Christianity

[donsaeid]

Christianity is a monotheistic[1] religion centered on the life and teachings of Jesus of Nazareth as recounted in the Gospels.[2] Christians believe Jesus to be the Messiah, and thus refer to him as Jesus Christ. With an estimated 2.1 billion adherents in 2001, Christianity is the world's largest religion.[3] It is the predominant religion in the Americas, Europe, Oceania, and large parts of Africa.

Christianity began in the 1st century AD as a Jewish sect[4], and therefore shares many religious texts and early history with Judaism — specifically, the Hebrew Bible, which Christians call the Old Testament (see Judeo-Christian). Like Judaism and Islam, Christianity is considered an Abrahamic religion.

In the New Testament, the term "Christian" first appears in Acts 11:26: "The disciples were called Christians first at Antioch." (Greek accusative Χριστιανούς; Christianous).

Within Christianity, there are numerous distinct traditions, denominations, and church bodies, many with various doctrinal differences related to culture and place. The 2001 edition of World Christian Encyclopedia estimates that there are 33,830 Christian denominations. Since the Reformation, Christianity is usually represented as being divided into three main branches:

* Roman Catholicism: The Roman Catholic Church, the largest single body, which includes several Eastern Catholic communities and totals more than 1 billion baptized members.[3] (Not part of the Catholic Church but closely related are certain smaller communities, e.g., the Old-Catholics.)
* Eastern Christianity: Oriental Orthodox Churches, the Assyrian Church of the East, and the Eastern Orthodox Churches (including Western Orthodox churches which preserve Latin practices while accepting Orthodox theology), with a combined membership of more than 300 million baptized members.[3]
* Protestantism: Numerous denominations and groups such as Anglicans, Lutherans, Reformed, Evangelical, Charismatic, Presbyterians, Baptists, Methodists, Nazarenes, Anabaptists, and Pentecostals. The oldest of these separated from the Roman Catholic Church in the 16th century Protestant Reformation, followed in many cases by further divisions. Some Protestants identify themselves simply as Christian, or born-again Christian. Others, particularly among Anglicans and in Neo-Lutheranism, identify themselves as being "both Catholic and Protestant". Worldwide total ranges from 592 to 650 million.[3]

Other Christian denominations and churches which distance themselves from the above classifications and some of their major beliefs claim around 275 million members. These include African indigenous churches with up to 110 million members (estimates vary widely), The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (also called Mormons) with more than 12 million members[5], Jehovah's Witnesses with approximately 6.6 million members[6]

In addition to official denominations, break-away sects, orthodox movements within denominations and sects, and heretical movements, there is also a wide variety of extra-church groups associated with Christianity.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/6/6d/Christian-lineage.png/600px-Christian-lineage.png

Monotheism

Christianity adopted from Judaism a belief in the existence of a single God (YHWH) who created the universe and has divine power over it.[1] The understanding of God is modified and expanded in the light of other Christian beliefs about the divinity of Christ and the nature of God as a Holy Trinity,[7] which in brief considers that the three persons of God (Father, Son, and Holy Spirit) together form a single substance of God. Due to this some consider the Christian definition of monotheism to be unique[8] and believe some attempts at understanding the nature of God and the interrelationship of his attributes have led Christians towards implicit polytheism.[9] Christians explicitly deny holding such a view of God and consider monotheism a central tenet of Christianity. [10] All Christian creeds affirm that there is only one God (e.g., Nicene Creed, Athanasian Creed, and Chalcedonian Creed).

Messiah

The title Messiah comes from the Hebrew word מָשִׁיחַ (mashiakh) meaning the anointed one, for which the Greek translation is Χριστός (Christos), the source of the English word Christ.

Christians identify Jesus as the Messiah. This view holds that Jesus' coming was the fulfilment of Old Testament prophecy and the inauguration of God's Kingdom. Jesus was anointed as ruler and saviour not only of the Jewish people, but of all humankind.

Jesus as God and Man

Most Christians believe that Jesus is "true God and true man" (or fully divine and fully human). Jesus is believed to have become fully human in all respects, including mortality, and to have suffered the pains and temptations of mortal man, yet without having sinned. From being true God he was capable of breaking the bonds of death and rising up again through what is known as the resurrection. The Chalcedonian Creed (which is not accepted by the Oriental Orthodox Churches) defined this as Christ having "two natures in one person", a doctrine known to theologians as hypostatic union

Holy Trinity

Most Christians believe that God is one single eternal being who exists as three distinct, eternal, and indivisible persons: God the Father, God the Son (Jesus), and God the Holy Spirit (or Holy Ghost). Most Christians believe the three persons of the Trinity together form a single substance of God.

[donsaeid]

Salvation

Most Christians believe that salvation from "sin and death" is available through belief in the person and work of Jesus as savior (John 3:16; Romans 10:9). It is generally believed that Jesus made an atoning sacrifice, completed with his death on the cross, and thereby paid for the sins of mankind (Romans 5:15). Christians further believe that justification and sanctification are made possible through this sacrifice (Romans 3:23-24). Most Christians consider salvation through Jesus to be an unearned gift from God through his divine grace (Ephesians 2:8-9), though many Christians also see good works as important or even as necessary (Romans 2:6). Christian denominations have arrived at several explanations as to exactly how salvation is obtained, though most beliefs include a personal acceptance of Jesus as savior.

