم همین جا زندگی کنند. فریده دختر دوم زینب خیلی باهوش است می توانست درس بخواند. دوست داشت دکتر شود اما..... به دخترهای دوازد ه و ده ساله زینب فکر می کنم آن ها کی باید درس را رها کنند؟
شما از مسئولین بازسازی بم تشکر کردید اما می دانید که هنوز درصد بازسازی این شهر مصیبت زده بعد از سه سال و پنج ماه و چند روز بعد هنوز به مرز نیم نرسیده. شهر بم نگین کویر نیست. شهر اسکلت های آهنی نیمه تمامی است که سراز ویرانه ها برداشته است. شهر کانکس های شش متری و خانه های نیمه کاره و آوارهایی است که باقی مانده است. باور کنید برای مردم این شهر انرژی هسته ای که این قدر دغدغه شما ست مهم تر از حق داشتن حداقل برای زندگی کردن و داشتن یک سقف آجری بالای سرشان نیست. من از حاشیه نشین ها حرف نمی زنم. از مردم واقعی شهر بم حرف می زنم که زلزله خاکستر نشینشان کرد. از مردمی که در پشترود زندگی می کنند. آدم هایی که در چادر به سر می برند چون پول خرید کانکس را ندارند. تنها در آمدشان نان هایی است که در اردوگاه می پزند و دانه ای 150 تومان می فروشند. ...............این مردم تلویزیون ندارند که بدانند در دنیا چه می گذرد. این ها حاشیه نشین نبودند. خاکستر نشین شدند.
آقای رئیس جمهور من هم مانند شما از بم سربلند حرف می زنم. اما بمی که من دیدم دز سه سال و پنج ماه و چند روز پیش متوقف شده است.

[RedWine]

ايران:مهرى حقانى
,در ۵۰ سال اخير، ۱۴ زلزله بزرگ ايران را لرزانده، از شمال شرق تا جنوب غرب و از شمال غرب تا جنوب شرق و با هر لرزش زمين به طور ميانگين بيش از ۱۰ هزار نفر جان خود را از دست داده اند. بعد ازحادثه بوئين زهرا در سال۴۱ فراموش كرديم كه ويرانى ۲۰۰ روستا در غرب تهران تنها هشدارى به ماست كه مراقب باشيم. از ياد برديم كه بعد از زلزله خراسان در سال۴۷ هر شهر ديگرى مى تواند قربانى لرزش زمين باشد. كشته شدن كمتر از ۱۰ هزار نفر در زلزله سال هاى۵۱ تا ۵۶ هشدارى است براى حوادث خونين تر. يادمان رفت كه طبس تنها بازمانده زير و رو شدن طبيعى زمين نخواهد بود. خونين ترين حادثه سال هاى اخير در رودبار هم تكانمان نداد. كشته شدن ۴۰ هزار نفر در بم هم... شايد تنها يادمان ماند كه در روزهاى نخست زلزله بم، خودمان را به خرابه ها برسانيم، مرثيه اى بسراييم و از دولت و مسئولان گله كنيم...,

۱۱ عكاس به همت انجمن غيردولتى ,بم بمان, سرفصل نمايشگاه عكس ,بم امروز, خود را با اين متن آغاز كرده اند. گوشه هايى از تصاوير شهرى كه ۳سال و نيم پيش بر زير آوار رفت و امروز همچنان در تقلاى زندگى است و همچنين اين گونه پايان مى دهند: ,بم امروز حديث فراموشكارى ماست كه زلزله را حادثه اى براى نقطه اى دور از خودمان تصور مى كنيم وعادت نكرده ايم براى آنچه وقوعش طبيعى و اجتناب ناپذير است، كارى كنيم. روزهاى آخر خرداد را همزمان با سالگرد زلزله رودبار و منجيل به عنوان افتتاحيه نمايشگاه ,بم امروز, در نظر گرفتيم تا باز هم به خودمان يادآورى كنيم كه حادثه بم از رودبار و از هيچ كدام از حوادث خونين و مخرب ناشى از زلزله سال هاى اخير جدا نيست. تا يادمان باشد كه بم، امروز يا شايد فرداى ماست. فردايى كه نمى دانيم زمين كجا را براى لرزيدن انتخاب خواهد كرد., و درست در شب گشايش نمايشگاه عكس ,بم امروز, قم و تهران بار ديگر لرزيدند.
