Pegah Anvarian [Archive] - Tapesh.Com an Iranian, Persian based Forum

RedWine

10-08-2005, 01:10 PM

Los Angeles-based designer Pegah Anvarian grew up in Dallas, Texas, to a photographer father and educator mother, who taught her how to sew at the age of six. Together with her grandmother, Ms. Anvarian's family encouraged creativity in the home, prompting Pegah to design her own clothes from age eight. Inspired by her love of sewing, fabrics, and color, Pegah recognized that working with clothes was her calling, and quickly moved to New York in 1996 to realize her dream.

Upon arriving in New York City, she began assisting as a costume designer and stylist. It was through this that she met and began working with renowned rock band The B-52's, and was coaxed to go on tour with them and The Pretenders for an international tour lasting the year. Upon her return to New York City, Pegah continued styling, working with a variety of well known directors on cutting edge music videos and commercials. It was also during this time that Ms. Anvarian knew that it was time for a change.
http://www.persianmirror.com/images/edtorial/Anvarian.jpg
Pegah relocated to Los Angeles in 1999, and continued styling, doing extensive editorial, celebrity, and advertising work. As much as she was enjoying working with clothes, Ms. Anvarian was growing tired of the daily grind of styling.
She was shopping for a music video job, and came across a tubular roll of white cashmere jersey. Upon inquiring about the price, she bought the entire role, and began working with the fabric, night and day, draping it on herself, and began hand-sewing and hand-dying tops individually, the first one in a bright pink, and the beginnings of the Pegah Anvarian Collection were born.

The Collection officially began with Fall 2002, with her first sets of orders coming from such esteemed retailers as Henri Bendel in New York City and Madison in Los Angeles.

Ms. Anvarian finds her inspiration in all facets of life. Everything from her signature fabric, which gets knitted for her exclusively by an Italian mill, to the colors used in Moroccan architecture, lighting, the ocean, hip hop music, Brazilian film, the dry heat of Southern California – all are things that provide her the muse to design her namesake collection.

Her pieces are also undeniably sexy, although not overtly so. Notes Anvarian; “Sexiness is all inside, fabrics and colors - they exude sexiness all their own. Ideally, my clothes would allow women to find their own sexiness, in their own way. They are fun and sexy, but also sophisticated – the way that each piece is draped, the way the clothes hang on the body.”
The Pegah Anvarian Collection is currently distributed internationally, and is available at Henri Bendel in New York City; Madison in Los Angeles; Gregory's in Dallas, Texas; and Talulah G's in Las Vegas, Nevada, The Collection is produced in Los Angeles twice yearly.

Ms. Anvarian currently resides in Hollywood, California, with her fiancé, photographer Andrew MacPherson.

http://www.pegah.us/images/fall_05_show/fall05_01.jpg
http://www.pegah.us/images/fall_05_show/fall05_09.jpg
http://www.pegah.us/images/fall_05_show/fall05_32.jpg

For more Info : http://www.pegah.us/

RedWine

04-26-2007, 07:11 AM

اگر اهل مد و لباس هم نباشید، اسم یک ایرانی را که به عنوان مارک لباس روی جلد مجلات مد آمریکایی ببنید حتما کنجکاو می*شوید.
پگاه انواریان در آمریکا و اروپا فقط اسم یک طراح معمولی لباس نیست. این اسم چهار سالی هست که کنار مارک*هایی مثل اسپریت، فندی یا ورساچه جا خوش کرده، و همراه بقیه*ی مارک*های پرسابقه، در نمایشگاه فصلی مد اروپا و آمریکا حضور دارد.

پگاه انواریان پنج*ساله بود که با پدر و مادرش از ایران به آمریکا مهاجرت کرد. حالا پگاه ۳۲دارد و کار طراحی مد را بعد از تجربه*ی* طراحی لباس در موزیک*- ویدیوهای هالیوودی شروع کرده.

