Announcement

Collapse
No announcement yet.

Persian treasure trove on the line at U. of C.

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Persian treasure trove on the line at U. of C.

    A federal judge has rejected a key defense by the University of Chicago in a lawsuit over rights to ancient Persian artifacts, a decision bound to ripple through the American museum community.

    The next step, according to the Rhode Island lawyer who sued the university and several renowned museums: Seize an invaluable collection at U. of C.'s Oriental Institute--thousands of clay fragments with cuneiform writing that came from Iran. Then auction off the pieces to compensate victims of Middle Eastern violence on the grounds that Iran is a state sponsor of terrorism.

    The judge's decision comes as American museums are facing tough questions about how they acquired certain collections.

    The Metropolitan Museum of Art recently agreed to return invaluable antiquities that Italian authorities said had been looted from that country. The J. Paul Getty Museum is negotiating a similar claim with Italy.

    The judge's rebuke of U. of C. left several other lines of defense still to be heard. The case, which also involves the Field Museum, comes back to court for another hearing next month.

    U. of C. had argued that it needed to protect Iran's rights to the property, even though Iran declined to come to court. The university said the Iranians were gun-shy because of bad experiences with the American legal system, a claim rejected by U.S. District Judge Blanche M. Manning in Chicago.

    In a decision published Friday, Manning ruled the university's "brazen accusation that the courts of the United States are hostile to Iran and that, as a result, Iran should be excused from bothering to assert its rights, is wholly unsupported."

    From the University of Chicago's perspective, this might be a case of injury about to be added to insult. David J. Strachman, attorney for the plaintiffs, said he will move to translate the judge's ruling into cash for his clients.

    "Shortly, we are going to be asking for a judicial sale for the purpose of raising funds to satisfy the judgment," said Strachman.

    In her ruling, Manning also took a poke at the U. S. government, which backed the university's side of the dispute. "The government relegates the [key] argument to a footnote," she wrote.

    Charles Miller, a spokesman for the U.S. Department of Justice, said, "We are reviewing the court's ruling."

    In several recent cases involving U.S. citizens and foreign nations, the Department of Justice intervened and claimed the national interest is better served if such disputes are resolved through diplomatic negotiations rather than legal suit, an argument revived in the University of Chicago case.

    "The government came into court crying the sky will fall if Iran has to satisfy this judgment," Strachman said. He said his clients were pleased by the judge's decision, which rejected that line of reasoning.

    "They had been disheartened that the government defended Iran," Strachman said. "It was very upsetting to them, because they were doing what the Congress said they should be doing to help fight terrorism."

    The Chicago case--formally titled Jenny Rubin, et al vs. the Islamic Republic of Iran, et al--stems from a deadly bombing in Israel nearly nine years ago.

    On Sept. 4, 1997, suicide bombers set off explosive devices in Ben Yehuda mall, a popular tourist destination in Jerusalem. Hamas claimed responsibility for the bloody attack, which killed five bystanders and left 192 people wounded.

    Several of the survivors were American visitors who filed a federal lawsuit against Iran and Iranian officials. They claimed that Hamas was financed by Iran, making the country legally responsible for their suffering. Judge Ricardo M. Urbina agreed and noted that Iran has a ministry for terrorism and budgets "between $50 million and $100 million a year sponsoring various organizations such as Hamas."

    When Iran didn't show up in court, the judge ruled for the plaintiffs by default, awarding them damages of $423.5 million. Though a victory for Strachman and his clients, that left him the task of collecting from Iran's assets in the U.S., among them the collection of Persian artifacts housed at the University of Chicago's Oriental Institute.

    In response, the university invoked an ancient legal principle, known as sovereign immunity, which holds that governments can't be sued just like ordinary citizens. The university's lawyers argued that though Iran hadn't asserted that defense, it was doing it on Iran's behalf.

    When a magistrate judge rejected that defense, the university appealed to Manning. But she agreed with the original finding.

    Larry Arbieter, a University of Chicago spokesman, said that because the matter is still in court, the university declined to comment on the judge's ruling.

