Tele-comunication

[Rasputin]

مجله اکونوميست در شماره ۲۲ آوريل ۲۰۰۶ خود گزارش ويژه ای را در مورد رسانه های نوين به قلم اندرس کلوث (Andreas Kluth) منتشر کرده است.
نويسنده در اين مجموعه گزارش ۱۵ صفحه ای تحت عنوان "در ميان مخاطبان"، طی هفت مقاله مختلف به تشريح تاثير فناوری های نوين بر رسانه های جمعی پرداخته است.

به باور او رسانه های جمعی جای خود را به رسانه های شخصی و مشارکتی (Participatory Media) می دهند که کلا به ايجاد تغييراتی عميق در رسانه و جامعه منجر خواهد شد.

نويسنده در مقدمه اين گزارش با اشاره به اختراع صنعت چاپ توسط گوتنبرگ در سال ۱۴۴۸، پديده حروف چاپی مجزا و قابل جابجايی (movable type) را که با کنار هم قرار گرفتنشان امکان چاپ صفحه را فراهم می کردند با ابزاری که در سال ۲۰۰۱ به نام مووبل تايپ (Movable Type) عرضه شد و بسادگی امکان انتشار وبلاگ ها را در اينترنت از هر کجا فراهم ساخت، مقايسه کرده است.

وی اين دو اختراع را تاريخی خوانده و معتقد است اولی شکل گيری رسانه های جمعی را به دنبال داشت و دومی آغازی بر عصر رسانه های شخصی و مشارکتی تلقی می شود.

با اين حال وی معتقد است همچنان زيرساخت های اينترنت پرسرعت به دوران پيش از عصر رسانه های مشارکتی تعلق دارند.

تقريبا همه جا سرعت دريافت داده ها (دانلود) توسط کاربران از سرعت ارسال (آپلود) آنها بيشتر است. علت اين است که سازندگان خطوط پر سرعت چنين فرض کرده اند که اينترنت هم بسادگی وسيله ديگری برای پخش محتوای توليد شده توسط آنها و همکارانشان در صنعت رسانه ها به مخاطب است.

به گفته وی حتی امروز نيز اين غول های رسانه ای به سختی حاضرند سناريويی را تصور کنند که در آن کاربران به همان اندازه که از اين شبکه اطلاعات می گيرند، به آن اطلاعات وارد کنند.

عصر مشارکت

اندرس کلوث در تشريح نحوه مشارکت مخاطب در توليد يا تکميل محتوا به يافته های يک تحقيق اشاره کرده که بر اساس آن ۵۷ درصد نوجوانان آمريکايی به توليد محتوا شامل متن، عکس، موسيقی و ويديو برای اينترنت می پردازند.

با اين حال، نمی توان نتيجه گرفت که مردم روزنامه های خودشان را منتشر می کنند. بلکه به گفته جرمی زاودنی، وبلاگ نويس و مهندس نرم افزار سايت ياهو! اين مشارکت ممکن است در سطحی خيلی ساده، مانند شرکت در رتبه بندی يک رستوران يا فيلمی باشد که رفته اند.

اين نکته برای مدل تجاری رسانه های سنتی که اساسش بر گرد آوردن مخاطبانی منفعل و حفظ آنها برای عرضه آگهی های تبليغاتی است، بسيار قابل توجه است.

در دوران رسانه های نوين، مخاطب به ندرت وسيع است و عموما کوچک و به شکلی غير معمول ناچيز است. و به جای چند غول رسانه ای قدرتمند که برای جذب اين مخاطبان با يکديگر رقابت می کنند، اين شرکت های کوچک و افراد مستقل هستند که به رقابت می پردازند يا بيشتر از آن، با هم همکاری می کنند.

برخی از آنها از اين راه به کسب درآمد می پردازند و بسياری اصلا به اين موضوع فکر نمی کنند چرا که انگيزه های ديگری دارند.

در رسانه های مشارکتی، مرز ميان مخاطب و توليدکننده محتوا بسيار کمرنگ و اغلب غير قابل تشخيص است.

به گفته بنيانگذار سايت تکنوراتی (Technorati)، که يک موتور جستجوگر وبلاگ ها است، اينک "خطابه" يک نفر برای همه (از طرف رسانه به مخاطب) به "گفتگو" ميان "کسانی که قبلا مخاطب شناخته می شدند" تبديل شده است.

به نوشته پژوهشگر اکونوميست، نکته تازه اين است که جوانان امروز و بسياری از مردم فردا از اينکه می توانند خودشان تصميم بگيرند که چه چيزی معتبر و ارزشمند است و چه چيزی نه خوشحال خواهند بود.

جو کراوس، بنيانگذار شرکت نرم افزارسازی جات اسپات (JotSpot) که امکان توليد مشترک محتوا ميان کاربران را فراهم می کند می گويد: "مدل سنتی رسانه اين بود: تنها يک منبع برای حقيقت وجود دارد. مدل تازه اين است: منابع متنوعی برای کسب حقايق وجود دارد و ما خودمان پيدايش می کنيم."

مجموعه مقالات منتشره در اين گزارش انواع مختلف رسانه های نوين را مورد بررسی قرار داده و تاثير دراز مدت آنها را بر شرکت های رسانه ای و کل جامعه ارزيابی می کند.

[Rasputin]

'وبلاگ نويسی' اصطلاحی ديگر برای 'گفتگو کردن'



اندرس کلوث در مقاله ای درباره وبلاگ ها به رشد فزاينده آنها اشاره کرده و به نقل از تکنوراتی می نويسد: هم اکنون هر ثانيه يک وبلاگ در اينترنت خلق می شود و حجم داده های وبلاگستان هر پنج ماه دو برابر می شود.

بر همين اساس هر ساعت ۵۰ هزار نوشته تازه در وبلاگ ها منتشر می شوند.

از نوجوانان تا روسای شرکت ها، اين وبلاگ نويسان تازه هر يک دليلی برای درگير کردن خود با اين پديده دارند.

