Persian Rug

[RedWine]

The Persian rug is an essential part of Persian art and culture. Carpet-weaving is undoubtedly one of the most distinguished manifestations of Persian culture and art, and dates back to the Bronze Age.

The earliest surviving corpus of Persian carpets come from the Safavid dynasty (1501-1736) in the 16th century. However, painted depictions prove a longer history of production. There is much variety among classical Persian carpets of the 16th and 17th century. Common motifs include scrolling vine networks, arabesques, palmettes, cloud bands, medallions, and overlapping geometric compartments rather than animals and humans. Persian Art being based in Shia Islam does not take the hard line against human representation that we see in Sunni influenced Turkish rug weaving. Figural designs are particularly popular in the Iranian market and are not nearly as common in rugs exported to the west.

Materials

Wool is the most common material for rugs but cotton is frequently used for the foundation of city and workshop rugs. Silk carpets date back to at least the sixteenth century in Sabzavar and the Seventeenth century in Kashan and Yezd. Silk is not as common since silk is more expensive and less durable than wool or wool on cotton.

History
With the passage of time, the materials used in carpets, including wool and cotton, decay. Therefore archaeologists are rarely able to make any particularly useful discoveries during archaeological excavations.

What has remained from early times as evidence of carpet-weaving is nothing more than a few pieces of worn-out rugs. Such fragments do not help very much in recognizing the carpet-weaving characteristics of pre-Seljuk period (13th and 14th centuries AD) in Persia.

Among the oldest pieces discovered are those found in Eastern Turkestan, dating back to the third to fifth centuries AD, and also some of the hand-weavings of the Seljuks of Asia Minor on exhibit in Ala’edin Mosque in Konya and Ashrafoghlu Mosque in Beyshehir, Turkey. These pieces attracted the attention of researchers earlier this century, and now they are kept in the Museum of Turkish and Islamic Art in Istanbul and the Mowlana Museum in Konya.

In a unique archaeological excavation in 1949 however, the exceptional Pazyryk carpet was discovered among the ices of Pazyryk Valley, in Altai Mountains in Siberia. It was discovered in the grave of a Scythian prince by a group of Russian archaeologists under the supervision of Sergei Ivanovich Rudenko. Radiocarbon testing initially indicated that the Pazyryk carpet was woven in the 5th century BC but correction of a calibration error later gave a date 200 years later circa 300 AD. This carpet is 1.83×2 meters and has 36 symmetrical knots per cm². The advanced weaving technique used in the Pazyryk carpet indicates a long history of evolution and experience in this art. Most experts believe that the Pazyryk carpet is a late achievement of at least one thousand years of technique evolution and history.

According to this theory the art of carpet-weaving is at least 3500 years old.

The Persian rug today
Although carpet production has mostly become mechanized today, the traditional hand woven rugs are still widely found all around the world, and usually have higher prices than their machine woven counterparts.

Many fine pieces of the Persian carpet are to be found in The Carpet Museum of Iran in Tehran.

[RedWine]

Anatolian & Persian
The difference between Anatolian (Turkish) and Persian rugs is today largely one of tradition.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/0/09/Qalibaf-isfahan.jpg/540px-Qalibaf-isfahan.jpg

Typically, a traditional Persian carpet is tied with a single looping knot (Persian or Senneh Knot), meanwhile the traditional Anatolian carpet is tied with a double looping knot (Turkish or Ghiordes Knot). This means that for every 'vertical strand' of thread in a carpet, an Anatolian carpet has two loops as opposed to the one loop for the various Persian rugs that use a Persian 'single' knot. Ultimately, this process of 'double knotting' in traditional Anatolian/Turkish carpets results in a slightly more block like image when compared to the traditional 'single knotted' Persian carpet. The traditional Anatolian style also reduces the number of Knots per sq cm. The result of these factors has consequently created the ancient and international reputation of the 'persian carpet' in terms of quality.


Turkbâf (Ghiordes)
Farsbâf (Senneh)It is also common to see Anatolian rugs identified as longer lasting, which they probably are. However, given that a well-made and maintained carpet in either style can easily last several hundred years this is usually disregarded.

Today, it is common to see carpets woven in both Turkey and Iran using either of the two knot styles. When comparing carpets the only way to definitively identify the knot used is to splay open the pile by bending the rug against itself and looking at the base of the knot.


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/4/40/Farsh1.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/Noeud_turc.jpg/476px-Noeud_turc.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b4/Noeud_senneh.jpg/475px-Noeud_senneh.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/1/16/Farsh-Isfahan.jpg

[donsaeid]

Farshe irani harf nadare... ama ye modate pakestania va hendia farshe kam kefiat ro be esme farshe farsi be biron dadan ba gheimate kheili kamtar ke in esme farshe irano lake dar karde va be bazaresh zarar zade.

[Parinaz_M]

vaghean ke honare irani yeki az behtarinas.
heyf ke baziya vase jibe khodeshon value va arzeshe bazi az en honar haro daran miyaran payin

[RedWine]

vaghean ke honare irani yeki az behtarinas.
heyf ke baziya vase jibe khodeshon value va arzeshe bazi az en honar haro daran miyaran payin

manzouret chieh !?

