maloosak
05-15-2006, 12:22 AM
انسان بي حضور عشق، به سرزميني بي حاصل مي ماند. اگر باران عشق را بر اين بيابان بي حاصل بباري، بيابان، باغي سبز و خرم مي شود. زيرا فقط عشق است كه تو را ياري مي دهد تا در زمين هستي ريشه بدواني، به وجد و سرور زندگي گره بخوري، خدا را كنار خود حس كني و خود را بامنبع تمامي ناپذير هستي مرتبط كني. فقط در اين هنگام شاخ و برگ هايت مي رويند، سبز مي شوي، سايه ساري براي خسته، صدها آشيانه براي پرندگان مهاجر، طراوتي براي لب هاي تشنه، حلاوتي براي دهان گرسنه و نوازشي براي نگاه مشتاق زيبايي.
زندگي بي عشق، مردگي است؛ كساني كه عاشقي پيشه نكرده اند،* به فتواي حافظ، بايد نمرده بر آنها نماز كرد. اما زندة عشق، هرگز نمي ميرد؛ حتي اگر بميرد، دوامش براي هميشه، بر جريدة* عالم ثبت است . مرگ او، لحظة ديدار او با معشوق ازلي است. مرگ او،* دروازه اي است كه به روي جاودانگي گشوده مي شود.
زندگي بي عشق، مردگي است؛ كساني كه عاشقي پيشه نكرده اند،* به فتواي حافظ، بايد نمرده بر آنها نماز كرد. اما زندة عشق، هرگز نمي ميرد؛ حتي اگر بميرد، دوامش براي هميشه، بر جريدة* عالم ثبت است . مرگ او، لحظة ديدار او با معشوق ازلي است. مرگ او،* دروازه اي است كه به روي جاودانگي گشوده مي شود.