خودش می*گوید به*صورت خیلی اتفاقی، زمان دوختن و هماهنگی لباس یکی از بازیگران یک موزیک*ـ ويدیو، پارچه*ی* کشمیر را امتحان کرده و سبکی و انعطاف این پارچه به او کمک کرده مدل خاصی را کشف کند؛ آن*قدر خاص که جنیفر لوپز، خواننده و بازیگر معروف آمریکایی، درجا درخواست کرد پگاه آن لباس را اختصاصی برایش بدوزد.

بعد از این ماجرا، زندگی پگاه به*عنوان طراح مد شکل گرفت و در عرض چهار سال اسم او، یعنی«پگاه انواریان»، تبدیل به یک مارک معروف در ایالت*های مختلف آمریکا شد. این روزها لباس*های او بر تن چارلیز ترون، هاله بری، مدونا،* شکیرا و خیلی از بازیگران زیبای هالیوودی به چشم می*خورد و خودش تبدیل به چهره**ی مطرحی در شبکه*های مد تلویزیونی شده است.

در گفت*وگو با پگاه انواریان، که به فارسی چندان مسلط نبود، سعی کردم سراغ موارد مبهمی بروم که خیلی از جوانان دوست دارند در موردشان بیشتر بدانند؛ چیزهایی در مورد زندگی مانکن*ها، روش*های طراحی لباس و روش طراحی لباس برای ستاره*های سینما در مراسم اسکار.

پگاه، به خاطر سابقه*ی* کار در ساخت موزیک*ـ ويدیو برای خواننده*های آمریکایی، رابطه*ی* نزدیکی با بازیگران و خواننده*های سرشناس هالیوودی داشته و یکی از دلایلی که به مطرح شدن سریع او کمک کرد، همین بوده است. ولی در اولین سؤال از او پرسیدم

http://www.radiozamaneh.org/pictures-new/anvarian.jpg

برای طراح مد شدن چه مراحلی باید طی شود؟ آیا کافی*ست فقط طراحی بدانیم یا خیاطی بلد باشیم؟

اگر خیاطی را خوب بلدیم، شاید بتوانیم در این رشته موفق باشیم. فقط فکر می*کنم باید بیشتر استعدادش را داشته باشی. باید لباسی را طراحی کنی که مثل همه نباشد و بسیار خیلی متفاوت باشد.

این تفاوتی که می*گویی چی هست؟ مثلا* تو در طراحی لباس*هایت چه روش متفاوتی با بقیه داری؟

روش من این است که پارچه را روی تن درست می*کنم و برش می*زنم. آن*قدر با پارچه بازی می*کنم تا ببینم چطور به هیکل فرد می*آید. همه*ی بخش*ها را با دست می*دوزم و بعد می*دهم به خیاط اصلی. او بر اساس کار من مدل واقعی را در می*آورد

من خیاط نیستم و نمی*توانم از دید یک خیاط بگویم؛ ولی مدل*هایی که تو طراحی می*کنی ساده*اند. طرح*هایت عجیب*وغریب نیستند و لزومی ندارد که حتما جنیفر لوپز باشی و آن را بپوشی. لزومی هم ندارد برای یک جشن یا مراسم خیلی خاص این لباس ها را بپوشی.

سادگی؛ شاید در نگاه اول به نظر برسد، اما اگر خوب نگاه کنی جزییات خاص لباس و پارچه را می*بینی.

مثلا چه جزییاتی در کارت هست که آن را خاص می*کند؟

دوختش. دوخت این لیاس*ها و انتخاب هر پارچه نکاتی دارد که کار را منحصر به فرد می*کند. ما روی لباس*ها کاری می*کنیم که اصلا شبیه بقیه نباشد.

در کارهایت از طرح*های سنتی و قدیمی استفاده می*کنی؟

طرح های سنتی را دوست ندارم. به نظرم خسته*کننده هستند و هیجانی در آنها نیست. اما طراحی لباس*هایم را با این ويژگی انجام می*دهم که وقتی به لباس نگاه می*کنی، بفهمی پگاه انواریان آنها را درست کرده، نه مثلا گوچی یا پرادا.
هیچ*وقت با گوچی و پرادا صحبت کردی؟

نه. هیچ*وقت صحبت نداشتم. فقط برای چندین ماه در میلان زندگی کردم و تجربه*ی کار اروپایی را از نزدیک دیدم. توانستم بفهمم چطور می*دوزند و طراحی می*کنند.