[Parinaz_M]

mage nemibini che joori too tv miyaran farshaye ashghalo be jaye farshe khoob ghaleb mikonan be mardom
bad gheymatesho enghad mikeshan payin
yeki az doostaye ma ke americayi hast too ye shahre dige az en iraniya az tv farsh kharide bood, bad migoft vay aslan fekr nemikardam farshe irani enghad arzoon bashe, bad vaghti farsho barash post karde boodan dide bood ke hame jaye farsh soorakh dare.
khob en kar na tanha be tejarate farsh latme mizane, balke value va arzesh ro ham payin miyare.
ba en kareshon mardom fekr mikonan ke farshe irani ashghal va arzoone dar soorati ke aslan ham entor nist
vaghean kheyli narahat konandas ke baziya en kararo mikonan. ma bayad baraye chizayi ke darim arzesh ghael beshim na enke khoordesh konim.

[RedWine]

mage nemibini che joori too tv miyaran farshaye ashghalo be jaye farshe khoob ghaleb mikonan be mardom
bad gheymatesho enghad mikeshan payin
yeki az doostaye ma ke americayi hast too ye shahre dige az en iraniya az tv farsh kharide bood, bad migoft vay aslan fekr nemikardam farshe irani enghad arzoon bashe, bad vaghti farsho barash post karde boodan dide bood ke hame jaye farsh soorakh dare.
khob en kar na tanha be tejarate farsh latme mizane, balke value va arzesh ro ham payin miyare.
ba en kareshon mardom fekr mikonan ke farshe irani ashghal va arzoone dar soorati ke aslan ham entor nist
vaghean kheyli narahat konandas ke baziya en kararo mikonan. ma bayad baraye chizayi ke darim arzesh ghael beshim na enke khoordesh konim.


Parinaz jan, carpet production alan balayeh 67% hast ! hich vaght kam nemiad !

*Tv ha farshayeh Nivel 2 and 2* beh paeintar ro mifroushan keh jahayeh digeh kheili kam beh foroush mireh ! khodeh in jaryan baes shodeh keh touyeh california ya hata NY va London,kharejiha farsheh gheireh irani ro nakharan !!

*Farsh hayeh khoub Nivel I va I*** balatar az 20.000 $ beh foroush miran ! ageh paeintar az in didi,un farsh,chizeh jalebi nist va paeine !!

[Parinaz_M]

khob bebin oonayi ke farsh shenas nistan, farghe farshe khoob va bad ro ke nemidoonan, makhsoosan vaghti daran az tarighe tv mikharan, bad fekr mikonan ke farshe irani bade.
vali vaghean daste kasayi ke en farshaye ghashang ro mibafan dard nakone, vaghean kare sakhtiye.
har kas ke miyad khooneye ma az farshamoon tarif mikone va mige kheyli ghashange

[RedWine]

khob bebin oonayi ke farsh shenas nistan, farghe farshe khoob va bad ro ke nemidoonan, makhsoosan vaghti daran az tarighe tv mikharan, bad fekr mikonan ke farshe irani bade.
vali vaghean daste kasayi ke en farshaye ghashang ro mibafan dard nakone, vaghean kare sakhtiye.
har kas ke miyad khooneye ma az farshamoon tarif mikone va mige kheyli ghashange


Daghighan ! dorost migi Parinaz jan ! montaha touyeh khuneyeh iruniha keh miri, az dar va divar,farsh mibareh ! in aslan ghashang nist va decor-e khunaro miareh paein !

[Parinaz_M]

lol, too iran kheyli hame farsh daran.
bishtar az areaE khoonashon farsh daran, ezafehash ham zadan be daro divar

[aliamer3425]

FarsHam Farshe Irone

[RedWine]

lol, too iran kheyli hame farsh daran.
bishtar az areaE khoonashon farsh daran, ezafehash ham zadan be daro divar

Khob in kheili zeshteh !

[Parinaz_M]

khob jave farsh gereftateshoon dige dash sia

[RedWine]

khob jave farsh gereftateshoon dige dash sia

beh nazareh man har chizi yek limit dareh,.farsh ham hamintor ! ziadish zesht mikoneh khunaro ª!

[Parinaz_M]

eeeeeeeee dash sia goftam ke jav gereftateshoon
hala to baz bego

[golgol85]

beh nazareh man har chizi yek limit dareh,.farsh ham hamintor ! ziadish zesht mikoneh khunaro ª!
hala begoo bebinim, shoma chand ta tike farsh dari to khoonat? ;)

[RedWine]

نمايشگاه فرش ايران هر ساله در نمايشگاه بين المللی در تهران برگزار ميشه. امسال اين نمايشگاه از ۱ شهريور تا ۶ شهريور برگزار شد و از تمام نقاط ايران توليد کنندگان برای عرضه و به نمايش گذاشتن محصولاتشون شرکت کردند.
تقريباً تمامی غرفه های نمايشگاه پر بود از فرش و برای همه با هر جور سليقه اين امکان وجود داشکت که فرش مورد علاقه شون رو پيدا کنن .هم اونهايی که سنتی می پسندند و هم اونهايی که با مد پيش ميرن.
هنر نزد ايرانيان است و بس

در خيلی از حوزه های هنری ايرانيان از ديرباز به عنوان الگو و نماد زبانزد بوده اند. فرش هم از قديمی ترين اين هنرهاست.

