Foroogh Farrokhzad

[abadani69]

1935
Forugh was born on January 5, in Tehran into a large family, the third of seven children.
1950


At fifteen after graduating from junior high school, she transferred to Kamalolmolk Technical School, where she studied dressmaking and painting. Both subjects had great appeal for her. She later recalled that she felt lighter in mind and that her poetry came more easily to her after dressmaking class. As for painting, Forugh found in it a permanent, second avenue of artistic expression. 1951



At sixteen Forugh fell in love and decided to marry her cousin Parviz Shapoor over the objections of families mainly because of Shapur's age. 1952



A year later Forugh's first and only son "Kamyar" was born. 1954



Forugh and Parviz Shapoor separated. 1955



Forugh's first collection, titled Asir (The Captive), contains forty-four poems was published. 1955



In September of 1955 Forugh suffered a nervous breakdown and was taken to a psychiatric clinic. 1956



In July Forugh left Iran for the first time on a nine-months trip to Europe. 1956



Forugh's second volume of verse, containing twenty-five short lyrics, called Divar (The Wall), was published, dedicated to her former husband. 1958



Forugh's third collection Esian (Rebellion), appeared and securely established her as promising yet notorious poet. 1958



Forugh's relationship with the controversial writer and cinematographer Ebrahim Golestan began and remained important in the poet's personal life until her death.1962



Forugh made a documentary movie about a leper's colony, titled "The House Is Black". The movie was acclaimed internationally and won several prizes. 1963



UNESCO produced a thirty minutes movie about Forugh. Also Bernardo Bertolucci came to Iran to Interview her and decided to produce a fifteen minutes movie about the poet's life. 1964



Forugh's fourth poetry collection, Tavallodi Digar (Another Birth), contained thirty-five poems which the poet had composed over a period of nearly six years was published. 1965



Forugh's fifth collection of verse called "Let Us Believe In The Beginning Of The Cold Season" is in print and was published after her death. 1967

On Monday February 14 Forugh visited her mother, who later recalled their conversation over lunch as the nicest that they ever had. From her mother's home, on the way back, with Forugh driving, at the intersection of Marvdasht and Loqumanoddowleh Streets in Darrus, her jeep station wagon swerved to avoid an oncoming vehicle and struck a wall. Thrown from her car, at the height of her creativity and barely thirty-two Forugh Farrokhzad died of head injuries. She was buried beneath the falling snow in the Zahiro-Doleh in Tehran.

[abadani69]

In 1959 Farrokhzad went to England to study film production and English. Back in Iran, she had her first experiences in filming documentaries and began editing a film called A Fire, photographed by Golestan's brother Shahrokh. The story of an 1958 oil well fire near Ahvaz that lasted over two months until an American fire-fighting crew extinguished it, A Fire juxtaposes the blaze with the sun and moon, flocks of sheep, villagers eating, harvest time, and the like. Efforts to quell the fire assume the proportions of a duel of man versus fire which the experienced, single-minded chief firefighter, who limps presumably from a previous fire-fighting accident, finally wins. Farrokhzad herself took a trip to Khuzestan in the same year, from which time she was active in films, sometimes acting, sometimes producing, sometimes assisting and editing. Two of these films are a short documentary on Iranian courtship customs made for a Canadian organization, and water and Heat (1961), which portrayed the dizzying social and industrial 'heat' of the Abadan enviroment.

A Fire was shown in 1961 and met with some success. In the following summer, Farrokhzad assisted in the production of and played a role in a never-completed film called the Sea, based on a story by Chubak called "Why Did the Sea Become Stormy?

Then in the fall of 1962, Farrokhzad and three colleagues from Golestan Films traveled to Tabriz and in twelve days filmed The House Is Black, a documentary on the leper colony there. Forugh later expressed deep personal satisfaction with the project insofar as she had been able to gain the lepers' trust and become their friend while among them. Actually, the experience proved to have lasting consequences since she shortly thereafter adopted a boy from his leper parents in the colony and took him to Tehran to live at her mother's house. After Farrokhzad's death, the boy's father made public numerous letters she had written him in which she revealed maternal feelings toward her adopted son that she had been unable to express toward her own child, who was being raised by her ex-husband's family.