اما وبلاگ چيست؟




نويسنده اکونوميست در پاسخ به اين سوال تعريف پذيرفته شده رسانه ها از وبلاگ را نقل کرده است: يک "روزنوشت اينترنتی شخصی". او می گويد هرچند اين تعريف کوتاه غلط نيست اما کاملا هم درست نيست.

يادداشت های روزانه متعارف معمولا بر اساس تاريخ نگارششان از قديمی ترين نوشته آغاز می شوند در حالی که وبلاگ ها کاملا برعکس اين عمل می کنند و تازه ترين مطلب در ابتدای انها قرار می گيرد.

از اين مهمتر، اين تعريف يکی از اساسی ترين مشخصه های وبلاگ را ناديده می گيرد. بطور سنتی، يادداشت ها خصوصی بوده اند و حتی وجهی مخفيانه داشته اند و هرگز به يادداشت های ديگر مرتبط نمی شدند.

در مقابل وبلاگ ها، خواه عمومی باشند يا تنها گروه کوچکی را مخاطب قرار داده باشند، طبيعتشان اجتماعی است.

در ادامه مقاله، نويسنده به گونه های مختلفی از وبلاگ نويسی اشاره کرده و با اشاره به ميزان کم خوانندگان آنها، به تحقيقی از رابين دانبار مردم شناس دانشگاه ليورپول استناد کرده که رابطه جالبی ميان ميزان نئوکورتکس های مغز (Neocortex) که تصور می شود مسئول تکامل هوش در پستانداران هستند با بزرگی گروه اجتماعی که گونه های مختلف آنها تشکيل می دهند، يافته است.

محاسبات آقای دانبار نشان می دهد بالاترين حد نئوکورتکس های مغز انسان حدود ۱۵۰ است. رقمی که بسياری از جوامع انسانی چون خانواده، قبيله و باشگاه ها در همان حدود يا کمتر از آن عضو دارند. وبلاگ ها نيز مخاطبانی در همين حد و اندازه دارند.

با اين استدلال است که نويسنده بر اهميت نقش وبلاگ ها به رغم دايره محدود تاثيرگذاريشان تاکيد می کند و از قول يکی از اعضای تيم سازنده هات ميل (Hotmail) می گويد: "همانطور که الان همه يک آدرس ای ميل دارند، هر کس در پنج سال آينده يک وبلاگ خواهد داشت."

"روزنامه نگاری ديگر خطابه سرايی نخواهد بود، گفتگو خواهد بود."

روزنامه نگاری نيز دو سويه شده است

پژوهشگر اکونوميست در مقاله ديگر اين مجموعه به ارائه چند نمونه از رسانه های نوينی پرداخته که بيشترين بهره را از دوسويه کردن رابطه خود و مخاطبانشان برده اند.

يکی از جالب ترين موارد اوه مای (Ohmy) است که به قول نويسنده موفق ترين نمونه "روزنامه نگاری شهروندان" در دوران کنونی محسوب می شود.




اين سايت خبری که در کره جنوبی راه اندازی شده اينک بطور متوسط ۷۰۰ هزار بازديد کننده در روز دارد و صفحاتش دو ميليون بار در روز مورد بازديد قرار می گيرد. ارقامی مشابه مخاطبان روزنامه های بزرگ.

اما اوه مای هيچ گزارشگری در ميان کارمندانش ندارد و بجای آن به افراد غير حرفه ای متوسل شده که آقای اوه، مدير آن ترجيح می دهد از آنان بعنوان "شهروند" ياد کند.

يکی از بزرگترين نوآوری های اوه مای جنبه اقتصادی دارد. در اين سايت امکانی تعبيه شده که خوانندگان به آسانی می توانند برای مطالب خوبی که می خوانند از طريق تلفن همراه و ارسال پيام متنی کوتاه (SMS)، يا کارت های اعتباری مبلغ کمی را به سايت اهدا کنند.

يک مطلب خوب معمولا مبلغی معادل ۳۰ هزار دلار را در کمتر از پنج روز به خود جذب می کند.

موفقيت اين سايت به شکل گسترده ای بر صنعت رسانه ای کره جنوبی تاثير گذاشته است. هرچند همه آنها را از صحنه خارج نکرده اما آنها را مجبور کرده خود را به اوه مای شبيه سازند و از امکاناتی نظير دريافت نظرات مخاطبان در انتهای مطالبشان استفاده کنند.

اندرس کلوث در ادامه به کارنت تی وی (Current TV) اشاره می کند که همين ايده را برای دريافت گزارش های تلويزيونی از سوی بينندگانش به کار بسته و به موفقيت هايی دست يافته است.

ياهو! نيز تجربه های موفقی در زمينه استفاده از محتوای توليد شده توسط مخاطبان دارد. استفاده اين سايت از تصاوير ارسالی شهروندان از واقعه انفجارهای انتحاری در مترو لندن نمونه ای مثال زدنی است که موجب شد روزرنامه نگاری شهروندان را بيش از پيش به رخ کشد.

تاثير اين تجربه های موفق موجب شده است که رسانه های سنتی برای باقی ماندن در صحنه به اقداماتی عاجل دست زنند. به نظر می آيد "هر چه وبلاگ های بيشتری به روزنامه ها شبيه می شوند، روزنامه های بيشتری نيز جنبه هايی از وبلاگ ها را به خود خواهند گرفت".

آيا چند فکر بهتر از يک فکر است؟

پديده مشارکت کاربران در توليد، تکميل و تصحيح محتوا که به ويکی (Wiki) مشهور شده موضوع مقاله ديگر مجله اکونوميست است.

يکی از بهترين نمونه های استفاده از چنين پديده ای بی شک در ويکيپديا (Wikipedia)، دانشنامه اينترنتی جلوه کرده است.


يکی از دبيران پيشين بريتانيکا استفاده کنندگان از ويکيپديا را به کسانی که از توالت های عمومی استفاده می کند تشبيه کرده است

اين دانشنامه رايگان اينترنتی که در آن اطلاعات پيرامون موضوعات مختلف توسط کاربران تدوين، تکميل و تصحيح می شود اينک به يکی از مهمترين منابع موجود در اينترنت بدل شده است.