نقشه ها ، تنوع در بافت ، انتخاب درست و تنوع در رنگها عوامل اصلی در انتخاب فرش ايرانی بعنوان بهترين نوع فرش بوده است.
متأسفانه بسياری از کشورها همسايه از جمله کشورهای همسايه ايران، اين نقشه ها را در بازارهای بين المللی با نام خودشان عرضه می کنند و ترس از کپی طرح و نقشه ها و به ثبت نرسيدن طرح آنها به عنوان فرش ايرانی باعث شده که بسياری از توليد کنندگان نمونه های کارهايشان را که بصورت سی دی آماده کرده بودند به بازديدکنندگان ارائه نکنند.

نوع انتخاب و سليقه و مد در انتخاب فرش هر چند سال تغيير می کند. شايد حدود ۱۰ سال قبل فرشهای تبريز، اصفهان و قم خيلی طرفدار داشت و به عنوان فرش تجملی بکار می رفت . ولی در چند سال اخير فرشهای روستائی مانند گبه، گليم و فرشهای بيجار از نظر قيمت رشد بسيار زيادی داشته مورد توجه است
نکته جالبی که در نمايشگاه ديده می شد ، استفاده از نقشه ها و رنگهای قديمی بود که دوباره استفاده شده مثل ، نقشه های هندسی ، افشان ، با رنگهای تند ، قرمز، مسی و قهوه ای.

[jsmith]

farsh cheghadr geroon shode...makhsoosan farshe abrisham....

[Sepideh_UK]

Vay Kheily farsh haye irani ghashangan. i luv 'em va kheily ham mashhuran.
Farsh haye Abrisham chonke kheily rusuhun kaar shode gerunan, vali har gheimaty ke bashe miarze be un zahmaty ke una mikeshan.

[RedWine]

Vay Kheily farsh haye irani ghashangan. i luv 'em va kheily ham mashhuran.
Farsh haye Abrisham chonke kheily rusuhun kaar shode gerunan, vali har gheimaty ke bashe miarze be un zahmaty ke una mikeshan.

Touyeh London,expo farsheh irunieh khubi hast,hatman boro bebin .

[Michellica]

man beine farsha bozorg shodam ...engadr farsh didam ke khaste shodam :D

Bishtar az karaye Isfahan, Nain, Tabriz (mixed Wool & Silk) va Qom (only Silk) khosham miad..

[RedWine]

man beine farsha bozorg shodam ...engadr farsh didam ke khaste shodam :D

Bishtar az karaye Isfahan, Nain, Tabriz (mixed Wool & Silk) va Qom (only Silk) khosham miad..

Eva... shoma khanoum,kelasetoun kheili balast :D .

[RedWine]

Smack in the heart of the Axis of Evil, I stumbled upon the most intriguing carpet I had seen in my limited days as an aficionado of tribal rugs.

With its stick-figured animals, weird shapes and asymmetric medallions, the carpet made no sense. It was a menagerie of woven images -- blue, red, white and brown wools that either meant something deeply symbolic or utterly nothing. I loved it.

I saw the rug by chance in a shop during April 2002 when I traveled to Iran on a business trip. At the time, I didn't know what to expect in a country whose leaders routinely referred to America as "the Great Satan." I arrived just months after the attacks of Sept. 11, 2001 and President Bush's speech castigating Iran as a pillar in the "Axis of Evil."

Barely off the plane, my colleagues and I soon learned that many Iranian officials didn't want to be seen talking to Americans. So we headed to the Tehran bazaar, a dusty, dark maze of shops that sell everything from diamonds to detergent, to learn what the common folk thought.

Almost everyone seemed happy to see us. "Good to see Americans in Iran again," many of the locals said. And in no time, we discovered that a great way to get regular folks to talk about life was to structure your conversation around a subject and language we could all speak -- carpet.

As we wandered through the bazaar, which, by the way, is one of the best places in the world to buy a rug, a nice tribal carpet hanging in a shop caught my eye. We entered the shop and soon found ourselves sitting in the Bakhtiari Brothers carpet shop sipping tea from demitasse cups as Magid Bakhtiari showed us dozens of dazzling carpets he had acquired from throughout Iran. Then he invited us up a narrow set of stairs into a small attic where I first viewed the carpet that really tugged at my heart.

The stick-figured animals woven into the rug were as original and revealing as a child's grade-school finger paintings. The diamond-shaped medallions weren't exactly diamonds. Mysteriously stuck in the middle of the rug was a lone urn. Like many genuine tribal rugs, the carpet lacked the precision of a machine; it glowed in the imprecision of the human hand. It had the raw, primitive look of a carpet made by nomadic women wandering across Iran with their families.

Thanks to some information provided by Bakhtiari and some research I did once I returned to America, I can say with some confidence that Kurdish nomads, probably from southern Iran, wove the carpet around 75 or 80 years ago. Technically, it wasn't an antique. To qualify as an antique, a rug should be more than 100 years old. But the women weavers (and Kurdish weavers are almost always women) must have spent months creating this unusual carpet.

Judging from the irregular contours of the carpet and the way it laid on the floor, it probably was woven on a horizontal loom by a nomadic Kurdish tribe called the Sanjabi. Rugs woven on vertical looms usually found in cities and villages tend to be more exact and symmetrical.