As for the significance of The House is Black, it had the effect of presenting Farrokhzad in a new light to some devotees of modernist literature and other intellectuals previously unconvinced of her seriousness or sincerity as an artist. Hitherto imputing some sensationalism or deliberate attention-seeking to her poetry and life style, the talent and feeling that the film revealed changed their minds. More importantly, Golestan, Chubak and others feel that the film unequivocally embodied Farrokhzad's view of contemporary Iranian society, a popular secular intellectual view in fact. As Golstan, who supervised the film's editing, sees it, The House Is Black depicts a leprous society in which the people trust in God and see a cure for their condition through prayer, whereas only science and surgery can effect a cure. Without such treatment, the society leprosy will remain and increase.

Farrokhzad produced another film in 1962, a documentary for Kayhan Publishers on aspects of newspaper production. All in all, it was an extremely active year, but not necessarily a happy one, as the following except from a letter from this period reveals: I feel that I have lost in life. And I know much less than I ought to know at twenty-seven years of age. Perhaps the reason for this is that I have never had a bright life. That love and ridiculous marriage at the age of sixteen shook the foundations of my life afterwards. I have never had anyone to guide me in life. No one has provided me with intellectual and spiritual training.Ê What ever I have, I've gotten from and by myself. And all the things I do not have, I could have had. But mistaken paths and lack of self-awareness and dead ends in life have not allowed me to attain them. I want to begin again. My bad traits are not because of bad actions, but rather result of intense feelings, of fruitless good intentions.

[jjbb]

تولدي ديگر

همه هستي من آيه تاريكيست


كه ترا در خود تكرار كنان

به سحرگاه شكفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد
من در اين آيه ترا آه كشيدم آه
من در اين آيه ترا
به درخت و آب و آتش پيوند زدم
زندگي شايد
يك خيابان درازست كه هر روز زني با زنبيلي از آن مي گذرد
زندگي شايد
ريسمانيست كه مردي با آن خود را از شاخه مي آويزد
زندگي شايد طفلي است كه از مدرسه بر ميگردد
زندگي شايد افروختن سيگاري باشد در فاصله رخوتناك دو همآغوشي
يا عبور گيج رهگذري باشد
كه كلاه از سر بر ميدارد
و به يك رهگذر ديگر با لبخندي بي معني مي گويد صبح بخير
زندگي شايد آن لحظه مسدوديست
كه نگاه من در ني ني چشمان تو خود را ويران مي سازد
و در اين حسي است
كه من آن را با ادراك ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميخت
در اتاقي كه به اندازه يك تنهاييست
دل من
كه به اندازه يك عشقست
به بهانه هاي ساده خوشبختي خود مي نگرد
به زوال زيباي گلها در گلدان
به نهالي كه تو در باغچه خانه مان كاشته اي
و به آواز قناري ها
كه به اندازه يك پنجره مي خوانند
آه ...
سهم من اينست
سهم من اينست
سهم من
آسمانيست كه آويختن پرده اي آن را از من مي گيرد
سهم من پايين رفتن از يك پله متروكست
و به چيزي در پوسيدگي و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدايي جان دادن كه به من مي گويد
دستهايت را دوست ميدارم
دستهايم را در باغچه مي كارم
سبز خواهم شد مي دانم مي دانم مي دانم
و پرستو ها در گودي انگشتان جوهريم
تخم خواهند گذاشت
گوشواري به دو گوشم مي آويزم
از دو گيلاس سرخ همزاد
و به ناخن هايم برگ گل كوكب مي چسبانم
كوچه اي هست كه در آنجا
پسراني كه به من عاشق بودند هنوز
با همان موهاي درهم و گردن هاي باريك و پاهاي لاغر
به تبسم معصوم دختركي مي انديشند كه يك شب او را باد با خود برد
كوچه اي هست كه قلب من آن را
از محله هاي كودكيم دزديده ست
سفر حجمي در خط زمان
و به حجمي خط خشك زمان را آبستن كردن
حجمي از تصويري آگاه
كه ز مهماني يك آينه بر ميگردد
و بدينسانست
كه كسي مي ميرد
و كسي مي ماند
هيچ صيادي در جوي حقيري كه به گودالي مي ريزد مرواريدي صيد نخواهد كرد
من
پري كوچك غمگيني را
مي شناسم كه در اقيانوسي مسكن دارد
و دلش را در يك ني لبك چوبين
مي نوازد آرام آرام
پري كوچك غمگيني كه شب از يك بوسه مي ميرد
و سحرگاه از يك بوسه به دنيا خواهد آمد
فروغ فرخزاد

