God (Khoda)

[jjbb]

goftego ba khod

nemidonam ke ino kasi post kardeh ya na vali kheili ghashange miarze ke dobareh khondeh beshe

در رویاها دیدم که با خدا صحبت میکنم
خداوند پرسید تو می خواهی با من گفتکو کنی من در پاسخش گفتم اگر وقت دارید خداوند خندید
گفت وقت من بی نهایت است
در ذهنت چیست چه میخواهی بپرسی
پرسیدم چه چیز بشر شما را سخت متعجب میسازد
خداوند پاسخ داد کودکی شان
اینکه آنها از کودکی شان خسته می شوند
عجله دارند که بزرگ شوند
و بعد پس ازمدتها دوباره آرزو می کنند که کودک باشند
اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول به دست بیاورند
وبعد پولشان را از دست می دهند که سلامتی شان را به دست بیاورند
اینکه با اضطراب به آینده می نگرندو حال را فراموش می کنند
و بنا براین نه در حال زندگی می کنند و نه در آینده
اینکه آنها به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نمی میرند
و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند
دستان خدا دستانم را گرفت برای مدتی سکوت کردیم
ومن دوباره پرسیدم به عنوان یک پدر می خواهی کدام درسهای
زندگی را فرزندانت بیاموزند
او گفت بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند
عاشقشان باشد
تنها کاری که می توانند بکننداین است که اجازه دهند که خودشان
دوست داشته باشند
بیامورند که درست نیست که خودشان را بادیگران مقایسه کنند
بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشدکه زخمهای عمیقی در
قلب آنان که دوستشان دارند ایجاد کنند
اما سالها طول می کشد که آن زخمهارا التیام بخشند
بیاموزند که ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد
کسی است به کمترین ها نیاز دارد
بیاموزند که آدمهایی هستند که آنها را دوست بدارند
فقط نمی دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند
بیاموزند که دو نفر می توانندبا هم به یک نقطه نگاه کنند
و آن را متفاوت ببینند
بیاموزند که کافی نیست فقط دیگران را ببخشند بلکه آنها باید خود را نیز ببخشند
من با خضوع گفتم از شما به خاطر این گفتگو متشکرم
آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند
خداوند لبخند زد و گفت فقط اینکه بدانند که من همیشه پیششان هستم

[Rasputin]

Kingdom of God

The Kingdom of God (Greek βασιλεία τοῦ θεοῦ basileia tou theou,[1] or the Kingdom of Heaven) is a key concept in Christianity based on a phrase attributed to Jesus of Nazareth in the gospels. The phrase occurs in the New Testament more than 100 times. Basileia tou theou was commonly translated into English as “Kingdom of God” in the New Testament, and refers to the reign or sovereignty of God over all things. This was as opposed to the reign of earthly powers, especially the Roman empire, which occupied Nazareth and Capernaum, where Jesus lived, as well as other cities mentioned in the Bible as visited by Jesus, most notably, Jerusalem.

Discussion of the basileia dates backs for centuries. Eusebius identified basileia with monarchy while Augustine foresaw a merger of the church and basileia. Aquinas, however, ignores the concept and, considering its prominence in Jesus dialectic, it was relatively little discussed by Christian theologians until Johannes Cocceius (1660} and Hermann Samuel Reimarus in the 18th century, during what has become known as the "first quest" for the historical Jesus.

During the period of the second quest for the historical Jesus, Albert Schweitzer wrote: "The fact that He (Jesus) did not need to explain to His contemporaries what He meant by the Kingdom of God constitutes a difficulty for us. The parables do not enlighten us, for they presuppose a knowledge of the conception." [4] H. G. Wells wrote: "This doctrine of the Kingdom of Heaven, which was the main teaching of Jesus, and which plays so small a part in the Christian creeds, is certainly one of the most revolutionary doctrines that ever stirred and changed human thought." [citation needed]

Even greater attention has been paid to the concept of the Kingdom of God by scholars during the current third quest for the historical Jesus, most notably represented by the work of the Jesus Seminar scholars. These scholars have translated the phrase "Kingdom of God" as "God's imperial rule", or sometimes "God's domain", to better grasp its sense in today's language. Jesus use of the phrase is believed by the historical school of New Testament scholars and liberation theologists to have been a deliberate but indirect criticism of the Roman system of domination. The Christian understanding of the Kingdom of God encompasses several ideas. John Dominic Crossan, a prominent Catholic New Testament scholar, confesses difficulty with the translation of basileia as kingdom but fears any other term will lead to confusion. [5], The Jesus Seminar has chosen to translate basileia as ‘empire.’ John B. Cobb points out that this has the advantage of being easily contrasted to the Roman empire but the disadvantage of implying a hierarchical nature to the realm of God, a concept clearly lacking from Jesus thought, in Cobb’s view. [6]

Leading feminist theologians, especially Elizabeth Schussler Fiorenza emphasize the feminine gender of the word basileia and the feminist nature of the early teachings of Jesus and the important and counter-cultural role and contributions of women in the Jesus cult. [7] From a purely etymological viewpoint, Basileia is believed to have derived from the greek word for base or foundation. [8] Some writers prefer this root definition because it eliminates the confusion with monarchy. Nevertheless, others suggested that Jesus use of the word empire was intended to demonstrate the injustice of Roman domination.

With this growing attention to the Kingdom of God in the post-modern deconstructionist works of liberation theology, the term basiliea theology was coined by Peter C. Phan, Ellacuria Chair of Catholic Social Thought at Georgetown University and a Past President of the Catholic Theological Society of America, in writings on the kingdom of God as a theological symbol for Asians. He identifies Choan-Seng Song as the most notable exponent of modern basileia theology. [9] Liberation theology literature points to ‘basileia tou theou’ as the heart of the message of Jesus and his earliest followers.

[Rasputin]

The idea of God's Kingdom is found predominantly in the New Testament, specifically the Synoptic Gospels. The kingdom is a spiritual kingdom that is entered through understanding, acceptance with humility, spiritual rebirth, and doing the will of God. It is a kingdom peopled by the righteous and stands in stark contrast to the only other kingdom available to people: the kingdom of earthly things or Satan. [citation needed]

The Kingdom of God is a term used interchangeably with Kingdom of Heaven in the Synoptic Gospels. Matthew usually uses the term "Kingdom of Heaven", while Luke and Mark use "Kingdom of God". The standard explanation for this is that Matthew's Gospel was addressed to a Jewish audience who would avoid the direct use of the name of God. Mark and Luke addressed their gospels to a more general audience who would be unfamiliar with the term "Kingdom of Heaven".[citation needed]

Some premillennialist interpreters believe that "Kingdom of Heaven" refers to the millennial kingdom of God, while "Kingdom of God" refers to His universal reign. However, most interpreters, including many premillennialists, believe that there is no basis for such a distinction
The Gospels describe Jesus as proclaiming the Kingdom as something that was "at hand", and forcefully advancing since the days of John the Baptist, and not merely a future reality (see Mark 1:15). The reported activity of Jesus in healing diseases, driving out demons, teaching a new ethic for living, and offering a new hope in God to the poor, is understood to be a demonstration of that Kingdom in action. Having the Messiah, the King of the Jews, with them, is of course one aspect of the Kingdom: the King coming to represent His Kingdom. By His sinless life, and through His miracles, He demonstrated what the Kingdom of Heaven would be like.[citation needed]

Jesus treated the subject with great importance, so that in the Lord's Prayer, he said it should be the second most important subject in prayer (Matthew 6:9-10). The Kingdom of God is referred to 36 times in the book of Matthew alone, primarily in parables beginning with phrases such as "The kingdom of heaven is like...". Jesus maintained the importance of seeking the Kingdom throughout his ministry (Matthew 6:33; Mark 9:43-47). Following his resurrection, the Kingdom of God was the centerpoint of the teaching of the Twelve Apostles and Paul of Tarsus as they carried the message out to the gentiles.[citation needed]

The Kingdom of God also refers to the changed state of heart or mind (metanoia) within Christians (see Luke 17:20-21), emphasizing the spiritual nature of His Kingdom by saying, "The Kingdom of Heaven is within (or among) you."

Jesus' use of "Kingdom of God" language can be contrasted with that of the first century AD Jewish revolutionaries who believed that the Kingdom was a political reality, that would come about by the violent overthrow of Roman rule and its replacement by a Jewish theocracy.
In Roman Catholic theology, the Kingdom of God can also refer to the Church.[citation needed] Protestants, however, believe that the Church is the instrument by which the Kingdom is manifested, but is not synonymous with the Kingdom itself.[citation needed]

Few modern evangelical scholars since George E. Ladd view the concept of the Kingdom of God as pertaining in its realm exclusively to the heart of believers, where the commandments of God are proclaimed, heard and observed. Instead, the phrase "inaugurated eschatology" has achieved near consensus among evangelical interpreters as expressing the essence of the present/future tension inherent in the teaching of Jesus and the apostles regarding the kingdom of God. "Inaugurated eschatology" posits that Jesus Christ, through his epochal incarnation, death, resurrection, and exaltation, has ushered in the messianic age so that the kingdom of God may be understood to be present in an incipient fashion, while at the same time awaiting consummation in the future age following the parousia of Christ. The regal authority of Jesus, in addition, possesses dominion not only over believers (in the church) but over the cosmos itself, though this latter reign remains veiled until the Second Coming.[citation needed]

In Roman Catholicism, Jesus's proclamation of the Kingdom of God is one of the Luminous Mysteries of the Rosary

[Rasputin]

The present fulfillment of the Kingdom was treated by Jesus as a provisional foretaste of a greater, future reality.