Was this a priceless carpet? No. But its value went beyond the price tag. I considered it a work of art, the product of a fading, noble craft. I would bet that the tribal women who wove the carpet on the plains of Iran decades ago never dreamed it would catch the fancy of someone from Chicago and become the basis for a good rug story.

[RedWine]

Many collectors and connoisseurs, in Iran and other countries, appreciate the beautiful patterns and designs of Iranian carpets. The fame of Iranian carpets is legendary, and they are classified based on where they were made. Names of carpets such as Qom, Nain, Tabriz, and Isfahan reveal the centers where the beautiful Iranian carpets with their magnificent patterns were knitted. All Iranians appreciate the beauty of Iranian carpets even if they do not know all the intricacies of the art of Iranian carpet-making.

However, few Iranians are even aware of the rich heritage of their ancestors who made Pulad-e Johard-dar (watered steel or crucible steel). During the course of time, Iranians forgot that the patterns of watered steel were even more appreciated than the carpets. The Safavids even considered this type of steel a holy material. Watered steel was even more expensive than gold. This is easy to understand when one takes into consideration that blades were made of steel ingots during hours of extensive hammering at cherry-red temperatures. Forging a bar from a steel ingot or cake was a tiresome task, even more so was shaping the bar into a blade. The blades were then polished with stones, to remove the forge scale and finish refining the shape. Now the steel was reheated in the forge, quenched in oil, and tempered. The next step involved etching the blades with an etching solution. Even the exact component parts of the etching solution differed from one smith to the other, and was kept as a jealously-guarded craft secret. The etching solution revealed the patterns of watered steel on the surface of the blades. At this stage the beauty of the blades could be admired and judged by people. Different factors contributed to the patterns on the surface of watered blades, namely the composition of the steel ingots, the amount of time spent on hammering, the hammering techniques, and the ingredients of the etching solution. Steel ingots or cakes were made in different countries, such as in India, Asia Minor, Sri Lanka, and even in Iran itself. Making ingots was a laborious undertaking, involving many hours of continuous heating in a furnace.

Only a limited number of ingots could be made in each furnace. After heating, the ironworkers allowed the ingots to cool down in the furnace and examined the surface of the steel ingot. A slightest crack or porosity rendered the ingot useless, as these would result in holes in the surface of the blade -- which meant a failure in the blade itself. Therefore, such ingots were simply discarded or remelted into new ingots. Smiths from different regions used different recipes for making ingots. This of course resulted in different types of steel ingots. The wootz ingots were traded extensively to different countries.

There are accounts of Iranian smiths from Isfahan who preferred the Indian wootz ingots as they resulted in the most beautiful patterns. It is important to note that even in the Shahname there are reports of Tigh-e Hendi (Indian blades), which refer to the fact that considering the time Ferdowsi penned the epic Shahname , swords were made of Indian wootz ingots back in the Samanid and Ghaznavid periods.

One could also assume that as the Shahname is based on ancient Iranian tales, this tradition of importing wootz ingots/ cakes could have had an even longer tradition in Iran. It is interesting to note that although the best ingots came from India, the craft of forging wootz ingots into blades reigned supreme in Iran, as Iranian blades were sought after by the Ottomans, Indians, Arabs, and, later, Europeans. The pattern of Iranian wootz blades Pulad-e Johardar was the most beautiful and the most sought after in the region. This resulted in an active trading of Iranian blades to the neighboring countries and they became the object of interest even for the Europeans. Many tried to emulate the level of craftmanship of Iranian smiths, but few succeeded.

There are even reports of Iranian smiths who worked for the Moghul court in India, to teach the intricacies of the craft to their Indian counterparts. The amount of time spent on hammering the ingots and bars also resulted in differences in steel patterns. Normally the longer the hammering took, the tighter the patterns became. Two patterns which were highly appreciated were Siyah (Kara) Khorasan and Siyah (kara) Taban . The hallmark of both was a woodgrain or mottle pattern structure alternating between white and black areas.

Figure 1: Mottle or woodgrain pattern on the blade surface of a shamshir (above)

Steel ingots which were used to produce a mottled or woodgrain pattern could be further manipulated during the forging process, resulting in other patterns. One of these techniques involved methods of engraving the steel bars with transverse lines. During this process, smiths chiseled the bars with transverse lines and, after heating the bars and hammering them, the magnificent pattern of “Mohammad's ladder” revealed itself on the surface of the blade. The number of rungs differs from one blade to the other, from 20 rungs to 40 rungs on each side of the blade. The creation of this pattern was, of course, an allusion to the Me'raj of the Prophet Mohammad to heaven. These blades had deep religious meaning for their owners and were highly sought-after. Even today Iranian blades are of major interest for European, North American, and Asian collectors, something which has unfortunately escaped the eyes of Iranians both in Iran and abroad.

[RedWine]

فرش ايرانی

خلاصه فيلم




پانزده اثر مستند و داستانی، از پانزده کارگردان مطرح سينمای ايران، درباره فرش در مناطق مختلف ايران. در اين مجموعه هر فيلمساز، آزادانه، با اتکا به شيوه و منش و نگاه ويژه خود، اين هنر جهان گستر ايرانی را بازتابانده است.

