Muslim Students In Jewish School

[Rasputin]

مدرسه*ی کينگ ديويد، در بيرمنگام، يک مدرسه*ی ابتدايی دولتی است که بچه*ها در آن زبان عبری می*آموزند، دعاهای يهودی می*خوانند، غذای کوشر می*خورند و پرچم اسراييل را به اهتزاز در می*آورند. پس چرا اکثريت دانش*آموزان پيروِ دين اسلام*اند؟ جاناتان مارگوليس در اين باره تحقيق کرده است.

روز جايزه*ی نوباوه*گان در مدرسه*ی کينگ ديويد است که يک مدرسه*ی ابتدايی دولتی در موزلی، بيرمنگام است. بچه*ها چهارزانو روی زمين نشسته*اند و والدين*شان با دوربين*های فيلمبرداری*شان بازی می*کنند. مدير مدرسه، استيو لانگ*فورد، يک کراوات سسامی استريت زده است.
مدرسه*ای با آيين*های دينی يهود
پس يک مراسم معمولی پايان دوره*ی مدرسه است. اما در مدرسه*ی کينگ ديويد چيزی هست که به واسطه*ی آن ادعا دارد يکی از مدارس فوق*العاده*ی کشور است: مدرسه*ی کينگ ديويد يک مدرسه*ی يهودی سخت*گير است. يهوديت تنها دينی است که در آن تدريس می*شود. در محل مدرسه يک کنيسه نيز هست. بچه*ها زبان عبری مدرن – ايوريت – يعنی زبان اسراييل را می*آموزند. و روز استقلال اسراييل را جشن می*گيرند.
اما نيمی از ۲۴۷ دانش*آموز اين مدرسه**ی چهل ساله که توسط شهرداری پشتيبانی می*شود، مسلمان هستند و ظاهراً پدر و مادرها هر دردسری را به جان می*خرند تا خانه*شان را به منطقه*ی زير پوشش مدرسه ببرند تا فرزندان*شان بتوانند عبری بياموزند، پرچم اسراييل را در روز استقلال بالا ببرند و با آدم*هايی نشست و برخاست کنند که گفته*اند بيش از هر کسی در دنيا از آن*ها نفرت دارند.
نمازخانه*ی اسلامی در مدرسه*ای يهودی
والدين مسلمانِ اين بچه*ها که عمدتاً افرادی معتقد و مذهبی هستند و بسياری از زنان*شان حجاب دارند، می*گويند که روحيه*ی اين مدرسه را خيلی دوست دارند و حتی ناهارهای کوشر مدرسه را که مناسبِ آن*هاست چون مقررات غذاهای کوشر و حلال تقریباً مثل هم هستند. اين مدرسه به اسلام احترام می*گذارد و يک نمازخانه* را برای بچه*ها تدارک ديده است و در روزهای ماه رمضان معلم*های مسلمان برای آن*ها می*آورد. روز عيد، در حضور جمع به بچه*ها عيد مبارک می*گويند و در تمام طول سال، اگر دوست داشته باشند، می*توانند کلاه کوفی به سر بگذارند. حيرت*آور اين*که ده*ها بچه* مسلمان به جای کلاه کوفی سر کردن، کلاه مخصوص يهودی به سر می*گذارند.
کارول کوپر، معلمِ دينی، صبح روز اهدای جوايز می*گويد: «بوکر تاو» (‘Boker tov’«صبح بخير» به ايوريتIvrit/عبری مدرن).
بچه*ها يک*صدا جواب می*دهند: «صبح بخير خانم کوپر». پس از آن، کل مدرسه، مسلمان*ها، يهودی*ها، چند مسيحی و سيک به همراه يکديگر «شِما» ‘Shema’، مقدس*ترين دعای يهودی را می*خوانند.