The future aspect of the Kingdom is the belief of a future, post-apocalyptic implementation of God's theocratic rule, especially in a premillennialist interpretation of the prophetic genre of scriptural texts. [citation needed]

The tension between the present and future aspects of the Kingdom has been referred to as "the now and the not yet" of God's Kingdom. Traditionally, Catholic, Liberal Christian and Pentecostal denominations have tended to emphasize its present aspect, while conservative Fundamentalists and evangelicals have emphasized its future aspect.[citation needed]

Occasionally, some groups, such as Sabbatarians or Adventists, reject the idea of a present Kingdom of Heaven as interpreted by other groups. Instead, they preach of a Kingdom of Heaven that exists only in heaven, but that will later be extended over the Earth after the Second Coming of Jesus.[
Certain writers assert that the Kingdom of Heaven is a concept detailed in all the three major monotheistic religions of the world — Islam, Judaism and Christianity. [citation needed]The fundamentalist view of Kingdom of Heaven is that it refers to the reign or sovereignty of God over all things, as opposed to the reign of earthly or satanic powers.
The Kingdom in Islam
For Muslims, belief in the kingdom of heaven revolves around the holy land of Jerusalem.[citation needed] In Islam, Jerusalem is the third most holy site after Makkah and Madina, both located in current day Saudi Arabia.

Muslims believe that the name Jerusalem suggests "a place of peace". This corresponds closely to the Muslim concept of the sacred: a place where peace reigns and conflicts are excluded. Islam holds a great estimation as the location of many events associated with the life of Jesus. From that day, Jerusalem has had a very important spiritual meaning for Muslims, not only being the first Qibla but also the mystical experience of the Islamic prophet Muhammad's ascension to heaven (Isra).
The Kingdom in Judaism
The Kingdom of God is referred to frequently in the Tanakh (see 1 Chronicles 1 Chronicles 29:10-12 and Daniel 4:3 for example). It is tied to Jewish understanding that God will intervene to restore the nation of Israel, and return to rule over them. The Kingdom of God was expressly promised to the patriarch and prophet, King David, because he was a man "after God's own heart"[citation needed]; and God made the Davidic Covenant with King David, promising him that he would "never lack a man to sit upon His throne, forever"[citation needed]. This has been interpreted by believing Jews and Christians to mean that "King David's descendants, or his Descendant, the Jewish Messiah of Israel, would sit upon the Throne of David and rule for eternity".

[Rasputin]

Act of God is a common legal term for events outside of human control, such as sudden floods or other natural disasters, for which no one can be held responsible. This does not protect those who put others in danger of acts of God through negligence, such as a camp counselor who instructs a group of children on a hike to stand under a tree to escape a lightning storm.

In the law of contracts, an "act of God" may be interpreted as an implied defense under the rule of impossibility, i.e., the promise is discharged because of unforeseen, naturally occurring events that were unavoidable and which would result in insurmountable delay, expense or other material breach. In other contracts, such as indemnification, an act of God may be no excuse, and in fact may be the central risk assumed by the promisor, e.g., flood insurance or crop insurance; the only variables being the timing and extent of the damage. In many cases, failure by way of ignoring obvious risks due to "natural phenomena" will not be sufficient to excuse performance of the obligation, even if the events are relatively rare, e.g., Y2K problems in computers. Under the Uniform Commercial Code, §2-615, failure to deliver goods sold may be excused by an "act of God" if the absence of such act was a "basic assumption" of the contract, but has made the delivery commercially "impracticable."

In the law of torts, an act of God may be asserted as a type of intevening cause, the lack of which would have avoided the cause or diminished the result of liability (e.g., but for the earthquake, the old, poorly constructed building would be standing). However, foreseeable results of unforeseeable causes may still raise liability. For example, a bolt of lightning strikes a ship carrying volatile compressed gas, resulting in the expected explosion. Liability may be found if the carrier did not use reasonable care to protect against sparks -- regardless of their origins. Similarly, strict liability could defeat a defense for an act of God where the defendant has created the conditions under which any accident would result in harm. For example, a long-haul truck driver takes a shortcut on a back road and the load is lost when the road is destroyed in an unforeseen flood. Other cases (and the preferred federal rule in the United States) find that a common carrier is not liable for the unforeseeable forces of nature. Memphis & Charlestown RR Co. v. Reeves, 1870, 77 U.S. 176.

Another example is that of "rainmaker" Charles Hatfield who was hired in 1915 by the city of San Diego to fill the Morena reservoir to capacity with rainwater for $10,000. The region was soon flooded by heavy rains, bursting the reservoir's dam, killing nearly 20 people, destroying 110 bridges (leaving 2), knocking out telephone and telegraph lines, and causing an estimated $3,500,000 in damage in total. When the city refused to pay him (he had forgotten to sign the contract), he sued the city. The floods were ruled an act of God, excluding him from liability but also from payment.

[Rasputin]

Force majeure (French for "greater force") is a common clause in contracts which essentially frees one or both parties from liability or obligation when an extraordinary event beyond the control of the parties, such as war, strike, riot, crime, act of God (e.g., flood, earthquake, volcano), prevents one or both parties from fulfilling their obligations under the contract. Time-critical contracts may be drafted to limit the shield of this clause where a party does not take reasonable steps (or specific precautions) to prevent or limit the effects of the outside interference, either when they become likely or when they actually occur. Note also that a force majeure may work to excuse all or part of the obligations of one or both parties. For example, a strike might prevent timely delivery of goods, but not timely payment for the portion delivered.

Under international law it refers to an irresistible force or unforeseen event beyond the control of a State making it materially impossible to fulfill an international obligation. Force majeure precludes an international act from being wrongful where it otherwise would have been.

In Canadian law, the standard "Master Agreement" used in the financial trading industry has adopted several specific criteria for force majeure, including the limitations that the "event" must occur after a transaction is entered into, that it must be unanticipated at the time of entering the transaction, and that the party claiming the defense must use "all reasonable efforts" to overcome the inability to deliver or pay as agreed. The force may be a "natural, technological, political or governmental" event. It is also noteworthy that the defense may only be applied after "giving effect to any disruption fallback" procedure.

Other international conventions, such as the UNIDROIT principles for private law, take the view that only "total impossibility" will be an excuse when caused by "impediments" (beyond a party's control), where the party "could not reasonably be expected to have taken the impediment into account at the time of the conclusion of the contract or to have avoided or overcome it or its consequences".

[Rasputin]

Natural theology is the knowledge of God accessible to all rational human beings without recourse to any special or supposedly supernatural revelation. The expression 'natural theology' (theologia naturalis) seems to have been first used by Augustine with reference to the deepest theological insights of the classical philosophers. Natural theology (or natural religion) is theology based on reason and ordinary experience. Thus it is distinguished from revealed theology (or revealed religion) which is based on scripture and religious experiences of various kinds; and also from transcendental theology, theology from a priori reasoning (see Immanuel Kant et alia).

Natural theology was originally part of philosophy and theology, and theologians still study it; but most of its content also forms part of the philosophy of religion.

English bishop Thomas Barlow wrote Execreitationes aliquot metaphysicae de Deo (1637) and spoke often of natural theology during the reign of Charles II.

John Ray (1627-1705) also known as John Wray, was an English naturalist, sometimes referred to as the father of English natural history. He published important works on plants, animals, and natural theology.

Thomas Aquinas is the most famous classical proponent of this approach. A later form of natural theology known as deism rejected scripture and prophecy altogether.

In An Essay on the Principle of Population, the first edition published in 1798, Thomas Malthus ended with two chapters on natural theology and population. Malthus - a devout Christian - argued that revelation would "damp the soaring wings of intellect", and thus never let "the difficulties and doubts of parts of the scripture" interefere with his work.

William Paley gave a well-known rendition of the teleological argument for God. In 1802 he published Natural Theology, or Evidences of the Existence and Attributes of the Deity collected from the Appearances of Nature. In this he described the Watchmaker analogy, for which he is probably best known. Criticisms of arguments like Paley's are found in David Hume's posthumous Dialogues Concerning Natural Religion.

Thomas Paine wrote the definitive book on the natural religion of Deism, The Age of Reason. In it he uses reason to establish a belief in Nature's Designer who man calls God. He also establishes the many instances that Christianity and Judaism require us to give up our God-given reason in order to accept their claims to revelation.

American education reformer and abolitionist, Horace Mann taught political economy, intellectual and moral philosophy, and natural theology.

Professor of chemistry and natural history, Edward Hitchcock also studied and wrote on natural theology. He attempted to unify and reconcile science and religion, focusing on geology. His major work in this area was The Religion of Geology and its Connected Sciences (Boston, 1851).

The Gifford Lectures are lectures established by the will of Adam Lord Gifford. They were established to "promote and diffuse the study of Natural Theology in the widest sense of the term— in other words, the knowledge of God." The term natural theology as used by Gifford means theology supported by science and not dependent on the miraculous.