يادداشت

نگاهی به فهرست سازندگان اين اثر، با همراهی تعدادی از تواناترين فيلمبرداران، تدوينگران، صداپيشگان و ...، گويای توان گردآمده در اين وادی برای ساخت مجموعه ای ماندگار است. با اين همه، تنها تنی چند از اين مشاهير در حد نام و آوازه خود ظاهر شده اند و بسا که برخی بسيار دورتر از حدود قابل انتظار فيلمی را رقم زده اند. هرچند تقريباً در تمامی آثار می توان رد و هويت سازنده را دريافت.

هر خطه از سرزمين ايران که دست به کار بافت و پرداخت اين صنعت شده، به مرور ايام رنگی از جغرافيا، طبيعت، تاريخ، فرهنگ، باورها و مذهب خود را به آن بخشيده است. در هر نگاه انسانی، اين آفريده، رنگ و جلوه تازه ای به خود می گيرد. در اين ميان، نقشهای پانزده گانه اين اثر، جلوه و عيار متفاوتی است که هر يک از فيلمسازان از فرش ايرانی دريافته اند.

با اين حال، در ميان سازندگان اين آثار، جای برخی مستندسازان بنام ايران، محمدرضا اصلانی، کامران شيردل، ناصر تقوايی، منوچهر طياب، ابراهيم مختاری ... خالی است.

مجتبی راعی در روايت داستانش، با رنگ آميزی يک روستای بختياری، چشم اندازهای رنگارنگی در قياس با بافته های آن خطه عرضه می کند.

خسرو سينايی با آگاهی از فنون نقاشی، ترکيب بندی های دلنشينی در قابهای متحرک و سيال خود ايجاد کرده و از سويی با رمزيابی اسب و سواری در طبيعت ترکمن صحرا، بازی آهنگينی ميان عناصر چشم اندازهای آن منطقه با فرش و فرشبافی پرداخته است.

مجيد مجيدی با اتکا به الفبای ساده و کودکانه فيلمسازيش، رنگ دينی و ماورايی باورهای خود را به قالی داستانش بخشيده است. شايد کمتر فيلمسازی بتواند به سادگی و راحتی مجيدی، مثل آب روان حس و باور خود را به نمايش گذارد.

اما شايد برترين اثر اين مجموعه، قالی سخنگو، کار بهرام بيضايی باشد. بيضايی در دنباله دغدغه های هميشگی اش در غور و کاوش در اساطير، اثری تمثيلی و استعاری و رازآلود پرداخته است. نقشهای قالی که اينجا به پرده پرده خوانان می ماند، گويی به نقل و سخن درمی آيند تا رازهای خود را عيان کنند. در اين ميان گاه به نظر نقشها سخنگو شده اند و گاه صداها نقش يافته اند. در تمام اين مجموعه، شايد کار بيضايی تنها اثری باشد که نياز مبرم تماشای دوباره را در تماشاگر ايجاد می کند.

شناسنامه فيلم: کارگردانان: بهرام بيضايی، عباس کيارستمی، داريوش مهرجويی، خسرو سينايی، نورالدين زرين کلک، رخشان بنی اعتماد، مجيد مجيدی، کمال تبريزی، مجتبی راعی، جعفر پناهی، بهمن فرمان آرا، سيف الله داد، رضا ميرکريمی، بهروز افخمی، محمدرضا هنرمند، فيلمبرداران: محمود کلاری، حسين جعفريان، محمد داودی، حميد خضوعی ابيانه، محمدرضا سکوت، فريدون شيردل ... ، تدوينگران: نيما حسندوست، سهيل خوشاب، ايمان کارجو، عباس گنجوی، بهمن کيارستمی ... تهيه کننده: رضا ميرکريمی، به سفارش مرکز ملی فرش ايران

[RedWine]

بزرگ*ترين فرش دستباف دنيا به*زودی در تهران رونمايی می*شود

مدير عامل شرکت سهامی فرش ايران با اشاره به اتمام مراحل بافت بزرگترين فرش دستباف دنيا که به سفارش کشور امارات توسط هنرمندان ايرانی صورت گرفته است، گفت: اين فرش که دارای متراژ ۵۶۲۷ مترمربع است، به زودی در تهران رونمايی می*شود.
جلال الدين بصام در گفتگو با خبرنگار مهر افزود: ارزش قرارداد بافت اين فرش ۸ ميليارد تومان است که به سفارش مسجد شيخ زايد بن سلطان آل نهيان بافته شده است.

وی مدت زمان نصب اين فرش در ابوظبی را سه ماه عنوان و خاطرنشان کرد: در مجموع بافت اين فرش ۲۰ درصد سود خالص را برای شرکت سهامی فرش ايران رقم می زند.

بصام با اشاره به دريافت سفارش های متعدد بافت فرش از کشور عمان گفت: در حال حاضر شرکت سهامی فرش ايران سفارش بافت ۲۴ قطعه فرش و ۲ قطعه تابلو فرش را جمعا به مساحت ۵۵۰ مترمربع و به ارزش يک ميليارد دلار از عمان دريافت کرده که عمدتا برای مفروش کردن بخش هايی از کاخ های سلطنتی اين کشور است.