[jjbb]

دلم گرفته است
به ايوان مي روم و انگشتانم را
بر پوست كشيده شب مي كشم
چراغهاي رابطه تاريكند
چراغهاي رابطه تاريكند
كسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردني است


فروغ فرخزاد

[RedWine]

Ziba !

[donsaeid]

دلم گرفته است
به ايوان مي روم و انگشتانم را
بر پوست كشيده شب مي كشم
چراغهاي رابطه تاريكند
چراغهاي رابطه تاريكند
كسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردني است


فروغ فرخزاد


bah bah

bah bah

bah bah

[donsaeid]

The Captive ( Asir )

I want you, yet I know that never
can I embrace you to my heart's content.
you are that clear and bright sky.
I, in this corner of the cage, am a captive bird.

from behind the cold and dark bars
directing toward you my rueful look of astonishment,
I am thinking that a hand might come
and I might suddenly spread my wings in your direction.

I am thinking that in a moment of neglect
I might fly from this silent prison,
laugh in the eyes of the man who is my jailer
and beside you begin life anew.

I am thinking these things, yet I know
that I can not, dare not leave this prison.
even if the jailer would wish it,
no breath or breeze remains for my flight.

from behind the bars, every bright morning
the look of a child smile in my face;
when I begin a song of joy,
his lips come toward me with a kiss.

O sky, if I want one day
to fly from this silent prison,
what shall I say to the weeping child's eyes:
forget about me, for I am captive bird?

I am that candle which illumines a ruins
with the burning of her heart.
If I want to choose silent darkness,
I will bring a nest to ruin.

[golgol85]

che ghadr ghashang o por mani! akhare namash toye poste arman kheili mano be fekr andakht.

[Armageddon]

Forough Farrokhzad ~ Clip (http://iranian.com/Music/Forough/ninva.mpg)

آن كلاغي كه پريد
از فراز سرما
و فرو رفت در انديشه آشفته ابري ولگرد
و صدايش همچون نيزه كوتاهي پهناي افق را پيمود
خبر ما را با خود خواهد برد به شهر
همه مي دانند
همه مي دانند
كه من و تو از آن روزنه سرد عبوس
باغ را ديديم
و از آن شاخه بازيگر دور از دست
سيب را چيديم
همه مي ترسند
همه مي ترسند اما من و تو
به چراغ و آب و آينه پيوستيم
و نترسيديم
سخن از پيوند سست دو نام
و هم آغوشي در اوراق كهنه يك دفتر نيست
سخن از گيسوي خوشبخت منست
با شقايق هاي سوخته بوسه تو
و صميميت تن هامان در طراري
و درخشيدن عريانيمان
مثل فلس ماهي ها در آب
سخن از زندگي نقره اي آوازيست
كه سحرگاهان فواره كوچك مي خواند
ما در آن جنگل سبز سيال
شبي از خرگوشان وحشي
و در آن درياي مضطرب خونسرد
از صدف هاي پر از مرواريد
و در آن كوه غريب فاتح
از عقابان جوان پرسيديم
كه چه بايد كرد ؟
همه مي دانند
همه مي دانند
ما به خواب سرد و ساكت سيمرغان ره يافته ايم
ما حقيقت را در باغچه پيدا كرديم
در نگاه شرم آگين گلي گمنام
و بقا را در يك لحظه نا محدود
كه دو خورشيد به هم خيره شدند
سخن از پچ پچ ترساني در ظلمت نيست
سخن از روزست و پنجره هاي باز
و هواي تازه
و اجاقي كه در آن اشيا بيهده مي سوزند
و زميني كه ز كشتي ديگر بارور است
و تولد و تكامل و غرور
سخن از دستان عاشق ماست
كه پلي از پيغام عطر و نور و نسيم
بر فراز شبها ساخته اند
به چمنزار بيا
به چمنزار بزرگ
و صدايم كن از پشت نفس هاي گل ابريشم
همچنان آهو كه جفتش را
پرده ها از بغضي پنهاني سرشارند
و كبوترهاي معصوم
از بلندي هاي برج سپيد خود
به زمين مي نگرند

