PDA

View Full Version : Dr Shapour Bakhtiar


RedWine
06-28-2006, 09:04 AM
Dr Shapour Bakhtiar, the last prime minister under the Shah of Iran, was found dead from stab wounds yesterday aged 77 at his home outside Paris. He was born on June 26, 1914.

http://www.shapourbakhtiar.com/Images-Farsi/photo-area.jpg

SHAPOUR Bakhtiar was a politician of liberal persuasion who opposed both the Shah of Iran's regime and the fundamentalist rule introduced by Ayatollah Khomeini. He was a deputy minister during the National Front government of Dr Mohammad Mossadiq from 1951 to 1953 and, although he was imprisoned several times during the Shah's reign, it was to him that the Shah turned in January 1979 in a last desperate bid to save the monarchy from the fundmentalist revolutionaries. He agreed to become prime minister on condition that the Shah went into exile but after five stormy weeks in office during which he strove to introduce radical reforms Bakhtiar was forced to resign in despair as Khomeini was swept to power on a tide of fundamentalist fervour. Five months later Bakhtiar established himself in Paris from where he headed the National Movement of the Iranian Resistance. He favoured the institution of a constitutional monarchy under the Shah's son, Reza Pahlavi.

Shapour Bakhtiar's life-long stance on the centre-left of his country's politics was largely determined by the circumstances of his birth. His father, a scholar and a chieftain of the ancient Bakhtiary tribe in south-western Iran, was hanged by Reza Shah after a dispute with the central government, and his grandfather, who was prime minister twice under the previous dynasty of the Qajar shahs, had been one of the main leaders of the civil war that earned for the country a parliamentary mode of government at the beginning of the century.

After the death of his mother when he was seven, Bakhtiar was educated in Iran, the Lebanon and France, where he obtained degrees in law and philosophy from the Sorbonne. Before returning to Iran, he spent eleven years in France, with the result that he became involved in the turbulent politics of pre-war Europe. Showing some interest early on in the rise of German nationalism, he was alienated by the Nazi occupation of Czechoslovakia and the Nuremberg rallies, at one of which he sat a short distance from Hitler at the invitation of German friends. Subsequently he supported the cause of Republican Spain and voluntarily joined the French Army on the outbreak of the second world war. The previous year he had married a French woman.

According to his autobiography Ma Fidelite (Edition Albin Michel, Paris, 1982) his artillery unit saw very little action, though at one time it was surrounded by the Germans, and Bakhtiar soon found himself posted to the Spanish border region after the signing of the French armistice treaty. However, he never lost confidence in the ultimate victory of the allies and spent 15 days in a military jail for fighting a fellow officer who saw little hope for France and Britain.

For the remainder of the war, he transferred his wife and two children to the small town of Saint-Nicolas-du-Pelem and acted as a courier in the resistance between Paris and Brittany. He also permitted the resistance to use his apartment in Paris and helped to hide an American airman, coming close to capture by the Gestapo - several times. Towards the end of the war, Bakhtiar returned to the Sorbonne to obtain a doctorate in law, his prophetic thesis being on the relationship between church and state in the classical world. For the rest of his life he would remain committed to secularism in politics.

On his return to Iran in 1946, he was received kindly by the young Mohammad-Reza Shah, whose pro-German father, Reza Shah, had died the previous year in exile in Johannesburg. Bakhtiar joined the new Ministry of Labour, rising to its top position of permanent secretary within four years before being sacked for displeasing the Anglo-Iranian Oil Company (later BP) and the Shah for advocating radical reforms in the area of labour relations.

According to his own account his main aim had been to reduce the influence of the pro-Soviet Tudeh (communist) Party among oil workers, but the real reason for earning the displeasure of the palace may have been his growing links with Dr Mohammad Mossadiq, the nationalist aristocrat and member of the Majlis (parliament) who advocated the nationalisation of the oil industry and the curbing of the power of the monarch. Bakhtiar had joined Mossadiq's Iran Party immediately after his return from France.

He became minister of state for labour in Mossadiq's second cabinet in 1951 and played an active part in guiding Iran's defence of its nationalisation of British oil assets at the International Court of Justice at The Hague and at the United Nations. However, he found himself in prison following the coup that toppled the nationalist government in August, -1953. Having turned down the offer of a full seat in the new cabinet of General Zahidi, he spent nearly six years in jail over the next 25 years, the first term for ''insulting the Monarch and co-operating with the Tudeh Party'', despite his well-known anti-communism. His continued opposition to the new regime was especially intolerable on account of his being related to Queen Soraya.

His underground activities at this period included the setting up (with, among other Mossadiquites, Mehdi Bazargan, the future first prime minister of the Islamic republic) of printing units for anti-government publications and the direction of efforts to get opposition supporters elected to parliament, a largely futile pursuit. But he did play an important part in 1962 in preventing the Mossadiquite National Front coalition of parties and societies aligning itself with Islamic fundamentalist rioters led by Ayatollah Khomeini.

