M Ahmadinejad

[RedWine]

Iran is offering a $1 billion loan to Iraq for projects to be handled by Iranian firms, an Iranian official said on Friday, two days before a landmark visit by Iran's president to Baghdad.

Mahmoud Ahmadinejad will make the first trip by an Iranian president since the 1979 Islamic revolution, a visit analysts say will aim to tell the United States that Tehran is an influential player in its neighbor which cannot be ignored.

Iran and Iraq fought an eight-year war in the 1980s that left about a million dead but relations -- and Iran's influence in Iraq -- have increased substantially since the U.S.-led invasion in 2003 that toppled Iraqi leader Saddam Hussein.

Ahmadinejad is due to start the two-day trip to build on business and political ties with Iraq on Sunday.

"Iran's $1 billion loan to Iraq has been one of the main issues of discussion with the Iraqi side," Iranian Deputy Foreign Minister Alireza Sheikh-Attar said in Baghdad.

The loan will cover basic projects to be executed by Iranian contractors using Iranian goods and equipment, he said in the report carried on the state broadcaster's Web site.

The United States has accused Iran of funding, training and equipping Iraqi militias in a bid to destabilise Iraq, a charge Tehran denies, blaming the U.S. troop presence for instability. Iran says it wants a stable neighbor and U.S. troops out.

Iran and the United States, which have not had diplomatic relations for almost three decades, have held three rounds of rare face-to-face talks in a bid to quell the violence. Iran put off a fourth round because of unspecified technical issues.
Sheikh-Attar said three other agreements were being discussed, covering avoidance of double taxation, support for joint investment and customs cooperation.

"Representatives of the two countries are also discussing agreement on the Abadan-Basra oil pipeline," he said, referring to Abadan in southwest Iran and Basra in southern Iraq, cities which are both near the shared border.

In September, an Iraqi official cited a plan to build a pipeline from Basra to Abadan refinery that would initially export 100,000 barrels of oil per day. Both states are members of the Organisation of the Petroleum Exporting Countries.

Sheikh-Attar said five to 10 agreements would be signed by Ahmadinejad during his trip.

An Iranian Industry and Mines Ministry official, Mohsen Shaterzadeh, said discussions with Iraq would include plans for joint companies in cement, car manufacturing, food, textiles, petrochemicals and agriculture.

Banks from the two states would discuss setting up a joint venture bank, Shaterzadehi said, identifying the institutions involved as Iraq's Rafidain Bank, Export Development Bank of Iran and Iran's Bank Tejarat.

Several Iranian banks have been targeted by U.S. and U.N. sanctions imposed over Iran's disputed nuclear program, but not the Iranian banks cited in the Web site report.

Iran and the United States are locked in a row over Tehran's nuclear plans, which Washington fears are aimed at building atomic bombs. Tehran denies the charge, saying it wants to master technology to generate electricity.

[RedWine]

احمدی نژاد: عراق بدون دیکتاتور مسرت بخش*است


'دیدار از عراق بدون دیکتاتور، برایم بسیار مسرت بخش است'
مقامات عراقی از محمود احمدی نژاد به عنوان نخستین رئیس جمهور ایران که از کشورشان دیدن می کند، به گرمی استقبال کردند.
آقای احمدی نژاد صبح روز یکشنبه، برای انجام یک دیدار دو روزه از عراق، وارد بغداد شد.

دیدار آقای احمدی نژاد از بغداد، نخستین سفر یک رئیس جمهور ایران به عراق، در تاریخ بیست و نه ساله جمهوری اسلامی ایران است.

این سفر، اوج تلاشهای دو کشور برای عادی سازی روابط دوجانبه، از زمان آغاز جنگ هشت ساله ایران و عراق در سال 1980 میلادی، پنداشته می شود.

'عراق بدون دیکتاتور'

به گزارش ایرنا خبرگزاری دولتی ایران، آقای احمدی نژاد در بغداد به خبرنگاران گفته است: "دیدار از عراق بدون دیکتاتور، برایم بسیار مسرت بخش است".


آقای احمدی نژاد، نخستین رئیس جمهور ایران است که از عراق دیدن می کند
مراسم استقبال رسمی از آقای احمدی نژاد، با حضور جلال طالبانی همتای عراقی وی، در کاخ ریاست جمهور عراق برگزار شد و پس از آن، رئیسان جمهور دو کشور، نخستین دور مذاکرات خود را آغاز کردند.

پس از این گفتگوها، آقای احمدی نژاد به خبرنگاران گفت دیدار او از بغداد، صفحه جدیدی در روابط ایران و عراق گشوده است.

رئیس جمهور ایران در یک کنفرانس مطبوعاتی مشترک با جلال طالبانی گفت: ما در همه زمینه ها توافق نظر داریم و دو طرف، مصممند تا همکاری های خود را در عرصه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی گسترش دهند.

آقای احمدی نژاد افزود: "یک عراق متحد، نیرومند و پیشرفته، خواسته تمام کشورهای منطقه است".

تاریخی

آقای طالبانی نیز، دیدار رئیس جمهور ایران از عراق را، "تاریخی" خواند.

سفر رئیس جمهور ایران به دعوت رسمی جلال طالبانی، رئیس جمهور عراق، انجام شده است. آقای تاکنون بارها از ایران بازدید کرده است.

خبرنگاران می گویند دیدار دو روزه محمود احمدی نژاد از عراق، نشانه محکمی از حمایت کشورش از دولت عمدتاً شیعه مذهب حاکم بر بغداد است.

رئیس جمهور ایران را در سفر به بغداد، هیاتی مرکب از وزیران امور خارجه، اقتصاد و دارایی، نیرو، راه و ترابری و شماری از مشاوران رئیس جمهور، همراهی می کنند.

محمود احمدی نژاد در آستانه این سفر تاکید کرد که سیاست دولتش درباره عراق کمک به برقراری صلح و امنيت در این کشور است.