[Rasputin]

Bridgewater Treatises
The Earl of Bridgewater commissioned the Bridgewater Treatises:

The Adaptation of External Nature to the Moral and Intellectual Condition of Man, by Thomas Chalmers, D. D.
The Adaptation of External Nature to the Physical Condition of Man, by John Kidd, M. D.
Astronomy and General Physics considered with reference to Natural Theology, by William Whewell, D. D.
The hand, its Mechanism and Vital Endowments as evincing Design, by Sir Charles Bell.
Animal and Vegetable Physiology considered with reference to Natural Theology, by Peter Mark Roget.
Geology and Mineralogy considered with reference to Natural Theology, by William Buckland, D.D.
The Habits and Instincts of Animals with reference to Natural Theology, by William ***by.
Chemistry, Meteorology, and the Function of Digestion, considered with reference to Natural Theology, by William Prout, M.D.
There is also a fragment of a ninth, by Charles Babbage. There was a supplement to this, also fragmentary and posthumously published, by Thomas Hill.

A notable critic of the Bridgewater Treatises was Edgar Allan Poe, who wrote Criticism (1850)

[donsaeid]

ايمان و انفاق دو سرمايه بزرگ نجات و خوشبختى !.
بعد از بيان قسمتى از دلائل عظمت خداوند در عالم هستى و اوصاف جمال و جلال او, اوصافى كه انـگيزه حركت به سوى اللّه است , در اينجا از آنها نتيجه گيرى كرده و همگان را دعوت به ايمان و عمل مى نمايد.
نخست مى فرمايد: ((به خدا و رسولش ايمان بياوريد)) (آمنوا باللّه ورسوله ).
ايـن دعـوت يـك دعـوت عـام اسـت كه شامل همه انسانها مى شود, مؤمنان را به ايمانى كاملتر و راسـخـتر, و غيرمؤمنان را به اصل ايمان دعوت مى كند, دعوتى كه توام با دليل است و دلائلش در آيات توحيدى قبل گذشت .
سپس به يكى از آثار مهم ايمان كه ((انفاق فى سبيل اللّه )) است دعوت كرده مى گويد: ((و از آنچه شـمـا را جانشين و نماينده (خود) در آن قرار داده انفاق كنيد))(وانفقوا مما جعلكم مستخفلفين فيه ).
((انـفـاق )) مـفهوم وسيعى دارد كه منحصر به مال نيست , بلكه علم و هدايت وآبروى اجتماعى و سرمايه هاى معنوى و مادى ديگر را نيز شامل مى شود.
سـپـس براى تشويق بيشتر مى افزايد: ((كسانى كه از شما ايمان بياورند و انفاق كنند اجر بزرگى دارند)) (فالذين آمنوا منكم وانفقوا لهم اجر كبير).
تـوصـيـف اجـر به بزرگى , اشاره اى به عظمت الطاف و مواهب الهى , و ابديت و خلوص و دوام آن است , نه تنها در آخرت كه در دنيا نيز قسمتى از اين اجر بزرگ عائد آنها مى شود.
(آيـه )ـ بـعد از امر به ((ايمان )) و ((انفاق )) درباره هريك از اين دو به بيانى مى پردازد كه به منزله استدلال و برهان است .
نـخـست به صورت يك استفهام توبيخى علت عدم پذيرش دعوت پيامبر(ص )را در مورد ايمان به خـدا جويا شده , مى فرمايد: ((چرا به خدا ايمان نياوريددر حالى كه رسول (او) شما را مى خواند كه بـه پروردگارتان ايمان بياوريد و ازشما پيمان گرفته است (پيمانى از طريق فطرت و خرد) اگر آمـاده ايمان آوردنيد))(ومـا لكم لا تؤمنون باللّه والرسول يدعوكم لتؤمنوا بربكم وقد اخذ ميثاقكم ان كنتم مؤمنين ).
يـعـنـى , اگـر بـه راستى شما آمادگى براى پذيرش حق داريد دلائلش روشن است , هم از طريق فطرت و عقل , و هم از طريق دليل نقل .
(آيه )ـ اين آيه براى تاكيد و توضيح بيشتر پيرامون همين معنى مى افزايد(او كسى است كه آيات روشـنى بر بنده اش [ محمد] نازل مى كند, تا شما را ازتاريكيها به سوى نور برد و خداوند نسبت به شما مهربان و رحيم است ))(هو الذى ينزل على عبده آيات بينات ليخرجكم من الظلمات الى النور وان اللّه بكم لرؤف رحيم ).
(آيـه )ـ سپس به استدلالى براى مساله انفاق پرداخته , مى فرمايد: ((چرا درراه خدا انفاق نكنيد در حـالـى كـه مـيراث آسمانها و زمين از آن خداست ))؟ (ومـالكم الا تنفقوا فى سبيل اللّه وللّه ميراث السموات والا رض ).
يعنى , سرانجام همه شما چشم از جهان و مواهبش مى پوشيد, و همه رامى گذاريد و مى رويد, پس اكنون كه در اختيار شماست چرا بهره خود را نمى گيريد!.
و از آنـجـا كـه انـفـاق در شـرائط و احوال مختلف ارزشهاى متفاوتى دارد درجمله بعد مى افزايد: ((كـسـانى كه قبل از پيروزى انفاق كردند و جنگيدند و پيكارنمودند (با كسانى كه بعد از پيروزى انفاق كردند) يكسان نيستند)) (لا يستوى منكم من انفق من قبل الفتح وقاتل ).
يـعنى , آنها كه در مواقع بحرانى از بذل مال و جان ابا نداشتند از آنها كه بعد ازفرونشستن طوفانها به يارى اسلام شتافتند برترند.
لـذا بـراى تاكيد بيشتر مى افزايد: ((آنها بلندمقامتر از كسانى هستند كه بعد ازفتح انفاق نمودند و جهاد كردند)) (اولئك اعظم درجة من الذين انفقوا من بعدوقاتلوا).
و از آنـجا كه هر دو گروه با تفاوت درجه مشمول عنايات حقند در پايان آيه مى افزايد: ((و خداوند به هر دو وعده نيك داده است )) (وكلا وعد اللّه الحسنى ).
ايـن يـك قـدردانـى بـراى عـمـوم كسانى است كه در اين مسير گام برداشتند تعبير((حسنى )) هرگونه ثواب و پاداش نيك دنيا و آخرت را دربر مى گيرد.
و از آنـجـا كـه ارزش عـمـل بـه خلوص آن است , در پايان آيه مى افزايد: ((وخداوند به آنچه انجام مى دهيد آگاه است )) (واللّه بما تعملون خبير).
هم از كميت و كيفيت اعمال شما باخبر است و هم از نيات و ميزان خلوص شما.
(آيـه )ـ و در ايـن آيـه بـازهـم بـراى تشويق در مورد ((انفاق فى سبيل اللّه )) ازتعبير جالب ديگرى اسـتـفـاده كـرده , مى گويد: ((كيست كه به خدا وام نيكو دهد (و ازاموالى كه به او ارزانى داشته انـفـاق كـنـد) تا خداوند آن را براى او چندين برابر كند؟ وبراى او پاداش پرارزشى است )) (من ذا الذى يقرض اللّه قرضا حسنا فيضاعفه له وله اجر كريم ).
مـنـظـور از ((قرض دادن به پروردگار)) هرگونه انفاق در راه اوست كه يكى ازمصاديق مهم آن كمك كردن به پيامبر(ص ) و امام مسلمين مى باشد تا در مصارف لازم براى اداره حكومت اسلامى به كار گيرد.
از امـام صـادق (ع ) نـقـل شـده اسـت كه فرمود: ((خداوند از بندگانش وامى مطالبه نكرده است به خاطر احتياج خود و آنچه از حقوق براى خداست براى ولى ونماينده اوست )).
(آيه )ـ ازآنجا كه درآيه قبل خداوند انفاق كنندگان را به اجر كريم نويدداد,دراينجا مشخص مى كند كه اين اجر كريم وارزشمند و با عظمت در چه روزى است ؟.
مـى فـرمـايـد: ((در روزى اسـت كه مردان و زنان با ايمان را مى نگرى كه نورشان در پيش رو و در سمت راستشان بسرعت حركت مى كند)) (يوم ترى المؤمنين والمؤمنات يسعى نورهم بين ايديهم وبايمانهم ).
مـنـظور از ((نور)) تجسم نور ايمان است , چرا كه در آن روز عقائد و اعمال انسانها تجسم مى يابد, ايـمـان كـه هـمان نور هدايت است به صورت روشنائى و نورظاهرى مجسم مى گردد, و كفر كه تاريكى مطلق است , به صورت ظلمت ظاهرى مجسم مى گردد.
اينجاست كه به احترام آنها اين ندا از فرشتگان برمى خيزد: ((بشارت باد برشما امروز, به باغهائى از بهشت كه نهرها زير (درختان ) آن جارى است )) (بشريكم اليوم جنات تجرى من تحتها الا نهار).
((جاودانه در آن خواهيد ماند, و اين پيروزى و رستگارى بزرگ است ))(خالدين فيها ذلك هو الفوز العظيم ).
(آيـه )ـ امـا مـنـافـقـان كه در تاريكى وحشتناك كفر و نفاق و گناه قرار گرفته انددر اين هنگام فـريـادشـان بـلند مى شود و ملتمسانه از مؤمنان تقاضاى نور مى كنند, اماچيزى جز جواب منفى نمى شنوند, چنانكه آيه مى گويد: ((روزى كه مردان و زنان منافق به مؤمنان مى گويند: نظرى به مـا بـيفكنيد تا از نور شما پرتوى برگيريم )) (يوم يقول االمنافقون والمنافقات للذين آمنوا انظرونا نقتبس من نوركم ).