Sixteen years later in 1978, by which time he had become the Front's deputy leader, he would be defeated on this same point by three votes to two. When rioters had taken over the streets all over the country, he broke away from his colleagues on the council of the National Front and was turned to by the Shah to come to the rescue of his tottering dynasty by forming a government.

So weak was the Shah's position by then that he accepted Bakhtiar's condition (and apparently the United States' recommendation) that he leave the country, so that Bakhtiar's claim that liberals were at last in charge of Iran would sound credible. Knowing that time was not on his side, Bakhtiar and his cabinet of former National Front figures set out on a programme o radical changes: press freedom s restored; all political detainees were freed; the hated SAVAK secret police agency was disbanded; and the enormous assets of the palace in the Pahlavi Foundation were transferred to the government.

Bakhtiar later wrote that his request to the Shah to leave the country was not a heartfelt desire but the consequence of hard-headed deliberation: if the Government succeeded in restoring stability to Iran, the Shah would resume his plotting: ''After all, I would never be as strong as Mossadiq.''

But Iran's first liberal government for 25 years lasted only 37 days. The vast majority of the country's mosques were now controlled by supporters of Ayatollah Khomeini who, after his return from exile on February 1, 1979, appointed Mehdi Bazargan, Bakhtiar's former fellow inmate and colleague in the National Front, as provisional prime minister with the mission to seize the reins of government from its ''present usurpers'' as soon as possible.

Nine days later, fighting broke out all over Tehran after the rebellion of a unit of the air force. Army barracks and police stations were attacked by mobs of fundamentalists and armed left-wing partisans, resulting in ''a declaration of neutrality'' by the chiefs of staff of the armed forces, who were all appointees of the Shah. Bakhtiar went underground and surfaced in Paris in July. His premiership had come too late to have a chance of success. For this he blamed the Shah and the US ''which did not contact the Iranian opposition for 20 years''.

In Paris Bakhtiar formed a party out of his supporters in exile, the National Movement of the Iranian Resistance. He was sentenced to death in absentia by the Tehran authorities and was heavily guarded by the French police following two assassination attempts on his life by men pledged to the Ayatollah. In one of these incidents in July 1980, four Arabs attacked his flat, shooting dead a policeman and a neighbour. He lived under permanent guard, mounted by four French policemen and his own security men. He expressed disquiet last year whenthe French government, which was seeking to improve relations with Iran, freed Anis Naccache, the Lebanese who had been jailed for the assassination attempt.

During Iran's war with Iraq Bakhtiar criticised the west for supplying the Khomeini regime with military spare-parts and called for a boycott of Iran's oil. He formed an alliance with another liberal former prime minister, Dr Ali Amini, who shared his aim of restoring a constitutional monarchy in Iran but was scathing in his attacks on his left wing rivals, the National Resistance Council headed by ex-president Abolhassan Bani-Sadr and the Mujahedin lader, Mussad Rajavi, both of whom also lived in Paris.

Bakhtiar was twice married. He had two sons and two daughters from his first marriage to a Frenchwoman. His second wife was Iranian. Away from politics, he was a keen mountain climber and loved Persian and French poetry.

donsaeid
01-06-2007, 10:21 PM
تيمور بختيار اولين رئيس ساواك ايران




سپهبد تيمور بختيار در سال 1296 هجري شمسي در شهر كرد بدنيا آمد . پدرش ،سردار معظم بختياري ، از خوانين ايل بختياري به شمار مي آمد . وي تحصيلات ابتدايي خود را در اصفهان به پايان رسانيد و براي ادامه تحصيل به همراه پسر عمويش شاپور بختيار عازم لبنان شد . تيمور بختيار در سال 1312 به فرانسه رفت و در دانشگاه سن سير در رسته سواره نظام به ادامه تحصيل پرداخت .


سپهبد تيمور بختيار در سال 1296 هجري شمسي در شهر كرد بدنيا آمد . پدرش ،سردار معظم بختياري ، از خوانين ايل بختياري به شمار مي آمد . وي تحصيلات ابتدايي خود را در اصفهان به پايان رسانيد و براي ادامه تحصيل به همراه پسر عمويش شاپور بختيار عازم لبنان شد . تيمور بختيار در سال 1312 به فرانسه رفت و در دانشگاه سن سير در رسته سواره نظام به ادامه تحصيل پرداخت و توانست در سال 1315 با درجه ستوان دومي از دانشگاه سن سير فارغ التحصيل شده و در همان سال وارد ارتش ايران شد.