تدابیر امنیتی


نیروهای آمریکایی در تامین امنیت سفر رئیس جمهور ایران به بغداد، مشارکت نکرده اند
تدابیر امنیتی شدیدی در بغداد برقرار شده و گفته می شود گشت های پلیس عراق، در هر صد متر خیابان منتهی به فرودگاه پایتخت، مستقر شده اند.

با این وجود، نیروهای آمریکایی مستقر در عراق، در تامین امنیت سفر رئیس جمهور ایران به بغداد، مشارکت نکرده اند.

ایالات متحده آمریکا، بارها ایران را متهم کرده است که از گروه های شبه نظامی شیعه عراق حمایت می کند. اما تهران همواره این اتهام را رد کرده است.

پیام جورج بوش

اما جورج بوش، رئیس جمهور آمریکا، به همتای ایرانی خود هشدار داد که به "صادر کردن تروریسم" خاتمه دهد.

دولت ایران اتهام حمایت از تروریسم را رد می کند.

جورج بوش آن سخنان را روز شنبه (۱ مارس) در يک کنفرانس خبری در مزرعه شخصی خود در تگزاس پس از دیدار با آندرس فوگ راسموسن، نخست وزير دانمارک، بیان کرد.

وی گفت هرچند دولت عراق می تواند با ایران گفتگو کند، اما به گفته وی مقام های عراقی باید در گفتگوهایشان به طور صریح از ایران بخواهند که از حمایت نظامی شورشیان دست بردارد.

جورج بوش گفت که پیام مقام های عراقی به رئیس جمهور ایران باید این باشد که به ارسال تجهیزات و مهمات پیشرفته ای که شهروندان عراق را می کشد، خاتمه دهد.

دولت ایران بارها این اتهام آمریکا را بی اساس خوانده و بر عدم دخالت در امور داخلی عراق تاکید کرده است.

در چند دهه گذشته، اين اولین مرتبه است که یک مقام ارشد ایرانی به عراق سفر می کند.

[RedWine]

BAGHDAD - Iran's firebrand president wrapped up his landmark visit to Iraq with a bit of added swagger Monday_ insisting that U.S. power is crippling the region and portraying himself as the enduring partner of Baghdad's Shiite-led government.





The parting words and posturing — like nearly every moment of Mahmoud Ahmadinejad's two-day trip — was powerful political theater seeking to emphasize Iran's growing bonds with its former enemy. U.S. officials had a front row seat.

Ahmadinejad, the first Iranian leader to visit Iraq since Iran's 1979 Islamic Revolution, had no direct dealings with American envoys or the military. But Washington and its Sunni Arab allies were high on his agenda — taking every opportunity to send messages about Shiite Iran's rising influence in the region and its special ties to Iraq's Shiite majority.

For Washington, however, this is not a new lesson.

The toppling of Saddam Hussein's Sunni-heavy regime opened the door for Iran's inroads into the nation it battled during a horrific 1980-88 war that claimed an estimated 1 million lives. The United States — despite having no diplomatic ties with Tehran and accusing Iran of aiding Shiite militias — opened groundbreaking dialogue with Iranian officials last year that acknowledged the Islamic Republic as a critical player in Iraq.

The next step — from the vantage point of Washington and its Iraqi allies — is seeing whether Ahmadinejad's visit translates into a clearer Iranian role in helping stabilize Iraq at a time when violence is dropping and insurgents are under increasing military pressure.

"Iraq and Iran having been deadly enemies, and (Ahmadinejad's visit) shows they have turned a page," said Rand Corp. analyst and former U.S. diplomat James Dobbins.

Iraq's Shiite power bases — both in top posts and on the streets — will be the most closely watched barometers for any possible changes following the visit.

Prime Minister Nouri al-Maliki, a Shiite, and President Jalal Talabani, a Kurd, may now have a more direct pipeline to Tehran for dialogue on Shiite trouble spots. Among the top worries: keeping a lid on Shiite factions clashing for control in the oil-rich south and breakaway Shiite groups that Washington accuses of receiving aid from Iran.

Iran already has appeared to cut its backing for radical Shiite cleric Muqtada al-Sadr, who directs the vast Mahdi Army militia. Instead, Tehran has thrown its weight behind al-Sadr's rival, Abdul-Aziz al-Hakim, the country's most powerful Shiite political insider and supporter of al-Maliki's government.

Ahmadinejad met with al-Hakim during his visit. In front of live TV crews, Ahmadinejad also held hands and exchanged kisses with the president, Talabani, who told Ahmadinejad to call him "Uncle Jalal."

While the U.S. military has said the flow of Iranian weapons into Iraq has slowed, it has stepped up its accusations that Iran is backing so-called "special groups" — the term for Shiite factions that have broken away from al-Sadr and are responsible for a flurry of deadly rocket attacks recently.

At the United Nations, meanwhile, the U.N. Security Council approved a third round of trade sanctions against Iran for its refusal to suspend uranium enrichment that Washington and others worry could be part of a clandestine nuclear arms program. Iran claims it only seeks energy-producing reactors.

Ahmadinejad repeatedly referred to Iraq as a "brotherly" neighbor, but showed no gentler side toward Baghdad's American allies. He blamed the United States for spreading terrorism in the region, demanded the United States withdraw its forces and dismissed allegations that Tehran is training Shiite militants who target U.S. troops.

"The presence of foreigners in the region has been to the detriment of the nations of the region," Ahmadinejad said during a news conference. "It is nothing but a humiliation to the regional nations."

He even took a swipe at President Bush for the tight security bubble around his visits to the country.

Unlike Bush's trips to Iraq, Ahmadinejad announced his journey in advance, drove in a motorcade down Baghdad's airport road_ once known as "The Highway of Death" — spent the night and even traveled to a Shiite holy shrine in northern Baghdad, albeit under the cover of night.