يعنى ;Š كمى مهلت دهيد تا ما هم به شما برسيم و در پرتو نورتان راه راپيدا كنيم .
در پـاسـخ بـه آنـها ((گفته مى شود: به پشت سر خود برگرديد و كسب نور كنيد))!(قيل ارجعوا وراكم فالتمسوا نورا).
ايـنـجا جاى تحصيل نور نيست , مى بايست آن را از دنيائى كه پشت سرگذاشتيد, از طريق ايمان و عمل صالح , به دست مى آورديد, اما ديگر گذشته وديرشده است .
((پس (در اين هنگام ) ديوارى ميان آنها زده مى شود كه درى دارد)) (فضرب بينهم بسور له باب ).
ولـى دو طـرف ايـن ديـوار عـظـيم , يا اين در, كاملا با هم متفاوت است ((درونش رحمت است و برونش عذاب )) (باطنه فيه الرحمة وظاهره من قبله العذاب ).
ايـن ((در)) ممكن است براى اين باشد كه منافقان از اين در, نعمتهاى بهشتى راببينند و حسرت ببرند, يا اين كه افرادى كه كمتر آلوده اند پس از اصلاح از آن بگذرندو در كنار مؤمنان قرار گيرند .
(آيـه )ـ امـا ايـن ديوار چنان نيست كه مانع عبور صدا باشد, لذا در اين آيه مى افزايد: ((آنها را صدا مى زنند: مگر ما با شما نبوديم ))؟! (ينادونهم الم نكن معكم ).
هم در دنيا با شما در يك جامعه مى زيستيم , و هم در اينجا در كنار شما بوديم چه شد كه ناگهان از مـا جـدا شـديـد, و به روح و رحمت الهى رفتيد, آنها در پاسخ ((مى گويند: آرى !)) با هم بوديم (قالوا بلى ).
در همه جا با هم بوديم , در كوچه و بازار, در سفر و حضر, گاه همسايه هم بوديم , و يا حتى گاه در يك خانه زندگى مى كرديم , ولى از نظر مكتب و عقيده وعمل فرسنگها با هم فاصله داشتيم , شما خط خود را از ما جدا كرده بوديد, و دراصول و فروع از حق بيگانه بوديد.
سپس مى افزايند: شما گرفتار خطاهاى بزرگى بوديد از جمله :.
1ـ ((شما خود را (به واسطه پيمودن طريق كفر) به هلاكت افكنديد)) (ولكنكم فتنتم انفسكم ).
2ـ ((و انتظار (مرگ پيامبر را) كشيديد)) (وتربصتم ).
بعلاوه در انجام هر كار مثبت و هر حركت صحيح حالت صبر و انتظار داشتيدو تعلل مى نموديد.
3ـ ((و پـيـوسـتـه (در امـر مـعـاد و رسـتاخيز و حقانيت دعوت پيامبر(ص ) و قرآن )شك و ترديد داشتيد)) (وارتبتم ).
4ـ ((و آرزوهـاى دور و دراز (آرزوهـائى كـه هرگز دست از سر شما برنداشت )شما را فريب داد تا فرمان خدا (دائر بر مرگتان ) فرا رسيد)) (وغرتكم الا مـانى حتى جا امراللّه ).
آرى ! ايـن آرزوهـا لـحـظه اى مجال تفكر صحيح به شما نداد, و آرزوى وصول به شهوات و اهداف مادى بر شما چيره بود.
5ـ از هـمـه اينها گذشته ((شيطان فريبكار (كه پايگاهش را در وجودتان محكم كرده بود) شما را در برابر (فرمان ) خداوند فريب داد)) (وغركم باللّه الغرور).
گـاه دنـيـا را در نظرتان جاودانه جلوه داد, و گاه قيامت را يك حلواى نسيه قلمداد كرد, و گاه اصلا وجود خداوند بزرگ را زير سؤال مى برد!.
(آيه )ـ سرانجام مؤمنان در يك نتيجه گيرى منافقان را مخاطب ساخته ,مى گويند: ((پس امروز نـه از شـمـا فـديه اى پذيرفته مى شود)) كه در برابر آن از عذاب الهى رهائى يابيد (فاليوم لا يؤخذ منكم فدية ).
((و نه از كافران )) (ولا من الذين كفروا).
و به اين ترتيب كافران نيز سرنوشتى همچون منافقان دارند, و همگى در گروگناهان و زشتيهاى اعمال خويشند, و راه خلاصى ندارند.
سـپـس مـى افـزايـنـد: ((جـايـگاهتان آتش است و همان سرپرستتان مى باشد))(ماويكم النار هى مولـيكم ).
((و چه بد جايگاهى است ))؟! (وبئس المصير).
معمولا انسانها براى نجات از چنگال مجازات و كيفر در دنيا يا متوسل به غرامت مالى مى شوند, و يا از نـيـروى يـاور و شـفيعى كمك مى طلبند, ولى در قيامت تمام اسباب و وسائل مادى كه در اين جهان براى رسيدن به مقاصد, معمول است از كار مى افتد و پيوندها بريده مى شود.
و به اين ترتيب قرآن روشن مى كند كه تنها وسيله نجات در آن روز ايمان وعمل صالح است , حتى دايره شفاعت محدود به كسانى است كه سهمى از اين دورا داشته باشند نه آنها كه پيوندهاى خود را بكلى از خدا و اوليااللّه بريده اند.
آيـه ـ شـان نـزول : نـقـل شـده كـه , اين آيه يك سال بعد از هجرت درباره منافقان نازل شده است بـه خاطر اين كه روزى از سلمان فارسى پرسيدند از آنچه در تورات است براى ما سخن بگو! چرا كه در تورات مسائل شگفت انگيزى است (و به اين وسيله مى خواستند نسبت به قرآن بى اعتنايى كنند) در اين هنگام آيات آغاز سوره يوسف نازل شد, سلمان به آنها گفت : اين قرآن ((احسن القصص )) و بهترين سرگذشتهاست ,و براى شما از غير آن نافعتر است .
مـدتـى بـعد باز به سراغ سلمان آمدند و همان خواهش را تكرار كردند: در اين هنگام آيه ((اللّه نزل احسن الحديث كتابا متشابها مثانى تقشعر منه جلود الذين يخشون ربهم ;Š خداوند بهترين سخن را نـازل كـرده كتابى كه آياتش (از نظر لطف وزيبائى و معنى ) همانند يكديگر است آياتى مكرر دارد (امـا تـكـرارى شـوق انـگـيـز) كه از شنيدن آياتش لرزه بر اندام كسانى كه در برابر پروردگارشان خاشعند مى افتد ))نازل شد (زمر/23).
باز براى بار سوم به سراغ سلمان آمدند و همان درخواست را تكرار كردند.
در اين هنگام آيه مورد بحث نازل شد;Š و آنها را مؤاخذه كرد كه آيا موقع آن نرسيده است كه در برابر نام خدا خشوع كنيد و از اين سخنان دست برداريد.

[Rasputin]

نیوتون بدون شک یکی از نوابغ تاریخ و به باور افرادی بزرگترین نابغه تاریخ بشر بوده است. نیوتون کاشف جاذبه و همچنین کسی است که حسابان (Calculus) را ایجاد کرد. شاید از همین رو باشد که بسیاری از خداباوران او را مرجع شناخت خدا میدانند. بسیاری از افراد وقتی با بیخدایی روبرو میشوند میگویند که اگر خداباوری غلط است چرا نیوتون خداباور بوده است؟

البته این "استدلال" کمترین ارزشی ندارد و هیچ چیز جز سفسطه توسل به مرجعیت نیست، زیرا نیوتون مرجع یافتن حقایق در مورد خدا نیست. اینکه بگوییم X درست است زیرا فرد A به آن اعتقاد دارد ذره ای ارزش ندارد و استدلالی غلط نادرست نیست. نیوتون یک فیزیک دان و ریاضی دان بوده است و او در رشته تخصصی خود نیز اشتباهات زیادی کرده است و بسیاری از نظرات او در رشته تخصصی اش امروزه منتفی هستند، چه برسد به چیزی که نیوتون در آن تخصص نداشته است، یعنی نظرات او در مورد فلسفه دین. اما چیزی که مرا به نگاشتن این سطور وا میدارد اهمیت دیدگاه نیوتون نسبت به خدا است زیرا خدایی که نیوتون به آن باور داشته است خدایی علمی بوده است و این نوع خدا در میان خداباوران آماتور و غیر پخته و ناآگاه از فلسفه دین نیز همچنان محبوبیت دارد و حتی بیخدایان زیادی نیز درکی نیوتونی از خدا دارند و این درک درکی غلط است که باید برطرف شود. همچنین این کار به این علت ضرورت دارد که معلوم شود چرا نیوتون به وجود خدا معتقد بوده است.

