Tweet
About YouTube
کسانی که پيگير خبرها و خبرسازان هستند، غالبا وقتی به سراغ اينترنت می روند که بخواهند از ستاره های نوظهور، تحولات تازه و پديده های دنيای دوروبرشان آگاه شوند. اما مدتی است که اينترنت، صرفا راوی رويدادهای دنيای بيرونی نيست بلکه پديده ها و ستاره های خاص خود را می پروراند؛ پديده هايی که تمام شهرتشان بسته به دنيای مجازی است.
اين پديده های اينترنتی، حالا نه تنها هوش و حواس وبگردها را برده اند، بلکه رسانه های بزرگ و سنتی را هم به دنبال خود می کشانند.
اين يک پيروزی بزرگ برای اينترنت به عنوان يک رسانه است. رسانه*ای که ثابت کرده نسبت به اتفاقات واکنشی سريع*تری از رقبايش نشان داده است.
اتفاقاتی که از چشم خبرنگاران و رسانه*های کلاسيک پنهان می*مانند، در اينترنت پديدار می شوند. پديده شهروندان روزنامه نگار يا citizen journalist اين روزها و با فراگير شدن اينترنت بيش از پيش رنگ می گيرد و قدرتش را به رخ می*کشد. هنوز از خاطرمان نرفته است در پی وقوع انفجارهای چهارگانه متروی لندن، «تلفن*های همراه سريع*ترين و گوياترين تصاوير را از اين حادثه و وقايع پس از آن، گرفتند.»
تصاويری که بلافاصله به تلويزيونهای خبری راه يافت اما سرانجام روی تاروپود شبکه اينترنت بود که دست به دست گشت و «همگانی» شد.
پس از اين انفجار سايت*های اشتراک تصويری چون «فليکر» از تصاوير ارسالی عکاسان آماتور و حرفه*ای آنلاين، آکنده شد. پيش از آن هم در حادثه سونامی، تصاوير ضبط شده توسط تلفن*های همراه از همين طريق همه*گير شده بود.
در ايران نيز شاهد چنين موجهايی بوده*ايم. شايد بتوان مشهورترين آنها را پخش تصاوير و اخبار مربوط به استقبال مردم از شيرين عبادی در فرودگاه دانست که به عنوان اولين ايرانی، برنده جايزه نوبل شده بود. يا عکس*هايي که از برخورد پليس زن با حاميان حقوق زنان در تجمع ميدان هفت تير گرفته شد و خبررسانی اين رويداد را در غيبت يا سکوت رسانه های رسمی، به عرصه روزنامه نگاری شهروندی و وبلاگها کشاند.
اين بار هم فيلم برخورد پليس دانشگاه با يک دانشجوی آمريکايی ايرانی*تبار توانست سرخط اخبار را تحت الشعاع خود قرار دهد.
پليس دانشگاه UCLA آمريکا دانشجوی 23 ساله ايرانی*تباری به نام مصطفی طباطبايی*نژاد را به علت به علت عدم ارائه کارت دانشجويی در کتابخانه دانشگاه، با باتوم الکتريکی مورد ضرب و شتم قرار داد.
فيلمی که از اين جريان و از طريق تلفن همراه برداشته شده بود به سرعت در سايت «يوتيوب» قرار گرفت و با سرعتی زياد و در ابعادی باورنکردنی تکثير شد.
بلاگرها با مشاهده اين تصاوير، تحت تاثير محتوای آن شروع به نوشتن يادداشت ها و تحليل*ها کردند و پيوندهای مرتبط با آن را برای هم ارسال کردند.
در کمتر از چند ساعت موجی از نوشته*ها و نظرات مرتبط اينترنت را فرا گرفت. بلافاصله اعتراض*نامه*هايی نوشته شد و اطلاعات تماس نهادهای مرتبط با اين اتفاق دست به دست گشت و در نتيجه شماره تلفن*، فکس و آدرس*های پستی دانشگاه، اداره پليس و نهادهای حقوق بشر زيرفشار نامه های خشمگينانه معترضان قرار گرفت.
اين اتفاق تا جايی مورد توجه قرار گرفت که به روزنامه*ها و خبرگزاری*های معتبر دنيا راه يافت و حتی باعث موضع*گيری دولتمردان ايرانی و وعده پيگيری آنها شد.
حال با يک پديده قدرتمند روبه*رو هستيم. ابزاری که به افراد اين اجازه را می*دهند که به مانند یک خبرنگار اطلاع*رسانی کنند. «خبرنگار شهروند»ها اين روزها از هيچ چيز به سادگی نمی*گذرند. هر اتفاقی می*تواند برايشان به منزله یک سوژه خبری داغ باشد و گزارشهايشان را با سرعتی بی سابقه به مخاطبانی در دورترين نقاط جهان می رسانند؛ بی آنکه نيازمند هزينه های هنگفت، برنامه ريزی های طولانی و فرسايشی، پشتيبانی اداری يا دانش فنی باشند.