"The visits should be declared and open. And all those who come on stealth visits, we should ask them why they visit this country in a stealth manner?" Ahmadinejad said.

Despite the beefed-up Iraqi security

[RedWine]

احمدی نژاد نمی فهمد که منشا اصلی مشکلات در اين است که "يک گروه مسنجم" در پشت درهای بسته می خواهد برای اصلی ترين مسايل کشور و سرنوشت مردم تصميم بگيرد و بعد انتظار دارد که هيچ مقاومتی هم در برابرش ايجاد نشود... در حالی که خمود, محافظه کاری و انجماد دستگاه مديريتی درست محصول همين نوع نگاه به مردم و جايگاه آنها در نظام تصميم گيری است....


روشنگری: عليرغم تکذيب اوليه طرح برکناری دو وزير جديد از کابينه از سوی الهام سخنگوی دولت در نخستين گفتگوی وی با خبرنگاران در سال جديد در روز شنبه گذشته, احمدی نژاد در يادداشتی در وبلاگ شخصی خود اين تغييرات را تاييد کرد. البته خبر اين تغييرات از پيش از سوی منابع خبری نزديک به احمدی نژاد مورد تاييد قرار گرفته و پس از تکذيب سخنگوی دولت, دانش جعفری وزير اقتصاد به تلويح خبر برکناری قريب الوقوع خود را تاييد کرده بود.

در واکنش به برکناری دو وزير جديد, حساسيت بيشتر متوجه تغيير وزير اقتصاد شده است و جناح درون حکومتی منتقد سياست های دولت, برکناری جعفری را با وعده اجرای طرح جديد اقتصادی از سوی دولت در سال جاری متناقض دانسته است. تاکيد بر اين تناقض از يک سو به معنای تاييد همرايی و همسويی دانش جعفری با سياست حذف يارانه هاست که از آن به عنوان يک شوک اقتصادی ياد می شود و از سوی ديگر با توجه به اين که وزير جايگزين و طبعا سياست های مورد حمايت او معلوم نيست, تصور تغيير اساسی جهت گيری برنامه های دولت به خاطر تغيير دو وزير کابينه, گمانه زنی های بی حاصل است.

از زمان روی کار آمدن دولت احمدی نژاد, اعضای کابينه او چندين بار تغيير کرده و وی سال گذشته وزرای نفت, صنايع و معادن، وزير رفاه و تامين اجتماعی و تعاون و وزير آموزش و پرورش را از کار برکنار کرد و افراد ديگری را به جای آنها گماشت. اما هيچ يک از اين تغييرات به معنای تغيير جهت در سياست های دولت نبوده است.

خود احمدی نژاد چه می گويد؟

احمدی نژاد در وبلاگ خود در تشريح انگيزه اش در کنار گذاشتن دو وزير جديد از کابينه اش ضمن حق خود دانستن آن چه دست زدن به "نوآوري*های جدی و اصلاحات ‏اساسی در مسائل مهم و گوناگون کشور" خواند, حوزه هايی چون " نظام بانکداری و وام و نرخ بهره، نظام ‏مديريت و برنامه ريزي، نظام مالياتي، در عرصه بيمه های اجتماعی و بهداشت عمومي، توزيع ثروت وسهام ‏عدالت، سياست خارجی و...‏" را برشمرد و نوشت:"در همين راستا برنامه هايی جديد و اصلاحاتی نوآورانه تدارک ديديم و با کمک همکارانم در دولت با تمام ‏قدرت وارد عمل شديم. اما با چه واکنش هايی مواجه شديم؟! در تمام اين دو سه سال ميل شديد به ادامه ‏سنت های اداری وعادت های مديريتی و نوعی انجماد در برابر برنامه های دولت، سرعت انجام اين اصلاحات ‏را کاسته است."

در واقع احمدی نژاد با تاکيد بر "کند بودن سرعت انجام اصلاحات" به تلويح اعتراف می کند که عليرغم تقلای سه ساله اش در پيشبرد وعده هايش تاکنون ناکام بوده است. او گناه اين ناکامی را به گردن "‏سنت های اداری و عادت های مديريتی و نوعی انجماد در برابر برنامه های دولت" می اندازد, و می نويسد:"دولت دهها طرح نوآورانه در عرصه های مديريتی و اقتصادی داشته ولی سطح اصطکاک و مقاومت در برابر ‏نوآوري، متاسفانه بسيار بالاست و ما هزينه های زيادی برای آن پرداخته و می پردازيم.‏"

و اضافه می کند که:"بخش مهمی از وقت و توان دولت، صرف غلبه بر اين مقاومت ها، ترس ها و محافظه کاری ها و عادت های ‏کهنه می شود.‏"

اما حتی اگر صرفا آن چه را که خود احمدی نژاد به عنوان انگيزه اش در تغيير وزرا در وبلاگ شخصی اش نوشته برای يک لحظه جدی بگيريم, در اين صورت روشن می شود که او عليرغم اشاره به "نوآوری" و عليرغم ادعای مقابله با "محافظه کاری ها و عادت های ‏کهنه" خود يک محافظه کار اسير عادت های کهنه بيش نيست که می پندارد, شاه کليد تحول نظام اداری ايران و غلبه بر مقاومت های آن در برابر سياست هايش پيدا کردن آدم هايی است که به جای هشت ساعت در روز 18 ساعت کار کنند و مثل اسب عصاری در حال دويدن باشند و هيچ هراسی از پرش در تاريکی و آزمون طرح های جديد نداشته باشند. در حالی که او اگر ذره ای ظرفيت نوآوری داشت قاعدتا بايد می فهميد که اصولا کليد تحول در نظام اداری و غلبه بر مقاومت آن در برابر روش های نوين, نه از طريق برگماری ها و تعويض های پی در پی در بالا که دمکراتيزه کردن ساختار تصميم گيری ها در پائين است. اين تعويض ها اگر می توانست کمکی به پيشبرد طرح های او کند, قاعدتا تاکنون بايد جواب می داد, چرا که او پيش از اين وزرای متعددی را برکنار و وزرای جديدی را به جای آنها گماشت, اما نتيجه آن هر چه بود خود او معترف است که رضايت بخش نبوده است. احمدی نژاد می نويسد:" ما يک گروه منسجم هستيم که به اقتضای ‏موقعيت و شرايط، انعطاف و تغييرات لازم را در خود به وجود می آوريم و هيچ *يک به مسئوليت*های خود به ‏عنوان يک امتياز يا سر قفلی نگاه نمی کنيم.‏"