شناخت دیدگاه نیوتون نسبت به خدا ارتباط زیادی با قضیه ای که معروف به خدای حفره ها (خدای حفره ها چیست؟) دارد و نیوتون از شاخص ترین افرادی است که از این روش به وجود خدا اعتقاد داشته است. منظور از خدای علمی دقیقا همین است، البته منظور از علم همان چیزی است که در انگلیسی آنرا با فرنام "Science" میشناسیم، نه "آگاهی، خرد" و از این دست مفاهیم. در ذهن بسیاری از خداباوران خدا علتی عرضی است نه علتی طولی، برای اینکه فرق علت طولی و عرضی مشخص شود مثالی را خواهیم زد.

فرض کنید شما با راکت تنیس ضربه ای را به توپ تنیس وارد میکنید. افزایش سرعت اولیه توپ در این وضعیت معلول است و علت نیرویی است که راکت به توپ وارد کرده است، بنابر این، حرکت راکت علت و حرکت یافتن توپ معلول است. آیا اگر کسی در چنین وضعیتی به شما بگوید "این شما نبوده اید که توپ را به حرکت در آورده اید، بلکه این راکت بوده است که توپ را به حرکت در آورده است" آیا حرف درستی زده است؟ پاسخ شما نیز قطعا منفی است، این شما بوده اید که باعث حرکت راکت شده اید، بنابر این شما نیز نه بطور مستقیم بلکه بطور غیر مستقیم و با واسطه، علت حرکت توپ تنیس شده اید، به چنین علتی علت طولی گفته میشود، عمل شما، علت چیز دیگری شده است و آن معلول نیز خود علت چیز دیگری شده است.

علت طولی را در نمودار زیر مشاهده کنید، پیکانهای قرمز و آبی علتهای طولی هستند که بواسطه پیکان سبز باعث تحقق معلول که با یک مربع نارنجی نشان داده شده است شده اند. آشکار است که این علت ها در طول یکدیگر قرار گرفته ند.



شایسته است برای علت عرضی نیز مثالی بزنیم، فرض کنید بذر یک گیاه در خاکی توسط کشاورزی کشت میشود و بعد از این کشت، کشاورز آنرا داشت میکند. این بذر به علت وجود عوامل مختلفی مانند نور خورشید و آب و کود سبز شده و رشد میکند. علت رشد این گیاه چیست؟ کشت و داشت کشاورز است یا نور خورشید یا آب و کود؟ آشکار است که همه این عوامل همزمان علت رشد این بذر هستند در چنین شرایطی که وجود علتها بطور همزمان و عرضی برای تحقق معلولی لازم است هریک از آن عوامل بطور عرضی سبب تحقق معلول میشوند، این مسئله نیز در نمودار زیر نشان داده شده است. هریک از پیکانها یک علت عرضی هستند که در کنار علت دیگر سبب تحقق معلول میشوند.



حال باید توجه داشت که اگر کسی ناگهان به صحنه ای وارد شود و تحقق معلولی را ببینید قاعدتاً همیشه ممکن است آخرین علت را ببیند، و از وجود علتهای پیشین طولی نا آگاه باشد. میدانیم خدا نیز درصورتی که وجود داشته باشد یک علت است (البته در اینکه خدا را میتوان علت چیزی تصور کرد یا نه جای شک بسیار و اعتراض وجود دارد، برای اطلاعات بیشتر به نوشتاری با فرنام علیت و امکان ناپذیری منطقی یک علت الهی مراجعه کنید.) و معمولا افرادی که آشنایی چندانی با فلسفه دین ندارند و مطالعه و کنکاشی در این زمینه نداشته اند تصور میکنند که خدا نیز یک علت عرضی است. یعنی این افراد تصور میکنند در کنار علتهای طبیعی که وجود دارند، خدا نیز خود بعنوان یک علت مجزا عمل میکند، یعنی به عبارت دیگر در علم دنبال علتهای الهی میگردند، یعنی مثلا فکر میکنند برای اینکه حیات بر روی زمین بوجود آمده باشد باید در زمانی ناگهان علت الهی وارد زمین شده باشد و سبب وجود حیات به شکل حبوط آدم یا هر شکل دیگری شده باشد، شاید مفهوم "خدای علمی" که گاهی از آن با فرنام "خدای مکانیکی" نیز یاد میشود اکنون پس از این توضیحات روشنتر شده باشد. در اینکه آیا خدا هرگز بعنوان یک علت عرضی عمل میکند یا نه در میان خداباوران اختلاف وجود دارد اما تقریباً تمام فلاسفه خداباور معتقدند که بسیاری یا همه فعالیتهایی که خدا انجام میدهد به صورت طولی انجام میگیرد.

کسانی که خدا را بصورت علت عرضی جستجو میکنند معمولا دچار قضیه خدای حفره ها میشوند، یعنی در ذهن آنها حفره هایی بوجود می آید که سعی میکنند این حفره ها را با خدا پر کنند. مثلا نمیدانند حیات چگونه بوجود آمده است و بنابر این اولین پرسشی که از بیخدایان میپرسند این است که اگر خدا وجود ندارد پس دنیا وانسان را که بوجود آورده است؟ اینگونه افراد هرچه علمشان نسبت به طبیعت بیشتر میشود و حفره های ذهنیشان تنگ تر و تنگ تر میشوند و در برخی مواقع این حفره ها حذف میشوند بیخدا میشوند! و بعد از بیخدا شدن نیز اگر کسی از آنها بپرسید برای چه بیخدا هستید آنها میگویند "چون میدانیم دنیا و انسان چگونه بوجود آمده اند"، یا اینکه میگویند "انسان تکامل یافته است"، یکی از دلایل وحشت برخی از خداباوران از نظریه تکامل همین است که این نظریه این حفره ها را از بین میبرد و یکی از دلایل اتکای برخی از بیخدایان بر نظریه تکامل و داروینیسم نیز از همین کج فهمی ناشی میشود.

واقعیت این است که نه حفره های موجود در علم میتوانند وجود خدا را اثبات کنند، نه رفع تمام آن حفره ها و اثبات اینکه جهان و انسان بدون نیاز به علتهای عرضی ماوراء طبیعی و بصورت کاملا طبیعی بوجود آمده اند میتواند عدم وجود خدا را اثبات کند زیرا اگر هیچ نادانسته ای نیز در جهان وجود نداشته باشد خداباوران میتوانند مدعی شوند که خداوند یک علت طولی است، بنابر این هم خداباوران باید درست فکر کردن را در مورد خدا بیاموزند و برای اثبات وجود خدا استدلال بیاورند (به بخش رد براهین اثبات وجود خدا مراجعه کنید) و بیخدایان نیز باید اینگونه استدلالهای غلط را کنار بگذارند و برای عدم وجود خدا استدلال بیاورند (به بخش براهین اثبات عدم وجود خدا مراجعه کنید).

این دیدگاه ریشه ای دیرینه دارد، یکی از اتهاماتی که مذهبیون در یونان باستان در دادگاهی که منجر به مرگ سقراط شد به او زدند اتهام بیخدایی بود، و این اتهام با این دلیل به او وارد شد که او به علم معتقد بود و علتهای طبیعی را برای هر چیز جستجو میکرد و این از نظر آن حزب اللهیان زمانه باعث میشد که "جایی" برای خدا باقی نماند، یا بعبارت دیگر روش سقراط و افراد خردگرا همان حفره های یاد شده را در ذهن عوام از بین میبرند و این به ضرر دین خویان تمام میشود.

اما نیوتون از شاخص ترین افرادی است که دچار این اشتباه شد و خداباوری او ناشی از این تصور غلط و خامش از خداباوری بود خدای نیوتون همان خدای علمی است که بیشتر خداباوران و بیخدایان نیز از همان تصور پیروی میکنند. نیوتون با کشف جاذبه از طرف دوستان مسیحی اش متهم به کفر گویی شد، زیرا مسیحیان پروتستانت نیز باور داشتند خدا بر تمام طبیعت تسلط کامل دارد و قانون جاذبه چون سبب یک سری از اتفاقها میشود به نوعی رقابت با خدا دارد. نیوتون با استفاده از قوانینی که برای جاذبه کشف کرده بود میتوانست توضیح دهد که چگونه سیاره ها با یکدیگر برخورد نمیکنند و در حال حرکت هستند. اما نمیتوانست تصور کند که این سیاره ها چگونه ممکن است در یک صفحه قرار بگیرند و با یکدیگر برخورد نکنند. او به دوستش ریچارد بنتلی (Richard Bently) رئیس دانشگاه پاول قدیس (St. Paul) در مورد این تصور خود نوشته است

من نمیتوانم تصور کنم که این قضیه تنها با علتهای طبیعی قابل توضیح باشد، من مجبورم که تصور کنم که این ناشی از تدبیر موجودی متشخص و مختار است. (1)

یک ماه بعد او بازهم به همین موضوع اینگونه اشاره کرده است

جاذبه میتواند سیارات را به حرکت در بیاورد اما بدون وجود یک علت الهی ممکن نیست که این سیارات به اینگونه دایره وار به دور خورشید بگردند، بنابر این به این دلیل و سایر دلایل من مجبورم که بگویم این قضیه را به موجودی هوشمند نسبت بدهم. (2)

البته شاید نیوتون در آن زمان نمیدانست که به چه علتهای طبیعی سیارات بصورت دایره یا بیضی وار دور خورشید که مرکز منظومه شمسی است میگردد اما این قضیه امروز دانسته است، نیوتون در اینجا از برهان نظم استفاده نکرده است، این سخن نیوتون نمونه ای آشکار استفاده از خدای حفره ها است. و چون نیوتون به این قضیه اتکا کرده است خداباوری او نیز باطل است و او از روی نادانی اش به خدا معتقد بوده است، طبیعتاً اگر نیوتون امروز وجود میداشت و میدانست که چه دلایل طبیعی و معتبر علمی برای چرخش دایره وار سیاره ها بدور خورشید وجود دارد او نیز دیگر دلیلی برای خداباوری نمی یافت و بیخدا میشد. مگر اینکه "سایر دلایل" ای که نیوتون از آنها یاد کرده است دلایلی معتبر باشند که ما از آنها خبر نداریم و کسی نمیتواند مدعی چنین چیزی شود.

