Tweet
ایران را چه شده است؟ ما در کجای تاریخ ایستاده ایم که این چنین آماج بی مهری های سخت ساختاری و سبک نظری های تلخ حقیقی و حقوقی قرار گرفته ایم؟؟
از 76 به بعد شاهد سقوط دانشجو بوده ایم .دیگر حکایت محمد (ص) و مارکس فراموش شده است. دریغ که دیگر حدیث رهایی و آزادی فصلی در تاریخ ناکامی هایمان شده است.
ملت ما را چه شده است که این گونه بی مقدار شمرده می شود؟ چه بر سر شعور سیاسی ما رفته است که طالبان این کلاه ریاست به هر طریق که بدانند قصد فریب دادن آنان را کرده اند؟
شور انقلابی ما را چه رفته است که والیان تریبون ها ی رسمی محافظه کاری دم از دولت امید می زنند؟ آیا به حا فظه این ملت شک کرده اند؟ و یا بوی قدرت شم تئوری پردازی هایشان را فعال کرده است؟
کمی دورتر ، روز های آغازین تابستان 78 : کودتاچیان آن روز ها ،امروز از جوان گرایی سخن می گویند و رضاخان حزب الهی شده اند. بله ریاست خاتمی بود. دیگر زمان سرزش نیست .چرا که زمانی رفت که دیگر محبوب نبود.
امروز دیگر به کدامین بیان می توان از اصلاح طلبی دفاع کردو توده ها را امیدوار نگه داشت.
ما نفرین شدگان کدام حادثه ایم که در سرزمین جولانگاه "حیدر عمواوغلی"، "امین السلطان" ها دم از مشروطه می زنند و گذشته هایشان را فراموش می کنند؟ مگر تاریخ چند بارباید تکرار شود؟
چشم امید به ما به انتخاباتی آزاد و تعیین کننده بود تا فاجعه کوی دانشگاه تهران و تبریز فراموش نگردد.
بچه ها این خلاصه ای از نامه ی یک دوست بود که در زندانهای ابران جان سپرد.برای ایران.
یادش گرامی باد
از 76 به بعد شاهد سقوط دانشجو بوده ایم .دیگر حکایت محمد (ص) و مارکس فراموش شده است. دریغ که دیگر حدیث رهایی و آزادی فصلی در تاریخ ناکامی هایمان شده است.
ملت ما را چه شده است که این گونه بی مقدار شمرده می شود؟ چه بر سر شعور سیاسی ما رفته است که طالبان این کلاه ریاست به هر طریق که بدانند قصد فریب دادن آنان را کرده اند؟
شور انقلابی ما را چه رفته است که والیان تریبون ها ی رسمی محافظه کاری دم از دولت امید می زنند؟ آیا به حا فظه این ملت شک کرده اند؟ و یا بوی قدرت شم تئوری پردازی هایشان را فعال کرده است؟
کمی دورتر ، روز های آغازین تابستان 78 : کودتاچیان آن روز ها ،امروز از جوان گرایی سخن می گویند و رضاخان حزب الهی شده اند. بله ریاست خاتمی بود. دیگر زمان سرزش نیست .چرا که زمانی رفت که دیگر محبوب نبود.
امروز دیگر به کدامین بیان می توان از اصلاح طلبی دفاع کردو توده ها را امیدوار نگه داشت.
ما نفرین شدگان کدام حادثه ایم که در سرزمین جولانگاه "حیدر عمواوغلی"، "امین السلطان" ها دم از مشروطه می زنند و گذشته هایشان را فراموش می کنند؟ مگر تاریخ چند بارباید تکرار شود؟
چشم امید به ما به انتخاباتی آزاد و تعیین کننده بود تا فاجعه کوی دانشگاه تهران و تبریز فراموش نگردد.
بچه ها این خلاصه ای از نامه ی یک دوست بود که در زندانهای ابران جان سپرد.برای ایران.
یادش گرامی باد