اهميت اين دانشنامه چنان بود که مجله علمی نيچر (Nature) بتازگی به مقايسه آن با دانشنامه باسابقه بريتانيکا (Britannica) پرداخته و در مقابل ۱۶۲ غلط در ويکيپديا، ۱۲۳ غلط در بريتانيکا يافته است.

نتيجه اين تحقيق چنان بر بريتانيکا گران آمده که آن را وادار به واکنش کرده و با اشاره به تعداد غلط های کمتر تاکيد کرده است که "اگرچه شايد بی اشکال نباشيم، اما بهترينيم".

به نوشته اکونوميست شايد جالب ترين بخش قضيه اين باشد که بريتانيکا که به نوعی نماينده رسانه های قديمی محسوب می شود، ويکيپديا را خطری برای خود تلقی کرده است.

يکی از دبيران پيشين بريتانيکا گفته است، "کسی که از ويکيپديا استفاده می کند "بيشتر شبيه کسی است که از توالت های عمومی استفاده می کند."

"ممکن است توالت به شکل واضحی کثيف باشد که نتيجتا استفاده کننده را وا می دارد با احتياط بيشتری از آن استفاده کند يا ممکن است خيلی تميز باشد و به غلط به او حس راحتی دهد. آنچه او قطعا نمی داند اين است که چه کسی پيش از او از اين توالت استفاده کرده است."

نويسنده می گويد کسانی که احيانا با اين نظر موافق باشند احتمالا بايد ترجيح دهند اساسا توالت عمومی در کار نباشد!

[Rasputin]

پادکست راديو را تغيير می دهد، آن را از بين نمی برد

زمانی که اولين بار آدام کاری، يکی از مجريان شبکه ام تی وی از معروفيت خود استفاده کرد و از پادکست (Podcast) نام برد، واژه های بلاگ و ويکی در سال ۲۰۰۴ وارد لغتنامه زبان انگليسی شده بودند.


پخش کننده آی پاد نه تنها بر نحوه گوش کردن مردم به موسيقی تاثير گذاشته بلکه الهام بخش ابداع واژه پادکست نيز بوده است

معنای لغت پادکست به تنهايی از خودش قابل درک نيست. پاد (Pod) از پخش کننده موسيقی شرکت اپل، آی پاد (iPod) می آيد که اصولا ربطی به پادکست ندارد.

کست (Cast) از واژه برادکست (Broadcast) گرفته شده که به معنی پخش امواج راديويی برای کل يک جمعيت ساکن در يک منطقه جغرافيايی در زمانی مشخص است. اين واژه حتی به نوعی در مقابل مفهوم پادکست قرار می گيرد.

با اين حال اينک اين مباحث اهميتی ندارند و مثل وبلاگ يا ويکی، مردم پادکست را چيزی به غايت جالب توجه يافته اند.

پادکست برنامه ای صوتی است شامل هر چيز، از موسيقی تا مباحث فلسفی، اخبار حرفه ای تا خرناسه که بوسيله يک ميکروفن روی رايانه ضبط می شود و سپس فايل صوتی آن روی اينترنت قرار می گيرد.

در اينترنت مردم می توانند به آن گوش دهند، و مهمتر ازآن با اشتراک آن می توانند برنامه های آتی توليدکننده آن را به محض آماده شدن دريافت کرده، بشنوند.

با رواج پخش کننده های موسيقی همراه، مردم می توانند پادکست ها را علاوه بر رايانه های خود، در مسير رفت و آمد يا در خودروهايشان گوش دهند.

شايد بتوان گفته که رابطه پادکست با صدا تا حدی شبيه وبلاگ و متن است. با اين حال پادکست چيزی است که برخلاف پخش راديو، در هر زمان قابل شنيده شدن است و همچون وبلاگ نيازی نيست حين خواندن آن به اينترنت متصل باشيم.

از سوی ديگر تفاوت ديگر پادکست با وبلاگ يا ويکی در اين است که در آن مستقيما نمی توان دسترسی به پادکست های ديگر را فراهم کرد. به همين دليل است که نويسنده اکونوميست آن را رسانه ای به نسبت کمتر اجتماعی و انقلابی می داند.

نويسنده در ادامه مطلب خود به ديگر مشخصه های پادکست اشاره می کند، محتوای آنها را خصوصا در مقايسه با راديو می شکافد و به پخش آگهی در راديو و اخيرا پادکست ها اشاره می کند.

اندرس کلوث در انتهای اين مطلب می نويسد، راديو هميشه خيلی خوب خود را با شرايط وفق داده است. اين وسيله ابتدا مردم را در اتاق های پذيرايی دور خود جمع می کرد، با آمدن تلويزيون راديو به درون خودروها مهاجرت کرد تا در اوقات پر تردد مورد استفاده قرار گيرد. اينک پادکست ممکن است منادی مهاجرت تازه ای برای راديو باشد که هنوز محل و موردش ناشناخته است.

دنيايی افسانه ای

فيليپ روزدال می گويد "بيائيد يک تاب باحال بسازيم و ببينيم ميتوانيم کسی را رويش بنشانيم". بعد از چند کليک يک تاب ساخته می شود، تابی نسبتا استادانه. چند نفری ايستاده اند و تماشا می کنند. يکی به اسم مرميد از نشستن طفره می رود اما فرد ديگری به نام نينجا پيشقدم می شود و سوار تاب شده و برای مدتی تاب سواری می کند. بعد سر و کله يک اژدها پيدا می شود که چنان زيباست که توجه همه را بسوی خود جلب می کند.

از نظر فنی، همه اينها نه در دنيای واقعی که در زندگی دوم (Second Life) اتفاق می افتد. دنيای ماورا الطبيعه ای که يک شرکت اينترنتی در سانفرانسيسکو خلق کرده است.