همزمان با حمله ارتش به فرقه دموكرات آذربايجان در سال 1325 ، تيمور بختيار كه به در درجه سرگردي رسيده بود فرمانده جنگهاي نامنظم و چريكي براي حمله به آذربايجان شدو توانست با كمك سواران ذوالفقاري ، زنجان را از تصرف فرقه دموكرات آذربايجان خارج سازد
بختيار در همين سال به درجه سرهنگ دومي و در سال 1329 به درجه سرهنگي نائل آمد و فرمانده تيپ 3 كوهستاني گرديد.

او در سال 1331 شورش ابوالقاسم خان بختياري را در اصفهان دفع كرد و به پاس اين موفقيت فرمانده تيپ زرهي كرمانشاه شد .

در 26 مرداد ماه سال 1332 سرهنگ تيمور بختيار آمادگي خود را در خصوص كودتا بر عليه دولت دكتر مصدق به سپهبد زاهدي اعلام كرد و در اين راستا تيپ زرهي كرمانشاه را در منطقه صحنه در چند مايلي كرمانشاه به حالت آماده باش نگه داشت تا در صورت لزوم با تيپ زرهي كرمانشاه به تهران حمله كند . اما در 28 مرداد تهران به تصرف كودتاچيان در آمد و نيازي به آمدن تيمور بختيار به تهران نشد. فرداي روزكودتا سرهنگ بختيار به درجه سرتيپي رسيد و به فرماندهي لشگر دوي زرهي و سپس با حفظ سمت ، فرماندار نظامي تهران شد.

سرتيپ تيمور بختيار در سال 1333 موفق به شناسايي شاخه نظامي افسران حزب توده در ارتش شد كه بسياري از افسران توده اي در دادگاه نظامي به اعدام و حبس هاي طويل المدت محكوم شدند . فرماندار نظامي تهران بر خشونت خود بيش از پيش افزود و موج دستگيري ها و اعدام ها را شدت بخشيد به گونه اي كه در همان سال دكتر حسين فاطمي و همچنين رهبران جمعيت فدائيان اسلام را به جوخه هاي اعدام فرستاد. وي در اين مقام خشونت را به حدي رساند كه در جلسه بازجويي از سيدعبدالحسين واحدي ، از رهبران جمعيت فدائيان اسلام ، در پي مشاجره لفظي با وي شخصاً او را به شهادت رساند ولي علت كشته شدن وي را تير خوردن هنگام فرار اعلام كردند .

پس از كودتاي 28 مرداد و نفوذ روز افزون آمريكاييها در ايران ايالات متحده براي بقاي رژيم پهلوي و همچنين جلوگيري از نفوذ افكار چپ گرايانه و كمونيستي در كشور وجود سازمان امنيت و اطلاعات قدرتمندي را در ايران ضروري دانست و در همين خصوص طرح تشكيل سازمان امنيت و اطلاعات را آمريكاييها به محمد رضا پهلوي ارائه دادند كه با استقبال شاه نيز مواجه شد و بدينسان دولت حسين علاء لايحه تشكيل سازمان امنيت و اطلاعات كشور را كه به اختصار «ساواك» نام داشت تقديم مجلس شوراي ملي كرد و نمايندگان مجلس بدون چون و چرا و بحث و انتقاد ، به تصويب لايحه مزبور راي دادند ولي در مجلس سنا با مخالفت چند نفري مواجه شد . رضا علي ديوان بيگي به مخالفت با لايحه مذكوربر خاست و سخنان تندي در اين خصوص ايراد كرد . بالاخره مجلس سنا با اكثريت ضعيفي اين لايحه را تصويب كرد و صورت قانوني يافت.

دكتر منوچهر اقبال در فروردين 1336 همزمان با معرفي كابينه خود به شاه سرلشگر تيمور بختيار را بعنوان معاون نخست وزير و رئيس سازمان امنيت و اطلاعات كشور برگزيد .
انتخاب سرلشگر تيمور بختيار به عنوان اولين رئيس ساواك به دليل موفقيتهاي وي در سركوب فرقه دموكرات آذربايجان و همچنين شناسايي شاخه نظامي افسران حزب توده در ارتش انجام پذيرفت .

تيمور بختيار تا سال 1339 كه به درجه سپهبدي رسيد، رياست ساواك را بر عهده داشت و با جديت تمام به سركوب مخالفان رژيم پهلوي مي پرداخت .

اما در اين سال او جداً براي اخذ مقام بالاتري به تكاپو افتاد و در صدد برآمد با مقامات دولت آمريكا وارد مذاكره شده تا شايد با كمك آنها بتواند شخص اول ايران شود . از اين رو بختيار به آمريكا سفر كرد و در اين سفر با ادين راسك، وزير امور خارجه ، آلن دالس رئيس سازمان سيا و كرميت روزولت، كارگردان كودتاي28 مرداد و جان اف كندي رئيس جمهور ايالات متحده ملاقات و گفتگو نمود و از آنها براي انجام كودتا عليه شاه كمك خواست دولت آمريكا با چنين نقشه اي موافق نبود، از اين رو مقامات آمريكايي خواسته و برنامه تيمور بختيار را با شاه در ميان گذاشتند و شاه تصميم به بركناري او گرفت .