سایت «يوتيوب» که به تازگی از سوی شرکت «گوگل» خريداری شده يکی از محبوب*ترین اين ابزارها است که به کاربران امکان می دهد قطعات ويدئويی دلخواه خود را ارسال کنند و با ديگران به اشتراک بگذارند يا آنکه درباره قطعاتی که ديگران فرستاده اند نظر بدهند.
اما کار به همينجا محدود نمانده است؛ يوتيوب صرفا يک پديده «دات کام» ديگر نيست، بلکه بستری است که حالا بسياری از ستاره ها و پديده های اينترنتی تازه از آن بر می خيزند.
ويدئوهايی که کاربران يوتيوب می فرستند و حاشيه ها و نظرهايی که درباره آنها نوشته می شود، گاه همچون مورد مصطفی طباطبائی نژاد، کسی که در غير اينصورت شايد نامش را بسياری از ما هرگز نمی شنيديم، موج می سازند و جنجال به پا می کنند.
جنجالهای يوتيوب، گاه به بالاترين سطوح سياسی کشيده می شود؛ مثل جنجال ويدئوی هجو آميزی که يک عضو فراکسيون کارگر در پارلمان بريتانيا برای تمسخر ديويد کامرون، رهبر محافظه کاران ساخته بود.
«موج سازی»های آن هم گاهی همچون ويدئوی دادوفرياد يک مرد عصبانی هنگ کنگی در اتوبوس (که ميان کاربران يوتيوب به «عمو اتوبوسی» مشهور شده است) می تواند ماجرايی پيش پا افتاده و بی اهميت را بهانه شهرت جهانی يک مرد عادی و معمولی کند تا جايی که به ضرب المثل ها و تکيه کلامهای روزمره جامعه چينی زبانان راه يابد.
محبوبيت اين سايت به حدی است که دست*اندرکارانش به تازگی یکی از نامزدهای قرار گرفتن بر روی جلد مجله تایم شده*اند
بی*بی*سی هم به تازگی يکی از محبوب*ترین برنامه*سازان ويدئويی يوتيوب را به استخدام خود درآورده و برای اولين بار است که يک مجری به اين شيوه انتخاب می*شود و نشان می*دهد که واقعاً باید اين گونه سايت*ها را که محتوايشان از کاربران می آيد، جدی*تر بگيريم.
اين پديده های اينترنتی، حالا نه تنها هوش و حواس وبگردها را برده اند، بلکه رسانه های بزرگ و سنتی را هم به دنبال خود می کشانند.
اين يک پيروزی بزرگ برای اينترنت به عنوان يک رسانه است. رسانه*ای که ثابت کرده نسبت به اتفاقات واکنشی سريع*تری از رقبايش نشان داده است.
اتفاقاتی که از چشم خبرنگاران و رسانه*های کلاسيک پنهان می*مانند، در اينترنت پديدار می شوند. پديده شهروندان روزنامه نگار يا citizen journalist اين روزها و با فراگير شدن اينترنت بيش از پيش رنگ می گيرد و قدرتش را به رخ می*کشد. هنوز از خاطرمان نرفته است در پی وقوع انفجارهای چهارگانه متروی لندن، «تلفن*های همراه سريع*ترين و گوياترين تصاوير را از اين حادثه و وقايع پس از آن، گرفتند.»
تصاويری که بلافاصله به تلويزيونهای خبری راه يافت اما سرانجام روی تاروپود شبکه اينترنت بود که دست به دست گشت و «همگانی» شد.
پس از اين انفجار سايت*های اشتراک تصويری چون «فليکر» از تصاوير ارسالی عکاسان آماتور و حرفه*ای آنلاين، آکنده شد. پيش از آن هم در حادثه سونامی، تصاوير ضبط شده توسط تلفن*های همراه از همين طريق همه*گير شده بود.
در ايران نيز شاهد چنين موجهايی بوده*ايم. شايد بتوان مشهورترين آنها را پخش تصاوير و اخبار مربوط به استقبال مردم از شيرين عبادی در فرودگاه دانست که به عنوان اولين ايرانی، برنده جايزه نوبل شده بود. يا عکس*هايي که از برخورد پليس زن با حاميان حقوق زنان در تجمع ميدان هفت تير گرفته شد و خبررسانی اين رويداد را در غيبت يا سکوت رسانه های رسمی، به عرصه روزنامه نگاری شهروندی و وبلاگها کشاند.