[donsaeid]

cheghadr ghashang bod.... ini ke film gerefte cheghadr zoom mikone :D

[golgol85]

hamaye sherash kheili ba mani hastan, a bit naustalgic too if you ask me.
Kheili lezaat bordam! :D

[donsaeid]

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/e/ee/Foroogh_tomb.jpg

[golgol85]

akhei, che jaye ba safaye khakesh kardan, sarsabz o por az derakht o giah.

[abadani69]

یاد داری که ز من خنده کنان پرسیدی
چه رهاورد سفر دارم از این راه داراز؟؟

چهره ام را بنگر تا به تو پاسخ گوید
اشک شوقی که فروخفته به چشمان نیاز

چه رهاورد سفر دارم ای مایه ی عمر ؟؟
سینه ای سوخته در حسرت یک عشق محال

نگهی گمشده در پرده ی رویائی دور
پیکری ملتهب از خواهش سوزان وصال

چه رهاورد سفر دارم ...ای مایه ی عمر؟؟
دیدگانی همه از شوق، درون پر آشوب

لب گرمی که بر آن خفته به امید و نیاز
بوسه ای داغ تر از بوسه ی خورشید جنوب

ای بسا در پی آن هدیه که زیبنده ی توست
در دل کوچه و بازار شدم سر گردان

عاقبت رفتم و گفتم که ترا هدیه کنم
پیکری را که در آن شعله کشد شوق نهان

چو در آیینه نگه کردم ، دیدم افسوس
جلوه ی روی مرا هجر تو کاهش بخشید

دست بر دامن خورشید زدم تا بر من
عطش و روشنی و سوزش و تابش بخشید

حالیا ... این منم این آتش جان سوز منم
ای امید دل دیوانه ی اندوه نواز

بازوان را بگشا تا که عنایت سازم
چه رهاورد سفر دارم از این راه دراز

[abadani69]

...ز آنچه دادم به او مرا غم نیست

حسرت و اضطراب و ماتم نیست

غیر از آن دل که پر نشد جایش

به خدا چیز دیگرم کم نیست

...دگرم آرزوی عشقی نیست

بیدلان را چه آرزو باشد؟

دل اگر بود باز می نالید

که هنوزم نظر به او باشد

او که از من برید و ترکم کرد

پس چرا پس نداد آن دل را؟

وای بر من که مفت بخشیدم

دل آشفته حال غافل را

[jjbb]

خاطرات

باز در چهره خاموش خيال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستي سوزت
باز من ماندم و يك مشت هوس
باز من ماندم و يك مشت اميد
ياد آن پرتو سوزنده عشق
كه ز چشمت به دل من تابيد
باز در خلوت من دست خيال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستي ريخت
در نگاهت عطش طوفان بود
ياد آن شب كه ترا ديدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من ديد در آن چشم سياه
نگهي تشنه و ديوانه عشق
ياد آن بوسه كه هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
ياد آن خنده بيرنگ و خموش
كه سراپاي وجودم را سوخت
رفتي و در دل من ماند به جاي
عشقي آلوده به نوميدي و درد
نگهي گمشده در پرده اشك
حسرتي يخ زده در خنده سرد
آه اگر باز بسويم آيي
ديگر از كف ندهم آسانت
ترسم اين شعله سوزنده عشق
آخر آتش فكند بر جانت
فروغ فرخزاد
____________

[jjbb]

