jjbb
10-13-2006, 11:58 PM
قبله ما پاسارگاد، زيارتگاهمان تخت جمشيد و تقويممان ايرانى است
در دوران پهلوى نيز راه و كارخانه و بسيارى چيزهاى ديگر ساخته شد. اين سازندگى ها هر چند هم بزرگ بوده باشند، با زمان رو به نابودى مى روند و چيزى از آنها نخواهد ماند. تنها چيزى كه مى ماند اين درك نو است از تاريخمان كه به ما مى گويد قبله ما پاسارگاد، زيارتگاهمان تخت جمشيد و تقويممان ايرانى است.
آخوندها مى گويند فردوسى سى سال از زندگى خود را گذاشت تا شصت من كاغذ را سياه كند. اگر بجاى آن آستين بالا مى زد و روزى پنجاه نان سنگك مى پخت، در اين مدت روى هم ۵۴۷۵۰۰ نان پخته و گشنگان بسيارى را سير كرده بود.
چندى پيش بمناسبت بيست وپنجمين سالگرد انقلاب اسلامى، خبرگزارى رويتر متنى را پخش كرد كه بسيارى از تارنماهاى جهان آن را بازتاب كردند. اين متن به گونه "۲۵ سال پيش" و "امروز" تنظيم شده، نويسنده آن كوشيده بود تا مقايسه اى از اين دو دوره بدست دهد. در رديف رويدادهاى پيش از انقلاب، مانند هميشه، يادآورى جشن هاى دوهزاروپانصد ساله، آن هم با مسخرگى، بنظر او بسيارلازم بود. از آنجائى كه شنيدن دوباره اين صفحه خط خورده برايم دشوار آمد، بدان شدم تا پاسخى برايش بنويسم. بى گمان بسيارى كسان چنين كارى را بيهوده ميشمارند زيرا به اندازه اى در ايران دشوارى هاى غول آسا مى بينند كه نمى خواهند وقت گران بهاى خود را به چيزهائى بگذرانند كه به باورشان بخشى از تاريخ فكاهى ايران را مى سازد. همانگونه كه در اين نوشته نشان خواهم داد، سرسرى گذشتن از اين داستان كارى است نادرست چون پشت سر انتقادكنندگان از جشن هاى دوهزاروپانصد ساله شاهنشاهى ايران انگيزه هائى آگاه و ناخودآگاه نهفته است و پى بردن به آنها به رازگشائى اين معما كه نام آن را ايران و ايرانى گذاشته اند، كمك خواهد كرد.
براى بهتر فهماندن گفته ام، نخست به محاسبه هزينه اين جشن ها مى پردازم تا بتوان دست به مقايسه اى زد با بسيارى از ولخرجى هاى ديگر كه نه هم ميهنان گرامى، نه فرنگيان دلسوز را كوچكترين رنجشى دهد. سپس به بررسى انگيزه اين سه دسته: آخوند -چه مكلا، چه بى كلاه-، فرنگى و ايرانى خواهم پرداخت.
پس در آغاز ببينيم اين داستان چه اندازه از جيب ما آب خورد. بودجه جشن هاى دوهزاروپانصد ساله ۲۲ميليون دلار بود.
از اين مبلغ، ۶/۱مليون دلار صرف ساختمان آرامگاهى براى آيت الله بروجردى گشت. كمى بيش از ۷ ميليون دلار آن را كه سرمايه داران بزرگ بعهده گرفتند، براى ميدان شهياد هزينه شد. پس خرج خود جشن ها چيزى نزديك ۱۳ميليون دلار بود. اين رقم ها مربوط به سال ۱۹۷۰ است و اگر آن را به دلار امروز - ۲۰۰۴ - برگردانيم، به عدد ۶۵ميليون دلار مى رسيم.