    Joe Brennan, vice president and general counsel for the Field Museum, said that institution, though not directly affected by Friday's decision, disagreed with it. He looked upon the aftermath of the judge's ruling as an instance of living to fight another day.

    "It was only one of several lines of defenses we've offered," he said. "There is another hearing coming up in July, and we're confident of winning."

  • #2
    بنياد ميراث پاسارگاد مؤسسه ای غير انتفاعی، غير سياسی و غير مذهبی است که به وسيله ی خانم شکوه ميرزادگی در سال 2007 تأسيس شده است.



    فکس و ایمیل دفتر یونسکو
    UNESCO
    E-mail: spokesperson@unesco.org
    Fax:33-1-45 68 55 96
    تلفن و فکس و ایمیل سازمان ملل ـ آمریکا
    Phone: +1-212-557-3161
    Fax: +1-212-557-3165
    E-Mail: globalpolicy@globalpolicy.org
    تلفن و فکس و ایمیل سازمان ملل ـ اروپا
    phone: +49-228-965 0510
    Fax: +49-228-963 8206
    E-Mail: europe@globalpolicy.org

    Comment


    • #3
      موزه ملى ايران در نامه اى رسمى به مسئولان دانشگاه شيكاگو با تاكيد بر امانت بودن گنجينه باستانى ايران در دست اين دانشگاه خواستار دفاع از حق ايران و امانتدارى اين دانشگاه شد.مسئولان دانشگاه نيز براى دومين بار خواستار لغو حكم دادگاه فدرال براى حراج اين اشيا شدند.
      خبرگزارى ميراث فرهنگى ـ گروه هنر: دانشگاه شيكاگو با تاكيد بر امانت بودن گنجينه باستانى ايران در دست موسسه شرق شناسى اين دانشگاه، بار ديگر درخواست کرد حكم دادگاه فدرال براى حراج اين اشيا لغو شود. در همين حال موزه ملى درخواست خود را مبنى بر بازپس گيرى اين اشيا به دانشگاه شيكاگو فرستاد.
      محمد رضا كارگر مدير موزه ملى ايران با بيان اين مطلب به ميراث خبر گفت:, موزه ملى ايران به محض اطلاع از حكم دادگاه فدرال آمريكا مبنى بر حراج گنجينه باستانى ايران در اين دانشگاه درخواست كتبى مبنى بر حفظ و حراست از امانات ايران در دست اين دانشگاه تنظيم و براى دانشگاه و موسسه شرق شناسى شيكاگو فرستاد. ,
      كارگر با تاكيد بر اين كه دانشگاه شيكاگو بارها رسما اعلام كرده است كه اين اشيا به صورت امانت در دست آن‌ها است، افزود:, تاكنون مكاتبات و مذاكراتى با آقاى جيل استاين رئيس موسسه شرق شناسى دانشگاه شيكاگو داشته‌ايم تا اين الواح گلى را به ايران بازگردانيم. اين دانشگاه‌ نيز بارها به صورت‌هاى مختلف از جمله به موجب دو نامه رسمى كه صورت جلسه تنظيم آن ها وجود دارد رسما اعلام كرده است كه اين الواح گلى متعلق به ايران است و در موسسه شرق شناسى اين دانشگاه به طور امانى نگهدارى مي‌شود. ,
      به گفته مدير موزه ملى ايران, تاريخ نخستين صورت جلسه در زمان بازپس گيرى 300 قطعه از اين الواح گلى است كه با حضور رئيس موسسه شرق شناسى دانشگاه و مدير موزه ملى ايران امضا شد.به موجب مفاد اين توافق‌نامه اين دانشگاه متعهد شد كه در يك جدول زمانى مشخص اين الواح را به ايران بازگرداند و دومين صورت جلسه مربوط به نامه‌اى است كه موزه ملى براى تدوين برنامه بازگشت اين اشيا به ايران فرستاد و در پاسخ در نامه‌اى كاملا رسمى دانشگاه شيكاگو بار ديگر تاكيد بر امانت بودن اين اشيا برنامه زمان‌بندى شده خود را ارائه كرده است. ,