هنگامى كه تيم عكاسى قصد داشت به اردوگاه هاى اسكان يافتگان زلزله بم برود به آنها تذكر داده شد كه بهتر است از اين اردوگاه ها عكاسى نكنيد، چون ممكن است افراد ساكن، از بوميان بم نباشند. يكى از عكاس ها گفت: ,اين مهم نيست كه اين افراد اهل كجا هستند. مهم اين است كه اگر اين بچه ها كه روى سيم هاى برق رها شده روى زمين، بازى مى كنند دچار برق گرفتگى شوند و بميرند، انسانى در اثر سهل انگارى و بى توجهى مرده است.,
چكيده اين تلاش در محوطه كوچك نگارخانه لاله در حقيقت روزنه اى به نماى ۳ سال پس از يك رخداد طبيعى است. اما اين طبيعت نيست كه كالبد اثر را در برمى گيرد. در حقيقت هر آنچه از اين رخداد بگوييم و يا بدانيم حديث نفس زندگى رودر روى ماست؛ آيينه اى از تاريخ و هشدارى از چگونگى مديريت بحران. برخلاف برداشت اوليه اى كه از روزهاى زلزله در رسانه ها و تبليغات تصويرى به ميان آمد، بم، داستان ماتم سرايى و مصيبت نيست، اتفاقى طبيعى است كه نيازمند تدبيرى انسانى است. اولى يعنى طبيعت براساس نظم هزاران ساله خود حركت مى كند اما دومى يعنى تدبير انسانى در گرو ابزارهاى انسانى تعقل، پيش بينى، مديريت و برنامه ريزى است و تجربه بشر نشان داده كه غيرممكنى وجود ندارد. با اين همه ۳۸ قطعه عكس در ابعاد يك متر در ۷۵ تا ۳۰ در ۴۰ و در كنار موزيك متن گالرى، شما را بار ديگر به شهرى مى برد بسيار دورتر از پايتخت به ۳ سال و نيم پيش در چند تصوير اوليه. واقعيت عريان مرگ و از آن پس كم كم مرگ به زير خاك رفته است. كودكى از كنار ديوار نيمه فروريخته مدرسه اى مى گذرد، داربستى افراشته شده است، اثاثى چيده شده، تلويزيونى برفك نشان مى دهد و قامتى مى خواهد بايستد.
فراخوان يك يادآورى
انجمن ,بم بمان, يك حركت فرهنگى غيرانتفاعى است و اين بار مؤسسه عكسباران، نگارخانه لاله و سازمان عمران كرمان دست به يك فراخوان عكاسى براى به تصوير كشيدن واقعيت امروز بم مى زنند و ۱۱ عكاس بدون دستمزد مالى به بم مى روند، به ميان مردمى كه تنها به بازتاب تصويرهاى خود در لنز دوربين ها قناعت نمى كنند، روايت خالصانه مردم از روزهايى كه گذشته است ومى گذرد و از ميراث زلزله بر شهر و ديار و زندگيشان، حديث روزهاى گرم ديد و گذار عكاسان در خيابان ها و كوچه هاى بم بوده است.