ساکنان اين دنيای مجازی می توانند به خريد و فروش املاک و مستغلات بپردازند

آقای روزدال، بنيانگذار اين دنيا می گويد: "زندگی دوم يک بازی رايانه ای نيست بلکه جايی است که مردم در آن به ساخت آلات و ادوات می پردازند. ابتدا باورش برای مردم سخت است تا اينکه وارد اين دنيا شده و در همان لحظات نخست معتادش می شوند."

در اين دنيای سه بعدی ساکنان تازه، امکان طراحی و انتخاب چهره و اندام و لباسشان را برای خودشان دارند، به پارتی های شبانه می روند، رانندگی می کنند، پرواز می کنند، در يک چشم برهم زدن از يک نقطه به نقطه ديگر می روند خانه می سازند عکس می گيرند و به توليد قطعات موسيقی می پردازند.

اما آنچنان که ممکن است تصور شود، زندگی دوم از زندگی واقعی جدا نيست. بتازگی يک نويسنده دنيای واقعی، يک کتاب صوتی در زندگی دوم عرضه کرده که بسياری از ساکنان زندگی دوم در آن حضور دارند.

مردم می توانند حقوق قانونی چيزهايی که در زندگی دوم توليد کرده اند را در زندگی واقعی برای خود ثبت کنند.

آنها می توانند محصولاتشان را با پول رايج در زندگی دوم يعنی ليندن دلار بفروشند و با دلار آمريکا در زندگی واقعی تعويض کنند. معاملاتی که اينک سر به ۴ ميليون دلار در ماه می زند. يک کاربر اخيرا رقمی معادل ۲۰۰ هزار دلار برای خريد زمين در زندگی دوم پرداخت کرد.

زندگی دوم در سال ۲۰۰۳ خلق شد و اينک حدود ۲۰۰ هزار نفر ساکن آن هستند که هنوز در مقايسه با بازی های ويديويی رقم کمی محسوب می شود. اما برخلاف اينگونه بازی ها که کاربرانی از گروه های سنی محدود را به خود جلب می کنند، زندگی دوم زنان و ميانسالان را در کنار نوجوانان به خود جلب کرده است.

به گفته بنيانگذار زندگی دوم: "اين دنيا، بهترين محل برای کسانی است که آب و هوای محل سکونتشان بد است، اينترنت پر سرعت دارند و سرگرمی های هيجان انگيزی در دسترسشان نيست."

شرکت رسانه ای چيست؟

کسی مثل تری سمل، که چند دهه در شرکت های بزرگ رسانه ای نظير سی بی اس، والت ديزنی و برادران وارنر کار کرده بود، تصور می کرد مفهوم يک شرکت رسانه ای برايش کاملا روشن است.

اما وقتی وی در سال ۲۰۰۱ هاليوود را به سمت سيليکون ولی (منطقه ای که اغلب شرکت های فناوری و رايانه ای در آن فعاليت می کنند) ترک کرد تا بعنوان رئيس بزرگترين دروازه اينترنتی جهان، ياهو! فعاليتش را آغاز کند فهميد که چندان هم تصور روشنی از ايده يک شرکت رسانه ای قرن بيست و يکمی ندارد.




به گفته او اينترنت "به نسبت ظهور تلويزيون در قرن بيستم تغيير عظيم تری ايجاد کرده است".

او معتقد است اولين تغيير مهم مسئله زمانبندی ارائه اطلاعات است. "در گذشته يک برنامه ساز تصميم می گرفت اخبار را ساعت ۱۱ شب پخش کند، و کسانی مثل همسر من هرگز نمی توانستند خبر را ببينند چرا که هيچ وقت تا آن وقت بيدار نمی ماندند."

"ما با اين سيستم رشد کرديم که کسی برايمان برنامه ريزی کند. اما اينک همه چيز تغيير کرده و و کاربران خودشان برنامه ريز هستند."

به باور آقای سمل، تغيير دوم اين است که برخلاف تلويزيون در اينترنت به تعداد زياد مخاطبان نيازی نيست. برای تبليغاتچی ها بسياری از سايت ها با تعداد بازديدکنندگان کم از اهميتی مشابه سايت های پرمخاطب برخوردارند.

به باور وی اين مسئله تاثير زيادی بر محتوا گذاشته و به آن تداوم داده است.

نويسنده در ادامه مقاله، نحوه نگاه رسانه های نوين و سنتی را به امکاناتی که استفاده از توليدکنندگان غير حرفه ای و شبکه در اختيارشان می گذارد تشريح کرده و چالش های پيش روی آنان را بر می شمرد.

به نوشته اکونوميست، رسانه های قديمی احتمالا همچنان می توانند با موفقيت تا چند سال بدون هيچ تغييری به راه خود ادامه دهند چرا که طبق تجربه، تبديل شدن يک نوآوری به جريان اصلی، ده ها سال به طول می انجامد.

کسانی چون تری سمل، به اين رسانه ها اخطار می کنند "هرچه زودتر برای رسانه هايی چون ياهو! محتوا تهيه کنند برای آنها بهتر است."

[Rasputin]

چه نوع انقلابی؟

به نظر می آيد انقلاب ها هرگز کاملا بد يا خوب نبوده اند بلکه به گونه ای سعی داشته اند اين دو عنصر را با هم ترکيب کنند.

اندرس کلوث نويسنده اين گزارش نتيجه می گيرد، جامعه اينک در ابتدای مرحله ای است که به نظر می آيد انقلاب رسانه ای لقب خواهد گرفت. چيزی نظير آنچه گوتنبرگ در سال ۱۴۴۸ براه انداخت.

برخی بدبينان، اينکه هر فرد می تواند در رسانه های شخصی و مشارکتی نوين به توليد و انتشار محتوا بپردازد را همچون ديناميتی برای اجتماع تلقی می کنند.

در مقابل، خوشبينان باور دارند هر چه مردم بيشتر کاربر جدی اينترنت می شوند، نه کمتر، که بيشتر، از اختلاف آرا آگاه می شوند و تنوع آنها را می پذيرند.