هر جايي

از پيش من برو كه دل آزارم
ناپايدار و سست و گنه كارم
در كنج سينه يك دل ديوانه
در كنج دل هزار هوس دارم
قلب تو پاك و دامن من ناپاك
من شاهدم به خلوت بيگناه
تو از شراب بوسه من مستي
من سرخوش از شرابم و پيمانه
چشمان من هزار زبان دارد
من ساقيم به محفل سرمستان
تا كي ز درد عشق سخن گويي
گر بوسه خواهي از لب من بستان
عشق تو همچو پرتو مهتابست
تابيده بي خبر به لجن زاري
باران رحمتي است كه مي بارد
بر سنگلاخ قلب گنهكاري
من ظلمت و تباهي جاويدم
تو آفتاب روشن اميدي
بر جانم اي فروغ سعادتبخش
دير است اين زمان كه تو تابيدي
دير آمدم و دامنم از كف رفت
دير آمدي و غرق گنه گشتم
از تند باد ذلت و بدنامي
افسردم و چو شمع تبه گشتم

[jjbb]

بوسه


در دو چشمش گناه مي خنديد
بر رخش نور ماه مي خنديد
در گذرگاه آن لبان خموش
شعله يي بي پناه مي خنديد
شرمناك و پر از نيازي گنگ
با نگاهي كه رنگ مستي داشت
در دو چشمش نگاه كردم و گفت
بايد از عشق حاصلي برداشت
سايه يي روي سايه يي خم شد
در نهانگاه رازپرور شب
نفسي روي گونه يي لغزيد
بوسه يي شعله زد ميان دو لب

[donsaeid]

مراسم چهلمين سالمرگ فروغ فرخزاد برگزار مي*شود


مراسم بزرگداشت چهلمين سال درگذشت فروغ فرخزاد، شاعر ايراني، سه*شنبه 24 بهمن بر سر مزار وي در تهران برگزار خواهد شد.



در اين مراسم كه به همت فصلنامه تخصصي شعر «گوهران» و از ساعت 16 آغاز مي*شود محمد حقوقي، محمد علي سپانلو، پوران فرخزاد و پري صابري به ايراد سخنراني مي*پردازند.

ناصر زراعتي نيز فيلمي مستند بر مبناي اين مراسم تهيه خواهد كرد.

اجراي موسيقي زنده، شعرخواني و ذكر خاطراتي از فروغ توسط شاعران و هنرمندان، بخش*هاي ديگر اين بزرگداشت را شكل مي*دهد.

[GoorGoor]

40 sal? che zod dir mishavad!

[jjbb]

ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر توام سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه بیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستی ام ز آلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من
ای ز گندم زارها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پربارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
با توام دیگر ز درد بیمی نیست
هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات
خیره چشمانم به راه بوسه ات
ای تشنج لذت در تنم
ای خطوط پیکرت پیراهنم
آه می خواهم که بشکافم ز هم
شادیم یک دم بیالاید به غم
آه می خواهم که برخیزم ز جای
هم چو ابری اشک ریزم های های

[jjbb]

من از نهایت شب حرف می زنم
من از نهایت تاریکی
و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیار
و یک دریچه که از آن
به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم.

برای خوشبختی مهربانم و عشق زلالم گلسا بانو

[abadani69]