مديرعامل شرکت سهامی فرش ايران از پذيرش سفارشات بافت فرش از تجار ايرانی مقيم اروپا خبرداد و اظهار داشت: اين سفارشات در مجموع دارای متراژ ۲ هزار مترمربع و ارزش بيش از يک ميليارد تومان است.

وی تصريح کرد: سفارش بافت فرش از خارج کشور ارزآوری مطلوبی برای ايران داشته ضمن اينکه علاوه بر سود مادی، اعتبار فرش ايرانی را نزد جهانيان افزايش می دهد.

[RedWine]

بزرگ*ترین فرش جهان در تهران رونمایی شد
صبح امروز، سه*شنبه، بزرگ*ترین فرش جهان با حضور وزیران بازرگانی و فرهنگ و ارشاد اسلامی در مصلای تهران رونمایی شد.
به گزارش خبرگزاری ایسنا، این فرش شش هزار متری را ۱۲۰۰ بافنده*ی نیشابوری طی بیش از ۱۲ ماه آفریده*اند.
این فرش برای مسجد شيخ زايد ابوظبی سفارش داده شده و به گفته*ی بصام، مديرعامل شركت سهامی فرش ايران، هشت ماه وقت صرف طراحی آن شده است. آقای بصام گفت پس از طراحی*های مختلف، نهایتا مشتری طرح دوازدهم را قبول کرد.
طرح حاضر «افشان» نام دارد و گل*ها به صورتی پراكنده با خطوطی داخل فرش طراحی شده است. پنج ترنج نیز در درون زمينه*ی سبز رنگ طرح مشاهده می*شود كه دقيقا در زير گنبدهای مسجد قرار می*گيرند.
در بافت این فرش نفیس دو ميليارد و دویست ميليون گره به کار رفته و سه ميليون نفر/ساعت بر روی آن کار کرده*اند.
همچنین ۳۸ هزار كيلو الياف در ۲۵ رنگ در بافت این فرش به کار رفته است.
بصام همچنین گفت: «اگر گره*های این فرش را باز كنیم، نخ*های به کار رفته چندين دور به دور كره*ی زمين می*پیچد».
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران، بصام در باره*ی نحوه*ی رنگرزی اين فرش گفت الياف به كار رفته در اين فرش ۱۴۰ مرتبه رنگرزی شده*اند اما رنگ*ها هيچ تفاوتی با هم نداشته*اند كه پديده*ای بی*نظير محسوب می*شود.
این فرش در ۹ قطعه بافته شده كه بزرگ*ترين آن ۵/۵ تن وزن و ۱۲۰ متر مربع مساحت دارد.
به گزارش ايسنا، در مراسم رونمايی امروز وزيران فرهنگ و ارشاد اسلامی و بازرگانی چند تن از دست*اندركاران بافت اين فرش را مورد تقدير قرار دادند. فاطمه ملازم حسينی، كلثوم دشتی و زهرا كورهی*دانا، به عنوان بافنده، حسين محمودی و احمد خداياری، به عنوان طراح، و پورحاجيان و مجيد طلايی، به عنوان مسئولان رنگرزی از جمله افرادی بودند كه تقدير شدند.
قرار است اين فرش با دو هواپيمای باربری به ابوظبی منتقل شود و در آنجا رفوگران فرش ايران طی بيش از دو ماه اقدامات نصب آن را انجام خواهند داد.
این فرش بر اساس قراردادی به ارزش بيش از هشت و نيم ميليون دلار بين شركت فرش ايران و يكی از شيوخ اماراتی برای مسجد شيخ زايد بافته شده است.

[RedWine]

The world's largest hand-woven carpet created by skilled Iranian weavers is to be put on display in Tehran's Mosalla site for the first time.

The 2.2 billion knot carpet, which took 18 months and over 38 tons of fiber to complete, will be unveiled in the Iranian capital on Tuesday before being shipped off to the United Arab Emirates.

"The carpet was made by 1200 weavers from three different villages near Nishapur in three separated workshops," said Managing Director of Iran's Carpet Company, Seyyed Jalal-adin Bassam.

"The carpet is not only noted for its size, but for its trapezoid shape containing one concave and one convex side," he added.

Once spread out at the Sheikh Zayed bin Sultan al-Nahyan Mosque in Abu Dhabi, the 'Qasr al-Alam' or 'The Palace of the World' masterpiece will cover an area of over five and a half thousand square meters.

Earlier, ambassadors and envoys of Islamic countries to Iran were allowed to visit the ongoing weaving process of the 'Qasr al-Alam', a beautiful example of the 2,500-year-old Persian art of carpet weaving.

[mike435]

The world's largest hand-woven carpet created by skilled Iranian weavers is to be put on display in Tehran's Mosalla site for the first time.

The 2.2 billion knot carpet, which took 18 months and over 38 tons of fiber to complete, will be unveiled in the Iranian capital on Tuesday before being shipped off to the United Arab Emirates.

"The carpet was made by 1200 weavers from three different villages near Nishapur in three separated workshops," said Managing Director of Iran's Carpet Company, Seyyed Jalal-adin Bassam.

"The carpet is not only noted for its size, but for its trapezoid shape containing one concave and one convex side," he added.