برخی نگرانند حجم اطلاعات موجود روی اينترنت نوعی از سطحی نگری و آشفتگی بدنبال خواهد داشت

به گفته آنها عقيده و آرا، همچون يک بازار است و بازار به محتوا نياز دارد. محتوا دقيقا همان چيزی است که رسانه های مشارکتی فراهم می کنند.

برخی نگران آنچه رسانه ها نه تنها بر سر دموکراسی که بر سر تفکر، زبان و ادبيات می آورند هستند. آنها برای نمونه از خطر زبان شکسته ای که در برنامه های محاوره ای آنی (Instant Messenger) رايج است سخن می گويند و از اينکه در همان زمان در پنجره ای ديگر، يک بازی ويديويی در جريان است يا برنامه پخش موسيقی باز است و گوشه ديگر صفحه يک وبلاگ و زير آن هم پنجره تکاليف مدرسه قرار گرفته می نالند.

گروهی ديگر از اين بابت احساس نگرانی نمی کنند و می گويند هر آنچه در مورد فرهنگ رسانه های نوين، نسل های قبل را می هراساند، نسل های جوان را باهوش تر می کند، چرا که رسانه های مشارکتی از همان نخستين سال های پرورش، به کودکان ياد می دهند تا اطلاعات را الک کنند و خس و خاشاک را دور ريزند و بدين ترتيب توانايی های شناختی را افزايش دهند.

نتيجه اينکه، هيچ کس نمی داند آيا دوران رسانه های مشارکتی در مقام مقايسه، خوب است يا بد.

در مجموع کسانی که به دمکراسی باور دارند، به رسانه های مشارکتی خوشامد می گويند و در مقابل کسانی که چيزی برای از دست دادن دارند، نوستالژی دورانی را خواهند داشت که در آن رسانه ها از بالا حرف اول و آخر را می زدند.

يکی از محافظه کاران فرانسوی که در دوران انقلاب فرانسه می زيست جمله معروفی دارد: "بر هر کشور، دولتی حکومت می کند که لايقش است." نويسنده اکونوميست معتقد است در دورانی که پيش روست، هر جامعه، رسانه هايی خواهد داشت که لايقش است.

[jjbb]

Rabet-e- Ensani dar Asr-e- Digital

نويسنده : دكتر رضا كاظمي دينان
نظريه پردازان مديريت در بسياري از تحقيقات خويش به اين نتيجه رسيده اند كه ارتباط انسانها سنگ بناي جامعه انساني است و بدون آن هرگز فرهنگ به عنوان خصيصه جامعه انساني پديد نمي آيد ويكي از عمده ترين دشواريهايي كه انسانها با آن مواجه اند، ناشي از عدم ارتباط يا ارتباط نا مناسب با يكديگر مي باشد.

از جانب ديگر گسترش ارتباطات الكترونيكي ،جامعه جديد را چنان از جوامع پيشين متمايز ساخته است كه برخي عصر نو را عصر ارتباطات مي خوانند حال در اين شرايط ببينيم چگونه بايد ارتباط برقرار كرد تا ارتباط موثر يا رضامندداشته باشيم .ارتباطات در شرايط ورود به قرن بيست ويكم بايد ازدو بعد مورد توجه قرار گيردوبر اساس آن موضوع،رضامندي مخاطبان را تجزيه و تحليل كرد:
1-بعد مكاني-زماني (سنتي)

2-بعد نامكاني- هر زماني ويا مجازي (ديجيتالي)

از نظر ماهوي،ارتباط چه در سطح فردي و گروهي وچه در سطح پيچيده و گسترده جمعي-همگاني تا پيش ازانقلاب تكنولوژي اطلاعاتي اخير محدود به زمان و مكان بود. بدين ترتيب كه شما به عنوان مسئول واحد ارتباطي يك سازمان ،ناگزير بوديد پيام خود را در چارچوب وسايل ارتباطي مرسوم مانند بولتن و خبرنامه داخلي ويا مطبوعات وراديو ،تلويزيون به مخاطبان خود برسانيد.اين پيام رساني در زمان معين و از مكان معيني بايد انجام مي گرفت كه به تجربه ي خود محدوديت هايي را بر شما (به عنوان ارتباطي) وبر مخاطب (يعني گيرنده پيام يا مثلا مشتري)تحميل ميكرد.چگونه؟به اين ترتيب كه نشريه، روزنامه،مجله يا اخبار راديو ويا تصوير تلويزيوني درروز، ساعت و محل معيني در اختيار مخاطبان قرار ميگرفت و يا منتشر مي شود.به عنوان مثال آن كس كه اخبار ساعت 2 بعدازظهر راديوو يا 10 شب تلويزيون را از دست ميداد.ناگزير موفق به دسترسي به شنيدن يا ديدن و يا حتي مطالعه پيام مورد نظر نمي شد.

اين وضعيت از اواسط دهه ي 1990 ميلادي ناگهان تغيير يافت وبا ورود به قرن بيست ويكم هزاره سوم،سرعت و دقت و سهولت در دسترسي به پيام و ايجاد ارتباط به يكباره دو چندان شد.به گونه اي كه محدوديت زمان و مكان موجود بر سر راه ايجاد ارتباط ميان فرستنده ي پيام(مانند يك واحد روابط عمومي)با گيرنده پيام(مانند كاركنان،مشتريان و افراد مورد نظر آن واحد)از ميان برداشته شد. در اثر چنين تحول همه جانبه اي كه با تكنولوژي نوين پيام رساني الكترونيكي پديد آمد،مردم يا به طور كلي مخاطبين با حجم عظيمي از انواع پيامها و اطلاعات سروكار پيدا ميكردندكه درهر لحظه و در هرجا قدر به دريافت پيام و حتي ارائه بازخوردfeed back نسبت به آن شدند،بدين ترتيب نه تنها سرعت وحجم اطلاعات وارتباطات روند فزايند يافت بلكه دربعد زمان ومكان كه در گذشته عوامل محدود كننده فرآيند ارتباطي تلقي ميشدند از ميان برداشته شد،مخاطب به ميل خود با استفاده از شبكه هاي ارتباط الكترونيكي در هر مكاني ودر هر زماني قادر به دريافت پيام وآگاهي از اطلاعات توليد شده توسط سازمانهاو شبكه هاي سازماني-بانكي،اقتصادي،فرهنگي،سياسي،اجتماعي،هنري شد نوع ارتباط فارغ از ابعاد مكان وزمان به صورت ارتباطي مجازي ويا غير فيزيكي از طريق موج يا كابل نوري دامنه ارتباطات انساني را به شدت گسترش داد. در اين ميان رقابت و نوآوري فعاليت هر چه بيشتر كارگزاران ارتباطي را طلب كرد تا در يك فضاي الكترونيكي به ارسال و دريافت پيامهاي مورد نظر خود پرداخته، رضامندي مخاطبان خود را نيز در فضايي الكترونيكي(مجازي)مورد تجزيه وتحليل قرار دهند.از اين رو ابداع،هنرگرايي،جذابيت وكيفيت محتوايي پيام هااز اهميت ودقت بيشتر بر خوردار شد.