باید توجه داشت که منظور نیوتون در اینجا به هیچ عنوان برهان نظم نبوده است، او در جای دیگر برهان نظم را به این شیوه بیان کرده است،

این زیباترین سیستم، خورشید، سیاره ها و ستاره های دنباله دار تنها تحت تسلط یک موجود قدرتمند و هوشمند است که میتوانند وجود داشته باشند و به هستی خود ادامه دهند... او ابدی و بی نهایت، علیم و قدیر است. دوران حیات او از ازل تا ابد است، او بر همه چیز تسلط دارد، و همه چیز را میداند و بر همه چیز قادر است... (3)

نیوتون نیز همانند بسیاری از سایر خداباوران گمان میکرده است که نظم موجود در جهان ناشی از وجود یک موجود هوشمند و متشخص یعنی خدا است که ناظم جهان است. البته فلاسفه ای بعدها مانند ویلیام پالی برهان نظم را به شیوه ای بسیار قوی تر بیان و ارائه کرده اند که غلط بودن و باطل بودن آن را میتوانید در نوشتاری با فرنام "برهان نظم" مطالعه کنید و دریابید که چرا برهان نظم نمیتواند وجود خدا را اثبات کند و اشکالش چیست.

نتیجه آنکه پیروی از نیوتون در خداباوری اش نابخردانه است زیرا او به دو دلیل کاملا غلط و باطل به خدا معتقد بوده است که یکی از آنها حتی جزو براهین رایج اثبات وجود خدا نیز نیست و از نا آگاهی او از فلسفه دین و ماهیت وجود خدا و رفتار او سرچشمه گرفته است.

از این گذشته این نکته قابل توجه است که برخی از تاریخدانان و بیوگرافیست های نیوتون متتقدند که او دئیست-خدا انگار (خدا انگاری چیست؟) بوده است، یعنی معتقد بوده است که خدا در زندگی ما دخالت نمیکند و نه پیامبری میفرستد نه کتابی نازل میکند و نه خود بر روی زمین می آید و یا وحی نازل میکند. کارن آرمسترانگ از تاریخدانان مشهور میگوید:

نیوتون از شر تمام خرافات و حماقتهای دینی خلاص شده بود، خدایی که با معجزات کارهایی را انجام میدهد برای او برابر با لولو هایی بود که ما با آنها کودکانمان را میترسانیم. (4)

البته برخی نیز او را تئیست-خداباور (تئیست، خداباور چیست؟) معرفی کرده اند، که البته بررسی این موضوع خارج از موضوع و حوصله این نوشتار است.

[Rasputin]

دنیا و انسان را چه کسی خلق کرده است؟
این پرسش معمولا نخستین پرسشی است که از یک خداناباور توسط یک خداباور پرسیده میشود. این پرسش همچنین از پرسشهایی است که ذهن پرسشگر انسانها برای مدتهای زیادی بدنبال پاسخ آن بوده است و افراد زیادی از فلاسفه و دانشمندان گرفته تا شاعران و خرافه گرایان هرکدام تلاش کرده اند پاسخی به این پرسش دهند. در این نوشتار تلاش خواهد شد که پاسخی کامل به این پرسش داده شود. این پرسش درون خود سه فرض اساسی دارد

1- دنیا خلق شده است.

2- انسان خلق شده است.

3- یک کسی دنیا و انسان را خلق کرده است.

و بعد از این سه فرض، خداباور معمولا تلاش میکند که نتیجه بگیرد

4- خداوند دنیا و انسان را خلق کرده است.

حال بعد از این 3 فرض خداباور آدرس کسی که فرض سوم به آن اشاره میکند را از خداناباور میخواهد و میپرسد اگر خدا وجود ندارد پس چه کسی دنیا و انسان را خلق کرده است؟ این درحالی است که خداباور و بیخدا حداقل در مورد یکی از این سه فرض و در مورد بسیاری از خداناباوران در مورد دو فرض نخست نیز، توافق وجود ندارد. لذا اساسا این پرسش چون بر فرضهای غیر مشترک مبتنی است پرسشی صحیح نیست و به یک پرسش غلط نمیتوان پاسخ داد. در این نوشتار ریشه این پرسش رایج و همچنین خطاهای آن پرداخته خواهد شد.

خداباور نخست باید 3 فرض اول را ثابت کند و بعد پرسش را مطرح کند؛ این مانند این است که شخصی از شخص دیگر بپرسد شما در چه زمانی همسر خود را غیب کرده اید؟ در پرسش شخص نخست فرض شده است که طرف مقابل همسری دارد، غیب کردن یک انسان ممکن است و اینکه این اتفاق در مورد همسر شخص مقابل و توسط شخص مقابل انجام گرفته است. حال اگر شخص نخست تمامی این فرضیات را ثابت نکند و یا حداقل این فرضیات مورد توافق طرفین نباشد، این پرسش، پرسش غلطی خواهد بود. و پاسخ شخص پرسش شونده این نخواهد بود که من در فلان زمان اینکار را انجام دادم.

در این نوشتار به بررسی این سه فرض پرداخته خواهد شد اما قبل از آن شایسته است راجع به انگیزه این پرسش و دلیل اینکه این پرسش بسیار پرسش رایجی است اندکی توضیح داده شود.

چرا این پرسش بسیار رایج است؟

آدمیان از روی غرور و غیر واقع بینی خود همواره از اعتراف به "ندانستن" در هراس بوده اند و برخی اوقات این هراس بیهوده و خام باعث میشده است که جوابهایی را برای پرسشهایی که جوابشان را "نمیدانسته اند" از خود بسازند و اوهام و خیالات خود را بجای حقایق (حقیقت چیست؟) به مخاطبان خود تحویل دهند. از بارزترین مثالهای این عادت زشت تاریخی قضیه "خداوند حفره ها" است، توضیحات مفصد پیرامون این مسئله را در نوشتاری با فرنام (خدای حفره ها چیست؟) بیابید. همواره بشر هروقت دلیل چیزی را نمیدانسه است آنرا به خدا و خدایان و سایر موجوداتی که مربوط به دنیای واقعی نبوده اند نسبت میداده است. یعنی حفره های خالی دانش خود را با چپانیدن موجودات خیالی پر میکرده است، زیرا این روش ساده ترین راه برای رسیدن به پاسخ پرسش های انسان بوده است. نمود این واقعیت را میتوان در طول تاریخ اساطیر بشری دید، هرچه بیشتر به گذشته باز میگردیم فعالیت خدایان و حضور آنان بر روی زمین بیشتر میشود و کارهای عجیب و غریب بیشتری از خدایان و اعمالشان نقل میشود اما حوزه فعالیت خدایان با مرور زمان و با پیشرفت دانش بشری و حوزه فعالیت او کمتر و کمتر شده است و پس از تصعید آنها به آسمان و بعد متافیزیکی شدن آنها، اعمالشان واقعاً ساده و مختصر از سوی خداباوران تلقی میشود.

پرسیدن این پرسش نیز از همیجنا ناشی میشود، خداباور معمولاً چون با مفاهیم مرتبط به نحوه بوجود آمدن انسان و محیط اطراف خود و سیاره ها و ستاره ها و د ر انتها جهان آشنا نیست و اطلاعات چندانی نسبت به این مسائل ندارد، میخواهد نادانی خود را و این حفره ای را که در دانایی خود او وجود دارد را با ساده انگاری بسیاری پوشش دهد و نادانی خود را با دخالت دادن یک موجود ماوراء طبیعی پوشش دهد. شایسته است برای اینکه مسئله خدای حفره ها روشنتر شود مثالی بزنیم.

فرض کنید فضانوردی بر روی کره مریخ میرود و انسانی فضایی می یابد، و به رسم یادبود به او یک مجسمه ساخته شده از یخ هدیه میدهد. آدم فضایی مجسمه را به خانه اش میبرد اما بعد از مدتی نالان نزد فضانورد آمده و میگوید، مجسمه من را یک نفر دزدیده است، من آنرا روی بخاری در خانه ام گذاشته بودم و بعد از مدتی دریافتم که دیگر روی بخاری نیست، لذا یک نفر آنرا از من دزدیده است! چه کسی آنرا دزدیده است؟ فضا نورد بعداً برای او توضیح میدهد که یخ در مقابل بخاری ذوب میشود و کسی آنرا ندزدیده است.

