1987 chemical attack still haunts Iran

[Rasputin]

[Rasputin]

Friends came to his aid and helped him climb out of despair. He married, had children and moved back into the house near the bomb site. Last year, he and workers began scraping the plaster off to repaint. Their eyes became red. They began to cough.

"You see, even 20 years later," he said, "they remain, the traces."

Victims' complaints

Sardasht's victims complain that the Tehran government has done little to help them or even publicize their plight. But the attack on the town continues to infuse Iran's rhetoric about its security policies. Iran's defense minister last year demanded that the U.S. pay Sardasht victims compensation as an "accomplice" in the attack.

"Why did the world remain silent after Saddam Hussein's regime dropped its chemical bombs on the defenseless people of Sardasht and Halabja and, against international treaties, cruelly targeted innocent people with his chemical weapons?" a 2005 editorial in the conservative daily Resalat said.

"The Sardasht attack had a profound psychological effect on Iranians," said one Iranian diplomat, who spoke on condition of anonymity, "and definitely colors the country's view of international law and the U.N. as a protector."

By the mid-1990s, Iran acknowledged that it had developed a sizable chemical weapons stockpile. It also began aggressively pursuing nuclear energy technology. By 2002, it had become clear that the program was part of an effort to develop more advanced technologies that could potentially be used to make weapons-grade nuclear materials.

Although Iran insists it is developing nuclear technology only for peaceful purposes, some say the 1980s war experience convinced the country's leaders that they needed a deterrent against another Sardasht.

"Iran drew the conclusion that the only way to protect itself," Hiltermann said, "was to develop its own weapons of mass destruction."

[donsaeid]

laanate khoda bar in ensanhaye past! we will never forget never forgive!

bad az hamle be halabche babam ezam shode bod va baram dastanhaye vahshatnaki az kari ke in mavade shimiai ba post va chehreye ensanha karde bodan tarif karde!

Az khoda azabe bi nahayat mikham baraye saddam va tayefeye maloonesh!

[shareholder]

RedWine can you please post the source of this article?

[mike435]

RedWine can you please post the source of this article?

sadly redwine has an issue with posting souraces
he only post on request
i still say it should allways be posted

[donsaeid]

GUYS IT WAS WRITTEN IN LOS ANGLES TIMES!

http://www.latimes.com/news/nationworld/world/la-fg-sardasht19mar19,1,7896843.story?coll=la-headlines-world

روزنامه آمريكايي "لس آنجلس تايمز" در گزارشي مفصل از شرايط جانبازان شيميايي مناطق غرب ايران ، بخصوص منطقه سردشت به تشريح وضعيت قرباني*هاي تازه حملات شيميايي صدام به ايران پس از گذشت ۲۰سال پرداخته است.


لس آنجلس تايمز روز دوشنبه نوشت: شهر سردشت ، شهر كوهستاني مملو از چشمه*ساران و درخت*هاي كاج ۲۰سال پيش توسط جنگنده*هاي رژيم صدام هدف حملات گازهاي سمي شيميايي قرار گرفت. بيش از ۱۱۳غيرنظامي همان زمان كشته و هزاران نفر مسموم شدند.

به نوشته اين روزنامه ، زخمي*ها در حالي با اتوبوس*هاي زنگار بسته به بيمارستان منتقل شدند كه شماري جسد در سنگ*فرش خيابان*هاي مركزي شهر باقي ماند و آنهايي نيز كه در شهر ماندند ، با چشمان ورم كرده و يا پوست تاول زده بودند.

اين روزنامه مي*نويسد: ايران شكايت تندي به سازمان ملل درباره استفاده صدام از سلاح*هاي كشتار جمعي ارايه كرد ، اين كار بنابر معاهدات بين*المللي ممنوع بود. اين اعتراض ايران بي*فايده بود چرا كه ابرقدرت*هاي آن زمان تحمل اين شكايت را از سوي ايران نداشتند.