روز 22 اسفند ماه 1339 اورل هريمن سفير سيار و فرستاده ويژه رئيس جمهوري آمريكا وارد تهران شد و مستقيماً از فرودگاه به ملاقات شاه رفت و تغييرات دامنه دار وسريعي را در ارتش ضروري دانست . بدين شكل در اسفند 1339 شاه، ارتشبد عبدالله هدايت رئيس ستاد كل ارتش، سپهبد بهرام آريانا فرمانده نيروي زميني ارتش و سرانجام سپهبد تيمور بختيار رئيس ساواك را از كار بر كنار و حسن پاكروان را به عنوان دومين رئيس ساواك برگزيد .

در سال 1340 سپهبد تيمور بختيار به دستور شاه مجبور به ترك ايران شده به ژنو رفت و در سال بعد شاه رسماً تيمور بختيار را باز نشسته اعلام كرد. بازنشستگي بختيار به او فهماند كه ديگر در ايران جايي ندارد. از اين رو تيمور بختيار مبارزه علني خود را با رژيم پهلوي بوسيله ديدار با احزاب و گروههاي مخالف و دسته بندي سياسي عليه شاه ورژيم پرداخت به گونه اي كه در قيام مردمي 15 خرداد 1342 شاه و ساواك انگشت اتهام را به سوي تيمور بختيار نشانه رفتند و او را عامل اصلي اين قيام مردمي معرفي كردند .
در سال 1347 سپهبد باز نشسته تيمور بختيار عازم لبنان شد، اما در فرودگاه بيروت پليس او را به جرم حمل غير مجاز اسلحه توقيف كرده و در دادگاه به نه ماه حبس محكوم مي شود همزمان با توقيف وي در بيروت دولت ايران رايزني هايي را با دولت لبنان براي استرداد او انجام مي دهد اما دولت لبنان با ادعاي آنكه تيمور بختيار تابعيت كشور عراق را پذيرفته است از استرداد او به ايران سرباز مي زنند كه متعاقب آن دولت ايران روابط ديپلماتيك خود را با اين كشور قطع كرد .
در سال 1348 همزمان با كودتاي حسن البكر در عراق و روي كار آمدن حزب بعث در آن كشور تيمور بختيار تصميم مي گيرد كه به اين كشور سفر كرده و پايگاه مبارزاتي خود را عليه رژيم پهلوي در اين كشور تشكيل مي دهد . وي فعاليتهاي سياسي خود را در عراق گسترش داده و با اكثر گروههاي سياسي مخالف رژيم در اين كشور ارتباط بر قرار مي كند و از تمام پتانسيل هاي موجود استفاده مي برد او حتي كوشيد با حضرت امام خميني (ره) درنجف ارتباط بر قرار كند اما امام خميني (ره) او را به حضور نپذيرفت ، وبدين شكل تلاش هاي او در جهت همكاري با امام خميني (ره)ناكام ماند.
در همان سال دولت ايران پرونده سپهبد تيمور بختيار را به اتهام خيانت به ميهن به دادرسي ارتش محول كرد و روزسي و يكم شهريور 1348 دادگاه عالي شماره يك دادرسي ارتش به پرونده وي رسيدگي و غياباً بختيار را به اعدام محكوم نمود. سرانجام در 16 مرداد 1349 تيمور بختيار در شكارگاهي در منطقه دياله در نزديكي بغداد بوسيله نيروهاي نفوذي ساواك به ضرب گلوله از پاي در آمد .

RedWine
08-17-2007, 09:54 AM
در سالروز قتل دکتر شاپور بختیار، آخرین رییس دولت مشروطه ایران، برگردان های زیر ازانگلیسی از ترانه مشهور ((رویای ناممکن)) که بخش هایی از نمایش اپرای معروف ((مردی از لامانچا)) هستند، با یاد او، به همه جانباختگان و مبارزان داخل و بیرون از ایران که بیش از ٢٨سال است برای استقرار دموکراسی، حقوق بشرو جدایی دین از حکومت در ایرانی مستقل و مدرن تلاش می کنند، تقدیم می شود.