Crucifixion and Resurrection

Most Christians believe that Jesus died on the Cross, rose from the dead, and ascended into Heaven after appearing to his apostles, and about five hundred other people. This large group of witnesses has contributed to pro-resurrection arguments.

Second Coming

Most Christians believe in the General Resurrection, in which all people who have ever lived will rise from the dead at the end of time, to be judged by Christ when He returns to fulfill the rest of Messianic prophecy.

The Afterlife

Christian views of the afterlife generally involve heaven and hell. These realms are thought to be eternal. Catholicism includes with these the transitory realm of purgatory whose denizens, dying in a state of sin but nonetheless assured of salvation, reside for a period of time to undergo purification before entering into heaven. There is, however, some debate on this point within Eastern Christianity.[citation needed]

Traditional Christian theology teaches there will be a General Resurrection, with the soul continuing consciousness after death until the resurrection of the physical body and the Last Judgement. [11] A minority believe that only the righteous will be resurrected, and that the unrighteous will be annihilated.

Worship and practices

Orthodox, Catholic, and Anglican believers describe Christian worship in terms of the seven sacraments. These include baptism, confirmation or Chrismation, the Eucharist (communion), penance and reconciliation, Anointing of the Sick, Holy Orders, and matrimony.

Many Protestant groups, following Martin Luther, recognize the sacramental nature of baptism and communion, but not usually the other five in the same way. Anabaptist and Brethren groups would add feet washing. Pentecostal, Charismatic, and Holiness Churches emphasize "gifts of the Spirit" such as spiritual healing, prophecy, exorcism, and speaking in tongues. These emphases are used not as "sacraments" but as means of worship and ministry. The Quakers deny the entire concept of sacraments. Nevertheless, their "testimonies" affirming peace, integrity, equality, and simplicity are affirmed as integral parts of the Quaker belief structure.

In general, Protestants tend to view Christian rituals in terms of commemoration apart from mystery. Orthodox, Roman Catholic, Old-Catholic and many Anglican and Lutheran Christians hold the commemoration and mystery of rituals together, seeing no contradiction between them.

Virtually all Christian traditions affirm that Christian practice should include acts of personal piety such as prayer, Bible reading, and attempting to live a moral lifestyle. This lifestyle includes not only obedience to the Ten Commandments, as interpreted by Christ (as in the Sermon on the Mount), but also love for one's neighbour in both attitude and action — whether friend or enemy, Christian or non-Christian. This love is commanded by Christ and, according to him, is next only in importance to love toward God; it includes obedience to such injunctions as "feed the hungry" and "shelter the homeless", both informally and formally. Christianity teaches that it is impossible for people to completely reform themselves, but that moral and spiritual progress can only occur with God's help through the gift of the Holy Spirit who dwells within all faithful believers. Christians believe that by sharing in Christ's life, death, and resurrection, they die with him to sin and can be resurrected with him to new life.

Holidays

Catholics, Eastern Christians, and about half of the Protestants follow a liturgical calendar with various holidays. These calendars include feast days (where special worship services are held, to mark a special anniversary) as well as days of fasting. Typically, a feast will be found preceded by a traditional fast. The best-known fasting period is Lent.

Even Christians who do not follow a liturgical tradition can generally be found celebrating Christmas and Easter, despite some disagreement as to dates. A few churches object to the recognition of special holidays and may object to the apparent pagan origins of Christmas and Easter.


Symbols

The best-known Christian symbol is the cross, of which many varieties exist. Several denominations tend to favor distinctive crosses: the crucifix for Catholics, the crux orthodoxa for Orthodox, and the unadorned cross for Protestants. However, this is not a hard-and-fast rule. Other Christian symbols include the ichthys ("fish") symbol or, in ancient times, an anchor, as well as the chi-rho. In a modern Roman alphabet, the Chi-Rho appears like a large P with an X overlaid on the lower stem. They are the first two Greek letters of the word Christ - Chi (χ) and Rho (ρ), and the symbol is the one that is said to have appeared to Constantine prior to converting to Christianity.

[donsaeid]

قرآن كريم بر اعتقاد به انجيل به عنوان كتاب مقدسي نزد خداوند و ايمان به مسيح تأكيد مي*كند و آن*را يكي از پايه*هاي ايمان به اسلام مي*داند و در اين باره از اهل انجيل مي*خواهد، بر آنچه خدا در آن كتاب فرستاد حكم كنند.


قرآن كريم بر اعتقاد به انجيل به عنوان كتاب مقدسي نزد خداوند و ايمان به مسيح تأكيد مي*كند و آن*را يكي از پايه*هاي ايمان به اسلام مي*داند و در اين باره از اهل انجيل مي*خواهد، بر آنچه خدا در آن كتاب فرستاد حكم كنند.11 و اهل كتاب يا مسيحيان و يهوديان را اين*گونه مورد خطاب قرار مي*دهد:
با اهل كتاب بگو كه اي يهود و نصاري شما ارزشي نداريد تا آنكه به دستورات تورات و انجيل قيام كنيد.12

جايگاه مسيح در قرآن

قرآن، «مسيح» را كلمة خداوند توصيف مي*كند3 و اينكه روحي از اوست4 و مي*فرمايد:

