17 shahrivar

[donsaeid]

گراميداشت شهداي 17 شهريور توسط سپاه پاسداران

سپاه پاسداران انقلاب اسلامي با انتشار اطلاعيهاي ياد و خاطره حق طلبان هفدهم شهريور57 را گرامي داشت.


سپاه پاسداران در اين اطلاعيه آورده است: روز هفدهم شهريور 57 سند ماندگار تاريخ انقلاب اسلامي كه در آن تمامي شعارهاي حقوق بشر و آزادي و دموكراسي در آزمون جهاني معناي خود را از دست داد چرا كه در چنين روزي رژيم دست نشانده پهلوي براي خاموش كردن شعله هاي حركت انقلاب مردم مسلمان آزاديخواه و استقلال طلب با اشاره و سكوت سردمداران منافع طلب غربي و آمريكايي دست به جنايت تاريخي زد و هزاران بيگناه را به خاك و خون كشيد.
در بخش ديگري از اين اطلاعيه آمده است ماندگاري 17 شهريور بر پيشاني تاريخ اين ملت گواه آن است كه تنها وقايعي در زمان مي ماند كه حاوي رشادتها و حماسه ها و شهادتها است. چرا كه افتخار ملتها به رويدادهايي است كه آميخته به حماسه آفرينها و ايثار و از خودگذشتگي است.
اطلاعيه سپاه مي افزايد: ما امروز در مقطعي به سر مي بريم كه لازم است تا گذشته را چراغ راه آينده خود قرار دهيم. گذشته تاريخ انقلاب ما پر از حماسه هاي آموختني است و هركدام آنها نشانه اي از چگونگي زندگي كردن را در برابر ما قرار مي دهد و مي آموزد كه براي بدست آوردن استقلال و اقتدار ملي و بين المللي از كدام مسير بايد حركت كرد و آري ملت ما از درس هاي حماسي گذشته خود عبرت هاي بسياري آموخته است و هنوز هم باهمان عزتها و الگوهايي كه از منشأ لايزالي ديني و مذهب ستم ستيز شيعي و اسلام ناب محمدي سرچشمه مي گيرد زندگي مي كند و اهداف آرماني خود دنبال مي كند.
در پايان اين اطلاعيه سپاه پاسداران با تجليل از مقام شامخ شهيدان انقلاب اسلامي و جنگ تحميلي به ويژه شهداي 17شهريور تأكيد كرده است: يادآوري واقعه 17 شهريور گوياي فداكاري و جانفشاني مردان و زناني قهرمان مسلماني است كه با نثار جان خود ثمره ارزشمندي را براي ما به يادگار گذاشته اند.
و اينك در پاسداري از اين خون هاي به ناحق ريخته شده در صحنه هاي مختلف وارد شده از انقلاب اسلامي و دستاوردهاي آن حفاظت خواهيم كرد.

[GoorGoor]

شهریور سال ۱۳۶۷ بود. تازه جنگ تمام شده بود و برو و بچه ها پوتین ها را از پا درآورده بودند. قرار گذاشتیم، مراسمی جدی و صمیمانه بر سر مزار جلال آل احمد برپا كنیم. در مطبوعات به شكلی جمع و جور خبررسانی كردیم. روز ۱۸ شهریور رفتیم مسجد فیروزآبادی تنها وسیله تداركاتی ما هم یك میكروفن بود. اما تا دلت بخواهد شوق و شور داشتیم. نسل جوان شاعر و نویسنده كه حالا از جنگ فارغ شده بود و می خواست عرصه های دیگر را طی كند. تقریبا این گروه از جوان های آن سال ها بودیم: ساعد باقری، قیصر امین پور، فریدون عموزاده خلیلی، حسن حسینی، محسن سلیمانی، حسن احمدی، مهرداد غفارزاده، محسن مخملباف، فاطمه راكعی و... و... و... جمع اداره محفل را سپردند به من تا هم چیزهایی بگویم درباره آل احمد و هم برخی را برای سخن گفتن و شعر خواندن دعوت كنم. یادم است آقایان: محبی و شمس آل احمد و رضا براهنی و... از پیشكسوتان حضور داشتند تا هم در سالگرد جلال بر سر تربت او باشند و شاید هم ببینند و بشنوند كه این جوان های پرشور چه حرفی برای گفتن دارند. در همان شلوغی محسن مخملباف كه یكی از همان جمع برگزاركننده این گردهمایی بود، مرا به كناری كشید و گفت: حالا كه این همه جمعیت از این مراسم استقبال كرده، وقت آن است كه نیت ما را به اطلاع همه برسانی... قرار گذاشته بودیم تا بگویم كه می خواهیم سه روز ۱۷ ، ۱۸ و ۱۹ شهریور را به عنوان روز مردم، نویسنده و روحانیت بنامیم. مردم، یعنی كسانی كه از جنس مردم ۱۷ شهریور ۵۷، نویسنده كه نماد آن آل احمد است و روحانیت كه نمونه آن آیت الله طالقانی است... و من با شور و هیجان این نكته را باز گفتم. جمعیت نیز با ما همراهی كرد و این نامگذاری در آنجا تائید شد. آن روز گرم تابستانی سپری شد، اما... نزدیك به ۲۰ سال از آن روز گذشته است. با گذشت این همه سال هنوز هم فكر می كنم آن طرح نامگذاری این سه روز از طرف آن جوان های پرشور در مسجد فیروزآبادی طرحی شایسته بوده. یعنی سرزمین ما نیازمند مردمی از جنس مردم ۱۷ شهریور، نویسندگانی از جان و جنم جلال آل احمد و روحانیتی در حد و اندازه و با اندیشه های آیت الله طالقانی است. آن نامگذاری و طرح ساده نیاز آن روز ما بود و نیاز امروز هم.
... و توفیق از او است