      وى با اشاره به اين كه على رغم حكم قاضى فدرال آمريكايى براى حراج گنجينه باستانى ايران دانشگاه شيكاگو موسسه شرق‌شناسى دانشگاه شيكاگو بر امانت بودن لوح‌هاى گلى و ساير گنجينه باستانى ايران دراين دانشگاه تاكيد كرده‌است؛ افزود:,موسسه شرق شناسى دانشگاه شيكاگو اين راى را نپذيرفته است و دادخواستى را براى دفاع از حق ايران به دادگاه فدرال آمريكا تنظيم كرده است و به حكم حراج اين گنجينه اعتراض كرده است. تا آن‌جايى كه به ما خبر داده شده‌است در اين نامه بار ديگر بر امانت بودن اين اشيا تاكيد شده‌است.,
      گنجينه باستانى ايران شامل هزاران لوح گلى باستانى را که حاوى اطلاعاتى در مورد زبان‌ها و زندگى روزمره مردم در امپراتورى ايران است و 2500 سال قدمت دارند . اين مجموعه در سال1933توسط باستان‌شناسان موسسه شرق‌شناسى در حفاري‌هاى تخت‌جمشيد کشف شد، در همان سال جهت بررسى وپژوهش از ايران به همراه تعدادى از اشياى تاريخى ايران به اين دانشگاه منتقل شد. جمعه گذشته قاضى فدرال آمريكا در پى دادخواهى ديويد استارچمن، يك وكيل آمريكايى راى به حراج اين گنجينه به نفع اسرائيل داده بود. استارچمن از دادگاه فدرال آمريكا خواسته بود اين اشيا را كه به امانت در دست دانشگاه شيكاگو است را برخلاف نظر اين دانشگاه توقيف و به نفع خانواده‌هاى اسرائيلى كه يك يا چند تن از اعضاى آن‌ها توسط فلسطينى ها كشته شده‌اند به حراج گذاشته شود راى داد.
      كارگر اين حكم را سياسى كردن يك مسائل و مبادلات فرهنگى دانست:, اين حكم چنانچه رد شود، طرح آن نقطه سياهى در قوه قضاييه آمريكا و موضع فرهنگى اين كشور خواهد بود. اين مسئله باعث سلب اعتماد جامعه جهانى نسبت به آمريكا و نظام قضايى و ساير بخش‌هاى اين كشور خواهد شد. گنجينه باستانى ايران امانتى فرهنگى از 70 سال پيش براى تحقيق در دست مجامع دانشگاهى اين كشور است و سياسى كردن آن بخصوص حكم حراج آن به نفع ايران به جرم حمايت از فلسطين كارى غير فرهنگى و خارج از عرف بين المللى است. ما تاكيد مي‌كنيم نه تنها اين راى را نمى پذيريم كه طرف ما دانشگاه شيكاگو است و به طور قانونى از آن ها توقع داريم كه از حق ايران دفاع كنند.,
      كارگر با اشاره به اين كه شكايت ايران در مراجع رسمى مانند هيات دولت، وزارت امور خارجه و سازمان ميراث فرهنگى مطرح و به طور اضطرارى راه‌حلى براى اين مشكل اتخاذ شود، افزود:,سازمان ميراث فرهنگى و موزه ملى نيز همه تلاش خود را مي‌كند تا از حراج غير قانونى اين گنجينه باستانى جلوگيرى كند. ما از تمام مجامع حقوقى و فرهنگى بين‌المللى مانند يونسكو كمك خواهيم گرفت و با مديران موزه‌هاى بزرگ دنيا تماس مي‌گيريم تا بتوانيم جلوى اجراى اين حكم را بگيريم. ,
      دانشگاه شيكاگو در دادخواست خود اعلام كرده بود كه على رغم عدم حضور ايران در دادگاه، مسوولان اين دانشگاه از حق مالكيت ايران دفاع خواهند كرد. قرار است ماه آينده دادگاه جلسه ديگرى در ادامه اعتراض موسسه شرق‌شناسى شيكاگو به حكم حراج گنجينه ايرانى تشكيل دهد تا براى آخرين بار به بررسى دادخواست استارچمن و دفاعيات دانشگاه شيكاگو رسيدگى كند.
      موسسه شرق‌شناسى دانشگاه شيکاگو در بيشتر سالهاى قرن بيستم با ايران همکارى علمى نزديک داشت. بسيارى از دانشجويان باستان‌شناسى ايرانى در اين دانشگاه تحصيل و تحقيق کردند.