خداوند او را با روح*القدس تأييد و حمايت نمود5

و قرآن كريم همچنين مي*افزايد كه خداوند بينات يا نشانه*ها و آيات روشن،6 و نيز انجيل را به او داد7و او را در هر جا كه بود، مبارك و ميمون قرار داد.8 قرآن كريم اعمال و افعالي را به مسيح منتسب مي*كند كه به هيچ*يك از پيامبران منسوب نيست.
با اشاره به برخي از آيات و از زبان حضرت عيسي(ع) دريافته مي*شود كه خطاب به مردم فرموده است:







اين خصوصيات اعجازي در دو آية شمارة 7 و 49 سورة آل عمران و آية 111 ذكر شده و درآنجا آمده است. اين معجزات كه مسيح دست به آنها زد، به اذن و خواست خداوند محقق شوند، آن گونه كه در قرآن ذكر شده است و خود مسيح نيز در انجيل مقدس مي*گويد، اينها خواست و مشيت من نيستند، بلكه خواست و مشيت كسي است كه مرا فرستاد.
و قرآن كريم ذكر مي*كند، مسيح از مادري پاكدامن و عذرا به دنيا آمد و در كودكي سخن گفت.9 و مي*گويد:
سلام حق بر او باد، در روز ولادتش و در روز وفاتش و روزي كه براي زندگي ابدي برانگيخته خواهد شد.10

جايگاه مسيحيت در اسلام

مطالبي كه در سطور بالا ذكر آن رفت، گواهي*هايي است كه از حضرت مسيح به نقل از سوره*هاي متعدد قرآني ذكر شده است، ازجمله سورة مريم، سورة آل عمران، سورة مائده و اين نام*ها و عناوين به اين نكته اشاره مي*كنند كه مسيحيت آيين مقدسي است.
قرآن كريم بر اعتقاد به انجيل به عنوان كتاب مقدسي نزد خداوند و ايمان به مسيح تأكيد مي*كند و آن*را يكي از پايه*هاي ايمان به اسلام مي*داند و در اين باره از اهل انجيل مي*خواهد، بر آنچه خدا در آن كتاب فرستاد حكم كنند.11 و اهل كتاب يا مسيحيان و يهوديان را اين*گونه مورد خطاب قرار مي*دهد:
با اهل كتاب بگو كه اي يهود و نصاري شما ارزشي نداريد تا آنكه به دستورات تورات و انجيل قيام كنيد.12
و اين يك اصل قرآني است كه مي*گويد:
از اهل كتاب، طايفه*اي هستند كه در دل شب به تلاوت آيات خداوند مي*پردازند.13
و معروف است كه گوشه*نشيني و عزلت در اسلام معنا ندارد، با اين حال قرآن كريم مي فرمايد:
لتجدنّ أقربهم مودّة للّذين آمنوا الّذين قالوا إنّا نصاري، ذلك بأنّ منهم قسّيسين و رهباناً و أنّهم لايستكبرون.14
وقطعاً كساني را كه گفتند: ما نصراني هستيم، نزديك*ترين مردم در دوستي با مؤمنان خواهي يافت زيرا برخي از آنان دانشمندان و رهباناني هستند كه تكبر نمي*ورزند.14
اين اشارة قرآني به نصاري بر اين اساس كه برخي از ايشان كشيش و گوشه عزلت برگزيده*اند، بر ميزان ايمان و احترام اسلام به مسيحيت تأكيد مي*كند.
اين ايمان اين بار مسلمانان را مورد خطاب قرار مي*دهد، آنجا كه قرآن كريم مي*فرمايد:
بگوييد كه ما مسلمانان به خدا ايمان آورده*ايم، و به آن كتابي كه بر پيغمبر ما فرستادند و بر آنچه بر پيامبران گذشته چون ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و فرزندان آنها و موسي و عيسي فرستادند و به همة آنچه از جانب خدا آوردند عقيده*منديم و ميان هيچ يك از پيغمبران فرق نگذاريم و به هر آنچه از جانب خداست، گرويده و تسليم فرمان او هستيم.15
و با اين سخن نيز پيامبر(ص) را مورد خطاب قرار مي*دهد:
بگو اي پيغمبر به خداي عالم و كتاب و شريعتي كه به خود ما نازل شده و آنچه بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و فرزندانش نازل شده و آنچه به موسي و عيسي و پيامبران ديگر از جانب پروردگارشان آمده به همه ايمان آورده*ايم و فرقي ميان هيچ يك از پيغمبران خدا نگذاريم، زيرا مطيع فرمان خدا هستيم.16
و همچنين در جاي ديگر مي*فرمايد: «خدا شرع و آئيني كه براي شما مسلمانان قرار داد، حقايق و احكامي است كه نوح را هم به آن سفارش كرد بر تو نيز همان را وحي كرديم و به ابراهيم و موسي و عيسي هم آن را سفارش كرديم كه اين خدا را بر پا داريد و هرگز تفرقه و اختلاف در دين نكنيد 1. از گل مجسمه مرغي ساخته و بر آن نفس قدسي بدمم، تا به امر خدا مرغي گردد. 2. و كور مادرزاد و مبتلا به پيسي را به امر خدا شفا دهم. 3. و به شما از غيب خبر دهم كه در خانه*هايتان چه مي*خوريد و چه ذخيره مي*كنيد.

