**Nice Statements**

[Parinaz_M]

When the difficulties of the life

want you to give up on struggling...

look upward... it is of there that the help comes

[Parinaz_M]

بگذار گم شوم در تو

كس نيابد ز من نشانه من

روح سوزان آه مرطوب من

بوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زين دريچه باز

خفته در پرنيان رويا ها

با پر روشني سفر گيرم

بگذرم از حصار دنياها

داني از زندگي چه ميخواهم

من تو باشم ‚ تو ‚ پاي تا سر تو

زندگي گر هزار باره بود

بار ديگر تو بار ديگر تو

آنچه در من نهفته درياييست

كي توان نهفتنم باشد

با تو زين سهمگين طوفاني

كاش ياراي گفتنم باشد

بس كه لبريزم از تو مي خواهم

بدوم در ميان صحراها

سر بكوبم به سنگ كوهستان

تن بكوبم به موج دريا ها

بس كه لبريزم از تو مي خواهم

چون غباري ز خود فرو ريزم

زير پاي تو سر نهم آرام

به سبك سايه تو آويزم

آري آغاز دوست داشتن است

گرچه پايان راه نا پيداست

من به پايان دگر نينديشم

كه همين دوست داشتن زيباست

[Parinaz_M]

عاشق عشق باش و دوست داشتن را دوست بدار

از تنفر متنفر باش و به مهربانی مهر بورز

. با آشتی آشتی کن و از جدایی جدا باش

[Parinaz_M]

برخاستم از جاي ، صدا مي آمد

از عرش به هر سوي ندا مي آمد

برجوش و خروش و ناز اي دل

چون نام قشنگ مجتبي مي آمد

[Parinaz_M]

اي مردم خوب بودن ساده نيست

گرد غم از دل زدودن ساده نيست

مثل باران در کتاب زندگي

مهرباني را ستودن ساده نيست

در گلستان پر از لطف خدا

خار در پايي نبودن ساده نيست

هم صدا با هاي و هوي رودها

راه تا دريا گشودن ساده نيست

چون علي با کيسه خرما و نان

از جوانمردي سرودن ساده نيست

[Parinaz_M]

خدا همين جاست، در ميان ما

آن کس که اخلاقش را همچون فاخرترين جامهاش ميپوشد، بهتر است برهنه باشد


باد و خورشيد پوستش را سوراخ نخواهند کرد


و آن کس که رفتارش را با قواعد کردار راه ميبرد، پرندهي ترانه خوان خود را در قفس محبوس ميکند


آزادترين ترانه از پشت ميلهها و سيمها بيرون نميآيدو


و آن کس که پرستش از برايش پنجرهايست که او باز ميکند، و نيز ميبندد، هنوز به خانهي روح خود در نيامده است، که پهناي پنجرههايش از سپيده دمان است تا سپيده دمان


اگر ميخواهيد خدا را بشناسيد پس در حلّ معماها مکوشيد


به گرداگرد خود بنگريد تا او را ببينيد که با کودکان شما بازي ميکند


به آسمان بنگريد؛ او را خواهيد ديد که در ميان ابرها گام برميدارد، دستانش را در آذرخش دراز ميکند و با باران فرود ميآيد


او را خواهيد ديد که در گلها ميخندد، سپس برميخيزد و دستهايش را در درختها تکان ميدهد

جبران خليل جبران

[Parinaz_M]

Ah agar roozi negah e to
moonese chashmane man bashad
ghaleie sangine tanhai
char divarash ze ham pashad

Ah agar dastane khoobe to
hamie dastane man bashad
ghaleie sangine tanhai
char divarash ze ham pa shad

Ghaleie tanhaiye ma ra
div dar bandane khod kardeh
khoon chekad az nakhone in divar
jan be labhaie man avardeh

Ah agar roozi sedaye to
goosheye avaze man bashad
ghaleie sangine tanhai
char divarash ze ham pashad

Ah agar dirooz bargardad
lahzei emrooze man bashad
ghaleie sangine tanhai
char divarash ze ham pashad

Ghaleie tanhaiye ma ra
div dar bandane khod kardeh
khoon chekad az nakhone in divar
jan be labhaie man avardeh

[Parinaz_M]

آبي دريا ، قدغن
شوق تماشا ، قدغن
عشق دو ماهي ، قدغن
با هم و تنها ، قدغن
براي عشق تازه ،
اجازه بي اجازه...
پچ پچ و نجوا ، قدغن
رقص سايه ها ، قدغن
كشف بوسه ي بي هوا
به وقت رويا ، قدغن
براي خواب تازه ،
اجازه بي اجازه...
در اين غربت خانگي
بگو هرچي بايد بگي
غزل بگو به سادگي
بگو ، زنده باد زندگي
براي شعر تازه ،
اجازه بي اجازه...
از تو نوشتن ، قدغن
گلايه كردن ، قدغن
عطر خوش زن ، قدغن
تو قدغن ، من قدغن
براي روز تازه ،
اجازه بي اجازه

[Parinaz_M]