در دسامبر سال ۱۹۹۷ جمهورى اسلامى ميزبان هشتمين كنفرانس اسلامى شد. براى برگزارى اين گردهم آئى، دولت ايران بيش از ۱۱۰ميليون دلار خرج كرد، اما گوئى اين دلارها ارزششان صدها بار كمتر از دلارهاى دوران پهلوى بود چون اگر چنين نبود مى بايست صداى رسانه هاى گروهى جهان دست كم دوبرابر بيشتر به گوشمان مى رسيد، ولى نرسيد.
سى سال است از چپ و راست مى شنويم شاه بجاى ساختن بيمارستان، خاويار و شامپانى به شكم فرنگيان ريخت، اما كسى را نديدم كه يك صدم آن برافروختگى را از اينهمه ميهمان نوازى جمهورى اسلامى از خود نشان دهد كه از ديدن رژه سربازان هخامنشى نشان داد. خروارها كاغذ سياه شد تا ثابت شود سرنگونى پادشاهى كهنسال ايران با جشن هاى تخت جمشيد آغاز گشت، بى اينكه كسى بخواهد بخود سختى نوشتن خطى در باره كنفرانسى دهد كه بن مايه اش انكار تمدن ايرانى است.
در اين دوگانگى در شيوه برخوردشان با اين دو رويداد، هر دسته انگيزه ويژه خود را داراست. اكنون بپردازيم به بررسى انگيزه دسته نخست كه اسلاميون باشند.
يكى از پايه هاى اسلام بر اين باور استوار است كه پيش از اين دين، جاهليت بود و با پيدايش اش، جهان از تاريكى اين دوران بيرون آمده و مردمى به خرد دست يافته است. اين گونه نگرش به تاريخ ويژه اسلام نيست و همه مكتب هاى يكسونگر -كه در دين به آن تك خدائى مى گويند- اين روش را بكار برده اند. يكى از اين مكتب ها مسيحى گرى است كه تاريخ را به" "پيش از ميلاد" و "پس از ميلاد" بخش مى كند. اين بخش بندى جنبه ايدئولوژيكى بسيار مهمى دارد وگرنه منظور اگر تنها سالشمارى است، منطقى تر بود آغاز تقويم با رويدادهائى همچون پايه گزارى آتن يا روم، كه فرنگ خود را وارث آنها مى داند، برابر مى گشت.
در دوران پهلوى نيز راه و كارخانه و بسيارى چيزهاى ديگر ساخته شد. اين سازندگى ها هر چند هم بزرگ بوده باشند، با زمان رو به نابودى مى روند و چيزى از آنها نخواهد ماند. تنها چيزى كه مى ماند اين درك نو است از تاريخمان كه به ما مى گويد قبله ما پاسارگاد، زيارتگاهمان تخت جمشيد و تقويممان ايرانى است.
آخوندها مى گويند فردوسى سى سال از زندگى خود را گذاشت تا شصت من كاغذ را سياه كند. اگر بجاى آن آستين بالا مى زد و روزى پنجاه نان سنگك مى پخت، در اين مدت روى هم ۵۴۷۵۰۰ نان پخته و گشنگان بسيارى را سير كرده بود.
چندى پيش بمناسبت بيست وپنجمين سالگرد انقلاب اسلامى، خبرگزارى رويتر متنى را پخش كرد كه بسيارى از تارنماهاى جهان آن را بازتاب كردند. اين متن به گونه "۲۵ سال پيش" و "امروز" تنظيم شده، نويسنده آن كوشيده بود تا مقايسه اى از اين دو دوره بدست دهد. در رديف رويدادهاى پيش از انقلاب، مانند هميشه، يادآورى جشن هاى دوهزاروپانصد ساله، آن هم با مسخرگى، بنظر او بسيارلازم بود. از آنجائى كه شنيدن دوباره اين صفحه خط خورده برايم دشوار آمد، بدان شدم تا پاسخى برايش بنويسم. بى گمان بسيارى كسان چنين كارى را بيهوده ميشمارند زيرا به اندازه اى در ايران دشوارى هاى غول آسا مى بينند كه نمى خواهند وقت گران بهاى خود را به چيزهائى بگذرانند كه به باورشان بخشى از تاريخ فكاهى ايران را مى سازد. همانگونه كه در اين نوشته نشان خواهم داد، سرسرى گذشتن از اين داستان كارى است نادرست چون پشت سر انتقادكنندگان از جشن هاى دوهزاروپانصد ساله شاهنشاهى ايران انگيزه هائى آگاه و ناخودآگاه نهفته است و پى بردن به آنها به رازگشائى اين معما كه نام آن را ايران و ايرانى گذاشته اند، كمك خواهد كرد.