[donsaeid]

مسيحيت در زمان ما درگير يك فرآيند پيچيده و تا حدى متضاد است. براى اولين بار در موقعيتى قرار گرفته است كه واقعيت پذير شود. البته در همان حال در همه جاى جهان ودر قسمت اعظم اروپا نيز به وضعيت اقليت درمى‏آيد، عطف به همين مساله در دواير، بويژ0 كليساى كاتوليك از «انجيلى شدن نوين اروپا» سخن مى‏رود.

1 - پراكندگى اروپايى


مسيحيت در زمان ما درگير يك فرآيند پيچيده و تا حدى متضاد است. براى اولين بار در موقعيتى قرار گرفته است كه واقعيت پذير شود. البته در همان حال در همه جاى جهان ودر قسمت اعظم اروپا نيز به وضعيت اقليت درمى‏آيد، عطف به همين مساله در دواير، بويژ0 كليساى كاتوليك از «انجيلى شدن نوين اروپا» سخن مى‏رود. آيا قرار است پراكندگى عميق اروپايى مسيحيت دگرباره به شكل دوران پيش از تجدد، پيش از جنبش اصلاح دين، مسيحيت غرب باز انجيلى شود؟ آيا اين «انجيلى شدن‏» چيزى بيش و چيزى جز بيان ترديد مسيحيت در مورد انسان مدرن است؟

البته وضعيت پراكنده مسيحيت در اروپا طبيعتا يك پرسش فوريت دار پيش مى‏آورد. مسيحيت‏بخشى از تاريخ و روح اروپايى است. آيا مى‏تواند اين تصور را از خود بزدايد كه با وجود تعلق به پيشينه و تا اندازه اى به مبادى پيامدهاى تاريخى و فرهنگى روح اروپا، باز در تعلق محتواى زندگى امروزين و به استلزامهاى آن تعلق نداشته باشد؟ چگونه مسيحيت اروپايى اين خطر دامنگير شده را از تاريخ خود دور مى‏كند؟ يا به عنوان مثال، چگونه مى‏تواند زيباشناختى و روان شناختى شدن خود را بزدايد؟ پاسخ من به اين مسايل تنها مى‏تواند بسيار فروتنانه و يكجانبه باشد، اين پرسشها بسيار مهم‏اند. نخست مى‏كوشم روح اروپايى را مشخص كنم و به شكلى به آن دست‏يابم كه در دنياى مدرن به خود گرفته است. سپس در باب بحران كنونى روح اروپايى صحبت مى‏كنم تا اينكه به مباحثه امروز درباره بست مدرنيسم دنباله يابد. سرانجام مايلم برخى پديده‏ها را ذكر كنم كه به باور من به محتوا و تضمان‏هاى آينده روح اروپايى تعلق دارد. در همان حال مجددا به پراكندگى اروپايى نظر مى‏افكنم.

2 - روح اروپايى و جهان پست مدرن

«اروپا مركزى‏» تنها انتقادى است كه در جهان و در خود اروپا پيوسته عليه روح اروپايى اقامه مى‏شود. من فقط به جنبه غربى روح اروپايى مى‏پردازم، زيرا آن را تا آنجايى مى‏شناسم كه بتوانم درباره‏اش صحبت كنم و درباره‏اش داودى كنم. اروپاييها به سبب اروپاگرايى بى‏رويه، خود موضوع انتقاد شده اند. اما اصلا منظور از «اروپا مركز» بودن يعنى چه ؟ مركزيت روح اروپايى در چيست؟ مى‏كوشم به پاسخ كوتاه بسنده كنم. اروپا مركز بودن بر اين بنا دارد كه گويا ما اروپاييها خواسته ايم روح اروپايى را بيش از اندازه به دنيا «صادر» كنيم ، حال آنكه اين كار را بسيار كم انجام داده‏ايم. به سخن دقيق، اروپا مركزى به اين معناست كه سعى ما بر آن بوده است كه همواره نيمى از اروپا را توضيح داده و نيمى ديگر را توسعه دهيم. مى‏دانم كه اين پاسخ چندان قابل درك نيست. اميد است كه در توضيحهاى بعدى بيشتر توضيح داده شود. مسلم اينكه هدف از آن تسلط بيشتر اروپا بر جهان نيست. بلكه سعى بر آن است كه بحران روح اروپايى تفهيم شود. در روند آن مى‏توان مناسب مسيحيت را با روح اروپايى روشن ساخت.