بنابر اين هر واحد ارتباطي در چنين موقعيتي ، به ناگزير بايد ضمن تقويت فرايندهاي ارتباط سنتي از رسانه هاي پيشين(بولتن داخلي،مجلات تخصصي،مطبوعات وراديووتلوزيون)بعد تازه ي الكترونيكي را نيز به مثابه ي يك رسانه قوي و چند جانبه وارد ساختار سازمان و ارتباطات سازماني سازد.

بي ترديد دستيابي به يك مجموعه ارتباطي فراگير در سطح ملي و بين المللي نياز به تدوين محورهاي استراتژيك وعوامل اجرايي توانمند داردكه واحدهاي روابط عمومي سازمانها در كشور در جهت افزايش رضامندي مخاطبان خود بايد هر چه زودتر به برنامه ريزي در آن زمينه بپردازد چرا كه نه تنها سطح رقابت و سرعت در پهنه رفابت هاي سازماني محلي و ملي به شدت بالا رفته است. بلكه طبيعت بعد جديد ارتباطي (ارتباطات مجازي) به طور جبري و ناخواسته هر سازماني را در سطح بين المللي مطرح نموده است. ورود به بستر ارتباطات الكترونيكي بين الملي كه از طريق يك عبارت كوتاه و يا مختصر به عنوان آدرس الكترونيكي انجام مي پذيرد،انواع فرهنگها وباورهاي مخاطبان را مطرح ميسازد كه واحدهاي ارتباطي سازمانهانمي توانند از شناخت ودقت نشر در آنها غافل بمانند هر نوع غفلت در اين زمينه نه تنها موجب كاهش سطح ارتباطي سازمان در شرايط جديد مي شود،بلكه رضامندي مخاطبان را به شدت كاهش داده،باعث دستيابي رقبا به سهم بازار سازمان در كشور وحتي در بيرون از مرزهاي كشور خواهد شد.

[Rasputin]

[Rasputin]

VOA Says Goodbye to Uzbek, Other Tongues

Back home on a farm in Uzbekistan, Navbahor Imamova's mother and siblings crowd around their cranky, Soviet-made radio and tune in daily to Voice of America broadcasts in Uzbek. Though frequently scrambled by Chinese martial music, the VOA journalist said, the broadcast is her family's chief source of credible, uncensored foreign news in the authoritarian Central Asian country.

But that source is due to be silenced. For the second year running, the board overseeing the government-funded VOA has plans to wipe out news in several languages, including its flagship English-language "News Now" programming.

This is big," said Imamova, one of seven people who put together the Uzbek service from Washington. "It's not a secret that Uzbekistan is one of the most politically oppressed countries. There's not a single outlet that can call itself independent there."

The Broadcast Board of Governors, which oversees VOA and six other government-funded international broadcasters, said this month that the cutbacks are being made in an effort to shift resources to new technology and "critical audiences" in the Middle East, North Korea, Somalia and Cuba.

"The current budget climate requires that we utilize our funds to effectively adapt to changing viewing habits and new technology, and respond to the nation's most immediate and vital national security challenges," the board said in a statement.

The board's $668.2 million budget request calls for a 3.8 percent increase from its anticipated fiscal 2007 level. The increase would fund the expansion of programming to North Korea, Iran, Afghanistan and Pakistan, as well as to the Arab-language satellite network Alhurra TV and its pop music and news counterpart, Radio Sawa.

Board spokesman Larry Hart said the decision to scrap the services largely reflects their diminishing audiences. "The world has changed, and our independent surveys show year after year that fewer and fewer people use shortwave radio," Hart said. "Now, that differs dramatically in different parts of the world. But satellite TV, FM radio and the Internet are the way of the future."

VOA employees and advocates counter that their programming is a model of open media and a crucial source of trustworthy news and information for decision makers and influential figures worldwide, a demographic that is difficult to quantify.

Since VOA's inaugural radio broadcast into Nazi Germany 65 years ago, the network has expanded into television and across the globe, and in its heyday, it carried programming in more than 50 languages. In the past few years, services were cut in 10 former Soviet bloc countries that have since joined the European Union. Other services have come and gone only to appear again.

VOA advocates and employees said that among the more dire changes being planned is elimination of "News Now," which feeds the broadcaster's 45 language services and includes reports from Washington and around the world. VOA would continue to offer Web-based English-language content, as well as English to sub-Saharan Africa and news for listeners with a limited English vocabulary.

"This is the VOA. Everything else is patterned on it. This has been our identity since 1942," said Neil Currie, a senior anchor with "News Now" and 23-year veteran of the agency. The English-language program has already suffered the effects of drastic cuts, he said, with staff whittled down in the past two years from more than 50 people to 14. Broadcasts have been reduced dramatically. On Sundays, Currie said, he is alone in the VOA newsroom putting together hours' worth of news.