(برای دیدن و شنیدن نمونه ای از اجرای های کلاسیک و جدید ترانه ((رویای ناممکن)) به پیوندهای موجود در پایان برگردان ترانه ها در زیر مراجعه فرمایید)

شرح مختصری از نمایش ((مردی از لامانچا)) بر اساس مطالب دانشنامه اینترنتی ویکیپیدیا

ترانه ((رویای ناممکن)) سروده ((جو داریون)) است که در بخش هایی از شاهکار نمایش اپرای ((مردی از لامانچا)) به اجرا در آمده است. این ترانه کلاسیک بوسیله دهها خواننده برجسته به اجرای مجدد درآمده و در مراسم مختلف برای شخصیت ها و رهبران خوانده می شود. اپرای ((مردی از لامانچا)) – نوشته ((دیل واسرمن)) - اقتباسی از شاهکار جاودانه سروانتس ((دون کیشوت)) است. نمایشنامه بصورت نمایش در نمایش است که اساس آن دفاع شورانگیزی از آرمانخواهی برای نیکبختی بشر بجای تسلیم شدن به واقعیت هولناک استیلای دین پیشه گان کلسیا بر جان و مال و اندیشه مردم است. موضوع اصلی نمایشنامه به تصویر درآوردن محاکمه سروانتس بعنوان خالق ((دون کیشوت)) بوسیله زندانیانی است که نقش مفتشان مذهبی دوران تفتیش عقاید بوسیله کلسیا در اسپانیا را بازی می کنند. سروانتس و مباشرش و زندانیان بوسیله مفتشان کلیسا بزندان افکنده شده اند.

نمایشنامه با صحنه افکنده شدن سروانتس و مباشرش به زندان دخمه واری بوسیله ماموران آغاز می شود. این ((زندان)) را می توان تصویری از زندان بزرگ جامعه تحت تسلط مفتشان کلیسا دانست. زندانیان به سروانتس و مباشرش حمله ور می شوند و دادگاه تفتیش عقاید داخل زندان را برای آنها تشکیل می دهند. در آغاز محاکمه سروانتس با مفتشان خود توافق می کند که در صورت محکومیت - باستثنای دست نوشته ناتمام ((دون کیشوت)) که زندانیان قصد سوزاندن آنرا دارند - همه مال و اندوخته خود را به آنها تسلیم کند!

برای دفاع در محاکمه، سروانتس به روایت سرگذشت قهرمان کتاب خود ((دون کیشوت)) بصورت نمایش متوسل می شود. دون کیشوت مردی است که بر اثر زیاد خواندن در باره پهلوانی و عقلانیت و همچنین اندیشیدن به بیعدالتی گسترده در جامعه استبداد زده، از واقع بینی - به معنای عافیت طلبی - فاصله گرفته است. او خود را به نقش دلاوری خیالی و آرمانخواه تصور می کند که دارای دشمنی است بنام ((ساحر)). سپس دون کیشوت و مباشرش ((سانچز)) رهسپار رویارویی با ماجراهای در پیش می شوند و طی آنها دون کیشوت با پیام آرمانخواهانه خود سرانجام نظر ((آلدونزا)) زنی حقارت دیده و زجر کشیده را بخود جلب می کند. دون کیشوت هیچگاه به این زن بی احترامی نمی کند، بلکه با حفظ حرمتش، او را ((بانوی من)) خطاب می کند و با خواندن ترانه ای او را ((دولسینیا)) می نامد و می کوشد تا با تاکید مکرر بر گوهر انسانی اش، او را متکی به نفس سازد. آلدونزا که در اصل نمایانگر انسانی تحت ستم، بی روحیه و فاقد حقوق است، همیشه می کوشد که علیرغم ظلم های وارده بر او بوسیله اوباشان درجامعه ی تحت تسلط مفتشان کلیسا، دون کیشوت را از خود براند و نسبت به او و آرمانش ناامید سازد. ولی دون کیشوت با تکیه بر اصول آرمانی خود همچنان بر واقعیت پلید و نکبت بارتفتیش عقاید در جامعه ی بی اخلاق خط بطلان می کشد و خواهان دنیای دیگری مملو از انسانیت است. برای بیان آرمانش، دون کیشوت ترانه ((رویای ناممکن)) را می خواند.

در بخشی از نمایش، محاکمه داخل زندان بر اثر هجوم مفتشان کلیسا مختل می شود و نمایش معطوف کشان کشان بردن سروانتس به محاکمه در مقابل مفتشان واقعی می شود. مفتش اعظم در بیرون از زندان، سروانتس را به قبول واقعیت می خواند و در مقابل سروانتس به دفاع پر شوری از آرمانخواهی می پردازد. سروانتس به زندان بازگردانده می شود و نمایش ادامه می یابد.