منظور خود را با طرح يك تمايز، تمايز ميان دو گونه عقلانيت اروپايى شروع مى‏كنم. يكى از راه هايى كه اروپا طريقه سرورى (سلطه) بر جهان را اعمال كرد. توسل به علم و تكنولوژى بود. اروپا بدين صورت يك «جهان متمدن‏» پديد آورد كه امروز گواه تضادهاى پنهان و آشكار آن مى‏باشيم. اين تمدن با تجهيزات به صنعت اطلاعات و ارتباطات همچون داسى شد برفراز كره زمين. اروپايى شدنى را كه به همراه داشت ، تنها عمل مردمان را دگرگون نكرد، بلكه روحيه ملل را نيز دستخوش تغيير كرد. امروز يك اندونزيايى كه خودرو مى‏راند، يك نيم - اروپايى است ، همين حال را هندويى دارد كه به جاى روايت افسانه هاى كهن پاى تلويزيون مى‏نشيند. در همه جا اروپايى شدن مغزها به سبك مدرن اروپايى در جريان است. اين است‏يه اصطلاح عقلانيت (را سيوناليسم) غربى كه حامل و عامل اروپايى كردن گيتيانه جهان است. مى‏دانيم كه اين سنخ عقلانيت اروپايى در اصل مبتنى بر اراده سلطه بر طبيعت‏بود. غرض از اين شكل دانش، سرورى يافتن بود. منطق ذاتى آن منطق سلطه است نه منطق تفاهم و حرمت متقابل، منطق جذب و تاثير نهادن است نه منطق غير بينى. آيا اروپايى كردن گيتيانه جهان، معرف تمام و كمال روح اروپايى است؟ اگر پاسخ مثبت است، پيامدهاى آن چيست؟ آيا اين خطر وجود ندارد كه با اروپايى كردن گيتيانه فرهنگهاى ديگر بتدريج جاى يك فرهنگ عاميانه (فولكلور) به خود گيرند و به اعتبار آن بنگرند؟ آيا اين تهديدى به اين معنا نيست كه در غايت هرگونه پيامبرانگى غير خودى به خاموشى گرايد و ما از استفاده از آن محروم شويم؟ البته صفت‏بارز روح اروپايى فقط اراده معطوف به قدرت نيست، بلكه بارزه هاى ديگرى نيز دارد. يك سنخ عقلانيت نو مشخصا با روشنگرى در اروپا شكل گرفت. نيروى حامل آن عقل است، عقلى كه مى‏خواهد پوياى خود خويشتن گردد، مى‏خواهد مجرى عملى آزادى باشد، يعنى مجرى آزادى ديگران و مجرى عدالت. بديهى است كه عقلى كه پوياى آزادى و عدالت است، در ابتدا كليت معنايى دارد، حال آنكه شكل مشخص آن كلا خاص بوده است. آزادى و برابرى در آزادى به شيوه هاى گوناگون محدود و مشروط بود - در محدوديت مالكيت، در روابط جنسى، نژادى و جزان. با اين همه اين نوع عقلانيت‏بر يك فرهنگ سياسى بنا شده است،كه آزادى و حرمت هر انسان را در سر دارد. اين پيام همگانى كه در روح اروپايى بومى دميده شده است، در واقع خصلت ضد اروپا مركزيتى دارد. چنانچه اين روح در جهان دامنه پذير نشده بود، مى‏توان گفت كه اروپايى شدن گيتيانه، چيزى جزء تشريك مساعى به نابودى جهان نمى‏بود. اين سنخ ديگر عقلانيت نشان مى‏دهد كه هر كليتى الزاما مبين اراده معطوف به قدرت نيست. طبيعى است كه نوع كليت اروپايى، اين اروپا مركزيت‏براى ديگران تنها در شرايطى مى‏تواند اعتبار بيابد كه بر اساس بازشناسى متقابل و احترام بر ديگر بودگى انسان گسترش يابد. در عصر حقوق عام بشريت جاى آن نيست كه بار ديگرى بى احساسى اروپايى تكرار گردد، امرى كه تاكنون اين همه قربانى به همراه داشته است.

[donsaeid]

3نشانه هاى بحران
اين «نيم‏» خوب و نويد بخش روح اروپايى در خود اروپا در چه وضعى است؟ پاسخ به اين سوال نمى‏بايد بيش از اندازه يا خود - اطمينانى غير انتقادى توام باشد. در اين رهگذر يك ديد تا ميزانى انتقادى به سود ما خواهد بود، ديدى كه امروزه كسى براى آن ارزش قايل نيست‏يا اينكه به آن توجه ندارد. انتقاد از خود تشكيك و گردن نهادن بر انتقاد در غايت از نظر آرمانى از سجيه هاى «نيك‏» اين نيمه روح اروپايى است. من در اينجا نمونه اى از رويكرد برون از اندازه خود - مطمئن و غير انتقادى به وضعيت كنونى اروپا را نقل مى كنم كه در اين مورد تنها به اروپاى قاره‏اى خلاصه نمى‏شود، بلكه امريكاى شمالى را نيز مدنظر دارد. در تابستان 1989 مقاله «آيا تاريخ به پايان مى‏رسد؟» (TheEndofHistory?) در امريكا چاپ شد. اين مقاله به قلم فرانسيس فوكوياما معاونت گروه برنامه‏ريزى در «استيت ديپارتمنت‏» (وزارت كشور) بود. تز فوكوياما ساده نگرانه گوياى اين نكته است كه غرب سرانجام برنده جنگ سرد شد و آمريكا مظهر خداى گونه آن چيزى شد كه در تاريخ اروپاى غربى مدرن انتظار آن را داشت. آيا به اين وسيله خطرى كه اروپاى غربى در خود دارد پوشيده نمى‏ماند؟ فكر مى‏كنم كه توجه به آن بسيار داراى اهميت است، بويژه با در نظر گرفتن تغييرات بنيادينى كه در نگرش به «اروپاى نو» در اروپا رخ داده است. آيا فرضا اطمينان داريم كه سنخ عقلانيتى كه بارزه‏اش اراده معطوف به قدرت به معناى سلطه عام است، آن عقلانيتى را كه من به عنوان سنخى ذكر كردم كه پوياى آزادى و عدالت است و آن را مفهوم اساسى فرهنگ نوين اروپايى مى‏دانم ، نخواهد بلعيد ؟ آيا اين خطر سپرى شده است كه روح «خوب‏» اروپايى داراى معنى فقط جبرانى است نه يك امر بنيادى كه بخواهد بر رفتار ما ناظر باشد ؟ در اروپا نيز عامل ذهنى (سويژه) انسان در فرايندهاى مدرن كردن پيوسته نقش كمترى دارد. آيا اين با روح «خوب‏» اروپا مناسبت دارد؟ من به برخى از نشانه هاى بحران آن خطرى كه آن را به فروپاشى تهديد مى‏كند ، اشاره مى‏كنم. اميدوارم كه بتوانم اين كار را بدون بدبينى فرهنگى انجام دهم.