او ظاهرا نمی فهمد که منشا اصلی مشکلات او در همين است؛ در اين است که "يک گروه مسنجم" در پشت درهای بسته می خواهد برای اصلی ترين مسايل کشور تصميم بگيرد و بعد انتظار داشته باشد که هيچ مقاومتی هم در برابرش ايجاد نشود. در تفکر استبدادی وی, مردم ايران منفعلين بی اراده طرح ها و برنامه های دولت او به شمار می آيند و جايگاهی بيشتر از آن برای آنان در نظر گرفته نشده است. در حالی که خمود, محافظه کاری و انجماد دستگاه مديريتی درست محصول همين نوع نگاه به مردم و جايگاه آنها در نظام تصميم گيری است. يک رژيم شبه فاشيستی استبدادی, از نوع رژيم جمهوری اسلامی نمی تواند دستگاه مديريت دموکراتيک داشته باشد. دستگاه مديريتی آن هميشه از مردم و آمال آنها بيگانه است. البته ممکن است جاذبه قوی ايدئولوژيک در دوره های سرمستی توده ای باضافه صفات شخصی خودويژه افرادی خاص بتواند در مقاطعی کوتاه محافظه کاری ذاتی نظام مديريتی رژيم های استبدادی را پنهان سازد و جنبه تخريبی آن را کاهش دهد, اما نه جاذبه ايدئولوژيک و نه سرمستی توده ای عوامل پايداری نيستند, در حالی که نظام مديريتی و اداری درست آن عرصه ای است که با استانداردسازی و قالب گيری های خشک و يکنواخت, با نظام نامه ها و آيين نامه هايی که هميشه از زندگی واقعی و نيازهايش عقب ترند, روح تحول و پيشرفت اجتماعی را به گروگان می گيرند و از جوش و خروش ساقط می کنند. فقط يک ضد قدرت سازمانيافته اجتماعی قادر است در برابر قدرت تخريبی بروکراسی و ميل آن به انجماد مقاومت کند و اين ضد قدرت در درون بروکراسی از طريق پذيرش حق مشارکت سازمانيافته واحدهای اخص سازمانی و اداری در فرايند تصميم سازی های خرد و کلان و در بيرون از طريق پذيرش حق خودسامان يابی کليه گروهها و واحدهای اجتماعی متحقق می شود که به اين يا آن نخو از اين يا آن تصميم نظام اداری و مديريتی متاثر می گردند. بدون اين فرايند حتی اگر فرشتگان آسمان را بر راس دستگاههای مديريتی بگمارند بسرعت به خادمان اين دستگاه و عنصر ماند تبديل می شوند. احمدی نژاد اما به نام نوآوری در حلقه بسته تغيير پی در پی مديران کلان دست و پا می زند و خيال می کند وقتی يک وزير کابينه را با وزير ديگر عوض می کند قادر است دستگاه اداری را به سود اهداف و برنامه های خود تغيير دهد. به همين جهت داستان پردازی او در باره "جهش*های ‏نو گرايانه در مديريت" فقط می تواند مايه نيشخند شود و تصوير آدمی را که در مرداب دست و پا می زند تداعی کند.

[klmn515]

You write very well, support you .

[RedWine]

محمود احمدی نژاد در نخستين حضور رسمی خود در اروپا به عنوان رئيس جمهور ايران و با وجود حساسيتهای فراوانی که در اتحاديه اروپا، نسبت به مواضع ضداسرائيلی او برانگيخته شده، بار ديگر اعلام کرد که روند نابودی اسرائيل آغاز شده و اسرائيل چه با دخالت ايران و چه بدون دخالت ايران، قطعاً از صفحه روزگار محو خواهد شد.
محمود احمدی نژاد برای شرکت در نشست 44 تن از سران دولتهای عضو سازمان خواروبار و کشاورزی سازمان ملل متحد (فائو) به ايتاليا سفر کرده است، اين نشست در پی بحران جهانی افزايش بهای موادغذائی و به منظور بحث بر سر يافتن راههايی برای حل اين بحران تشکيل شده است.

دعوت از محمود احمدی نژاد برای شرکت در اين نشست، نه از جانب دولت ايتاليا بلکه از جانب دبيرکل فائو صورت گرفته و از ورود رئيس جمهور ايران به ايتاليا استقبال رسمی صورت نگرفت.

دعوت دبيرکل فائو از احمدی نژاد و سفر او به رم، پيشاپيش اعتراض سران جامعه يهوديان اين کشور و برخی محافل سياسی را در اين کشور برانگيخته بود.

با اين حال، آقای احمدی نژاد درست شب پيش از سفر به ايتاليا بار ديگر اسرائيل را "جرثومه فساد" خوانده و گفته بود آرزوی آيت الله خمينی بنيانگذار جمهوری اسلامی مبنی بر محو اسرائيل از صفحه روزگار بزودی محقق خواهد شد.

او پس از ورود به ايتاليا نيز، در فرودگاه کامپينوی رم به خبرنگاران گفت: "مردم اروپا بيش از همه از صهيونيسم آسيب ديده اند و اکنون هم هزينه های سياسی و اقتصادی اين رژيم دروغين [اسرائيل] به دوش مردم اروپا افتاده است".

پس از پخش اين سخنان، ايگناچو لا روسا، وزيردفاع ايتاليا اظهارات آقای احمدی نژاد را خلاف تاريخ و عقل سليم توصيف کرد.