Once spread out at the Sheikh Zayed bin Sultan al-Nahyan Mosque in Abu Dhabi, the 'Qasr al-Alam' or 'The Palace of the World' masterpiece will cover an area of over five and a half thousand square meters.

Earlier, ambassadors and envoys of Islamic countries to Iran were allowed to visit the ongoing weaving process of the 'Qasr al-Alam', a beautiful example of the 2,500-year-old Persian art of carpet weaving.

why does it have to go UNAE

what the **** is wront with staying in iran

and that moasc in the picture why isnt that one in iran either

somthing so por shokooh and it goes out the country

[RedWine]

«مهدیه» ۲۷ ساله ساکن روستای «بلورد» دراستان «کرمان»، عاشق قالی بافی است. او از این که ادامه تحصیل نداده و نشستن پشت دار را انتخاب کرده ناراحت نیست و حالا خود را یک بافنده موفق می داند. بافنده ای که کاری سخت را هر روز انجام می دهد اما سختی اش را حس نمی کند.

بافنده ای که می گوید وقتی یک طرح را شروع می کند حس می کند زندگیش با آن طرح شروع شده و با پایانش تکامل یافته است.

مهدیه که انگشتان دستش براثر بافتن زمخت و زخم است، می گوید: «من قالی هایم را زیبا می بافم. در آن ها از زیباترین رنگ ها استفاده می کنم و این قدر محو کارم هستم که خودم را در طرحم حس می کنم و وقتی که بافته می شوند، دوست ندارم آن ها را بفروشم و بعضی از آن ها را برای خودم نگه می دارم.»

البته مهدیه تنها یکی از صدها قالی بافی است که در استان کرمان، هر روز با طلوع خورشید پشت دار قالی می نشینند، نخ ها را گره می زنند، نقش ها و طرح ها را روی دار پیاده می کنند و تارها را به پود ها می بافند تا قالی کرمان شکل بگیرد.

کیفیت و شهرت قالی کرمان به خاطر خوب بودن طرح، رنگ، نوع گره و پشمی بودن تار و پودش است. بافندگان این قالی ها نخ ها را با برگ درخت «گردو»، «روناس»، «بید» و گیاهان دیگر رنگ می کنند.

در استان کرمان، سالانه ۱۵۰ هزار متر مربع فرش تولید می شود که از این بین ۴۰ هزارمترش کار مهدیه و دیگر کسانی است که در روستا ها قالی می بافند.

دار قالی مهدیه زیر چادری درگوشه حیاط خاکی پر از درختان انار، زرد آلو، انگور و گل های زیبا جای گرفته و او می گوید که بعضی وقت ها از این درخت ها «الهام» می گیرد و در نقش هایش از آن ها استفاده می کند.

او می گوید: «من به قالی به چشم یک هنر ناب نگاه می کنم و با اینکه وضع مالی خوبی نداریم، درآمد قالی برایم خیلی مهم نیست و قالی را به خاطر خودش و زیبایی اش دوست دارم نه به خاطر در آمدش.»

البته همه بافندگان، مثل مهدیه نیستند که به درآمد «قالی بافی» چندان نظر نداشته باشند. بیشتر آن ها، مثل «ماه افروز» به گفته خود صبح تا شب، پشت دار می نشینند تا خرج زندگی شان را در بیاورند.



«ماه افروز» ۱۰ فرزند دارد و آن ها را با پول قالی بافی، بزرگ و عروس و داماد کرده و سه تای آن ها را هم به دانشگاه فرستاده که یکی از آن ها دانشگاه آزادی بوده است.

او که ۶۵ سال سن دارد و دستانش سیاه و پرچروک است، می گوید: «خرج زندگیم را از طریق قالی بافی در می آورم. شوهرم خیلی اهل کار و زندگی نبود . خیالش راحت بود که من خرج زندگی را می دهم و بعد هم که مریض شد و ۱۵ سال بیمار بود و هزینه درمانش را هم می دادم.»

او می گوید: «من مجبور بودم قالی ببافم وگرنه زندگیم فلج می شد. من به چشم هنر به قالی نگاه نمی کنم. با این حال، سعی می کنم قالی ام را زیبا ببافم. قدیما قالی درآمد چندانی نداشت، حالا وضعیت در آمد کمی بهتر شده ولی من دیگر پیر شدم و نمی توانم قالی ببافم.»

قدمت قالی کرمان و ضرب المثل

قدمت هنر قالی بافی دراستان کرمان مشخص نیست. گروهی معتقدند این هنر در کرمان تاریخچه ای ۴۰۰ ساله دارد و گروهی هم قدمت آن را بیش از۷۰۰ سال می دانند.

«علی پروان» کارشناس فرش می گوید: «با توجه به تحقیقاتی که انجام دادم صنعت قالی بافی از قرن ۱۶ میلادی به بعد در کرمان به وجود آمده و این هنر تا دوران صفویه درکرمان وجود نداشته. اما تجار قالی در کرمان معتقدند قالی بافی قبل از قرن ۱۳ میلادی هم در کرمان رواج داشته است.»

البته «مارکوپولو»ی ایتالیایی، جهانگرد مشهور هم که در قرن ۱۳ میلادی از کرمان دیدن کرده و صورت مفصلی از فعالیت های ساکنان کرمان مثل «قلاب دوزی» و «سوزن دوزی» را درکتاب خود نوشته، به قالی بافی در کرمان اشاره ای نکرده است.