      Comment


      • #4
        براساس حكم دادگاه فدرال در ايالت " ايلي‌نوي " آمريكا، بازماندگان يك حاثه بمب‌گذاري در اسراييل مي‌توانند گنجينه‌هاي باستاني ايران در موسسه شرق شناسي دانشگاه شيكاگو را به عنوان غرامت دريافت كنند.

        اين حكم كه يك حركت "ضد فرهنگي" و "كاملا سياسي" است، به گفته دكتر "پرويز ورجاوند" محقق و استاد دانشگاه، نوعي تجاوز به حقوق فرهنگي ايران محسوب مي‌شود وبا توجه به كنوانسيون‌هاي مختلف يونسكو، قابل تعقيب است.

        براساس كنوانسيون‌هاي بين‌المللي مرتبط با آثار تاريخي كشورها، هيچ كشوري حق ندارد ميراث فرهنگي كشور ديگري را به حراج بگذارد.

        بنابراين، حكم اين دادگاه آمريكايي كه مخالف كنوانسيون سال ‪ ۱۹۷۰‬يونسكو است كاملا مردود و فاقد وجاهت قانوني است.

        اين كتيبه‌ها كه متعلق به دوران هخامنشي است توسط گروهي از باستان شناسان آمريكايي در سال ‪ ۱۳۱۵(‬دهه ‪ ۱۹۳۰‬ميلادي ) به آمريكا منتقل و به طور موقت به موسسه شرق شناسي دانشگاه شيكاگو براي امور تحقيقاتي به امانت سپرده شد.

        "منوچهر متكي " وزير امورخارجه كشورمان درباره اين حكم گفت: درست است كه (فعلا فقط ) حكمي صادر شده و به مرحله اجرايي متمايل نشده، اما در مجموع يك اقدام ناشايست فرهنگي از طرف آمريكا است.

        وزير خارجه تصريح كرد كه "اين(حكم قاضي آمريكايي) يك بي‌ادبي و بي احترامي به ميراث فرهنگي و تاريخي ملت هاست كه چنين اقدامي زيبنده هيچ دولتي نيست".

        متكي افزود: آمريكايي‌ها با حكم اخيرشان مرتكب يك حركت ضد فرهنگي شده‌اند و ما طبيعي است كه موضوع را در يونسكو و سازمان‌هاي بين‌المللي مرتبط با توريسم مطرح و پيگيري مي‌كنيم.

        وي تصريح كرد يكي از ترفندهاي تبليغاتي آمريكايي‌ها اين است كه با استناد به برخي قوانين داخلي خود، اقدام به طرح دعاوي در محاكم اين كشور عليه ايران كرده‌اند كه اين موضوع با حقوق بين‌الملل مغايرت دارد.

        در سال ‪ ۴) ۱۳۷۶‬سپتامبر ‪ ۱۹۹۷‬ميلادي ) مركز خريد "بن يهودا" در بيت المقدس هدف قرارگرفت، كه بر اثر آن ‪ ۵‬نفر كشته و ‪ ۱۹۲‬تن زخمي شدند.

        حماس مسوليت اين بمب‌گذاري را بر عهده گرفت . بسياري از كساني كه در جريان اين بمب‌گذاري جان به در بردند از اتباع آمريكايي بودند كه با طرح ادعاهايي عليه ايران اقامه‌ي دعوي كردند.

        در دي سال ‪ ۱۳) ۱۳۸۴‬ژانويه ‪" (۲۰۰۶‬شيكاگو مارون"، روزنامه دانشجويان دانشگاه شيكاگو در مقاله‌اي خبر داد كه وراث قربانيان بمب‌گذاري سال ‪۱۹۹۷‬ در اسراييل ، به دادگاههاي آمريكا شكايت كرده و درخواست غرامت از ايران كرده‌اند.