گزارشي از سالگرد خاموشي فروغ در ظهيرالدوله
او از سلاله درختان بود
"... خوشحالم که موهايم سفيد شده و پيشاني ام خط افتاده و ميان ابروهايم دو چين بزرگ در پوستم نشسته است. خوشحالم که ديگر خيالباف و رويايي نيستم. ديگر نزديک است که سي و دو سالم بشود..." و چهار دهه گذشت. درست چهل سال آزگار که همچنان با کلام "بامداد" بر درگاه کوه به جستجوي او مي گرييم.http://www.roozonline.com/archives/images/foroghfarrokhzadb.jpg
در آستانه دريا و علف. آري، "من سردم است!، من سردم است و انگار هيچ وقت گرم نخواهم شد." هواي خانه تو چرا انقدر سرد است فروغ؟ گفتي که سي و دو سال از سهم زندگي را پشت سر گذاشته اي و به پايان رسانده ايي، کاش بودي و مي ديدي در هشتمين دهه زندگي ات ظهيرالدوله را که چگونه گرادگردت حلقه زده اند و شعرخوانند آن خلق که در شتاب روند تکاملي رشد خود، لحظه به لحظه در راه بهروزي شان نزديک و نزديک تر مي شدي و اگر نبود آن روز، آن روز لعنتي شايد که بودي و شايد که مي نشستي امروز و خونابه مي گريستي در آن زمين خدا، بي نام و بي نشان و از آن پرواز مي سرودي که بايدش به خاطر سپرد...
"من پشيمان نيستم، قلب من گويي در آن سوي زمان ها جاري است. زندگي قلب مرا تکرار خواهد کرد، و گل قاصد که بر درياچه هاي باد مي راند، او مرا تکرار خواهد کرد." مردم آمده اند، آمده اند پير و جوان تا در چهلمين سالروز خاموشي فروغ فرخزاد، در ظهيرالدوله، گورستان هنرمندان، ياد و نامش را گرامي بدارند. يکي شعر مي خواند. يکي شمع افروخته و آن ديگري براي فروغ "فاتحه" مي خواند! شات هاي بسته چهره او بر پرچم سياه عزاداري ماه محرم در ورودي گورستان ظهيرالدوله نشسته و نيروي انتظامي در جاي جاي گورستان مستقر شده است و مراسم را زير نظر دارد. تعداد کمتري نسبت به سال گذشته راهي ظهيرالدوله شده اند و هيچ يک از چهره هاي فرهنگي و هنري و يا اعضاي کانون نويسندگان ايران در محل حاضر نيستند. مزار فروغ غرق در گل و شمع روشن است و صداي او که از پوسيدن آسياب هاي بادي مي گويد و از دست هاي جوانش و آن روح سودايي که سرکش بود و عريان، به تمامي عريان به اندازه خلوت يک هماغوشي... "گنه کردم، گناهي پر ز لذت، در آغوشي که گرم و آتشين بود، گنه کردم ميان بازواني که داغ و کينه جوي آهنين بود..." آن دست ها که در باغچه سرد ميهن کاشته خواهند شد. سبز خواهند شد، مي دانم، مي دانم، مي دانم و پرستوها در گودي انگشتان جوهريت تخم خواهند گذاشت...
اينجا هواي خانه به تمامي سرد است. مردمي به عشق فروغ آمده اند. دختري پوشيده در چادرسياه شعر مي خواند و پس از او پسري که "علي کوچيکه" را اجرا مي کند و آن ديگري و ديگري و جمعيت، تشويق مي کند. گشتي در ظهيراالدوله تو را مي برد بر سر مزار قمرالملوک وزيري، بنان، خالقي، محجوبي، رهي معيري، بهار و ايرج ميرزا که در آن شلوغي جمعيت سنگ قبرش را کنار زده و زير چشمي جمعيت را ديد مي زند، خاصه نکويان را!... فروغ تمام روز را مهمان داشته و شايد که تمام روز نيز در آينه گريه کرده است... تمام روز.. فروغ، نظاره گره است و تذکر مرتب ماموران که از مجري مراسم مي خواهند که هر چه زودتر جمعيت متفرق شوند. يکي به ميان مي آيد و وقت بيشتري مي خواهد که به او گفته مي شود مجوز "تجمع" وجود ندارد و آنها مامورند و معذور. مجري برنامه به آنها مي گويد که "اين تجمع نيست.. بر سر مزاري گرد آمده اند و... " اما مامور مي گويد "سريع "فاتحه" بخوانيد و تمامش کنيد. بر سر قبر که ساز نمي آورند!... "