"It is very hard to think of a parallel to killing the English-language services of VOA America. I can't think of an analogy absurd enough," said Sanford J. Ungar, president of Goucher College in Maryland and VOA's director from 1999 to 2001. "Would Radio Moscow stop broadcasting in Russian? Would Radio Beijing stop broadcasting in Chinese? Radio France in French? The BBC in English?"

Alan L. Heil Jr., a former deputy director of VOA and author of "Voice of America: A History," said, "We need Voice of America more than ever, and yet here we are silencing ourselves on radio." For Heil, the plan is particularly shortsighted when English is spoken by more than a quarter of the world's population and when Russia, China, Iran and al-Jazeera are expanding their TV and Internet programming in English.

Based on figures from the research group InterMedia Survey Institute, Heil calculated that total audience losses worldwide under the budget plan could run to 18.5 million listeners, with 10.5 million lost for the English broadcasts alone.

But Hart, the broadcast board's spokesman, said the priority is to use the limited funds available to target information-deprived indigenous speakers in their own languages, rather than English-speakers traveling abroad. "People who are information-deprived or who don't have access to satellite TV or who don't have hookups to the BBC or CNN -- they don't speak English, and those are the people we need to reach," he said.

Ungar, who was director of VOA when it started offering 24-hour news on the Internet, does not dispute the value of new technology. "But VOA radio is a great bargain," he said. "It costs so little to do it, and is vastly less expensive than TV."

Advocates say shortwave radio should hardly be dismissed as an anachronism. Battery-operated radios are cheap and easy to procure worldwide. Not so with satellite TVs or even Internet service, both of which can be blocked more easily and efficiently than shortwave frequencies. And unlike FM, which transmits up to 75 miles, shortwave can be broadcast over vast distances.

VOA advocates contend that the broadcast board has opted to bulldoze the agency rather than explore alternatives, including asking for greater appropriations to cover the cost of the doomed services, which come to $22 million, or about 3.5 percent of the budget.

For Imamova, the broadcaster in the Uzbek service, the plan is devastating. "VOA Uzbek is the only source of U.S. and international news in the region. It is a critical service," especially in light of a crackdown on news media in Uzbekistan, she said, adding that her comments reflect her personal views.

The Uzbek government has crippled reception of the multimedia service, which costs VOA $600,000 a year and also reaches Kazakhstan, Tajikistan and parts of China. But researcher InterMedia also notes the likelihood of a significant audience undercount because of respondent wariness in the country.

But virtually all the countries listed for eliminations are critical, Heil said. Russian President Vladimir Putin "could pull the plug on TV any day, the Balkans are something of a tinderbox with the Kosovo crisis coming to a head, and Tibetan services are absolutely critical in a country with no other independent information."

"You have to keep up with new technology, but at the same time you need a measured approach to keep your audience base," Heil added. "The stronger you are as a news gatherer, the closer you come to fulfilling VOA's mission: 'The news may be good. The news may be bad. We shall tell you the truth.' "

[Rasputin]

Iran to vie with West by launching news channel

TEHRAN (Reuters) - Iran's state broadcaster will launch a 24-hour English-language satellite news channel next week to rival dominant Western services, a senior official said on Tuesday.


Tehran-based PRESS TV starts broadcasting from Tehran on Monday staffed by both Iranians and foreigners, and will seek to compete against the likes of CNN and BBC World, Nader Rad, head of live programming, told Reuters.

"The news is mostly covered by the Western media. We would like to have a say in this," he said.

"They (Western outlets) don't usually cover the whole story ... The news about Iraq does not cover all perspectives. The news about Palestine and Beirut is also like this," he said.

Rad said Britons and Americans were among those working for the new channel, some based in Tehran. PRESS TV had journalists in Washington, New York, London, Beirut and Damascus, and was planning to have staff in Baghdad and Cairo, he said.

The PRESS TV Web site (www.presstv****) said one of the goals was "to break the global media stranglehold of Western outlets." It also said the channel wanted to "bridge cultural divisions."

Iranian President Mahmoud Ahmadinejad regularly rails against the West for seeking to impose its policies on the rest of the world. Iran is embroiled in a row with the West which accuses Tehran of seeking nuclear bombs, a charge Tehran denies.

The Iranian channel faces an increasingly crowded field of English-language satellite channels after last year's launch of Al Jazeera International by the Qatar-based broadcaster and France 24, which promised a "French vision."

Iran's state broadcaster already runs the Arabic-language satellite channel Al-Alam and the Persian-language Jaam-e Jam.

Officially ordinary Iranians cannot see any of these channels at home because satellite dishes are banned. In practice, the ban is only sporadically enforced and such dishes are plainly visible on rooftops in Tehran and elsewhere.

Rad said PRESS TV would carry news bulletins, talk shows and documentaries, some of which would be bought from abroad.

"It is a state-owned channel but it is not managed by the state. It has its own guidelines," Rad said but would not give further details about editorial policy.

[Rasputin]

اسرائيل و ناتو شبكه تلويزيوني براي آذري هاي ايراني راه اندازي مي كنند

اسرائيل و ناتو درباره ايجاد شبكه راديو تلويزيوني براي آذري هاي ايران به توافق رسيده اند.

به گزارش روزنامه اسرائيلي جورزاليم پست، افيگدور ليبرمن وزير تهديدات استراتژيك اسرائيل در سفرهفته گذشته خود به اروپا با مقامات ارشد پيمان آتلانتيك شمالي (ناتو) درباره ايجاد يك شبكه راديو - تلويزيوني جهت پخش برنامه هايي براي آذري هاي ايراني به توافق رسيده است.

به نوشته اين روزنامه اين اقدام با هدف تاثير بر افكار عمومي ميليون ها ايراني آذري صورت مي گيرد. آذري ها به نوشته اين روزنامه 25 درصد از جمعيت ايران را تشكيل مي دهند.