        در اسفند ‪ ۱۳) ۱۳۸۴‬مارس ‪ (۲۰۰۶‬روزنامه "شيكاگو تريبيون " خبر داد كه يك وكيل دعاوي اهل "رودآيلند" به نام "ديويد استراكمن" عليه دانشگاه شيكاگو شكايت كرده و خواستار دريافت كتيبه‌هاي باستاني ايران به عنوان غرامت بازماندگان حادثه فوق شده‌است.

        گفته مي‌شود اين لوح‌ها دست كم بيش از هفتاد و يك ميليون دلار ارزش دارند.

        استراكمن عليه دانشگاه "هاروارد"، دانشگاه "ميشيگان"، انستيتوي هنر "ديترويت" و موزه هنرهاي زيباي "بوستن " نيز شكايت كرده است. در اين موسسات آثار باستاني امانتي متعلق به ايران نگهداري مي‌شود.

        پيش از اين يك دادگاه آمريكايي ديگر حكم به پرداخت ‪ ۴۲۳‬ميليون دلار غرامت به بازماندگان اين بمب‌گذاري كرده بود.

        استراكمن براساس اين حكم به دنبال مصادره اموال ايران در آمريكا و از جمله آثار باستاني موسسه شرق شناسي شيكاگو و نيز موزه فيلد شهر شيكاگو است.

        در ‪ ۶‬تير ‪ ۲۷) ۱۳۸۵‬ژوئن ‪ ( ۲۰۰۶‬روزنامه شيكاگو تريبيون، خبر داد كه موزه محلي "فيلد " در پاسخ به دادگاه، منكر مالكيت ايران بر الواح هخامنشي شده و مدعي است كه اشيا عتيقه ايران باستان متعلق به دولت ايران نيست و از بازارهاي جهاني خريدار شده است.

        از سوي ديگر، دانشگاه شيكاگو با استناد به اينكه مالكيت اين اشيا در انحصار دو موسسه دولتي ، موزه ملي و نيز سازمان ميراث فرهنگي ايران است تلاش كرد مانع از صدور حكم دادگاه شود اما قاضي "منيك " اصل مصونيت دولتي را دراين پرونده ناكافي دانست و سرانجام به نفع شاكي راي داد.

        اين حكم خشم ايرانيان به ويژه ايرانيان مقيم آمريكا را برانگيخت و سبب شد در اعتراض به اين تصميم شكايتي با امضاي ‪ ۱۳۰۰‬نفر به دادگاه عالي آمريكا ارسال شود.

        "حميدرضاآصفي " سخنگوي وزارت خارجه در خصوص راي دادگاه آمريكايي مبني بر حراج آثار باستاني ايران ضمن " عجيب و غريب " توصيف كردن اين اقدام، تصريح كرد: ميراث فرهنگي متعلق به يك كشور نيست بلكه متعلق به تمام جهان و جامعه بشري است.

        آصفي با اشاره به تلاش حقوقي و ديپلماتيك ايران براي پي‌گيري اشتباه اين دادگاه محلي، خاطرنشان كرد كه دانشگاه شيكاگو نيز اين حكم را رد كرده است.

        آصفي در اين‌باره با اشاره به اين نكته كه ايرانيان خارج از كشور نمي‌توانند در مقابل اين اتفاق بي‌تفاوت باشند، تاكيد كرد: ايرانيان همانگونه كه در مقابل اقدام نشنال جئوگرافي عكس العمل نشان دادند در مقابل اين اتفاق نيز عكس العمل نشان خواهند داد.

        "طه هاشمي " رييس پژوهشگاه ميراث فرهنگي و گردشگري ايران نيز گفت: راي دادگاه آمريكا در خصوص به حراج گذاشته شدن لوح‌هاي گلي ايران به نفع چند تبعه آمريكايي، سياسي و به دور از حقوق بين‌الملل و قوانين قضايي است.