لس آنجلس تايمز نوشته است: سردشت براي غربي*ها در حاشيه جنگ هشت ساله ايران و عراق قرار دارد ، اما از نظر بسياري از ايراني*ها اين شهر هنوز مباحث بسياري درباره مسايل دفاعي ايران مطرح مي*كند.

"ژوست هيلترمان" Joost Hiltermann يكي از محققان اردني و نويسنده كتاب " امور سمي: آمريكا، عراق و شيميايي كردن حلبچه" كه درباره استفاده از سلاح*هاي شيميايي در زمان جنگ نگاشته شده، گفت كه "عراق از هر سلاحي عليه ايران استفاده كرد و جامعه بين*الملل چشمانش را بر اين امر بست و اين تجربه ايران از آن جنگ است ".

به نوشته اين روزنامه ، "مصطفي اسدزاده" يكي از كردهايي كه همه اعضاي خانواده*اش را در حمله صدام به سردشت از دست داده ، گفت: من هميشه فكر مي*كنم لازم است كه جهان بداند و درك كند چه اتفاقي در اينجا افتاده است، اين يك جنايت بزرگ بود.

لس آنجلس تايمز افزوده است: آمريكا در طول جنگ ايران و عراق بارها دو كشور را به استفاده از سلاح شيميايي عليه يكديگر متهم كرد اما ارزيابي*ها و اسناد دولت آمريكا نشان داد كه تنها عراق بوده كه از اين سلاح*هاي كشتار جمعي استفاده كرد و اين امر شامل حمله به كردهاي شمال عراق نيز مي*شود كه صدام بخاطر آن محاكمه شد.

اين روزنامه مي*نويسد: در يكي از اسنادي كه در سال ۱۹۹۶از حالت محرمانه خارج و در پايگاه بنياد علوم آمريكا انتشار يافت آمده است "به نظر مي*رسد كه عراقي*ها توان خود را براي مخلوط كردن مواد شيميايي به راهبرد نبرد متعارف خود افزايش داده اند.

در اين سند كه تاريخ آن معلوم نيست ، آمده است: با افزايش ميزان دسترسي به سلاح شيميايي به نظر مي*رسد كه فرماندهان نظامي عراق از اين تسليحات به عنوان سلاحي كارآمد و مفيد بهره مي*گيرند.

رئيس جمهوري عراق كه شيعيان كشورش را نيز سركوب مي*كرد ، انتظار داشت كه در اين جنگ پيروزي سريع به دست آورد اما در باتلاق ايران گرفتار آمد چرا كه ايراني*ها از آيت*الله خميني رهبري خود حمايت كردند.

صدام كه خود را با كشوري با جمعيت سه* برابر كشورش مواجه مي*ديد براي جلوگيري از شكست شروع به استفاده از تسليحات شيميايي كرد تا بتواند از پيشروي رزمندگان ايراني در جبهه*هاي جنوب خودداري كند اين سلاح*هايي كه در سال ۱۹۲۵ممنوع شده بود توانست ضمن متوقف كردن ايراني*ها بيش از ۶هزار و ۵۰۰ايراني را به خاك و خون بكشد.

"شهريار خاطري" يكي از پزشكان قديمي ايراني معالج بيماري*هاي شيميايي گفت: هيچ چيز نمي*توانست جلوي قواي ايران را بگيرد تنها چيزي كه روحيه ما را از بين برد استفاده عراق از سلاح*هاي شيميايي بود"".

لس آنجلس تايمز مي*نويسد: ۲۰سال پيش يعني ۲۸ژوئن ۱۹۸۷اين شهر توسط صدام بمباران شد در آن روز هشت بمب به شهر كه همواره هدف بمباران*ها بود و محل تجمع نيروهاي ايران و قواي شبه*نظامي كرد بود، اصابت كرد. مردم چندان به اين بمباران توجه نكردند اما مدتي بعد بوي مواد شيميايي به مشام رسيد.

محسن پناهي يكي از ساكنان شهر مي*گويد: من بوي سير تند حس كردم و ديدم رنگي به شكل پودر سيمان منتشر شد بعد از آن بوي سيب به مشام رسيد بمبي به رنگ فروشي اصابت كرده بود و مردم گمان مي*كردند كه اين دود رنگي از اين مغازه بيرون آمده است برخي نيز براي مشاهده ميزان خسارات به محل بمباران مي*رفتند.