دون کیشوت با خصم خود ((ساحر)) که با جادو بشمایل ((دلاور آینه ها)) در آمده، رویارو می شود. دلاور آینه ها به آلدونزا اهانت می ورزد و این آغازگر نبردی میان او و دون کیشوت می شود. دون کیشوت علیرغم دست زدن به نبردی جانانه بر اثرحیله ناشی از برق سپرهای آینه ای که بدن ساحر را سراسر پوشانده دچار کوری می شود – و در معنا بصیرت خود را نسبت به آرمانش از دست می دهد. آنگاه دلاور آینه ها با تحقیر دون کیشوت از وی می خواهد که بخود آید و بپذیرد که آرمانخواهی وی در نزد مردم چیزی جز حماقت و دیوانگی نیست و عافیت جویی کند. دون کیشوت نالان و گریان بر زمین فرو می افتد. دلاور آینه ها نقاب از چهره می گیرد و بعنوان پزشک ((خیرخواه)) – که پیشتر نیز در صدد معالجه دون کیشوت از مرض آرمانخواهی بود - بر بالین وی می رود.

در اینجا سروانتس اعلام می کند که داستان – یعنی دفاع درمقابل دادگاه زندانیان به نقش مفتشان – پایان یافته است – حداقل تا آنجاییکه وی کتاب ناتمام را نوشته است. زندانیان از این پایان ابراز نارضایتی کرده و آماده سوزاندن کتاب وی می شوند و سروانتس در مقام چاره جویی خواهان دفاع نهایی از خود می شود. زندانیان موافقت می کنند.

درآخرین صحنه دفاع نهایی، دون کیشوت در اغما بسر می برد. عده ای از جمله سانچز که از محبت به او دریغ نمی کند دور او را گرفته اند. سپس دون کیشوت بهوش می آید و اذعان می دارد که عقل خود را باز یافته و تنها خاطره ای محو از دلاوری آرمانی خود را به یاد دارد و با درخواست نوشتن وصیت نامه - به منظور عافیت طلبی - آماده مرگ می شود. در این هنگام آلدونزا خود را به بالین دون کیشوت می رساند و به او مژده می دهد که سرانجام او به گوهر انسانی خود پی برده واکنون ((بانویی)) بر خود متکی است. و او برای نخستین بارخود را دولسینیا - نامی که دون کیشوت بوی داده بود - می نامد. لیکن دون کیشوت زخم خورده که آرمانخواهی خود را تقریبا" از دست داده دولسینیا را بخاطر نمی آورد. اینبار این دولسینیاست که تن به واقعیت موجود نمی دهد و با زمزمه سرودهای ((دولسینیا)) و ((رویای ناممکن)) در جسم بی رمق دون کیشوت روح زندگی دوباره می بخشد. دون کیشوت روشن بینی خود را باز می یابد و رخت و سلاح دلاوری خود را می خواهد و آواز سر گرفتن هویت آرمانخواه خویش را سر می دهد. افسوس که جان رنجورش به پایان زندگی رسیده است و می میرد.

کشیش نوحه مذهبی سر می دهد. اما این ترنم دولسینیا در پیروی از آرمان های دون کیشوت است که بر نوای نوحه چیره می شود و طنین می اندازد. او درگرامیداشت دون کیشوت دگر بار خود را دولسینیا می نامد و اعلام می کند که دون کیشوت و میراثش جاودانه است.

با دیدن این صحنه، زندانیانی که نقش مفتش را بازی می کنند – و در اصل خود مردمانی هستند اسیرو مرعوب مفتشان کلیسا – حکم برائت سروانتس را صادر می کنند و کتاب ناتمام وی ((دون کیشوت لامانچا)) را به وی پس می دهند. در همین زمان مفتشان واقعی پای به زندان دخمه وار می گذارند تا سروانتس و مباشرش را به دادگاه تفتیش عقاید ببرند. همگان در زندان بصورت گروهی او را با خواندن ((رویای نا ممکن)) بدرقه می کنند.

(( رویای نا ممکن))

برگردان سروده ((جو داریون)) برای نمایش اپرای ((مردی از لامانچا))
این آوازی است که ((دون کیشوت)) در آرمانخواهی خود نخستین بار برای دولسینیا سر می دهد.
با یاد دکتر شاپور بختیار

متن انگلیسی ترانه:

وظیفه و ماموریت هر سرداری چنین است،
نه... در اصل شرفش در این است که:

پیگیر رویای ناممکن باشد،
و در اینراه،
همآورد دشمن شکست ناپذیر شود،
محنت جانکاه را بر جان هموار کند،
به آوردگاهی رود که شجاعان را نیز یارای آن نیست،
و کژی راستی ناپذیر را به راستی بخواند.

و از دور دست،
در پیگرد ستاره ای دست نیافتنی باشد!
توأم با عشقی زلال و پاک،
توأم با تلاش اگرچه با بازوانی فرسوده.

آری، می خواهم آن ستاره را پیگیری کنم،
صرفنظر از دوری مسافت و چیرگی نومیدی،
می خواهم بنوردم از برای راستی،
بی درنگ و بی پرسش،
می خواهم بر جهنم بتازم،
برای رسیدن به منزلگاه بهشتی!