کلوب ويولون سال پنجم (پنج نفر مسلمان، دو نفر يهودی) آهنگ «پرنده*ی کوچک، من شنيدم» را می*نوازند. تعداد جايزه*هايی که به حسين*ها و حسن*ها و شبينه*ها داده می*شود به همان اندازه است که به سائول*ها، ربه*کاها و روث*ها داده می*شود. در واقع، اگر درست نگاه کنيم اين بچه مسلمان*ها هستند که از يهودی*ها پيشی گرفته و برنده شده*اند. به اين ترتيب جايزه*ی السی ديويس برای پیشرفت به پسرک خوشرويی به اسم وليد می*رسد، جايزه*ی مطالعات دينی به پسری به اسم عمران داده می*شود که کلاهی يهودی به سر دارد و جايزه*های پيشرفت در عبری به پسری به نام حبيب اهدا می*شود و دختری به نام عاليه.
مدرسه**ای مخفی در جامعه*ای چند-فرهنگی
با اين اوضاع و احوال زمانه، در شهری که چند-فرهنگی*گرايی پيشرو در آن می*تواند هر توجهی ناخواسته*ای را جلب کند، مدرسه*ی کينگ ديويد چندان درباره*ی حضورش تبليغ نمی*کند. یک تابلوی حساب شده و محتاطانه بيرون مدرسه هست که چيز زيادی از ماهيت منحصر به فرد مدرسه نشان نمی*دهد. بالای ديوارها دوربين*های ویديويی نظاره*گر همه چيز هستند به اضافه*ی دو در الکترونيکی که برای ورود به مدرسه بايد از آن*ها عبور کرد. لورنس شارمن رييس (مسيحی) انجمن اوليا و مربيان می*گويد که متأسفانه تا حد زيادی اين مدرسه «مدرسه*ای مخفی» است.
اما والدين مسلمان خیلی مشتاق*اند که در ميدان بازی مدرسه درباره*ی چيزهايی حرف بزنند که در جامعه*های خودشان تصميم*های مدرسه*ای جنجالی تلقی می*شوند.
این خشونت*ها و تعصب*ها فقط در اخبار می*آيد
ناهيد شفيق، مادر زينه، چهار ساله، و حمزه، نه ساله، که همسر يک راننده*ی تاکسی به نام محمد است می*گويد: «ما آپارتمانی در منطقه*ی زير پوشش اين مدرسه خريديم تا بچه*ها بتوانند بيايند اين*جا. ارزش*های بالای اخلاقی مدرسه ما را به خود جلب کرد و اين همان چيزی است که ما برای بچه*هامان می*خواهيم. هيچ يک از ما مشکلی به يهودی بودن مدرسه نداريم. چرا باید مشکلی داشته باشيم؟ شباهت*های دينی و فرهنگی ما بسيار بيشتر و مهم*تر از تفاوت*های ماست. و اين*ها اصلاً مشکلی نيستند. توی مسجد، گاهی پيش می*آيد که مردم می*پرسند چرا بچه*هامان را می*فرستيم اين*جا، اما هیچ نوع مخالفت و ضديتی نيست و در بين اهل خانواده هم کسی با اين کار مخالفتی ندارد. در اقع، اين يک تصميم خانوادگی بزرگ بوديم که قرار شد بچه*ها را بياوريم کينگ ديويد. اين دنيای واقعی است. مردم در دنيای واقعی اين کارها را می*کنند. اين خشونت*ها و تعصب*ها و مشکلات هيچ کدام*شان واقعی نیستند، اين*ها را فقط در اخبار می*بينيد».
فوزيه اسماعیل (مادر علی رضای نه ساله و عاليه*ی شش ساله) هم نظرش به همان اندازه مثبت است: «برادرزاده*ی من آمد اين*جا و برادرم مدرسه را به من نشان داد. اين ديگر يک سنت خانوادگی شده است. ما خيلی خیلی از اين مدرسه راضی هستيم. خيلی دوستانه است. همه*ی بچه*ها با هم بُر می*خورند و به مهمانی*های همديگر و خانه*های همديگر می*روند. يک چيزهايی درباره*ی اسراييل هم درس می*دهند، ولی ما هيچ مشکلی با این نداريم. شباهت*های بين مردم و جامعه*های ما خيلی بيشتر از اين*هاست».