"حسين محمديان" رييس سازمان دفاع از قربانيان سلاح*هاي شيميايي سردشت ، اشاره دارد:"در ابتدا مردم حمله را جدي نگرفتند. كارشناسان اعتقاد دارند كه اين گلوله*ها حاوي گاز خردل و احتمالا اعصاب بوده است.

پزشكان اندكي در شهر بودند كه مي*دانستند اين بيماران و تاول*ها و يا پوست ورم كرده آنها را چگونه مداوا كنند. آنها با تيغ اين مايع را بيرون مي*آوردند و مسكن*هاي قوي براي بيماران تجويز مي*كردند.

پروين كريموندپور يكي از سكنه شهر به همراه بستگانش با خودرو از شهر گريخته و به مناطق مرتفع پناه بردند ولي او نيز به همراه بستگانش حال و هواي خوبي نداشت و بخاطر ۸۵درصد سوختگي به كما رفت و زماني كه براي مداوا به بلژيك منتقل شد، پزشكان از اين كه او زنده است متعجب شده و به او گفتند كه ديگر نمي*تواند بچه*دار شود. او هنوز نيز با درد و رنج دست به گريبان است و هنوز ريه و سينه*اش به شدت درد مي*كند و هنوز گاز خردل از جاي جاي پوستش بيرون مي*زند.

وي به خبرنگار ما گفت: من سردشت را جزيره از دست رفته مي*خوانم. مردم همچنان عزيزان خود را از دست مي*دهند و يا اين كه آنها مقابل چشمانشان مثل شمع آب مي*شوند.

مقامات ايران در زمان جنگ با آرام كردن فضا تلاش داشتند كه روحيه مردمي را كه درگير جنگي نابرابر و طاقت*فرسا شده بودند، حفظ كنند.

مصطفي اسدزاده يكي از شهرونداني بود كه در آن زمان در تبريز دوره نظامي مي*ديد و زماني كه به شهرش بازگشت پدر و مادرش در بيمارستان جان سپرده بودند و برادر كوچكش از طريق لوله تنفس مي*كرد.

وي با يادآوري آن دوران به خبرنگار ما گفت: برادرم نمي*توانست صحبت كند. من نمي*دانستم كه ديگر برادرم كجا است و بعد از مراجعه به ديگر بيمارستان*ها در سردخانه*اي متوجه شدم كه برادر ۱۹ساله*ام علي ، جان سپرده است. پس از جستجو در ديگر بيمارستان*ها توانستم اجساد مادر بزرگ و ديگر خواهران و برادران خود را پيدا كنم.

اسدزاده با استفاده از يك كاميون همه خانواده*اش را به سردشت منتقل و در آنجا دفن كرد. مصطفي ظرف ۴ماه برادرش هادي را نيز ازدست داد و تنها شد و به آسيب شديد رواني دچار گشت تا اين كه دوستانش به كمكش شتافتند و او ازدواج كرد و صاحب فرزند شد و بعدها به خانه*اي در نزديكي محل بمباران رفت...

وزير دفاع ايران سال گذشته از دولت آمريكا خواست بخاطر معاونت در اين حمله به قربانيان سردشت غرامت پرداخت كند.

روزنامه رسالت در سال ۲۰۰۵در سرمقاله*اي نوشت: چرا دنيا پس از اين كه صدام بمب*هاي شيميايي خود را بر مردم بي*دفاع سردشت و حلبچه ريخت و بر خلاف موازين بين*المللي و وحشيانه مردم بي*گناه را هدف قرار داد ، سكوت كرد.

يكي از ديپلمات*هاي ايراني كه خواست نامش فاش نشود، گفت: حمله به سردشت اثرات رواني عميقي بر ايران داشت و ديدگاه كشور درباره قوانين بين*الملل و سازمان ملل به عنوان حافظ كشورها را عوض كرد"".