در مثالی که زده شد نادانی آدم فضایی نسبت به چیستی یخ باعث شده بود که او دلیل اتفاق ذوب شدن و آب شدن یخ را نداند و به فکر این بیافتد که یک "کسی" باید حتماً این کار را انجام داده باشد. مثال خداباوران نیز وقتی که این پرسش را مطرح میکنند دقیقاً همینگونه است. یعنی همانطور که گفته شد چون با دنیا و انسان و سایر موجودات و چیستی و چگونگی آنها چندان آشنایی ندارند، فکر میکنند بوجود آمدن اینها را یک "کسی" انجام داده است. اینجاست که پرسش میکنند پس اگر خدایی وجود ندارد پس آن کس کیست که دنیا را بوجود آورده است؟ همواره انسانهایی عادت دارند اتفاقاتی را که علت واقعی آنرا درک نمیکنند به موجوداتی ذی شعور و هوشمند نسبت دهند. لذا این پرسش معمولا از روی نادانی نسبت به مسائل فیزیکی و بیولوژیکی و کیهان شناسی بر میخیزد و ضعف در فلسفه باعث میشود افرا به این نتیجه برسند که حتماً کسی باید جهان را و انسان را خلق کرده باشد و لزوماً آن شخص نیز خدا است. پس خدا وجود دارد، دقیقاً همانگونه که ضعف در زمین شناسی باعث میشود برخی گمان کنند زمین لرزه از طرف خدا است، و ضعف در پزشکی باعث میشود برخی گمان کنند مورد نفرین خدا قرار گرفته اند.

اصولا از جایگاهی بالاتر که به قضیه نگاه کنیم دلیل به وجود آمدن توهمی بنام خداوند همین قضیه بوده است. انسانهایی که در اعصار گذشته زندگی میکرده اند در مقابل پدیده ها، حوادث و اتفاقاتی که در اطرافشان می افتاده به دلیل اینکه از اطلاعات و آگاهی فوق العاده سطحی ای در مقایسه با امروز برخوردار بودند خدایانی میساختند، مثلا در یونان برای آتش و گیاه و باد و طوفان و دریا و جنگ و... خدایانی میساختند، اما به تدریج با کشف واقعیت ها این خدایان از میان رفتند و خدایان کاملتری مانند الله آمدند که یک تنه مسئولیت همه این قضایارا بر عهده گرفته اند. واقعیت در این نکته پنهان است که بشر بطور ناخود آگاه هرگاه علت پدیده ای را نمیدانسته از روی آموزشهای قبلی و محیطی ای که قبلا دیده علت آن پدیده را به سوی خدا سوق میدهد تا جایی که خداوند را در مفاهیم اسلامی علت العلل مینامند، در حالی که در دنیای واقعیت علت هیچ چیز خدا نیست. شما در هیچ کتاب فیزیک یا شیمی ای (مگر چاپ شده در کشورهای اسلامی) حرفی از خدا و یا قدرت خدا نمیبینید، علت ها همگی زمینی و علمی هستند. علوم بشری، چه تجربی و چه نظری همگی روزگاری متکی به الهیات بودند، ولی با فرارسیدن پیشرفتهای متعدد در زمینه های مختلف کم کم بشر دست به اکتشاف علت های ماقعی و منطقی و غیر الهی زد، از این روست که علم اصولا مادیگراست و شما در هیچ رشته علمی ای انشاء الله و ماشالله نمیبینید.

حتی دانشمندان و عالمان بزرگی نیز دچار این انحراف فکری شده اند که شاید بتوان معروف ترین آنها را نیوتون دانست. نیوتون را شاید بتوان بزرگترین مغز علمی تمام طول تاریخ نامید، وی برای کشفیات خود نیاز به ریاضیات جدیدی داشت که این ریاضیات در دوران او وجود نداشت و وی خود دست به کار شد و این ریاضیات را پدید آورد، حسابان (Calculus) بسیاری از مفاهیم خود را مدیون نیوتون است از دیگر خدماتی که نیوتون به علم کرد میتوان کشف نیروی جاذبه و قوانین حرکتی و بسیاری از چیزهای دیگر را نام برد. نیوتون که حدود 300 سال پیش زندگی میکرد خدا را باور داشت. شناخت نیروی جاذبه و حرکتهای فلکی سیارات و حرکت بیضی وار اجرام آسمانی به دور خورشید برای نیوتون همانطور که خود میگوید یک الهام بزرگ بود. نیوتون با نگاه کردن به اینکه چگونه ممکن است سیارات و اجرام آسمانی بر روی یک صفحه و در یک جهت و در مسیر مشخص حرکت کنند را نشان از یک نظم و طراحی و در نتیجه ناظم و یا طراح بزرگ و قادر دانست (نگاه کنید به برهان نظم و رد آن) و علت آنرا خدا دانست و گفت این نظم خدارا اثبات میکند. در حالی که ما امروز میدانیم چرا اجرام به دور خورشید میگردند و چرا در یک جهت و در یک صفحه میگردند و... بنابر این نیوتون در این نتیجه گیری خود دچار یک انحراف شده بود. ما میدانیم این شکاف در دانش نیوتون امروز دارای پاسخ های کاملی است و علت این پدیده ها خدا نیست بلکه پدیده های دیگر علمی است.

بعد از توضیحی مختصر در مورد انگیزه شکل گرفتن این گونه پرسشها در ذهن خداباوران به بررسی فرضهایی که در ابتدای این نوشتار مطرح شد خواهیم پرداخت؛ اما پیش از آن شایسته است چند عبارت را که در این نوشتار استفاده خواهد شد تعریف کنیم.

جهان/کائنات/دنیا

کائنات (Universe) مجموعه ای است که تمام چیزهایی که وجود دارند را در خود جای میدهد. هرچیز که وجود داشته باشد جزو این مجموعه جهانی است و اگر وجود نداشته باشد جزوی از جهان نیست، لذا میتوان گفت جهان و وجود دو مفهوم برابر هستند، هرجا جهان وجود داشته باشد، وجود، موجود است و هرجا و هرزمان وجود موجود باشد جهان وجود دارد. کلمه مترادف با وجود، هستی است، لذا میتوان گفت بر اساس تعریفی که از جهان داده شد، جهان و هستی هردو به یک معنی هستند. با این تعریف نه میتوان جایی غیر از جهان را در نظر گرفت و نه میتوان زمانی خارج از جهان را در نظر گرفت.



قدیم

چیزی قدیم است که وجود داشته باشد و هرگز آغاز به وجود نکرده باشد، یعنی همیشه وجود داشته باشد. چیزی که قدیم است تابع زمان نیست، یعنی در هر زمانی وجود داشته است. موجودی که قدیم است، هستی را در ذات خود دارد و بوجود آمدنی نیست.

حادث

چیزی است که وجود داشته باشد و آغاز به وجود کرده باشد، یعنی در لحظه ای وجود نداشته باشد و در لحظه دیگر بوجود آمده باشد. در زبان پارسی حادث را همچنین پدیده مینامند. پدیده چیزی است که پدیدار شود یعنی در زمانی وجود نداشته باشد و در زمان دیگری بوجود آمده باشد. حادث هستی را در ذات خود ندارد و هستی در مورد آن اتفاق می افتد.

علت

علت اتفاقی است که انجام یافتن آن سبب تحقق معلول میشود. علت در واقع وجود دهنده معلول است و هستی را را به معلول میبخشد، علت و معلول لازمه یکدیگر هستند یعنی اگر علت وجود نداشته باشد، معلول نیز وجود نخواهد داشت. علت یک شیع نیست، بلکه یک اتفاق یا یک عمل است.

معلول

معلول اتفاقی (عملی) یا چیزی است که از خود (در ذات خود) هستی نداشته باشد، یعنی وجود خود را وابسته به چیز دیگری (علت) باشد، یعنی تنها و تنها اگر علت وجود داشته باشد معلول بوجود می آید و در غیاب علت هرگز معلول بوجود نمی آید. معلول لزوماً حادث نیست، ممکن است معلولی قدیم باشد و هستی خود را مدیون علتی که آن نیز قدیم است باشد.

علیت

رابطه موجود بین علت و معلول را علیت میخوانند. بین اینکه آیا علیت رابطه ای بین دو شیع است یا بین دو فعل (عمل یا اتفاق) است بین فلاسفه اختلاف نظر وجود دارد، علیت عمیق ترین و اساسی ترین رابطه ای است که میتواند بین دو چیز وجود داشته باشد زیرا هستی و نیستی آن چیز در گرو رابطه علیتی است که بین معلول و علت برقرار میشود.

[Rasputin]

In theology, monotheism (in Greek μόνος = single and θεός = God) is the belief in the existence of one deity or God, or in the oneness of God. In Western context, the concept of "monotheism" tends to be exclusively tied to the concept of the Abrahamic God of the Abrahamic religions —typically as a whole group, but may be used in particular reference to the God as defined by a specific religion or sect. The concept of monotheism has largely been defined in contrast with earlier polytheistic (belief in many gods) religions, and beyond a general concept of "oneness", monotheism tends to overlap with other Unitary or Unifying theory concepts such as The All, and Ultimate Reality, just as the name "God" has some parallels with concepts such as the Supreme Being, The One, etc.