ايروم رشید (مادر حنان نه ساله و مريم چهارساله) می*گويد که خیلی*ها در اسمال هيث به فکر اسباب*کشی به موزلی هستند فقط به خاطر مدرسه*ی کينگ ديويد. «اين*جا مدرسه*ی خيلی شادی است، برخوردها عالی است، غذا خيلی خوب است – چون کوشر است – و نتايج امتحانات هم خوب است».
اما ياد گرفتن زبان عبری و دعاهای يهودی چه؟ يکی از مادران می*گويد: «فکر می*کنم خيلی خوب است. هر چه علم*شان بيشتر باشد، فهم*شان بيشتر می*شود. هر چه درباره*ی اسلام لازم باشد بدانند در مدرسه*ی مسجد ياد می*گيرند. در واقع، بچه*ها وقتی حمام می*روند ترانه*های عبری را با خودشان زمزمه می*کنند که کمی گيج*کننده است چون ما توی خانه گجراتی حرف می*زنيم. ولی فکر می*کنم عالی است».
با والدين و مربيان یهودی* هم که حرف می*زنم، می*بينم آن*ها هم خيلی شور و شوق دارند. يکی از معلم*ها که سه فرزندش به مدرسه کينگ ديويد رفته*اند و عاقبت سر از دانشگاه آکسفورد در آورده*اند، می*گويد: «می*دانيد در اين روزگار سخت در دنيا، فکر می*کنم ما داريم نشان می*دهيم کارها بايد چطور انجام شود. اين کار واقعاً کار درخشانی است».
ترِه*وِر آرِم*باند، پدر يکی از بچه*ها، اهل آفريقای جنوبی است. او می*گويد: «در ژوهانسبورگ، مدرسه*های يهودی داريم، اما اين*ها صد در صد يهودی*اند. در نتيجه وقتی که اول آمديم اين*جا کمی جا خورديم. اما جا افتادن بچه*ها خیلی خوب جواب می*دهد. بهترين راه برای دنيای امروز همين است. پسرِ من هشت ساله است و کلی رفيق مسلمان دارد».
رفاقت*های مادام العمر
به دفعات به من گفتند که مهم*ترين چيز اين است که دوستی*های ميان-فرهنگی که در مدرسه*ی کينگ ديويد شکل می*گيرند مادام العمر هستند. گفت*وگويی را شنيدم که ربه*کا قرار است از آمريکا برای عروسی فاطمه بيايد اين*جا. داستان دو رفيق، يکی يهودی و يکی مسلمان را شنيدم که روز اول آمادگی با هم دوست شده بودند و با هم دبيرستان و دانشگاه*شان را رفته*اند و با همسران و خانواده*های*شان کنار هم زندگی می*کنند و با هم رفته*اند تعطيلات.
مدرسه*ی کينگ ديويد از ابتدا به منظور ايجادِ اين دوستی*ها و همکاری*ها ميان-دينی درست نشده بود. اين مدرسه که در سال ۱۸۶۵ به عنوان «مدرسه*ی عبری» بر پا شد تا سال ۱۹۵۰ صد در صد يهودی بود.
افزايش جمعيت مسلمانان و دانش*آموزان تازه برای مدرسه*ای يهودی
بعد دو اتفاق رخ داد: جمعيت مسلمان*های با درآمد متوسط در موزلی افزايش يافت و جمعيت يهودی*های بريتانیا کم شد، به ويژه بيرون از مراکز لندن و منچستر. بچه*های مسلمانان اوایل دهه*ی ۱۹۶۰ شروع به آمدن به اين مدرسه کردند، اما وضعيت فعلی که مسلمان*ها در آن اکثريت دارند (بچه*های يهودی ۳۵ درصد، مسلمان*ها ۵۰ درصد، مسیحی*ها، سيک*ها و ديگران ۱۵ درصد) چيز تازه*ای است.