        "پرويز ورجاوند" نيز موضع‌گيري صريح واقدام حقوقي بين‌المللي گسترده از يك سو و حركت ملي در برابر برخورد تجاوزگرانه و غيرمعقول قاضي آمريكايي را مورد تاكيد قرار داد.

        ورجاوند گفت: اين گل نوشته‌ها به دليل اينكه نمايانگر وضعيت اجتماعي و انساني دوره هخامنشي است، بسيار بااهميت هستند.

        "محمد رضا كارگر " رييس موزه ملي ايران گفت: مالكيت آثار و اشيا تاريخي و فرهنگي براساس كنوانسيونهاي بين‌المللي و قوانين جاري اين حوزه، تحت هيچ شرايطي قابل انتقال نيست.

        وي افزود: لوح‌هاي باستاني مجموعه تخت جمشيد به صورت امانت و براي مطالعه به دانشگاه شيكاگو انتقال داده شده است و هيچ قانوني قادر به مصادره اين اموال فرهنگي نمي‌باشد.

        رييس موزه ملي ايران همچنين گفت: با تمام اين مسايل ، بايد همه امكانات خود را براي خنثي كردن راي دادگاه به كار گرفت.

        به طور قطع، راي دادگاه محلي آمريكا با واكنش مجامع علمي و فرهنگي جهان مواجه مي‌شود، زيرا همان گونه كه "طه‌هاشمي" رييس پژوهشگاه ميراث فرهنگي و گردشگري كشورمان گفته‌است: "اصل استدلال اين دادگاه پايه حقوقي ندارد، چون براساس يك ادعاي واهي شكل گرفته است."
        از سوي ديگر، "اجراي اين حكم بيش از همه به حيثيت علمي و اعتبار قضايي آمريكا خدشه وارد مي‌كند و دستگاه قضايي و موسسات علمي اين كشور براي جلوگيري از بي‌اعتبار شدن خود در سطح بين‌الملل بايد تلاش كنند." آسيب رساندن به ميراث فرهنگي يك ملت چه به دست طالبان و چه به حكم دادگاهي در يكي از ايالات آمريكا نتيجه يكساني دارد و آن تلاش براي از بين بردن هويت ملي و فرهنگي كشورهاو ايجاد اختلال در همكاري‌هاي علمي و فرهنگي ملت‌ها است.

        تمام كساني كه نگران ميراث بشري جهان هستند به خصوص مردم و مقام‌هاي مسئول بايد نسبت به اين اقدام اعتراض خود را نشان دهند و انتظار مي‌رود سازمان‌هاي فرهنگي جهاني به خصوص يونسكو تدابيري براي حفاظت از ميراث ملي كشورها بيانديشند تا اين چنين دستخوش اغراض شوم و اقدامات ضد فرهنگي بيگانگان قرارنگيرند.
        نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