شايد حقيقت آن دو دست جوان بود، آن دو دست جوان

كه زير بارش يكريز برف مدفون شد

و سال ديگر، وقتي بهار

با آسمان پشت پنجره همخوابه ميشود

و در تنش فوران ميكنند

فوارههاي سبز ساقههاي سبكبار

شكوفه خواهد داد

[Parinaz_M]

يكـي دو روز ديگـر از پگاه

چو چشـم باز مي كـني

زمانه زيـر و رو مي شود

زمين پُـر نـگار مي شود

در ايـن بـهار ... آه

چـه ياد ها

چـه حـرفـهاي ناتـمام

دل پُـر آرزو

چـو شاخ ِ پُـر شكـوفه باردار مي شـود

[Parinaz_M]

بـهار مي رسد ، اما ز گـل نشانش نيست
نسيـم ، رقص گـل فشانش نيست

دلـم به گريهً خونين ابـر مي سوزد
كه باغ خنده به گلبـرگ ارغوانش نيست

چـمن ِ بهشت ِكلاغان و بلبلان خاموش
بـهار نيست به باغي كه باغبانش نيست

چه دل گرفته هوايي چه پا فشرده شبي
! كه يك ستارهً لرزان در آسـمانش نيست

كبوتري كه در اين آسـمان گشايد بال
دگـر امـيد رسيدن به آشيانش نيست

ستاره نيز به تنهاييش گمان نبرد
! كسي كه هـمنفسش هست و هـمزبانش نيست

جهان به جان من آنگونه سرد مـهري كرد
كه در بـهار و خزان ، كار با جـهانش نيست

ز يك ترانه به خود رنگ جاودان نزند
. دلـي كه چون دل من ، رنـج جاودانش نيست

[Parinaz_M]

دستهاي تو

لب پنجره ، چون شاخهً ياس

مي شكوفند

: كه يعني

. سفر آمد پايان

دل من از لبهً پنجره ، گل مي چيند

ني ني چشم من آنجاست ، به همراه دلم

پنجره ، ساده ترين لبخند است

چهرهً سرد و چروكيدهً ديوار

، چه زيباست اگر

دست تو ، شاخهً ياسي لبهً پنجره ها بنشاند

[Parinaz_M]

اي كه نسيم رحمتت
درد مرا دوا كند
آلاينه ي دل مرا
عكس تو پر جلا كند

عشق سرشته با گلم
يادتو زنده در دلم
وه كه گمان كنم تويي
هر كه مرا صدا كند

شادي من رضاي تو
راحت من بلاي تو
مرحمتت مگر مرا با غمت آشنا كند
صبح نصير من تويي
شام منير من تويي

باز به شب زبان من
ذكر خدا خدا كند
مهر تو ماه من شود
خلق سپاه من شود

بر همه مردمان مرا
عشق تو پادشا كند
بر در او زبون منم
همسفر جنون منم

گر برسي به عاقلي
گو كه مرا دعا كند
عاشق سرفكنده ام
بر در دوست بنده ام

واي به من اگر مرا با هوسم رها كند
بنده ي بندگان مشو
مرده ي زندگان مشو
عارف اگر بود كسي

خدمت شه چرا كند ؟
شاه تويي گداي نيي
از چه اسير دانه يي
گو كه زمانه سنگ را
بر سرت آسيا كند

عاشق او اگر شوي
بلبل نغمه گر شوي
يك گل باغ دل تو را
مرغ سخن سرا كند

[Parinaz_M]

من امشب هفت شهر آرزوهايم چراغان است

زمين و آسمانم نور باران است

كبوتر هاى رنگين بال خواهش ها

بهشت پر گل انديشه ام را زير پر دارند

صفاى معبد هستى تماشايى است

زهر سو نوشخند اختران در چلچراغ ماه مى ريزد

جهان در خواب

تنها من در اين معبد در اين محراب

دلم مى خواست بند از پاى جانم بازمى كردند

كه من تا روى بام ابرها پرواز مى كردم

از آنجا با كمند كهكشان تا آ سمان عرش مى رفتم

در آن درگاه درد خويش را فرياد مي كردم

[Parinaz_M]

برگ سبزی است

طریق زهد و ریا شیوه زمانه ماست
غم تو سوز دل و ناله شبانه ماست

مرا سلاله نیکان به هیچ انگارند
که تیغ طعنه و کین هرزمان روانه ماست

هزار شکر که ایشان ز ما شدند ایمن
اگرچه دور جهان سوخته زبانه ماست

« مرید پیر مغانم ز من مرنج ای گل روز من»
که رنج و سوز نهان کاله خزانه ماست

چه جای غم که مرا سوی کعبه راهی نیست
که نور روی عزیزش روان به خانه ماست

به راه بادیه کس یار ما نشد اما
به جای جای زمین قصه و فسانه ماست

چو مرغ خسته و وحشی دلا ندانستم
که سینه همه یاران پناه و لانه ماست

اگرچه ما به جهان بند دام و دانه شدیم
هزار بام جهان بند دام و دانه ماست

به گوش زاهد بتخانه گفت محتسبی
که گوش پیر و جوان مدهش از ترانه ماست

مراد من ز می و مطربی تویی جانا
شراب و جام و می و مطربی بهانه ماست

دهان ببند و مکن ادعای لاغ و دروغ
همین بس است توراکه عشق تونشانه ماست