براى بهتر فهماندن گفته ام، نخست به محاسبه هزينه اين جشن ها مى پردازم تا بتوان دست به مقايسه اى زد با بسيارى از ولخرجى هاى ديگر كه نه هم ميهنان گرامى، نه فرنگيان دلسوز را كوچكترين رنجشى دهد. سپس به بررسى انگيزه اين سه دسته: آخوند -چه مكلا، چه بى كلاه-، فرنگى و ايرانى خواهم پرداخت.
پس در آغاز ببينيم اين داستان چه اندازه از جيب ما آب خورد. بودجه جشن هاى دوهزاروپانصد ساله ۲۲ميليون دلار بود.
از اين مبلغ، ۶/۱مليون دلار صرف ساختمان آرامگاهى براى آيت الله بروجردى گشت. كمى بيش از ۷ ميليون دلار آن را كه سرمايه داران بزرگ بعهده گرفتند، براى ميدان شهياد هزينه شد. پس خرج خود جشن ها چيزى نزديك ۱۳ميليون دلار بود. اين رقم ها مربوط به سال ۱۹۷۰ است و اگر آن را به دلار امروز - ۲۰۰۴ - برگردانيم، به عدد ۶۵ميليون دلار مى رسيم.
در دسامبر سال ۱۹۹۷ جمهورى اسلامى ميزبان هشتمين كنفرانس اسلامى شد. براى برگزارى اين گردهم آئى، دولت ايران بيش از ۱۱۰ميليون دلار خرج كرد، اما گوئى اين دلارها ارزششان صدها بار كمتر از دلارهاى دوران پهلوى بود چون اگر چنين نبود مى بايست صداى رسانه هاى گروهى جهان دست كم دوبرابر بيشتر به گوشمان مى رسيد، ولى نرسيد.
سى سال است از چپ و راست مى شنويم شاه بجاى ساختن بيمارستان، خاويار و شامپانى به شكم فرنگيان ريخت، اما كسى را نديدم كه يك صدم آن برافروختگى را از اينهمه ميهمان نوازى جمهورى اسلامى از خود نشان دهد كه از ديدن رژه سربازان هخامنشى نشان داد. خروارها كاغذ سياه شد تا ثابت شود سرنگونى پادشاهى كهنسال ايران با جشن هاى تخت جمشيد آغاز گشت، بى اينكه كسى بخواهد بخود سختى نوشتن خطى در باره كنفرانسى دهد كه بن مايه اش انكار تمدن ايرانى است.
در اين دوگانگى در شيوه برخوردشان با اين دو رويداد، هر دسته انگيزه ويژه خود را داراست. اكنون بپردازيم به بررسى انگيزه دسته نخست كه اسلاميون باشند.
يكى از پايه هاى اسلام بر اين باور استوار است كه پيش از اين دين، جاهليت بود و با پيدايش اش، جهان از تاريكى اين دوران بيرون آمده و مردمى به خرد دست يافته است. اين گونه نگرش به تاريخ ويژه اسلام نيست و همه مكتب هاى يكسونگر -كه در دين به آن تك خدائى مى گويند- اين روش را بكار برده اند. يكى از اين مكتب ها مسيحى گرى است كه تاريخ را به" "پيش از ميلاد" و "پس از ميلاد" بخش مى كند. اين بخش بندى جنبه ايدئولوژيكى بسيار مهمى دارد وگرنه منظور اگر تنها سالشمارى است، منطقى تر بود آغاز تقويم با رويدادهائى همچون پايه گزارى آتن يا روم، كه فرنگ خود را وارث آنها مى داند، برابر مى گشت.