        صادق هدايت؛ بوف کور

        Comment


        • #5
          در تخت‌جمشيد چند گونه کتيبه از دوره هخامنشی ديده شده و به دست آمده است. يکی، سنگ‌نبشته‌های پادشاهان هخامنشی که به زبان و خط ميخی «پارسی باستان» بر روی نمای سنگی‌ کاخ‌ها و بناهای تخت‌جمشيد نويسانده شده و معمولاّ با ترجمان آن به خط ميخی و زبان‌های «عيلامی» و «بابلی نو (اکدی)» همراه هستند. دوم، لوحه‌های زرين و سيمين داريوش بزرگ که از صندوق‌های سنگی در پايه ديوارهای تالار آپادانا پيدا شد و يکی از لوحه‌های زرين آن در چند سال پيش مفقود و پس از اظهارنظرهای فراوان و متناقض در باره سرنوشت آن، در نهايت چنين گفته شد که يکی از مسئولان موزه ايران باستان آنرا ربوده و «آب» کرده است. سوم، کتيبه‌هايی که بر روی اشيايی همچو سنگ وزنه، مهر، دستگيره در، آجرهای لعابدار و آوندهای گوناگون ديده شده است. چهارم، تعداد فراوانی کتيبه‌های جعلی که در بسياری از موزه‌های دنيا وجود دارند و به اندازه‌ای با مهارت ساخته شده‌اند که تا مدت‌ها جعلی بودن آنها دانسته نشد و در کتاب‌ها و کاتالوگ‌های قديمی‌تر جزو آثار هخامنشی معرفی شده‌اند.
          لوحه‌های تخت‌جمشيد و پيدايی آنها اما گونه ديگری از کتيبه‌های تخت‌جمشيد که موضوع اين گفتار است، عبارت است از حدود سی هزار لوحه گلی يا «گل‌نوشته» که در کاوش‌های باروی استحکامات خاوری تخت‌جمشيد و نيز در کاخ خزانه بدست آمدند. اين لوحه‌ها در کاوش‌های سال‌های ۱۳-۱۳۱۲ و ۱۷-۱۳۱۶ کشف شده‌اند. بيشتر آنها که از باروی استحکامات شمال خاوری به دست آمدند، به نام «لوحه‌های بارو/ استحکامات» با علامت اختصاری (PF) و بخش ديگری که از کاخ خزانه در جنوب خاوری تخت‌جمشيد پيدا شدند به نام «لوحه‌های خزانه» با علامت اختصاری (PT) شناخته می‌شوند.
          ماندگاری لوحه‌ها تا به امروز شمار اين لوحه‌ها در اصل بسيار بيشتر از اين تعداد بوده است؛ اما به دليل اينکه بر روی گل خام يا نپخته نوشته شده بوده‌اند و قرار هم بر اين نبوده که برای زمان‌های بسيار دوری از آنها نگهداری شود، به مرور زمان از بين رفته‌اند. اما اينکه چرا همين تعداد از لوحه‌ها تاکنون سالم باقی مانده‌اند، داستان شگفتی دارد. پس از يورش سپاه نابکار اسکندر مقدونی به ايران‌زمين در سال ۳۳۰ پيش از ميلاد (تقريباّ ۱۷۰ سال پس از نگارش لوحه‌ها) و غارت و سوزاندن تخت‌جمشيد که با هدف آزادی و اتحاد ملت‌ها صورت گرفت؛ گرمای شديد ناشی از آتش‌سوزی کاخ خزانه و تالار صدستون (که در کنار باروی خاوری قرار دارد) موجب پخته‌شدن و استحکام بيشتر آن لوحه‌های گلی، و پايدار‌ ماندن آنها تا به امروز می‌شود.
          شکل ظاهری اين لوحه‌ها تقريباّ به اندازه يک کف دست هستند و بر روی گل خام نوشته و نگهداری می‌شده‌اند. هر لوح در چند نسخه نوشته می‌شده تا برای بايگانی ادارات ديگر شهرهای مورد نياز فرستاده شوند و يکی هم در بايگانی تخت‌جمشيد نگهداری شود. بر کنار حدود ۶۰۰ لوحه، اثر چند مهر فشاری و غلتان باقی مانده است که متعق به صادرکننده و دريافت‌کننده آن سند بوده است. نقش و نگارهای اين مهرها نيز می‌توانند آگاهی‌های فراوانی از هنر و باورهای آن روزگار را در اختيار بگذارند. به موجب همين لوحه‌ها دانسته شده است که از چرم و اوراق پوست‌گياهی (در فارسی باستان به نام «پَـوَسـتا&#187 نيز برای نوشتن بهره‌برداری می‌شده که امروزه هيچ نمونه‌ای از آن به دست نيامده است.
          زمان نگارش محتوای اين لوحه‌ها نشان می‌دهد که تاريخ نگارش لوحه‌های بارو به سال‌های ۵۰۹ تا ۴۹۴ پيش از ميلاد، يعنی سال‌های سيزدهم تا بيست و هشتم پادشاهی داريوش بزرگ بر می‌گردد. اما لوحه‌های خزانه در فاصله سال‌های ۴۹۲ تا ۴۵۸ پيش از ميلاد، يعنی در فاصله سی‌امين سال پادشاهی داريوش بزرگ تا هفتمين سال پادشاهی اردشير يکم نوشته شده‌اند.
          خط و زبان تقريباّ همگی لوحه‌ها به خط و زبانی نگاشته شده‌اند که امروزه به خط و زبان «عيلامی» معروف هستند. امروزه اطلاعی از نام واقعی اين خط و زبان در دست نيست. برخی کسان به اشتباه تصور کرده‌ند که چون اين لوحه‌ها به عيلامی نوشته شده است، متعلق به عصر فرمانروايی عيلاميان هستند. اشتباهی که ناشی از تمايز ندادن ميان زبان و حکومت عيلامی است. بجز اين، حدود ۵۰۰ لوح به زبان آرامی (آريايی)، ۸۰ لوح همراه با ترجمه به آرامی، سه لوح به زبان بابلی نو (اکدی)، يک لوح به زبان يونانی و يک لوح ديگر به زبان فريگيه‌ای نوشته شده است. شنيده‌ام که چند لوح هم به خط و زبان پارسی باستان به دست آمده است که هنوز آگاهی کاملی در اين باره ندارم.
          امانت به دانشگاه شيکاگو از آنجا که کاوش‌های تخت‌جمشيد توسط هيئتی از دانشگاه شيکاگو و به سرپرستی باستان‌شناس بزرگ و نام‌آور آلمانی (که پژوهش‌های با ارزش و ماندگار فراوانی در باره ايران انجام داده است) انجام می‌شد، چنين توافق شد که لوحه‌ها برای خوانش و پژوهش بر روی آن، به صورت امانت به دانشگاه شيکاگو منتقل شوند. دانشگاه پس از چند سال، شماری از لوحه‌ها که از شدت آسيب‌ديدگی، خواندن آنها امکان‌پذير نمی‌شد را به ايران بازگرداند و پژوهش بر روی شماری از آنها که سالم‌تر و خواندنی‌تر بودند را آغاز کرد. پس از آن تعداد ۳۰۰ لوح ديگر به ايران بازگردانده شده و بقيه آن همچنان در امانت دانشگاه شيکاگو است.