لانگ*فورد می*گويد: «يکی از چيزهايی که مردم را درباره*ی اين مدرسه متعجب می*کند اين است که ورودی*های اين مدرسه امتيازهای خاصی را طلب نمی*کند. نیمی از بچه*های ما انگليسی را به عنوان زبان دوم می*آموزند. اما چيز جالب اين است که خيلی خوب هم کار می*کند. پسرک تازه*ای از چين داريم که تنها کلمات انگليسی که چند هفته پيش بلد بود اجازه خواستن برای رفتن به دستشويی بود. حالا انگليسی حرف می*زند و حتی دعای «شِما» را هم کامل می*خواند. اگر قرار باشد مثلاً موفقيت را بر اساس دعوا*های نژادی بسنجيم که مدارس همیشه بايد اين*ها را اداره*های آموزش و پرورش محلی گزارش کنند، ما هر ترم حداکثر يک مورد از اين*ها داريم. و اين هم فقط ممکن است يک حرف درشت باشد که توی ميدان بازی با بار نژادی گفته می*شود. در مدرسه*های چند-فرهنگی داخل شهرها که من درس داده*ام تعدادِ اين اتفاق خيلی خيلی بيشتر از اين*هاست يعنی احتمالاً هفته*ای يکی يا بيشتر از اين دعواها رخ می*دهد».
مدرسه*ای ممتاز
از لحاظ امتحانات و بازرسی*های آموزشی هم مدرسه*ی کينگ ديويد درخشان است. اين مدرسه امتياز «خوب» را در تمام زمينه*ها گرفته است – که دومین رده ممکن است و اداره*ی رسمی بازرسی مدارس در آخرين بازرسی از ارتباط ميان کودکان ادیان و نژادهای مختلف ذکر ویژه*ای از اين مدرسه کرده است. در نتايج امتحانات اخیر، اين مدرسه در همه*ی درس*ها بسيار بالاتر از سطح ميانگين ملی بوده است.
استيو لانگ*فورد، که فارغ*التحصيل اقتصاد از دانشگاه واريک است، خودش یک جورهايی متناقض به نظر می*رسد. از طرف والدين*اش پيرو کليسای انگليس است، و يک سال فراغتی که در يک اردوی تابستانی يهودی در ماساچوستس کار می*کرد تازه به يهوديت علاقه*مند شد. علاقه*ی او به يهوديت نهايتاً باعث استخدامِ او برای تدريس در کينگ ديويد شد. حالا او در کلاس*های بعد از ظهر ايوريت درس می*دهد و برای تعطيلات*اش به اسراييل می*رود.
خاخامِ کنيسه*ی سينگرز هيل بيرمنگام که یکی از پشتيبانان کينگ ديويد است به استيو لانگ*فورد و کارنامه*ی رابطه*ی بين اديانِ اين مدرسه افتخار می*کند.
مشکلات را بزرگترها درست می*کنند نه کودکان
خاخام تان می*گويد: «مدرسه*ی کينگ ديويد بی*نظير است. دليل اين*که فکر می*کنم اين مدرسه خوب کار می*کند اين است که نژاد*پرستی را به طور کامل بزرگ*سالان پديد می*آورند. بچه*ها اين افکار را در خود ندارند. حال طبيعی آن*ها اين است که با شادمانی با همه بازی کنند. فقط وقتی بزرگترها می*گويد با او بازی نکن، چون سياه است يا با فلانی کاری نداشته باش، چون مسلمان است، مشکلات شروع می*شوند. ما هرگز هيچ مشکل نژادی يا بين-دينی نداريم. هرگز. در این ۲۰ سال گذشته در اين*جا هرگز اتفاق مهمی نيفتاده است. ما به بچه*ها می*آموزيم که اگر کسی را دوست نداريم، از او پرهیز کنيد. با آن*ها بازی نکنيد. برويد آن سمتِ ديگر ميدانِ بازی. فکر می*کنم اگر افراد بيشتری از الگوی مدرسه*ی کينگ ديويد تبعيت کنند، دنیا صلح*آميزتری خواهيم داشت».