حامد فروند يكى از اعضاى انجمن ,بم بمان, داستان اين حركت را چنين روايت مى كند: ,اين انجمن همزمان با سومين سالگرد زلزله بم از دى ماه سال۸۵ بنيان گذاشته شد. عامل اصلى اين حركت اين بود كه يادآورى كنيم اتفاق زلزله در اغلب نقاط دنيا از فاجعه به واقعه تبديل شد. در حركت اخير خواستيم تا از طريق عكاسى و دوستان هنرمند به نوعى يادآورى درباره اتفاق زلزله بم بپردازيم. عكس ها از اردوگاه ها، داخل بم، روستاهاى اطراف بم و ديگر نقاط شهر است. از ابتدا اصل بر اين بود كه هدف سياه نمايى و صنعت فعلى نباشد وتأكيد كلى هم بر محور معضل انسانى و شرايط زندگى در بم بود. با اين همه اين حقيقت وجود داردكه بم تغيير كرده اما موضوعى كه در اين ميان مطرح است اين است كه انتظار يك شهروند از روند بازسازى بعد از ۳سال چيست؟ موضوع صرفاً اين نيست كه مقصريابى كنيم. در حقيقت در بم با مسائل زيرساختى روبه رو مى شويد، مردمى كه با يك فاجعه روبه رو شدند و انتظاراتى كه در قبال آنها پديد مى آيد. شما در بم با مجموعه پراكنده اى از ساختمان هاى نيمه تمام و خرابه هاى باقى مانده از زلزله روبه رو مى شويد. هنوز درورودى ارگ قديم، فرشى زير آوار باقى است. اين كه چه كسى بايد شهر را مى ساخت در بعد دوم اهميت قرار دارد. مسأله اين است كه شهر هنوز در فضاى زندگى نيست و اين را همه ديوارها، نيمه تمام ها، كانكس هايى كه مغازه اند و مسيرهاى ناهموار مى گويند. اين همه در حالى است كه در بم شوق و اشتياق زيادى براى بازگشت به زندگى وجود دارد. با اين همه اين شهر هنوز يك روانشناس دارد وبا ورود به شهر با فضايى كدر و كسالت بار روبه رو مى شويد. در حقيقت در اين باره تلاش بسيارى هم صورت گرفت ولى شايد راهكارها درست جهت يابى نشده بود. مسأله اين است كه مديريت مى توانست فضايى را ايجاد كند كه انجمن هاى غيردولتى، مردمى و خصوصى بخشى از مسائل را به عهده بگيرند اما همه چيز هدايت از بالا به پائين انجام شد و هيچ بخشى به بخش خصوصى سپرده نشد. اين شد كه مردمى كه نخلستان ها را در دماى بالاى ۴۰ درجه اداره مى كردند هم اكنون تنها دستشان براى گرفتن آماده است. به عنوان نمونه، افراد خير و بازارى هاى زيادى وجود داشتند كه داوطلب براى بازسازى بازار بم بودند. اگر اين اجازه را داده بوديم هم اكنون بازار بم، تفرجگاه مردم بم مى شد و دولت مى توانست پروسه و بازسازى شهر را جهت دهى كند و از طريق كانال هاى مختلفى وارد شود.,
در تصويرهاى بم، حضور بعد انسانى بر فراز شهر نيمه ساخته، ديوارهاى نيمه برافراشته و در درون كانكس هاى اردوگاه ها در حقيقت همان تصوير تقلا واصرار بر دوباره زندگى كردن است. در يكى از عكس ها، ۳ مرد روى صندلى نشسته اند، يكى از آنها سوار بر ويلچر است و پاى او مصنوعى به نظر مى رسد و انگشتان دست او با اصرار و نيروى تمام در هوا بازمانده است، آن سوتر چند ثانيه اى از رهيدن كبوترى از ميان انگشتان چنگال گونه مرد مى گذرد. گويا شهر هنوز در تقلاست تا با ويلچر اردوگاه هايش، كانكس هايش و رؤياهاى فروخورده اش چيزى را بسازد.
ارگ هنوز زنده است
و اما ارگ، ارگ هنوز زنده است. هر چند كه بر پشت دروازه اش بازى فوتبال در جريان است، هر چند كه كودكانش از سر و كولش بالا مى روند و در بازى كودكانه شان، شريكش مى كنند. شايد همان گونه كه فرزانه ابراهيم زاده مسئول اجرايى نمايشگاه مى گويد: ,نگاه مردم بم به ارگ نگاه جالبى است. درست است كه آنها خسته هستند اما نگاهشان به ارگ بدين صورت نيست كه اگر عزيزانمان را از دست داده ايم پس حالا به فكر ارگ باشيم آنها به ارزش واقعى ارگ واقفند. مى دانند كه از لحاظ توريستى و تجارى بم به ارگ وابسته است. با اين حال ديد چندان خوشايندى نسبت به نظارت بر ارگ ندارند. شايد اين كه گفته شده روند بازسازى ارگ ۱۰ سال طول مى كشد براى مردم پذيرفتنى نيست. با اين حال يكى از سازمان هايى كه در جريان زلزله بم عكس العمل مناسبى از خود نشان داد، ميراث فرهنگى بود. آنها بلافاصله كمك هاى جهانى را جمع كردند و ارگ را جزو آثار پرخطر جهانى در يونسكو ثبت كردند. از تجربيات بين المللى كمك گرفته شد و هم اكنون به شكل تدريجى روند آواربردارى در جريان است. با اين حال ديده مى شود كه در حريم ارگ، بچه ها فوتبال بازى مى كنند و يا مردم نسبت به عدم استقرار برخى از مديران درمنطقه ديد چندان خوشايندى ندارند.,