و می دانم که اگر در این پیگرد درخشان صادق بمانم،
قلبم به هنگام مرگ،
قرین صلح و آرامش از تپش خواهد ایستاد.

و بدین گونه است که جهان نیکبختر می شود،
که انسانی، ناسزا شنیده و مملو از زخمها،
با ایثار آخرین ذره از شهامتش، همچنان کوشید تا
به ستاره دست نیافتنی دست بیابد!

((رویای نا ممکن))

برگردان از بخش پایانی ترانه ای به این نام از آلبوم ترانه های ((مردی از لامانچا))، سروده جو داریون
این آوازی است که زندانیان با هم در بدرقه سروانتس بهنگام بردن وی به دادگاه تفتیش عقاید سر می دهند.
با یاد همه جانباختگان و مبارزان راه آزادی و جامعه انسانی در ایران
متن انگلیسی ترانه:

HYPERLINK

رویای ناممکن در سر داشتن
همآورد دشمن شکست ناپذیر شدن

محنت جانکاه را برجان هموار کردن
به آوردگاهی رفتن که شجاعان را نیزیارای آن نیست
برای هدفی که همواره در دور دست است

تلاش کردن در حین فرسودگی و خستگی
برای رسیدن به ستاره دست نیافتنی

آری، برای رسیدن به ستاره دست نیافتنی
گرچه می دانی که در فراز ناممکن است
و زیستن با قلبی که برای رسیدن به آن فرازمی تپد
در پهنه آسمانی دور و دست نیافتنی

RedWine
03-11-2008, 07:15 PM
جبهه ملی اروپا در تحلیلی به مناسبت بیست و نهمین سالگرد انقلاب بهمن ۵۷ ضمن بررسی نقش پیچیده جبهه ملی ایران، نوشت که دکتر شاپور بختیار در میان رهبران آن زمان این تشکیلات، خطر استبداد مذهبی را بیش از دیگران احساس می کرد و به همین دلیل نه تنها حاضر به همراهی با جریان مذهبی نشد، بلکه پیشنهاد سمت نخست وزیری را از شاه پذیرفت.

به این ترتیب، برای نخستین بار، یک شاخه جبهه ملی، به صراحت از شادروان شاپور بختیار اعاده حیثیت می کند. واکنش جبهه ملی داخل کشور و سایر شاخه های آن در خارج از کشور، در برابر این تحلیل، هنوز روشن نیست. اما این واکنش هرچه باشد، در حقیقتی که در بیانیه شاخه اروپا نهفته است، تغییری ایجاد نمی کند.

دکتر شاپور بختیار، یک شب پیش از اعلام رسمی مقام نخست وزیری، در خانه خود، با اعضای هیئت مدیره سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات به گفت و گو نشست. در آن زمان، مرحوم محمدعلی سفری، محمد خوانساری، مرحوم جلیل خوشخو، هرمز مالکی و جواد طالعی اعضای اصلی هیئت مدیره سندیکا را تشکیل می دادند و در این نشست حضور داشتند. این هیئت، اعتصاب بزرگ مطبوعات کشور را رهبری می کرد که تا آن شب ۶۳ روز را پشت سر نهاده بود.

دکتر بختیار، برای پذیرش پست نخست وزیری شاهی که مجبور به ترک کشور شده بود، سه شرط تعیین کرده بود: آزادی کامل مطبوعات، آزادی همه زندانیان سیاسی و انحلال ساواک. او، در مذاکره با اعضای هیئت مدیره سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات، اعلام کرد که قصد دارد صبح روز بعد مسئولیت نخست وزیری کشور بحران زده را رسما به عهده بگیرد. اما شرطش آن است که در همین روز مطبوعات نیز به اعتصاب خود پایان بدهند و کار خود را از سر گیرند. شادروان بختیار، خطاب به اعضای هیئت مدیره سندیکا گفت: "در مقام نخست وزیر کشور به شما می گویم: هر مقام لشگری و کشوری که برخلاف خواست جامعه مطبوعات پا به حریم روزنامه ها گذاشت، او را، بی درنگ و با مسئولیت من بیرون بیاندازید. من، از فردا نخست وزیر این کشورم. هرچه دلتان می خواهد و با هرزبانی که صلاح می دانید، از من انتقاد کنید. من، در سراسر زندگی ام، نه تنها در ایران، که حتی در فرانسه، به خاطر استقرار آزادی مبارزه کرده ام و در این سال های دراز هیچ پستی را در دستگاه استبداد سلطنتی ایران نپذیرفتم. امروز، اما سکان این کشتی توفان زده را به دست می گیرم، زیرا عمیقا می دانم که نعلین ملاها حتی از چکمه نظامیان خطرناک تر است. آن ها می روند که تمامی سرنوشت کشور را به دست بگیرند و من به شما اطمینان می دهم که نخستین قربانیان استبداد مذهبی خود شما هستید که ماه ها است از منافع شخصی و صنفی خود گذشته اید و برای استقرار آزادی مبارزه کرده اید. همه ما باید تلاش کنیم که کشورمان از استبداد سلطنتی به دام استبداد مذهبی نیفتد که از آن هم پایدارتر و خطرناک تر خواهد بود".