[Rasputin]

It's infant prize day at King David School, a state primary in Moseley, Birmingham. The children sit cross-legged on the floor, their parents fiddling with their video cameras. The head, Steve Langford, is wearing a Sesame Street tie.

A typical end-of-term school event, then. But at King David there's a twist that gives it a claim to be one of the most extraordinary schools in the country: King David is a strictly Jewish school. Judaism is the only religion taught. There's a synagogue on site. The children learn modern Hebrew - Ivrit - the language of Israel. And they celebrate Israeli independence day.

But half the 247 pupils at the 40-year-old local authority-supported school are Muslim, and apparently the Muslim parents go through all sorts of hoops, including moving into the school's catchment area, to get their children into King David to learn Hebrew, wave Israeli flags on independence day and hang out with the people some would have us believe that they hate more than anyone in the world.

The Muslim parents, mostly devout and many of the women wearing the hijab, say they love the ethos of the school, and even the kosher school lunches, which are suitable because halal and kosher dietary rules are virtually identical. The school is also respectful to Islam, setting aside a prayer room for the children and supplying Muslim teachers during Ramadan. At Eid, the Muslim children are wished Eid Mubarak in assembly, and all year round, if they wish, can wear a kufi (hat). Amazingly, dozens of the Muslim children choose instead to wear the Jewish kipah.

At the prize morning Carol Cooper, the RE teacher, says: "Boker tov," (Ivrit for "Good morning").

"Good morning Mrs Cooper," the children chant in reply. The entire school, Muslims, Jews, plus the handful of Christians and Sikhs then say the Shema, the holiest Jewish prayer, all together.

The Year Four violin club (five Muslims, two Jews) play "Little Bird, I Have Heard". Just as many prizes are being distributed to Hussains and Hassans and Shabinas as there are to Sauls and Rebeccas and Ruths. In fact, if anything, the Muslim children have beaten the Jewish ones. Thus does the Elsie Davis Prize for Progress go to a beaming little lad called Walid, the religious studies prize to a boy called Imran wearing a kipah and the progress prizes for Hebrew, to a boy called Habib and a girl called Alia.

Times being as they are, King David doesn't advertise its presence in a city where its pioneering multiculturalism could raise all kinds of unwelcome attention. There's a discreet signboard outside that reveals little about the school's unique nature. There are watchful video cameras high up on the walls, plus two electronic gates to pass through. Sadly, it is, to a significant extent, says Laurence Sharman, the (Christian) chairman of the PTA, "an undercover school".

The Muslim parents, however, are only too keen to talk in the playground about what might be seen by some in their communities as a controversial schooling decision.

"We actually bought a flat in the catchment area for the children to come here," says Nahid Shafiq, the mother of Zainah, four, and Hamza, nine, and wife of Mohammed, a taxi driver. "We were attracted by the high moral values of the school, and that's what we wanted our kids to have. None of us has any problem with it being a Jewish school. Why on earth should we? Our similarities as religions and cultures are far greater and more important than our differences. It's not even an issue.

"At the mosque, occasionally, people ask why we send the children here, but there is no antagonism whatsoever, and neither is there from anyone in our family. In fact, it was a big family decision to try and get them into King David. This is the real world. This is the way real people do things in the real world. All the violence and prejudice and problems - that's not real, that's just what you see on the news."

Fawzia Ismail (the mother of Aly-Raza, nine, and Aliah, six) is equally positive. "My nephew came here and my brother showed me the school, so it's a bit of a family tradition now. We're very, very pleased with the school. It's so friendly. All the kids mix and go to one another's parties and are in and out of each other's houses. They teach a bit about Israel, but we don't have any problem with that. There are such similarities between our people and our societies."

Irum Rashid (mother of Hanan, nine, and Maryam, four) says that a lot of people in Small Heath are considering moving to Moseley because of King David. "It's a very happy school, the behaviour is fantastic, the food is great - because it's kosher - and so are the SATs results."