اين وزيراسرائيلي همچنين روز چهارشنبه گذشته درشهر بروكسل پايتخت بلژيك با مقامات ارشد اتحاديه اروپا ، معاون دبيركل پيمان ناتو و تعدادي از مقامات و مسئولان برجسته اين پيمان نظامي ديدار و درباره طرحي براي راه اندازي پايگاه هاي اينترنتي براي پرداختن به موضوع دانشجويان در ايران با هدف انتقال و ارتباط پيام كشورهاي غربي به آنان به توافق رسيده است.

علاوه براين ، منابع نزديك به وزير امور تهديدات استرتژيك اسرائيل گفته اند كه ليبرمن در نشست اخير خود در بروكسل موضوع هسته اي ايران و اوضاع در نوار غزه را هم مورد بحث و بررسي قرار داده است.

ليبرمن در اين سفر پيشنهاد پيوستن اسرائيل به جمع اعضاي پيمان ناتو و استقرار نظاميان ناتو در منطقه نوار غزه براي منع حملات موشكي گروه هاي مقاومت فلسطيني عليه شهرك هاي صهيونيست نشين و ممانعت از قاچاق سلاح از شبه جزيره سينا به نوارغزه نيز گفت و گو كرده است.

پيش از اين نيز برخي منابع از موافقت ايهود اولمرت نخست وزير اسرائيل با استقرار نيروهاي بين المللي در نوار مرزي نوار غزه با مناطق صهيونيست نشين موافقت كرده است.

در همين حال اين روزنامه اسرائيلي نوشت كه مقامات امنيتي اسرائيل اعلام كرده اند كه از تحولات اخير ايران و به آتش كشيده شدن پمپ بنزين ها در مناطق مختلف ايران اظهار خشنودي كرده و تاكيد دارند كه اعمال مجازات هاي اقتصادي عليه ايران در حال به ثمر رسيدن است.

مقامات امنيتي اسرائيل همچنين مدعي هستند كه اوضاع با سختي بيشتري روبه رو خواهد شد كه برنظام حاكم بر ايران تاثير خواهد گذاشت و بعيد نيست كه كودتايي عليه حكومت به وجود نيايد و اين گونه اتفاقات بسيار خوب هستند. در صورتي كه پيشنهادات اسرائيل براي افزايش مجازات هاي سياسي واقتصادي عليه ايران افزايش يابد اعتراضات مردمي عليه دولت نيز افزايش خواهد يافت.

[Rasputin]

[Rasputin]

Iran launches English TV channel

Iran's state broadcaster has launched a 24-hour English-language news channel.
Press TV, based in Tehran but with 26 correspondents around the world, says it aims to break a "stranglehold" it says the West has over world media.

Mohammad Sarafraz, vice-president of Iran's state broadcaster, said Press TV would offer "another point of view" unlike Western channels or al-Jazeera.

Press TV's debut follows recent launches by al-Jazeera English, Russia Today and France 24.

Correspondents say the channel will be entering an increasingly crowded international news market.

'Unbiased'

Mr Sarafraz said Press TV would offer an unbiased view, unlike al-Jazeera, which he said had supported the Taleban and the regime of Saddam Hussein.

Since the 9/11 attacks in the US in 2001 the world's media had divided into two camps, he said.

On the one side was the perspective offered by Western media, while the other side was pro-Taleban and pro-al-Qaeda, Mr Sarafraz said.

He said Press TV wanted to deliver a different view of the security situation in Iraq, US military threats and the push for democracy in the Middle East.

Iranian media reports have said that documentary programmes are in production in a number of countries, including Germany, the UK and Switzerland.

There are also plans for a programme called Children of War, which will examine the effects of war on children in Iraq, Afghanistan and Lebanon.

[Rasputin]

[Rasputin]

Iran's Press TV to give alternative view

Host Susan Modaress is trying to get London correspondent Roshan Mohammed Saleh on the satellite link to talk about the tasks ahead for Britain's new prime minister, Gordon Brown.

"Hello, London?" says the host of the show "Four Corners" on Iran's new English-language news channel, Press TV. "Can you hear me, London?"

Silence and darkness gape back.

She quickly moves on, trying to reach Tony Benn, a former member of Parliament with Brown's Labor Party. He's also not on the line. And neither is Robert Ayers, of the British think-tank Chatham House. But Modaress doesn't lose her cool.

"OK," she says in near flawless American-accented English. "We're having some technical problems. Let's take a break."

In fits and starts, Iran this month entered the business of providing 24-hour English-language satellite television news programming, competing in a field that includes BBC World, CNN International, Fox News Channel, MSNBC, Al Jazeera International and France 24.

The government aims to use Press TV to counter what it sees as a steady stream of Western propaganda against Iran as well as offer an alternative view of world news.

"We are the target of global media war, and there is hardly any media delivering on its commitment," Iranian President Mahmoud Ahmadinejad said during a July 2 ceremony marking the station's launch. "We cannot help but be attentive to the agony of our fellow human beings. Even if one day our country is not the target of a bullying power, we will not be indifferent to the world and to oppression."

Iran has eagerly used satellite television to deliver its message, usually to reach out to people in times of crisis. It has launched stations aimed at Afghans, Bosnians and Arabs in their homelands.

But Press TV, housed in a modest and drab five-story apartment building on a quiet street of north Tehran, is said to be the most expensive project ever undertaken by Iranian broadcasting, which is wholly controlled by the state.

"Now the international circumstances are changing and we want to make an impact on the international developments," said Mohammed Sarfaraz, director of the Islamic Republic of Iran Broadcasting's foreign language department. "That is the reason we are launching Press TV."

The station has a staff of more than 400, including more than two dozen reporters around the world, to produce a total of 48 news bulletins for each 24-hour cycle. It has correspondents in Moscow, Rome, Cairo, London, Brussels and Beijing. It has bureaus in Beirut, Gaza and the West Bank and is seeking a Baghdad correspondent.

The staff also includes correspondents in Washington and New York, said Shahab Mossavat, a spokesman for the channel.

"It was very difficult to get them accredited," he said, citing a law passed during the Clinton administration.

The broadcast is available on numerous satellite frequencies but also through live streaming on its website, http://www.presstv.com