حالا ده دقيقه ديگر فرصت مي دهند. زمان شکافته مي شود و تهران دهه سي از برابر ويزور دوربين گذر مي کند. تصوير، به تدريج فوکوس مي شود. کوچه هاي درختي، کوچه هاي پر سايه، جوي هاي بي آب يا پر آب و چاي خانه هاي خلوت. يکي از دوستان فروغ به خاطر مي آورد حال و هواي آن روزگار را و زن عريان را که با باد مي رقصيد و در هلهله آن سخت مي گريست. سهراب سپهري همراه آنهاست. خواهر فروغ به خانه آمده است و فروغ از شيطنت لبريز. فروغ مي گويد: "سهراب، ظاهرا مظلوم و ضعيف به نظر مي آيد، در حالي که با وجود لاغري، عضلات بسيار قوي دارد" و بعد از خواهرش مي خواهد که بازوي سهراب را فشار بدهد و نظرش را به او بگويد، خواهرش حق را به فروغ مي دهد و سهراب مي خندد...
پس از هفت ماه اقامت در ايتاليا، فروغ از رم به مونيخ، نزد برادر بزرگترش امير مسعود مي رود. فروغ مي نويسد: "من دلم نمي خواست صبح تا شب توي خيابان ها راه بروم و از خستگي و فشار روحي صحبت هر کس و ناکسي را تحمل کنم. فقط براي اينکه در خانه غريبه هستم و نمي توانم خود را بشناسم و آرامشي داشته باشم. حالا آمده ام اينجا... آزاد هستم، همان آزادي که شما ترس داشتيد به من بدهيد... من خودم وقتي به کامي فکر مي کنم، دلم مي خواهد از غصه فرياد بزنم و زار زار گريه کنم. اما وقتي تفاهم نيست هر دو ما دچار اشتباه مي شويم... من احتياج داشتم که در خودم رشد کنم و اين رشد زمان مي خواست و مي خواهد..."
يدالله رويايي به خاطر مي آورد: "در يکي از شب هايي که در خانه من جمع بوديم، فروغ شعري سرود و آن شعر را بر روي صفحه کاغذ نازک زرورقي نوشت و به من داد. آخر شب که از اتاق بيرون آمد و خداحافظي کرد که برود... ناگهان از ميان پله ها برگشت و آن ورق کاغذ نازک را خواست. صفحه کاغذ پر شده بود و ديگر جايي براي نوشتن نداشت. فروغ در حاشيه کاغذ به صورت عمودي اين دو مصراع را اضافه کرد: "پرواز را به خاطر بسپار / پرنده مردني است." اين بار خداحافظي کرده و واقعا رفته بود..." رويايي روزهاي آخر را اينگونه تصوير کرده است: "روزهاي آخر چه جواني زنده و پر شوري ارائه مي کرد!شب آخر شنبه اش، يعني دو روز پيش از مرگ جانگدازش، در خانه بوديم و او در بحث و گفتگويي که با فريدون رهنما مي کرد، به ياد دارم که آنچنان هوش وحشتناکي در کلامش به خرج داد که من و طاهباز و پوران در آن سوي اتاق يک لحظه به اعجاب به هم نگاه کرديم، و چيزهايي گفتيم که در آن، حيرت عظيم مان نجوا مي شد."
صفحه اول اطلاعات، سه شنبه 25 بهمن ماه 1345 با عنوان درشت: "طي يک حادثه وحشتناک رانندگي در جاده دروس- قلهک، فروغ فرخزاد، شاعره معروف کشته شد". "جيپ استيشن فروغ فرخزاد با يک اتومبيل شورلت تصادف کرد و فروغ جا به جا درگذشت".
درست چهل سال گذشت! ابراهيم گلستان در هواي سرد خانه در گورستان ظهيرالدوله است. بفرماييد آقاي گلستان، اين تجمع مجوز ندارد، بفرماييد! فروغ تو کجاست؟!...
حالا دوباره ماموران آمده اند و اولتيماتوم آخر نيز داده مي شود. جمعيت به تدريج در حال ترک گورستان هستند. از عمران صلاحي نام برده مي شود و يادش را گرامي مي دارند.
در برابر پزشکي قانوني، تابوتي را مي بينم که بر شانه ياران مي رود. همه هستند... سياوش کسرايي را مي بينم که در صدر است و شعر خوان : "دختر عاصي و زيباي "گناه" ماند با سنگ صبورش تنها: او نخواهد آمد، "او نخواهد آمد" اينک آن آوازي است که بيابان در بر دارد، "او نخواهد آمد"، عطر تنهايي دارد با خويش... برف همه جا را پوشانده و ترمه اي که بر پيکر پري کوچک غمگين خود را آراسته است. کسي حاظر نيست اينجا که آيين سنتي براي مردگان را بر پيکر فروغ به جا بياورد و پيکر ترمه پيچ او لحظاتي را زير بارش ممتد برف همچنان به انتظار بازگشت به آغوش زمين مي ماند زيرا که او کار تدوين نظامنامه قلبش، کار حکومت محلي کوران نبود. زيرا که او از سلاله درختان بود....