جان فرانکو فيني، رئيس مجلس ايتاليا نيز در اعتراض به اظهارات محمود احمدی نژاد، ملاقات خود با ابوالفضل زهره وند، سفير ايران در رم را که قرار بود دوشنبه هفته آينده (نهم ژوئن) برگزار شود لغو کرد.

محمود احمدی نژاد در سخنرانی اش در نشست فائو در رم، بی آنکه نامی از آمريکا ببرد، اين کشور و متحدانش را مسئول افزايش جهانی بهای موادغذائی در جهان دانست و پس از نشست در جمع خبرنگاران حاضر شد و اظهاراتی عليه دولت آمريکا و اسرائيل ايراد کرد.


آقای احمدی نژاد در اين نشست خبري، علاوه بر اينکه از نابودی اسرائيل سخن گفت، سياستهای جورج بوش، رئيس جمهور آمريکا را در خاورميانه نيز مورد حمله قرار داد و گفت که جورج بوش بسيار علاقمند به حمله به ايران است و چند بار کوشيده است بهانه ای برای چنين حمله ای پيدا کند اما هر بار شکست خورده است.

رئيس جمهور ايران همچنين در گفتگو با خبرنگاران به دفاع از برنامه اتمی کشور خود پرداخت و تصريح کرد که فعاليت اتمی ايران، قانونی و شفاف است و اين کشور چيزی جز حق خود را نمی خواهد.

همزمان با حضور محمود احمدی نژاد در رم، تظاهراتی در اين شهر عليه او بر پا شد.

در ميدان اسپانيا، شماری از ايرانيان مخالف جمهوری اسلامی عليه محمود احمدی نژاد شعار سر دادند، تعدادی از جوانان يهودی ساکن رم از بنای تاريخی کوليسيوم بالا رفتند و پرچم اسرائيل برافراشتند و عده ای ديگر از يهوديان ساکن رم نيز در حالی که شعار سر می دادند، بسوی محل نشست فائو که در نزديکی کوليسيوم قرار دارد راهپيمايی کردند.

پيش از ورود آقای احمدی نژاد به رم، حزب راديکالهای ايتاليا و شماری از گروههای يهودی و هوادار اسرائيل و طرفدار حقوق بشر اعلام کرده بودند که در اعتراض به حضور او در اين شهر دست به تظاهرات خواهند زد.

اين تظاهرات که روزنامه ايتاليايی ايل رفورميستا برای آن از پيش تبليغ کرده بود قرار است امشب برگزار شود.

قرار است دولت ايتاليا امشب مهمانی شامی به افتخار سران دولتهای شرکت کننده در نشست فائو در ويلای تاريخی ماداما در رم برگزار کند اما منابع خبری ايتاليايی گزارش داده اند که محمود احمدی نژاد و رابرت موگابه به اين مهمانی دعوت نشده اند.

انتظار می رود محمود احمدی نژاد پيش از آغاز اين مهمانی رم را ترک کند.

نشست فائو به مدت سه روز برگزار می شود اما محمود احمدی نژاد تنها در روز نخست آن نشست شرکت کرد.

آقای احمدی نژاد پيش از آنکه تهران را به مقصد رم ترک کند اعلام کرده بود که در حاشيه نشست فائو، ديدارهايی با برخی سران دولتهای شرکت کننده در نشست خواهد داشت.

آن گونه که منابع رسمی ايرانی گزارش کرده اند، ديدارهايی که محمود احمدی نژاد در حاشيه نشست فائو داشته، با نخست وزير ژاپن و معاون رئيس جمهور کوبا بوده است.

نخست وزيران ايتاليا، فرانسه و اسپانيا، رؤسای جمهور برخی از کشورهای عمده توليدکننده موادغذائی همچون برزيل و آرژانتين، رابرت موگابه رئيس جمهور زيمبابوه و بان کی مون دبيرکل سازمان ملل، مهمترين شرکت کنندگان نشست فائو در ايتاليا هستند.

[RedWine]

Iran's President Mahmoud Ahmadinejad met with his Turkish counterpart on Thursday in a demonstration of the improved ties between the Islamic Republic and the Nato ally.

Relations between the two countries have improved since Turkey's Islamic rooted leadership took power in 2002. Previous governments had for decades accused Iran of trying to export its radical Islamic regime to secular Turkey, which is aspiring to join the European Union.

Ahmadinejad held talks in Istanbul with Turkish President Abdullah Gul at the start of the two-day visit, his first to Turkey since he came to power in 2005.

Turkey and Iran agreed in May to build a new gas pipeline to ensure a reliable supply to Turkey. Ahmad Noorani, an official at the Iranian Embassy in Ankara, said last week the deal could be signed during the visit, but there was no confirmation on Thursday.






Washington opposes any new energy deal between Iran and Turkey saying it could send the wrong message while the West threatens a fourth round of sanctions over Tehran's refusal to halt uranium enrichment. It fears Iran could develop a nuclear weapon.

Turkey, neighboring Iran, has said it is not opposed to the nuclear program if it is only for civil use.

The United States also opposes plans for Turkish investment in Iran's South Pars gas fields and the Islamic Republic selling its gas in European markets via a US-backed pipeline through Turkey.

Turkey's military regards a nuclear Iran as a possible security threat but has shared intelligence with Iran as the two countries staged simultaneous attacks against their common enemy, Kurdish guerrillas based in northern Iraq.

[RedWine]

تظاهرکنندگان در نیویورک: "احمدی نژاد را زندانی کنید"


گنجی: "مساله ما نقض گسترده و سیستماتیک حقوق بشر در ایران است"
همزمان با حضور محمود احمدی نژاد در نیویورک، تعدادی از مخالفان و منتقدان او به این شهر آمدند و تظاهراتی علیه او برگزار کردند.
محمود احمدی نژاد قرار است بعد از ظهر سه شنبه به وقت نیویورک در مقر سازمان ملل متحد سخنرانی کند.