پیش بینی بختیار، ظرف شش ماه پس از انتقال قدرت سیاسی به آیت الله خمینی و طرفدارانش تحقق یافت: اکثریت نویسندگان و خبرنگاران کیهان اخراج شدند، روزنامه های آیندگان و پیغام امروز در کنار دهها نشریه دیگر توقیف شدند و با این که تحریریه اطلاعات زیر نظارت حجت الاسلام دعائی و به سردبیری شمس آل احمد می کوشید همراه با روحانیت پیش برود، در این موسسه نیز گروهی تصفیه شدند.

ظرف بیست و نه سال گذشته، هیچیک از اعضای هیئت مدیره وقت سندیکای نویسندگان و خبرنگاران که در ایران زندکی می کنند، خاطره خود را از این دیدار منتشر نکردند. حتی محمد علی سفری، در کتاب دوجلدی خود "قلم و سیاست" به اظهارات هوشیارانه دکتر بختیار اشاره نکرد. محمد علی سفری، وکیل دادگستری و روزنامه نگار سرشناس، چند سال پیش، در کهنسالی، یک روز پس از تحمل بازجوئی های توام با توهین و تهدیدها اداره اماکن، سکته کرد و جان باخت.

جبهه ملی اروپا، در بیانیه خود، نقش جبهه ملی را در تحولات دوران انقلاب چنین تحلیل کرده است: "بخشی از این تشکل، که همیشه از طریق بازار پای در اعماق اجتماع داشت، نجات ایران را از استبداد، در انقلاب اسلامی می دید و بی پروا از آن حمایت می کرد. دو بخش دیگر، به رهبری روحانیت در انقلاب، به دیده تردید می نگریست و با آن مخالفت می کرد. دکتر کریم سنجابی و اکثریت رهبری جبهه ملی، تمایلی به ماندگاری رژیم پهلوی نشان نمی دادند و می کوشیدند حرکت توده ای را به سمتی هدایت کنند که حاکمیت ملت برقرار شده و شعار استراتژیک و دیرینه جبهه ملی ایران، یعنی "آزادی، استقلال و عدالت اجتماعی" متحقق گردد.
دکتر شاپور بختیار اما خطر استبداد مذهبی را بیش از دیگران احساس می کرد ... به رغم اصلاحات چشمگیری که وی در دوران کوتاه نخست وزیری اش انجام داد، با کارشکنی های فراوانی مواجه گردید. از جبهه ملی اخراج شد و ابراهیم یزدی و صادق قطب زاده، کوشش های مهندس بازرگان را برای مصالحه وی با آیت الله خمینی و گذار آرام به حکومت مردمی نقش بر آب کردند...."

جبهه ملی اروپا، در پایان بیانیه خود، ضمن تاکید بر ضرورت کنار زدن استبداد مذهبی حاکم، که کشور را به بحرانی ترین شرایط داخلی و خارجی کشانده است، "آزادی، استقلال، عدالت اجتماعی، جدائی دین از حکومت و انتخابات آزاد" را شعاری می داند که باید راهنمای مبارزات امروزین و آینده مردم ایران باشد.

جبهه ملی اروپا، نخستین همایش خود را، حدود شش ماه پیش، در شهر کلن برگزار کرد. حدود 60 تن از هواداران مقیم اروپا و آمریکای جبهه ملی در این همایش شرکت کردند و هیئت دبیران تازه ای را برگزیدند که بخش قابل توجهی از آنان را نیروهای جوان تشکیل می دادند. این نشست، پیشاپیش با مخالفت چندتن از چهره های کهنسال جبهه ملی روبرو شد که معتقد بودند در شرایط فعلی درها نباید به روی نیروهای کم تجربه و جوان گشوده شود. اما تشکیلات داخل کشور جبهه ملی، با ارسال پیام هائی، از این نشست پشتیبانی کرد. در همان نشست اعلام شد که تشکیلات داخل کشور نیز، به زودی انتخابات خود را برگزار می کند و قصد دارد کارها را به نیروهای جوانتر بسپارد. احتمالا، تحلیل فعلی جبهه ملی اروپا به بحث های تازه ای در میان هواداران راه دکتر مصدق دامن خواهد زد، زیرا برخی از آنان، هنوز هم پذیرش حکم نخست وزیری شاه را از سوی بختیار، در آن شرایط تاریخی نادرست می دانند.