در طرح*هایت از سمبل*های ایرانی استفاده نمی*کنی؟

زمانی که پنج ساله بودم از ایران بیرون آمدم. چیز زیادی از آن زمان یادم نیست. و از آنجایی که زندگی درآمریکا بدون دوست ایرانی مجبورت می*کند از این فرهنگ چیز زیادی ندانی، در این مدت نتوانستم با اِلِمان و سمبل*های ایرانی از نزدیک آشنا شوم. در واقع با فرهنگ ایرانی آن*قدرها آشنا نیستم.

در این مدت هم ایران نرفتی؟

نه. اصلا نرفتم. یک روز بالاخره می*روم. فقط یک روزی.

چرا طراحان لباس بیشتر از رنگ*های مشکی و خاکستری استفاده می*کنند؟

به خاطر این*که رنگ سیاه و خاکستری و همین*طور سفید دوخت لباس را بسیار شیک نشان می*دهند. اصولا همه*ی پارچه*ها در رنگ مشکی قشنگ*تر می*شوند. من هم زیاد مشکی می*پوشم. شاید به خاطر همین است که همیشه از این رنگ استفاده می*کنم.

آخرین مدل شلوار و بلوزی که طراحی کردی چه رنگی*ست؟

همه*اش مشکی*ست.

معمولا بر اساس چه قیمتی لباس*هایت در فروشگاه عرضه می*شود؟

توی فروشگاه*ها مثلا شلوار می*شود ۵۰۰ دلار و بلوز باشد بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ و اگر پیراهن معمولی باشد ۶۰۰ تا ۱۲۰۰ دلار. لباس شب خاص هم بین ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ دلار.

کسی می*خرد با این قیمت؟ مثلا یک شلوار ۵۰۰ دلاری؟

بله. خیلی*ها می*خرند. کسانی که دوست دارند لباس*شان خیلی خاص باشد. خیلی*ها برایشان قیمت فرقی ندارد چه پانصد دلار باشد یا پنج هزار دلار. اگر چیزی ببینند که خیلی دوستش دارند حتما می*خرند. تا حالا مشکل پول نداشتم با مشتری*هایم.
یعنی مثلا اگر دلت خواست می*توانی روی شلوار ۵۰۰ دلاری قیمت ۲۰۰۰ دلاری بگذاری، اما بازهم این نوع مشتری*ها می*خرند؟

می*خرند. اما من لباس*ها را می*گذارم برای فروش، نه این*که همین*طور یک قیمت وحشتناک برایش تعیین شود.
چه کسی قیمت*ها را تعیین می*کند؟

قیمت*ها را خودمان می*گذاریم. فقط به نحوی قیمت*گذاری می*کنیم که بفروشیم نه این*که الکی بگوییم ۲۰۰۰ دلار و مدت*ها منتظر بمانیم تا یکی بیاید بخرد. من به هر فروشگاهی لباس نمی*فروشم. باید ببینم کدام فروشگاه هست، کدام طراح ها در آن جنس دارند. حتا دکوراسیون و فروشنده*ها را هم بررسی می*کنیم. برای همین، قیمت همین*جوری هم برای لباس تعیین نمی*کنیم.

هیچ*وقت هنرپیشه*ها یا خواننده*های معروف از تو خرید کرده*اند؟ یا مثلا مدل لباس خاصی برای آنها طراحی کرده*ای؟
همیشه.

مثلا چه کسانی؟

جنیفر لوپز، کامرون دیاز، اسکارلت جو هانسن، مدونا و... راستش یادم نیست دقیقا. به*خاطر این*که خیلی*ها می*آیند و بیشترشان هنرپیشه یا خواننده*ی زن هستند. هنوز لباس*های مردانه طراحی نکرده*ام.

برای مراسم اسکار و کن تا حالا طراحی کردی؟
اسکار هنوز نه، اما دو سال پیش در گلدن گلوب برای تری پلو لباس طراحی کردم.