سخنرانی آقای احمدی نژاد در شصت و سومین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد ساعاتی بعد از نطق جورج بوش، رییس جمهور آمریکا انجام خواهد شد.

سفر رئیس جمهور ایران به نیویورک این فرصت را به مخالفان جمهوری اسلامی و منتقدان او داده است تا به حضور او در این شهر اعتراض کنند.

در تظاهراتی که گروه های یهودی در نیویورک برگزار کردند، الی ویزل برنده جایزه صلح نوبل، گفت: "رئیس جمهور ایران جنایتکار است و باید توسط سازمان ملل متحد بازداشت شود."

اما در عین حال، شماری از گروه های طرفدار صلح هم در محل حاضر شدند تا به مواضع "ضد ایرانی" تظاهرکنندگانی که برخی از آنها خواستار بمباران تاسیسات اتمی بوشهر بودند، اعتراض کنند.

منیژه صبا از ایالت نیوجرسی به نیویورک آمده است. او در این ارتباط گفت: " باید جلوی دروغ هایی که درباره ایران گفته می شود، ایستاد."

علاوه بر گروه های یهودی، تعدادی از هواداران سازمان مجاهدین خلق هم در گردهمایی اعتراض آمیز علیه آقای احمدی نژاد شرکت کرده بودند.

گروهی از اعضای گروهی به نام "جامعه مدنی ایران" هم با برگزاری نشستی خبری، دولت محمود احمدی نژاد را به نقض گسترده حقوق بشر متهم کردند.

این افراد با برگزاری یک کنفرانس مطبوعاتی در هتلی در مقابل مقر سازمان ملل متحد، از فرصت پیش آمده برای بیان نظرات خود استفاده کردند.


علاوه بر گروه های یهودی، مجاهدین خلق هم علیه احمدی نژاد تظاهرات کردند

'نقض گسترده حقوق بشر'

اکبر گنجی، فعال حقوق بشر در این جلسه مخالفت خود و همفکرانش با دولت آقای احمدی نژاد را متفاوت از دولت های غربی دانست.

آقای گنجی گفت: "مساله دولت های غربی فقط مساله هسته ای است ولی مساله ما نقض گسترده و سیستماتیک حقوق بشر در ایران است."

مهر انگیز کار، حقوقدان ایرانی و فعال حقوق بشر که از دیگر سخنرانان این برنامه بود، به خبرنگارها گفت: " اگر رئیس جمهور ایران را دیدند از او بپرسند که جنبش زنان ایران چه خطری دارد که سازمان های اطلاعاتی دولت او فعالان آن را تحت تعقیب قرار داده اند؟"

هادی قائمی از کمپین بین المللی برای حقوق بشر در ایران هم تاکید کرد که اگر با محمود احمدی نژاد رو د رو شود به او خواهد گفت: "شما چرا به اعدام نوجوان ها هیچ گونه عکس العملی نشان نمی دهید و اجازه می دهید این اعدام ها ایران را در سطح بین المللی بدنام کند؟"

فعالان حاضر در این برنامه همچنین گفتند پرونده هسته ای ایران نظر دنیا را از وضع "بحرانی" حقوق بشر در ایران منحرف کرده و نسبت به این موضوع ابراز نگرانی کردند.

با این همه، برای گروه های قدرتمند یهودی در نیویورک برنامه هسته ای ایران بیش از هر چیز دیگر نگران کننده است.


همه تظاهرکنندگان در نیویورک با حضور احمدی نژاد مخالف نبودند

'نگرانی یهودی ها'

سازمان های یهودی مختلفی در روز دوشنبه مقابل مقر سازمان ملل متحد جمع شدند تا به حضور محمود احمدی نژاد اعتراض کنند.

دلیل عمده حساسیت این گروه ها به رئیس جمهور ایران، تاکید او بر محو اسرائیل از نقشه جهان و نفی هولوکاست، کشتار گسترده یهودیان در دوران جنگ جهانی دوم است.

الی ویزل، برنده جایزه صلح نوبل که خود از بازماندگان هولوکاست است، در این تجمع محمود احمدی نژاد را خطری برای صلح دانست و گفت او باید در زندان سازمان ملل حبس شود، "نه این که در مجمع آن سخنرانی کند."

[RedWine]

Nothing expresses the widening gap between the mind frames of the Iranian ruling elite and their Western counterparts more than the headlines in their respective newspapers. The American media, above all, have unilaterally resolved the intelligence questions over Iran's nuclear program. The New York Times leads the pack with articles and even editorials that assume Iran is building a nuclear bomb.(1) The American media, once again, are doing damage control for their President -- in this case, for the Bush Administration's embarrassing Iran policy, especially after the December 2007 National Intelligence Estimate's assessment that Iran abandoned its weapons program in 2003.

Western reporting on Iran's nuclear program is based on the underlying assumption that the Iranians are irrational in their policy-making, therefore Iran is a nation with whom diplomacy is a waste of time. A nuclear Iran has been framed by the Israeli hawks as an "existential threat," the framing adopted by the American media as well: Iran is a suicide-bombing nation. If allowed to build a nuclear bomb, they will strap it on and destroy Israel even if it means the destruction of their own country and its 70 million inhabitants.(2) The logical way to deal with such irrational self-destructive characters is to preempt them by destroying them. This logic looms behind Western news about Iran and remains a possible rationale for a military attack on the country.

We in the US are thus constantly bombarded with alarming media distortions of Iran's politics, as well as Sy Hersh's frenzied articles on the next possible date for a US and/or Israeli attack on Iran. The mood in Tehran, in contrast, is calm. Iranian newspapers daily herald their nation's breakthroughs in forcing the West to the negotiating table and creating ever more diplomatic and economic deals with other countries. They show a regime that feels itself well entrenched as a political system, one that is actively building its infrastructure at home and making important gains abroad. For them, Iran's nuclear program is symbolic of national independence and pride.