The very term "monotheism" is controversial in larger contexts, as Western culture has a noted tendency for classification and terminology which draws distinctions and differentiations according to increasingly specialised concepts rather than by the integration or inclusion of similar ones. Hence it is important to understand the facile distinctions between the concepts of theism as referring to beliefs, as opposed to those referring to concepts of essence and nature. Beliefs such as monism assert a belief in the universe as composed of the same metaphysical substance, and in certain regard may transclude the monotheism concept.

The term polytheism has been used ostensibly to refer to religions which believe in God which is not unitary, but divided. According to Joseph Campbell, Eastern (or "Dharmic") religions regard a transcendent truth that is unknowable to mortal human beings but is knowable and approachable through its aspects or manifestations, which are deified. In contrast, Campbell claims that Western culture deifies a singular being of transcendent consciousness, whose will is absolute, and whose manifestations are too infinite to be deified in part.

To further complicate matters, religions typically regarded as monotheistic have as part of their doctrines aspects which resemble the aspect and manifestation principles of Eastern religions —for example Christians who in regarding Jesus as divine (as part of a "Trinity") have been accused of having ostensibly polytheistic beliefs. Within Christianity, Catholicism uses Saints as projections of divine or revered examples, and these may be seen to form a pantheon-hierarchy of lesser and greater deities.

Ancient Middle-Eastern religions may have worshipped a single god within a pantheon and the abolition of all others, as in the case of the Aten cult in the reign of the Egyptian pharaoh Akhenaten, under the chiefly influence of the Eastern-originating Nefertiti. Iconoclasm during this pharaoh's rule is considered a chief origin for the subsequent destruction by some groups of idols, holding that no other God before the preferred deity (dually and subtly acknowledging the existence of the other gods, but only as foes to be destroyed for their drawing of attention away from the primary deity). Hinduism was also a pre-biblical monotheisic faith, worshipping one divine force known as the Atman, or the Brahman.

Other issues like the Divine Right of Kings may possibly also stems from pharaonic laws on the ruler being the demigod or representative of the Creator on Earth. The massive tombs in the Egyptian pyramids which aligned with astronomical observations, exemplify this relationship between the pharaoh and the heavens and was subsequently adopted by Christian royalty by claiming a direct lease on ruling by the grace of God.

[jjbb]

khoda ra kheili dost daram chon ...........

[Rasputin]

چه کسی شیطان را خلق میکند؟

آیا شیطان وجود دارد؟ آیا خدا شیطان را خلق کرد؟

استاد دانشگاه با این سوال ها شاگردانش را به چالش ذهنی کشاند.

آیا خدا هر چیزی که وجود دارد را خلق کرد؟

شاگردی با قاطعیت پاسخ داد:"بله او خلق کرد"

استاد پرسید: "آیا خدا همه چیز را خلق کرد؟"

شاگرد پاسخ داد: "بله, آقا"

استاد گفت: "اگر خدا همه چیز را خلق کرد, پس او شیطان را نیز خلق کرد. چون شیطان نیز وجود دارد و مطابق قانون که کردار ما نمایانگر ماست , خدا نیز شیطان است"

شاگرد آرام نشست و پاسخی نداد. استاد با رضایت از خودش خیال کرد بار دیگر توانست ثابت کند که عقیده به مذهب افسانه و
خرافه ای بیش نیست.

شاگرد دیگری دستش را بلند کرد و گفت: "استاد میتوانم از شما سوالی بپرسم؟"

استاد پاسخ داد: "البته"

شاگرد ایستاد و پرسید: "استاد, سرما وجود دارد؟"

استاد پاسخ داد: "این چه سوالی است البته که وجود دارد. آیا تا کنون حسش نکرده ای؟ "

شاگردان به سوال مرد جوان خندیدند.

مرد جوان گفت: "در واقع آقا, سرما وجود ندارد. مطابق قانون فیزیک چیزی که ما از آن به سرما یاد می کنیم در حقیقت نبودن
گرماست. هر موجود یا شی را میتوان مطالعه و آزمایش کرد وقتیکه انرژی داشته باشد یا آنرا انتقال دهد. و گرما چیزی است که باعث میشود بدن یا هر شی انرژی را انتقال دهد یا آنرا دارا باشد. صفر مطلق (460- F) نبود کامل گرماست. تمام مواد در این درجه بدون حیات و بازده میشوند. سرما وجود ندارد. این کلمه را بشر برای اینکه از نبودن گرما توصیفی داشته باشد خلق کرد."

شاگرد ادامه داد: "استاد تاریکی وجود دارد؟"

استاد پاسخ داد: "البته که وجود دارد"

شاگرد گفت: "دوباره اشتباه کردید آقا! تاریک هم وجود ندارد. تاریکی در حقیقت نبودن نور است. نور چیزی است که میتوان آنرا مطالعه و آزمایش کرد. اما تاریکی را نمیتوان. در واقع با استفاده از قانون نیوتن میتوان نور را به رنگهای مختلف شکست و طول موج هر رنگ را جداگانه مطالعه کرد. اما شما نمی توانید تاریکی را اندازه بگیرید. یک پرتو بسیار کوچک نور دنیایی از تاریکی را می شکند و آنرا روشن می سازد. شما چطور می توانید تعیین کنید که یک فضای به خصوص چه میزان تاریکی دارد؟ تنها کاری که می کنید این است که میزان وجود نور را در آن فضا اندازه بگیرید. درست است؟ تاریکی واژه ای است که بشر برای توصیف زمانی که نور وجود ندارد بکار ببرد."
در آخر مرد جوان از استاد پرسید: "آقا, شیطان وجود دارد؟"

زیاد مطمئن نبود. استاد پاسخ داد: "البته همانطور که قبلا هم گفتم. ما او را هر روز می بینیم. او هر روز در مثال هایی از رفتارهای غیر انسانی بشر به همنوع خود دیده میشود. او در جنایتها و خشونت های بی شماری که در سراسر دنیا اتفاق می افتد وجود دارد. اینها نمایانگر هیچ چیزی به جز شیطان نیست."

و آن شاگرد پاسخ داد: "شیطان وجود ندارد آقا. یا حداقل در نوع خود وجود ندارد. شیطان را به سادگی میتوان نبود خدا دانست. درست مثل تاریکی و سرما. کلمه ای که بشر خلق کرد تا توصیفی از نبود خدا داشته باشد. خدا شیطان را خلق نکرد. شیطان نتیجه آن چیزی است که وقتی بشر عشق به خدا را در قلب خودش حاضر نبیند. مثل سرما که وقتی اثری از گرما نیست خود به خود می آید و تاریک که در نبود نور می آید.
آن شاگرد کوچک آلبرت انیشتین بود.

[Rasputin]

A PRACTICAL MAN'S PROOF OF GOD

The existence of God is a subject that has occupied schools of philosophy and theology for thousands of years. Most of the time, these debates have revolved around all kinds of assumptions and definitions. Philosophers will spend a lifetime arguing about the meaning of a word and never really get there. One is reminded of the college student who was asked how his philosophy class was going. He replied that they had not done much because when the teacher tried to call roll, the kids kept arguing about whether they existed or not.

Most of us who live and work in the real world do not concern ourselves with such activities. We realize that such discussions may have value and interest in the academic world, but the stress and pressure of day-to-day life forces us to deal with a very pragmatic way of making decisions. If I ask you to prove to me that you have $2.00, you would show it to me. Even in more abstract things we use common sense and practical reasoning. If I ask you whether a certain person is honest or not, you do not flood the air with dissertations on the relative nature of honesty; you would give me evidence one way or the other. The techniques of much of the philosophical arguments that go on would eliminate most of engineering and technology if they were applied in those fields.

The purpose of this brief study is to offer a logical, practical, pragmatic proof of the existence of God from a purely scientific perspective. To do this, we are assuming that we exist, that there is reality, and that the matter of which we are made is real. If you do not believe that you exist, you have bigger problems than this study will entail and you will have to look elsewhere.

THE BEGINNING

If we do exist, there are only two possible explanations as to how our existence came to be. Either we had a beginning or we did not have a beginning. The Bible says, "In the beginning God created the heaven and the earth" (Genesis 1 :1). The atheist has always maintained that there was no beginning. The idea is that matter has always existed in the form of either matter or energy; and all that has happened is that matter has been changed from form to

form, but it has always been. The Humanist Manifesto says, "Matter is self-existing and not created," and that is a concise statement of the atheist's belief.

The way we decide whether the atheist is correct or not is to see what science has discovered about this question. The picture below on the left represents our part of the cosmos. Each of the disk shaped objects is a galaxy like our Milky Way. All of these galaxies are moving relative to each other. Their movement has a very distinct pattern which causes the distance between the galaxies to get greater with every passing day. If we had three galaxies located at positions A, B. and C in the second diagram below, and if they are located as shown, tomorrow they will be further apart. The triangle they form will be bigger. The day after tomorrow the triangle will be bigger yet. We live in an expanding universe that gets bigger and bigger and bigger with every passing day.