اين بار هم فيلم برخورد پليس دانشگاه با يک دانشجوی آمريکايی ايرانی*تبار توانست سرخط اخبار را تحت الشعاع خود قرار دهد.
پليس دانشگاه UCLA آمريکا دانشجوی 23 ساله ايرانی*تباری به نام مصطفی طباطبايی*نژاد را به علت به علت عدم ارائه کارت دانشجويی در کتابخانه دانشگاه، با باتوم الکتريکی مورد ضرب و شتم قرار داد.
فيلمی که از اين جريان و از طريق تلفن همراه برداشته شده بود به سرعت در سايت «يوتيوب» قرار گرفت و با سرعتی زياد و در ابعادی باورنکردنی تکثير شد.
بلاگرها با مشاهده اين تصاوير، تحت تاثير محتوای آن شروع به نوشتن يادداشت ها و تحليل*ها کردند و پيوندهای مرتبط با آن را برای هم ارسال کردند.
در کمتر از چند ساعت موجی از نوشته*ها و نظرات مرتبط اينترنت را فرا گرفت. بلافاصله اعتراض*نامه*هايی نوشته شد و اطلاعات تماس نهادهای مرتبط با اين اتفاق دست به دست گشت و در نتيجه شماره تلفن*، فکس و آدرس*های پستی دانشگاه، اداره پليس و نهادهای حقوق بشر زيرفشار نامه های خشمگينانه معترضان قرار گرفت.
اين اتفاق تا جايی مورد توجه قرار گرفت که به روزنامه*ها و خبرگزاری*های معتبر دنيا راه يافت و حتی باعث موضع*گيری دولتمردان ايرانی و وعده پيگيری آنها شد.
حال با يک پديده قدرتمند روبه*رو هستيم. ابزاری که به افراد اين اجازه را می*دهند که به مانند یک خبرنگار اطلاع*رسانی کنند. «خبرنگار شهروند»ها اين روزها از هيچ چيز به سادگی نمی*گذرند. هر اتفاقی می*تواند برايشان به منزله یک سوژه خبری داغ باشد و گزارشهايشان را با سرعتی بی سابقه به مخاطبانی در دورترين نقاط جهان می رسانند؛ بی آنکه نيازمند هزينه های هنگفت، برنامه ريزی های طولانی و فرسايشی، پشتيبانی اداری يا دانش فنی باشند.
سایت «يوتيوب» که به تازگی از سوی شرکت «گوگل» خريداری شده يکی از محبوب*ترین اين ابزارها است که به کاربران امکان می دهد قطعات ويدئويی دلخواه خود را ارسال کنند و با ديگران به اشتراک بگذارند يا آنکه درباره قطعاتی که ديگران فرستاده اند نظر بدهند.
اما کار به همينجا محدود نمانده است؛ يوتيوب صرفا يک پديده «دات کام» ديگر نيست، بلکه بستری است که حالا بسياری از ستاره ها و پديده های اينترنتی تازه از آن بر می خيزند.
ويدئوهايی که کاربران يوتيوب می فرستند و حاشيه ها و نظرهايی که درباره آنها نوشته می شود، گاه همچون مورد مصطفی طباطبائی نژاد، کسی که در غير اينصورت شايد نامش را بسياری از ما هرگز نمی شنيديم، موج می سازند و جنجال به پا می کنند.
جنجالهای يوتيوب، گاه به بالاترين سطوح سياسی کشيده می شود؛ مثل جنجال ويدئوی هجو آميزی که يک عضو فراکسيون کارگر در پارلمان بريتانيا برای تمسخر ديويد کامرون، رهبر محافظه کاران ساخته بود.
«موج سازی»های آن هم گاهی همچون ويدئوی دادوفرياد يک مرد عصبانی هنگ کنگی در اتوبوس (که ميان کاربران يوتيوب به «عمو اتوبوسی» مشهور شده است) می تواند ماجرايی پيش پا افتاده و بی اهميت را بهانه شهرت جهانی يک مرد عادی و معمولی کند تا جايی که به ضرب المثل ها و تکيه کلامهای روزمره جامعه چينی زبانان راه يابد.
محبوبيت اين سايت به حدی است که دست*اندرکارانش به تازگی یکی از نامزدهای قرار گرفتن بر روی جلد مجله تایم شده*اند
بی*بی*سی هم به تازگی يکی از محبوب*ترین برنامه*سازان ويدئويی يوتيوب را به استخدام خود درآورده و برای اولين بار است که يک مجری به اين شيوه انتخاب می*شود و نشان می*دهد که واقعاً باید اين گونه سايت*ها را که محتوايشان از کاربران می آيد، جدی*تر بگيريم.
Comment