1-نوعى مرگ يك روند شونده تكنيكى و تكنولوژيكى روح وجود دارد كه به آستانه آزادى مى‏پويد. چنان مى‏نمايد كه آزادى ذهنى انسان مقيد به همبستگى، مدتهاست كه سرنوشت تكنيكى يافته است. ما پيوسته در بازار توليد تكنيكى چيزها آگاه تر مى‏شويم و ترديدى نيست كه در نهايت در بازار توليد، خود انسان باز توليد كننده، توليد مى‏شود. انسان پيوسته هر چه بيشتر موضوع آزمايش مى‏شود، حافظه مندى خود را از دست مى‏دهد. مى‏توان گفت، مدت هاست كه بنابر الگوى رايانه اى رفتار مى‏كند، نمى‏تواند چيزى را به ياد آورد، زيرا نمى‏تواند چيزى را فراموش كند. آيا يعنى تصوير هوش بى تاريخ، بدون احساس و فارغ از هرگونه اخلاق؟

آيا اين روند راه به حقانيت اعتلايى او مى‏برد يا اينكه نشان يك نابالغى ثانوى جديد است كه نوعى نابالغى است ؟ يك نابالغى ثانوى كه بسيار دشوارتر از نابالغى نخستين در روزگار روشنگرى برطرف شدنى است، زيرا مردمانى كه گرفتار نابالغى ثانوى شوند، هرگز نابالغيتى را كه از سر مى‏گذرانند به جاى نمى‏آورند ؟ چگونه مى‏توان روحى كه در همبستگى آزاد انسان جوياى خود است، با وسايل رسانه هاى اطلاعاتى و ارتباط همگانى دمساز كرد؟ دانشمندان امريكايى در سالهاى اخير بيشتر به معناى صنعت مدرن فرهنگى و اطلاعاتى ما توجه كرده اند. در حقيقت هدف وسايل ارتباطى همگانى بلوغ بيشتر ذهنيت نيست كه قادر باشد ژرفتر دريافت كند. برعكس، آنها مدار جديد نابالغى انسان را به آن وسيله تقويت مى‏كنند، ضرورت كوشش در رشد تخيل خودى، زبان و تجربه خودى را از او سلب مى‏كنند. بديهى است كه اطلاعات اساسا تنها در خدمت روشنگرى مردمان نيست. بلكه در عين حال در خدمت موردى از نابالغى ثانوى است، چون كه انسان را از امكانات رفتار خودى و نتايج آن دور مى‏كند. پس آيا چنين است كه روح مدرنيته اروپايى روح روشنگرى را آرام ولى مطمئن، توامان بازگشت ناپذير - به يك نابالغى ثانوى تبديل مى‏كند.

2-به همين گونه نوعى مرگ يك روند از لحاظ نظرى روح آزاديخواه و علمى وجود دارد. علميت مدرن ما ديده نمى‏شود كه به سمت اساس ذهنى دانش در حركت‏باشد. به عبارت دقيقتر عامل انسانى، آزادى، رهايى و همچنين انسان، دگرديسى هاى علم اند. اگر من درست فهميده باشم ، از نظر علمى و نظرى هر گونه سخن درباره عامل ذهنى آزادى و همبستگى مهجور است. براى آنكه بدانيم چيزها چه‏اند، بايد از تز مرگ عامل ذهنى عزيمت كنيم. ذهنيتها وجود ندارند تنها سيستمهاى رجعت‏به خود وجود دارد. در آنها خودجوشى روح در كار نيست. چنين تصورى آن چيزى است كه در «اروپاى قديم‏» معتبر بود. برعكس، آنچه مسلط است، جهان سرد تحول بى تفاوت ناپايان و تحول تاريخ است كه عارى از هر گونه عامل ذهنى است. علوم روحانى نيز سعى دارند عامل ذهنى راكنار بگذارند. آنها خود به نفسه علوم درك مى‏كنند كه از لحاظ سيبرنتيك سازمان يافته و اطلاعاتى‏اند، علومى هستند كه از لحاظ واگشايى علوم نشانه اى هت‏ياب مى‏باشند كه انسان در آنها تنها به نقش نامشخص عامل سيستمهاى كد كننده نمودار مى‏شود.