برای مراسم اسکار چطور هنرپیشه*ها لباس*های*شان را انتخاب می کنند؟ و طراحان چطور این کار را انجام می*دهند؟
بستگی دارد* کدام طراح انتخاب شود. مثلا دو هفته قبل از مراسم، جورجیو آرمانی یک برنامه می*گذارد و هنرپیشه*ها هم انتخابی می*کنند مدل مورد نظرشان را. و لباس برایشان فرستاده می*شود.

این لباس*ها مجانی برای بازیگران طراحی می*شوند و دست*شان می*ماند؟

بیشتر مجانی فرستاده می*شود؛ چون آنها لباس را پس می*دهند و فقط برای آن روز استفاده می*کنند.
چرا نگه نمی*دارند؟

به خاطر این*که هر روز از چندین طراح مختلف جنس می*گیرند، یک بار می*پوشند، عکس می*گیرند، و نمی*خواهند کسی ببیند که او این لباس را دوبار پوشیده.

فکر می*کنم در ذهن خیلی از ما این سؤال هست: وقتی شبکه*های مد یا مجله*های مد را نگاه می*کنی، به این فکر می*کنی که مانکن*ها چطور زندگی می*کنند؟ مثلا باید ورزش بکنند؟ می*توانند همه چیز بخورند؟ می*توانند چیپس یا شکلات و شیرینی بخورند؟

بدن بیشتر مانکن*ها طوری است که هر چی بخورند یا نخورند، همان شکلی می*مانند. به خاطر این*که متابولیسم بدن*شان حالت خاصی دارد و اگر مثلا ده *تا شیرینی بزرگ در روز بخورند، هیچ اتفاقی برایشان نمی*افتد و چاق نمی*شوند. اما بعضی از مانکن*ها همیشه رژیم غذایی دارند و می*ترسند چاق بشوند. اینها یا استعداد چاقی دارند یا فقط می*ترسند تناسب اندام را از دست بدهند. اما این برای طراحان مد مشخص هست. آنهایی که خیلی لاغر هستند، لباس در تن*شان چندان زیبا و شکیل نمی*شود؛ منظورم آنهایی*ست که می*توانی استخوان*هایشان را هم ببینی.

چه وزن یا سایزی برای طراحان مد معمول و مناسب است؟
سایز ۴ که در اروپا می*شود ۳۶.

این برای دخترهاست. برای پسرها چی؟

سایز متناسب مردان را نمی*دانم. چون دوست دارم روی همین کاری که می*کنم تمرکز کنم و روی زنان کار کنم. شاید در زمانی دیگر سراغ طراحی لباس مردان هم بروم.

روی جلد یکی از مجلات مد، ویژه*ی پگاه انواریان

هیچ*وقت خواسته*ای لباس*هایی را که برای آدم*های معروف طراحی می*کنی، برای خودت نگه داری و دلت نخواهد بدهی؟
وقتی برای کسی لباسی می*دوزم یا طراحی می*کنم، برای خودم هم از آن کنار می*گذارم. تا امروز همه*ی لباس*هایی را که برای دیگران کار کرده*ام، خودم هم دارم.

خیلی*ها دوست دارند از لباس*های تو بخرند ولی توانش را ندارند ۵۰۰ دلار برای یک شلوار بدهند.
می*دانم. اما مسأله این است که خیلی وقت*ها پارچه از اروپا می*آید و بسیار گران است؛ مثلا گاهی فقط زیپ*اش ازطلای واقعی*ست. گران بودن لباس*های مارک*دار به*خاطر یک سری دلایل خاص است.

تو با کدام مارک بزرگ داری رقابت می*کنی؟

رقیبی نمی*شناسم. من چهار سال است که کارم را شروع کرده*ام و مسلما نمی*توانم با مثلا با گوچی، که هشتاد سال کار کرده، رقابت داشته باشم. راستش را بخواهید به شکلی لباس*ها را طراحی می*کنم که شکل کار کس دیگری نیست و نمی*توانم بگویم رقیبم کیست.