قالی کرمان در داخل و کشورهای دیگر طرفداران زیادی دارد و بعضی از قالی های بافته شده در ۱۰۰ سال گذشته در کرمان در موزه ها نگهداری می شوند. مثل سه تخته قالی که در راور کرمان بافته شده و در موزه «آستان قدس رضوی» شهر مشهد نگهداری می شود.

همچنین از قدیم در مورد زیبایی های قالی کرمان ضرب المثل های مختلفی هم وجود داشته است. ضرب المثل هایی مثل: «زیبا، مثل قالی کرمان.»



البته همین زیبایی و شهرت قالی کرمان است که باعث شده به گفته «محمد پورمهدی آبادی» از بین ۴۰ هزار متر مربع فرش که هر سال در روستاهای استان به ارزش ۲۰ میلیارد ریال تولید می شود، ۷۵ درصد آن ها صادر شوند.

بیشتر خریداران فرش های صادراتی کرمان ازکشورهای «آلمان»، «ایتالیا» و «کانادا» هستند و برای یک مترمربع قالی از ۵۰ هزارتومان تا یک میلیون و پانصد هزار تومان پول پرداخت می کنند.

دلالان قالی و جریمه قالی باف

اما سود حاصل از فروش قالی ها چندان گیر بافندگان آن نمی افتد و این سود بیشتر به جیب کسانی می رود که بافندگان فرش مثل ماه افروز آن ها را «دلال» می خوانند.

به گفته او، دلالان فرش، زمان خرید، هزار عیب و ایراد الکی روی قالی می گذارند اما زمان فروش، بهترین قالی می شود آن کار.

ماه افروز می گوید: «یک قالی ۶ متری را ۳ نفری سه ماه می بافیم و ۸۰۰ هزار تومان مزد می گیریم اما همین قالی را یک میلیون و دویست هزار تومان می فروشند. زحمت را ما می کشیم ولی درآمد دلالان بیشتر از ماست.»

ولی حمید که یکی از کسانی است که بافندگان به آن ها لقب «دلال» داده اند معتقد است آن ها نمی خواهند حق کسی را بخورند و تنها با ارزان خریدن، قالی بافان را جریمه می کنند تا کیفیت قالی ها بالا رود.

او می گوید: «بعضی از قالی ها عیب هایی دارند که ما مجبور می شویم آن ها را ارزان تر بخریم. اما بافندگان مزد خود را با دیگر بافندگان مقایسه می کنند ولی قالی را که می بافند مقایسه نمی کنند.»

به گفته او بافندگانی هم هستند که کیفیت قالی آن ها بسیار عالی است و پول خوبی هم می گیرند.



اما بافندگان قالی کرمان به جز این که درآمد و سود زیادی از کار قالی بافی به دست نمی آورند از حمایت های چندانی هم برخوردار نیستند و تاکنون اقدامات چندانی هم برای رفاه حال آن ها صورت نگرفته است.

به گفته «محمد پورمهدی آبادی» رئیس شرکت فرش، ۷۰ درصد از بافندگان بیمه نیستند و آن ۳۰ درصدی هم که بیمه شده اند تا زمان بازنشستگی از بیمه قالی بافی استفاده نمی کنند.
او می گوید: «من به آنها حق می دهم، چون آنها برای اقتصاد کشور خیلی زحمت می کشند. بافندگان ناراحت هستند از این که تنها تا زمانی که می توانند قالی ببافند درآمد دارند و بعد از آن دیگر باید به سختی زندگی کنند.»

سختی هایی که «مهدی آبادی» به آن ها اشاره می کند به خاطر مشکلات اقتصادی و بیماری های ریوی و درد های استخوانی است که بسیاری از بافندگان قالی با آن ها دست به گریبان هستند.

درست مانند ماه افروز که از کمردرد و آرتروز رنج می برد و یا مادر «سمیه» دختر جوانی که فروردین سال گذشته به خاطر آسم ناشی از پرز قالی، جان خود را از دست داد.

او می گوید: «مادرم فروردین امسال فوت کرد. آسم داشت، دلیل بیماری اش هم پرزهایی بود که در زمان قالی بافتن به دهانش می رفت اما چون وضع مالی مان خوب نبود، مادرم به بیماری اش اهمیت نمی داد تا این که از زندگی سختی که داشت راحت شد.»

او که قصد دارد به همین زودی ها ازدواج کند و در سال های گذشته تمام جهیزیه اش را با درآمد قالی بافی تهیه کرده، می گوید: «ما قالی باف ها تا وقتی می توانیم قالی ببافیم درآمد داریم و بعد که پیر یا مریض شدیم درآمدی نداریم.»

اما با وجود تمام مشکلات، بسیاری از قالی بافان مثل مهدیه با کارشان زندگی می کنند. او می گوید : «مثلا این قالی که دارم می بافم طرح جنگل است و من در هنگام بافتن حس می کنم زیر سایه همان درختی که می بافم نشسته ام و از کنارم جوی آبی روان است. جنگل ام بسیار سرسبز و زیباست و حیوانات زیادی هم در جنگل و در اطراف خانه چوبی ام هستند.»