While the US pressures do pose a nuisance, they are in no way destabilizing the regime. In fact, for the section of the Iranian ruling elite who advocate greater independence from the West, such pressures are only further proof of US injustices. Moreover, the US economic sanctions, putting a Western face on the structural roots of Iran's economic problems, create a greater opportunity -- an impetus as well as an excuse -- to advance their domestic and international agenda. So, even as the sanctions compound the changes Iran's economy is going through, the Iranian government is capable of managing their impacts.

Looking inside Iran, one sees a much more lucid and coherent set of national and international goals on the part of the country's leadership than can be seen from the outside, though this is a leadership that is trapped by its own material interest, fickle and discontent population, and need for long-term stability, like any other ruling elite.

Even a cursory look at Iranian society and media shows that the most serious and far-reaching political debate and contention inside the country is not over the nation's nuclear program. It is, rather, over Iran's rocky attempts at privatization and the government's role in creating a free market. This debate -- named after Article 44 of Iran's Constitution, reinterpretations of which promise the transfer of government-owned industries to the private sector -- is what animates the country's ruling elite and is where competition among them is being fought out.

In that context, the controversy over Iran's nuclear program -- contrary to the goals of those who make military threats and impose economic sanctions against it -- is relevant for the nation's ruling class only in so far as the fallout from Western reaction affects their competition over the country's capitalist development. Whether it is out of confidence in their internal and international popularity or mere hubris, the Iranian regime is basically going about its business on its own terms and is expecting the world to follow.

Iran's Supreme Leader Ayatollah Khamenei laid out his perspective for the nation's future in his annual Norooz address to thousands of pilgrims in the Iranian holy city of Mashhad on March 21 of this year. Alongside Iran's inalienable right to nuclear technology and its unwavering support for the oppressed across the globe, Ayatollah Khamenei positioned extremely worldly concerns over Iran's economy within the ideological framework of the Islamic Republic: "Creating new wealth is a form of worship."

Thus, the Supreme Leader articulated the Iranian version of American evangelicals' "Prosperity Doctrine" as he put his official stamp on Iranian government's open and unapologetic turn towards market-driven economics. The current fight amongst the discordant and competitive ruling elite, whose referee is Ayatollah Khamenei himself, is over who controls and benefits from this increasingly privatized market. It is one of the many ironies of the Islamic Republic that, as it increases its criticism of the West and resistance to Western pressures, it also increases its emulation of the worst kinds of American-led IMF/World Bank-style structural adjustments.

Despite his image in the West, this is the primary role that President Ahmadinejad is playing inside Iran: he is using the autocratic and repressive state apparatus to privatize public industries, weaken labor laws, and take away government subsidies. He is, of course, doing so with an eye on building a stronger base for the regime and for his own re-election campaign next year. And in that sense, Ahmadinejad is becoming a double-edged sword for the leadership of the Islamic Republic. He is at once re-mobilizing some of the popular support for the regime and building a base for himself in order to operate as independently as possible. He recently voiced frustration at the limitations on the powers of the President to implement his vision, the same frustration that former President Khatami expressed a few years ago and was denounced widely as being out of step with the regime.

So, while Supreme Leader Khamenei has proclaimed his pleasure at President Ahmadinejad's strong stand against the West and has even hinted that the President should expect to be re-elected to a second term next year, establishment politicians such as former President Rafsanjani and former Speaker of the Parliament Nategh-Nouri have deepened their criticism of Ahmadinejad, his economic policies, and his attempts at repressing competitors.

In this process, one of the interesting outcomes of Ahmadinjead's leadership is the fact that a layer of the ruling (and relatively more liberal) clerics are being marginalized at the hands of lay technocrats. Many of these technocrats are veterans of the Iran-Iraq war, and they see themselves as, once again, picking up the banner of the Islamic Revolution from the indolence-prone mullahs. They hope to further the independence of Iran while supporting other developing countries suffering under Western imperialism. The nuclear program plays the ideological role of buttressing this sense of independence, and there are no forces inside Iran who are allowed to openly disagree with it.

Because of the West's choice to ignore the Khatami presidency's desire for rapprochement, President Ahmadinejad can say his own strong stand against the Western pressures is the only way to deal with Iran's adversaries. And as far as the Iranian establishment is concerned, he has been proven right. The current negotiations between the West and Iran have come to allow Iran a lot more leeway than those under President Khatami, whose nuclear negotiation team was willing to accept the West's preconditions before starting dialogue.(3) The West rejected President Khatami's overture, whereas President Ahmadinejad can point to his own success at bringing the West to the negotiating table under more favorable and just terms for Iran.

Though Ahmadinejad's contentious political and economic policies have made a huge dent in Iran's ability to join the international economic system -- a stated foreign policy goal of the Rafshanjani-Khatami period throughout the 1990s -- there is a logic to Ahmadinejad's seemingly reckless behavior: he is not only forcing the world to accept Iran's nuclear program, he is also actively and forcefully turning Iran's economy away from being focused on the Western market. Today Iran is becoming an increasingly independent nation.

And it was the decision in the West to not engage with Iran 10 years ago that has allowed Ahmadinejad to take Iran on its current course. "A decade ago, the most relevant debate inside Iran was how [we] should try to build trust with the West in order to join the world market," explains Bijan Khajehpour, Chairman of Atieh Group, one of Iran's most respected investment consultants. "Today, the debate is detached from the West and focuses on developing Iran's [economic] potential by first building this alliance with other developing nations with the objective of becoming the region's strongest economic and technological power [in the Persian Gulf and Central Asia]."

This trend finds ideological expression in President Ahmadinejad's talks of reviving the Non-Aligned Movement, and economically he is also putting his money where his mouth is. Iran's economy is moving towards development that relies on the formation of a second-tier economic alliance comprising sectors within the world economic system that have as tenuous an access to the capitalist core as does Iran. These possible allies include the BRIC nations (Brazil, Russia, India, and China) and smaller developing nations, as well as smaller sectors within the West.