3-اكنون چيزى به نام شيفتگى به اسطوره پست مدرن وجود دارد و آن نه تنها در اشكال مدنى كه در اشكال سياسى خود ملازمان آن اشكال مذاهب جديد مى‏باشند: هزيان، رويا- روانى اسطورى و زيباشناختى، مثل ديندارى بدون خدا، پرستش اسطوره‏هاى جديد پست مدرن اروپايى خود روانه آن نوع مرگ روح‏اند كه مى‏خواهد به آزادى ذهنيتى و همدردانه بدل شود به همراه ستايش روى بر گرداندن از مدرنيته اروپايى و از يك خدايى توراتى كه شالوده متافيزيكى مدرنيته اروپايى است، ستايش بى قيدى نسبت‏به وظايف، پرستش بى گناهى گسترش مى‏يابد، ستايش اسطوره رونق مى‏گيرد،امرى كه مسئوليت اخلاقى را مى‏زدايد و نظرات در باب بى گناهى انسان را تاكيد مى‏كند. امروز ديگر حق گزينش را بندرت مى‏پذيرندآنجا كه اصولا تن به تعهد مى‏دهند، آن را به شرط حق تغيير نقطه نظر مى‏پذيرند: من اينجا ايستاده‏ام، ولى مى‏توانم در جايى ديگر نيز بايستم هيچ گاه مدافع صرف نظرات خود نيستم. همه چيز امكان دارد حتى خلاف آنچه را مى‏گويم...

همانگونه كه مى‏دانيم، نوشته هاى نيچه پيامبر جدايى مدرنيته اروپايى پشت صحنه اين پديده‏ها را تشكيل مى‏دهد. اليته بايد يادآور شد كه نيچه فقط اعلام كننده مرگ خدا در قلب اروپا و منتقد پرشور «خداباورى يكنواخت‏» مسحيت نيست كه اسطوره چندگانگانى ديونيزويى را در برابر آن بر مى‏افزايد. او در عين حال هاتف مرگ انسان نزديك و مورد اطمينان ماست. در او اين دو يكى پس از ديگرى سر مى‏زند. تاملات نيچه پرده از روى انتقاد ساده نگرانه مدرن از دين برمى‏دارد، انتقادى كه بد پايه استوار بود كه ترك انديشه به خدا قدرت و عظمت انسان معاصر را تقويت مى‏كند. نيچه مرگ خدا و انسان را به يكديگر وابسته مى‏داند، انسانى كه مدرنيته اروپايى او را مظهر كمال و آرمان آزادى، خود - حقانيتى و وجود داهى توصيف مى‏كرد و نيز همو از مرگ زهنيت انسان صحبت مى‏كند،عامل ذهنى (سويژه) را «افسانه‏» صرف مى‏داند و سخن درباره من را نوعى انسان انگارى تلقى مى‏كند. او از بين رفتن زبان درباره بحقيقت را در زيروبم استعاره و جوشش گفتمانهاى غير ذهنيتى توصيف مى‏كند. او در زندگى «فراسوى نيك و بد» را پيش بينى و پايان پذيرى آگاهى اخلاقى هنجارآور را در خواست مى‏كند كه در آن «ابرمرد» جايگزين انسان است كه هيچ چيز ديگرى جز آزمايش خود او نيست. در مورد نيچه البته بايد تمايز بيشتر در نظر گرفت. من پرهيز دارم از اينكه كليشه هايى را بپذيرم كه امروز با آن نيچه را معرفى مى‏كنند. آيا «انسان نو» او، ابر انسان ديونيزى او بازتاب آينده روح اروپايى است؟ آيا مساله بينش آزادى «فراسوى نيك و بد»، آزادى بدور از خاطره، رنج و غم و بويژه بدور از گناه است؟ اين واقعيت پذيرى ديونيزى روح اروپايى الزاما نبايد ناكجاآبادى باشد: مبتذل‏ترين تحقق آن خود به خود ارايه مى‏شود - انسان يك ماشين بدون مساله‏اى است كه خود كار مى‏كند همچون چكامه بى تقصيرى كه به ماشين تبديل شده است.

4- انتقاد چه چيز را نجات مى‏دهد؟
ممكن است من در توصيف بحران روح اروپايى اغراق كرده باشم، نمى‏خواهم منكر نوعى يك جانبگى خود شوم. در نهايت‏به ما كمك خواهد كرد تا بموقع جوياى اصلاح و اقدام شويم. آيا اصولا تصحيح و اقدامى وجود دارد؟ بارى نه بهر جهت كسان بسيارى امروز در پى چنين اقدامهايى هستند، در پرس و جوى مقاومت در برابر بحران. اغلب رو به فرهنگهاى غير اروپايى و فرزانگى نهفته در آنها مى‏آورند مى‏خواهم انگيزه اى شوم كه پيش از اين به بعر ژرف فرهنگ اروپايى توجه كنيم - و اين تا به آنجا كه به سنت توراتى بستگى پيدا مى‏كند. معنى اين بازگشت‏به ميراث اروپايى آن است كه هم مسحيت آن را سركوب كرده است و هم خود روح اروپايى چنين شده است. بديهى است كه تاثيرى كه مسحيت از روح سنت‏يهودى دارد، اغلب از ديده دور داشته شده است. و اين به بركت‏شيوه‏اى است كه مسيحيت از آن طريق تبديل به الاهيات شد به باور من فوريت دارد كه به عنوان وظيفه آن رااز فراموشى برهانيم يا به عبارتى از فراموشى كه امروز برگفتمان (بحث) سايه افكنده است. چه، مى‏توانيم از اين سنتها انگيزه هاى روح و فرهنگ غمخوار آزادى استنتاج كنيم كه من آن را براى حل بحران توصيف شده لازم مى‏شمارم. البته اينكه پس از آن چه خواهد بود، نمى‏تواند چيزى بيش از چارچوب دادن به يك جهت‏گيرى در غلبه بر بحران روح اروپايى باشد. اين جهتگيرى دلالت‏بر زنده كردن ياد روح اروپايى دارد، نشان بنيان انتقادى و ضد اسطوره‏اى، و استعداد آن در رعايت و بازشناسى ديگر فرهنگهاست. به عبارت ديگر، رو به فرهنگ اروپايى چونان فرهنگ باز - يادآور دارد، فرهنگ انتقادى در برابر اسطوره ها، چونان فرهنگ هرمنويتيكى حرمت نهنده.