But what about learning Hebrew and the Jewish prayers? "I think it's great. The more knowledge, the more understanding," says one of the mothers. "They learn all they need about Islam at mosque school. Actually, the kids often sing Hebrew songs in the bath, which is a bit confusing because we speak Gujarati at home, but I think it's great."

The Jewish parents and teachers I speak to are just as enthusiastic. "You know, in these difficult times in the world, I think we show how things should be done. It's really a bit of a beacon," says one teacher, whose three children all went to King David and ended up at Oxford University.

Parent Trevor Aremband is from South Africa. "In Johannesburg, we have Jewish schools, but they're 100 per cent Jewish, so we were a bit shocked when we first came here. But the integration works so well. It's clearly the way to go in today's world. My son is eight and has loads of Muslim friends."

The most important thing, I am told repeatedly, is that the cross-cultural friendships forged at King David last a lifetime. I hear a conversation about how a Rebecca is going to fly over from the States for a Fatima's wedding. I am told about a pair of lads, one Jewish, one Muslim, who became friends the day they started in the nursery, went to senior school together as well as to university and are now living close to one another with their wives and families and are currently on holiday together.

King David was not designed to be such a beacon of inter-faith cooperation and friendship. Founded in 1865 as The Hebrew School, it was 100 per cent Jewish until the late 1950s.

Then two things began to happen: there was a growth in the Muslim population in middle-income areas such as Moseley, and a shrinking of Britain's Jewish community, especially outside the main centres of London and Manchester. Muslim children started coming to the school in the early 1960s, but the current position, in which they are in the majority (Jewish children comprise 35 per cent, Muslims 50 per cent, Christians, Sikhs and other, 15 per cent) is very new.

"One of the things that surprises people about this school," says Langford, "is that it's not an especially privileged intake. Half of our kids have English as an additional language. But the amazing thing is how well it all works. We have a new little boy here from China, whose only English a few weeks ago was to ask for the toilet. He now speaks English - and can say the Shema perfectly.

"If you gauge success, for instance, by racial incidents, which schools always have to report to the LEA, we have at the most one a term. And that can just mean some harsh words with a racial slant used in the playground. At multicultural inner city schools where I've taught, there will be far, far more than that, possibly one or more a week."

In terms of SATs and Ofsted inspections, King David has also shone. It is rated as good - the second highest possible ranking - in all areas, and Ofsted made a special mention at the last inspection of the integration between children of different faiths and races. In the recent SATs results, the school also came in well above the national average in all subjects.

Steve Langford, a Warwick University economics graduate, is himself a bit of a paradox. He is Church of England on both parental sides and only became interested in Judaism when he worked in a Jewish summer camp in Massachusetts in his gap year. His interest paid off when he got a teaching job a King David. Now he is learning Ivrit at evening classes and goes to Israel for holidays.

The Rabbi of Birmingham's Singers Hill Synagogue, one of the financial backers of King David, is proud of Steve Langford and of the school's extraordinary interfaith record.

"King David School is amazing," says Rabbi Tann. "The reason I think it works well is that racism is engendered entirely by adults. Children don't have it within themselves. Their natural mode is to play happily with everyone. It's only when adults say, 'Don't play with him, he's black, or don't have anything to do with him, he's Muslim, that troubles begin.'

"We never have any racial or inter-faith problems at all. Not ever. In 20 years here, it's simply never happened in any significant way. We teach that if you don't like someone, you avoid them. Don't play with them. Go to the other side of the playground. I believe that if more people followed the lead of King David School, we'd have a much more peaceful world."

[donsaeid]

really interesting! hope to see more bridge build in future then destroyed!

[abadani69]

in Jew ha har chi sareshoon biyad hagheshoone.

[mike435]

dang wow

[Rasputin]

In jalebeh keh mosalmun ha,bacheh hashun ro touy-e jewish school mizaran !!