[RedWine]

This trend finds ideological expression in President Ahmadinejad's talks of reviving the Non-Aligned Movement, and economically he is also putting his money where his mouth is. Iran's economy is moving towards development that relies on the formation of a second-tier economic alliance comprising sectors within the world economic system that have as tenuous an access to the capitalist core as does Iran. These possible allies include the BRIC nations (Brazil, Russia, India, and China) and smaller developing nations, as well as smaller sectors within the West.

"Ever since September 11, there is a desire by many in the region to keep their money invested nearby [rather than in the US or Europe] and Iran is benefiting from this tendency," Khajepour explains. He continues to lay out a number of examples of the way Iran is making economic progress in spite of the international sanctions: offering gas and other commercial incentives to various nations in the region in return for financing projects inside Iran, the building of the "Peace Pipeline" to Pakistan and India, and working with mid-sized European companies (such as OMV of Austria, E.ON Ruhrgas of Germany, and Edison of Italy) that are less vulnerable to US sanctions. And with the closing of many major European banks in Iran, smaller banks are filling the void.

China is a big factor in this dynamic. According to Mohsen Shariatinia, Senior Researcher at the Asia Research Group of the Center for Strategic Research, a major official think tank, "under the Rafsanjani period Iran was closely watching and following the Chinese model of development . . . basically learning how to turn a post-revolutionary society into a consumerist one."

Yet, as the Iranian ruling elite proved themselves much less cohesive and disciplined than their Chinese Communist Party counterparts, and as the American "War on Terror" and Iran's nuclear program marginalized Iran in the world economic system, they have had to change their models.

"Now," continues Shariatinia, "China has become Iran's primary economic partner and Iran has become China's largest trading partner in the Middle East." China is more an ally than a model, and with China's growing energy needs and Iran's large oil and gas reserves, there is no reason to believe that this trend will stop.

"The sanctions [in effect] have slowed down Iran's drive to be a major world energy power," Khajepour sums up, "but they have encouraged the Iranians to seek other means to build their potential." This will be Ahmadinejad's legacy if the Western threats and sanctions continue and Iran is left to develop its newly-liberalized economy under the current terms.

Looking at financial news in the Iranian newspapers since the Ahmadinejad presidency, one can see that Iran has strengthened its economic ties not only with its closest allies (Venezuela, Cuba) and neighbors (Iraq, Lebanon, Persian Gulf States) as well as the BRIC nations, but with such diverse countries as South Africa, Senegal, Nigeria, Ghana, Eritrea, Sudan, the Congo, Algeria, Belarus, Slovakia, Ukraine, Sri Lanka, Malaysia, Indonesia, Philippines, North and South Korea, Vietnam, Bolivia, and Nicaragua. This list is by no means exhaustive.

Of course, this kind of economic development will not bring the Iranian public the consumerist bliss of Dubai, Beirut, Amman, Cairo, or any other place that is developing on a Western model. But for a society that has been denied access to that kind of consumption pattern for 30 years, the inability to participate in the glitter that pours out of the satellite channels is not such a big deal. In fact, developing a model of a strong-yet-humble economy is exactly what has created the air of popularity around Ahmadinejad -- both nationally and internationally.

The social repercussion of this process within Iran is the marginalization of the class that prioritizes the Western consumerist culture. "Ahmadinejad is [in fact] actively destroying that class," laments Alireza Alavitabar, a liberal journalist and editor of numerous newspapers all of which were eventually banned. "And in order to do this, he has relied on the support of the rural and urban poor and the large sector of government employees."

Ahmadinejad is in effect re-animating and re-strengthening a social base which had been marginalized in the aftermath of the Iran-Iraq war. In the name of "Islamic banking" the Ahmadinejad administration has been giving away no-interest loans (Sandogh Mehr-e Reza and Qarz ol-Hassaneh) which are giving promises and perks to the poor and the marginalized, alongside short-term opportunities that they have been denied since the end of the Iran-Iraq war. This social base is, in many ways, in opposition to the classes that were benefiting from the Rafsanjani-Khatami period and who were seen as too unbeholden to the regime and its ideology.

Recent US media reports have shown that the US-led economic sanctions have had only a limited ability to stop even US exports to Iran. In fact, the total amount of US exports to Iran has steadily increased in the past 8 years.

As the sanctions are wiping out the long-standing economic relations with major European banks and manufacturers, the Iranian government is turning its attention to smaller European firms and, more importantly, welcoming companies from Asia, Latin America, and Africa. The government is encouraging a new layer of Iranian capital to benefit from this interaction. The sanctions have slowed this process, too, but they have not stopped it. In fact, it is not clear to what extant it is possible to hinder it through sanctions.

The question that remains to be asked is: if even the US itself is continuing economic engagement with Iran, then what purpose do the sanctions and threats of attack serve politically ... other than allowing the faction of the establishment in Iran that is most antagonistic to the West to use them to strengthen itself and its roots in Iranian society?

Kouross Esmaeli is a journalist and filmmaker living in New York City. Ramin Karimian is a scholar and researcher in Tehran. First published in MrZine.

NOTES

1 -- For the most recent examples, see New York Times editorials, "Adrift on Iran," April 11, 2008 and "Belatedly Making Nice," March 31, 2008; and Steven Lee Myers and Nicholas Kulish, "Iran Unmoved by Threats on Its Atomic Program," New York Times, June 12, 2008.

2 -- The clearest elaboration of this line may be found in Yossi Klein Halevi and Michael B. Oren's "Israel's Worst Nightmare," TNR, January 30, 2007. But just about every other article in TNR pushes the same line.

3 -- See Kaveh Ehsani, "The Populist Threat to Democracy," MERIP 241, Winter 2006.