[donsaeid]

بارزه مسيحيت اوليه نوعى نگرش به جهان است كه به عقل شباهت دارد، عقلى كه از ستعداد به خاطر آوردن برخوردار است. بنابر اين سنخ عقلانيت، سنت توراتى داراى ساختار ياد از گذشته است. استناد دارد بروحدت هميشگى عقل و حافظه. باور من اين است كه اين همانا آن چيزى است كه سنخ آزادى دوست عقل روشنگرى اروپايى به آن توجه نداشت انتقاد روشنگرى اروپايى بر جزميت و سنتگرايى كه آزادى را سركوب مى كرد، كلا به حق بود. اما آيا توجه نداشت كه گذشته را به ياد آوردن بگونه اى ذاتى هر عقل انتقادى است، عقلى كه نمى‏خواهد انتقاد محض باشد. آيا توجه نداشت كه نه تنها اعتقاد بلكه هر عقلى كه بخواهد به عنوان آزادى تحقق پذيرد، نيازمند چنين به خاطر آوردن است؟ عقل در به خاطر آوردن گذشته سعى دارد نسبت‏به اصطلاحاتى كه نه تنها شالوده زنده ايمان است اطمينان حاصل كند، بلكه در ضمن نسبت‏به آزادى و همبستگى طبيعى است كه فرهنگهاى حافظه مند يك دست نيستند، در آنها تهديدهاى درونى وجود دارد. اين تهديدها مى توانند شوق به دانستن را فلج كنند، مى توانند مانع تجربه كردن شوند و بيش از اندازه بر تكرار مصر باشند. اما مگر مى شود فرهنگها بدون حافظه باشند. آيا ممكن است فرهنگى وجود داشته باشد كه در آن فقط حافظه وجود داشته باشد و نظريه شناخت‏بر آن جارى باشد، بى آنكه كاركرد حافظه در ميان باشد و بتواند شناخت را هدايت كند؟ در چنين فرهنگى است كه انسان مى‏تواند موضوع آزمايش خود شود - درست همانگونه كه نيچه از آن سخن گفته است.

مسيحيت‏خصلت‏باز - يادآورى خود را در پرستش حفظ كرده است. كافى است كه به عشا ربانى اشاره شود. اما به ديده نگرفت اين ساختار يادآورانه را توسعه دهد و از آن چونان فرهنگ در مقابل عقل انتزاعى مدرن دفاع كند. علت آن را به باور من بايد در رابطه با ناپيگيرى اوليه روح مسيحيت توضيح داد. نحوه‏اى كه مسيحيت تبديل به الاهيات شد، بيش از اندازه تحت تاثير اين اعتقاد بود كه ايمان از سنت توراتى مايه مى‏گيرد. حال آنكه روح از تفكر يونانى، از متافيزيك تفكر غير سويژه‏اى و نام تاريخى، از متافيزيك طبيعت كه در آنها ايده‏ها بنياديتر و مهمتر از حافظه بودند. از غناى روحانى و فكرى سنتهاى توراتى بهره‏بردارى نشد. اين امر بويژه در مورد مبانى تركيب باز - يادآورانه روح صادق است كه به عنوان حافظه‏مندى تاريخى از سازه معاهده توراتى سرچشمه مى‏گيرد. مسيحيت تنها زمانى مى‏تواند با سلاح انتقاد به پاى حل بحران روح اروپايى برود كه بتواند عقل باز - يادآورانه را توسعه دهد و آن را در عالم گفتمان مدرن ما به كرسى نشاند. در ضمن ما را از اين وظيفه دور ندارد كه بايد در باب هر آنچه در تاريخ مسيحيت منفى بوده است، صحبت‏شود، در قبال آنها نقطه نظر ايده‏آليستى پيش گرفته نشود.

- روح اروپايى كه در فرآيندهاى روشنگرى جلوه كرد، هدف‏اش اين بود كه هراس را از عالم اسطوره كه امر اسرارآميز در مسير دستيابى انسان به آزادى بود، از ميان بردارد. اين دلبستگى ضمنا ناظر به انتقاد ريشه‏اى روشنگرى از دين بود. اما يك پرسش در اين رهگذر باقى ماند كه نمى‏شد از آن درگذشت، و انتقاد به آن پاسخ نداد: مسائى اميد. وقتى روح آزاد روشنگرى اين پرسش را پيش نياورد و يا آن را ناديده گرفت، خود زمينه‏اى شد در توليد ناعقلانيت نو، اسطوره‏ى جديد، آنچنان اسطوره‏هايى كه انسان را از زيستن الم و فاجعه مشخص دور مى‏دارند، يا اسطوره‏هايى كه ترس و گناه آدمى را به او مى‏خورانند. سنت توراتى با باز - يادآورى خدايى نسبت‏به اسطوره‏ها بسيار ريشه‏اى تر از سنخ عقلانيت پيشين است; دستكم نسبت‏به هرگونه اسطوره انتقادى