بم مشتى از خروار آينده
با اين همه بم تنها يك تصوير نيست. در درون و برابر اين تصوير واقعى دو واقعيت وجود دارد؛ يكى داستان زندگى بخشى از مردم اين سرزمين كه در حقيقت آزمون چگونگى حل يك مسأله بحرانى در كشور و ساخت و ساز اجرايى و مديريتى كشور هم هست و ديگرى آيينه اى است كه در برابر ما قرار مى دهد. زمان نادانسته زلزله احتمالى بعدى، گويا در ۳ سال و نيم پيش تا به حال به عقب برگشته است، تنها تفاوت، كوچكتر بودن ابعاد واقعه قبلى در مقايسه با چيزى است كه آينده در چنته خود دارد. شكى نيست كه بم از لحاظ چگونگى پرداختن به ماجرا با تهران تفاوتى نخواهد داشت تنها تفاوت، ابعاد واقعه است. شايد همان گونه كه حامد فروند مى گويد: ,ما نيازمند يادآورى كردن موضوع زلزله بم هستيم. از سويى به صرف بسته شدن پرونده بازسازى، موضوع بم بسته نمى شود. ما در قلب ايران با فضايى روبه روييم كه با يك شهر فاجعه نديده تفاوت دارد، اين نشان مى دهدكه اين يك واقعيت است. زلزله به هر حال مى آيد، نفس كشيدن طبيعت است وگرنه زمين مى پكد. وظيفه همه اين است كه از مسئولان بخواهيم قوانين اجرايى شود، فرهنگ مقاوم سازى در پى اجراى قوانين آن پديد آيد و مردم به اين خودآگاهى برسند كه به جاى پول دادن و فرار كردن از قانون، قانون را اجرا كنند.,
با اين حال تماشاى وضعيت فعلى بم يك چراى عمده و صريح در برابر هر ذهنى مى نشاند. اين كه در باطن روند برخورد با زلزله و بازسازى چه حقيقتى نهفته است كه مانع از اين مى شود كه نتيجه به سمت وضعيت مطلوب گرايش پيدا كند؟ اگر همه تلاش مى كنند پس چرا نتيجه مطابق با ظاهر اين تلاش نيست؟ حامد فروند نگاه خود را به اين قضيه دارد: ,من در اين مدت احساس كردم همه دستگاه ها بيشتر به سمت آمارسازى گرايش دارند و گويا تلاش خاصى دارند كه آمار به جاى عملكرد ارائه بدهند. اما اين آمار پشتوانه عملى ندارد. آمار به نتيجه اى منتج نشده. از سويى مسئولان، نگران انتهاى مسئوليتشان هستند در حالى كه بايد نگران اثر توليدى و برداشت از آن باشند. نتيجه اين است كه برنامه هاى كوتاه مدت نتيجه نمى دهد. در حقيقت ما بايد به سمتى حركت كنيم كه هر مسئولى براى دوره محدود خود برنامه ريزى نكند و به راحتى هر مسئول ديگرى نتواند برنامه ريزى قبلى را به كلى دگرگون كند. بايد قانون، يك برنامه جامع و كامل باشد كه همه به دنبال مسئولانه اجرا كردن آن باشند.,

[RedWine]

More than 20,000 people from Bam in Kerman came gradually out of their homes tp gather in front of the historical citadel of Bam. The first people started at 5:28 to paint on the white cotton canvas which ran 1 meter wide and 5000 meters long. Individuals and families were given an area of one square meter to paint designs about the nature. A few hours later, almost 2500 meters were painted, but still far behind the world longest painting (about 3500 meters made by an art school in Romania). After the hot hours of the day, the work was taken again about 16 o'clock and continued till part of night when 4000 meters were painted. This operation was sponsored and managed by Vezarate Maskan and supervised by Guiness Records registration office. More than 200 young people mostly girls from the local universities helped the organisation.

The world's largest citadel in Bam is now being carefully restored. The Bam monument, aging more than 2500 years which was mostly ruined by a 6.6° earthquake on December 26th, 2003. Restoration works are being held in scenic workshops. Looking from the top of the metalic structure installed for the technicians, one observes some Hollywoodian scene where several hundred workers move and work finely to restore this beloved monument which has recently been registered as part of world protected sites.