          Comment


          • #6
            پژوهش و خوانش لوحه‌ها نخستين گزارش و ترجمان متن لوحه‌ها توسط ايران‌شناس بزرگ و متخصص زبان‌های باستانی ايرانی، يعنی جرج کامرون (G. Cameron) انجام شد. او دستاورد پژوهش ماندگار خود را در کتابی به نام لوحه‌های خزانه تخت‌جمشيد (Persepolis Treasury Tablets) در سال ۱۹۴۸ در شيکاگو منتشر کرد. کتابی که هيچگاه در کشور ايران ترجمه و منتشر نشد. پس از آن ريچارد هالوک (R. T. Hollock) همتای ديگر کامرون، کار را بر روی حدود دو هزار لوحه‌ بدست آمده از باروی تخت‌جمشيد ادامه داد و گزارش و ترجمان خود را در کتاب گرانقدر لوحه‌های استحکامات تخت‌جمشيد (Persepolis Fortification Tablets) در سال ۱۹۶۹ در شيکاگو منتشر ساخت و پس از آن نيز مقاله‌های متعددی در اين زمينه در نشريات گوناگون به چاپ رساند. او در سال ۱۹۷۷ خبر از خوانش ۴۵۰۰ لوح ديگر را داد که پس از درگذشت او، تکميل و منتشر نشدند. اين کتاب و مقاله‌ها نيز هيچگاه به ديده ايرانيان نيامد تا در انديشه ترجمه و انتشار آن باشند. در واقع دنيای شگفت نهفته در اين کتيبه‌ها که از آن ايرانيان است با بی‌توجهی عميق و گسترده آنان روبرو شد. امروزه نيز عليرغم مدعيان و ادعاهای فراوان، هنوز حتی يک برگ از گزارش و ترجمه اين لوحه‌ها در ايران تهيه نشده است.
            محتوا و مضمون لوحه‌ها اين لوحه‌ها برخلاف ديگر کتيبه‌های هخامنشی تخت‌جمشيد که بيانيه‌ها و گفتارهايی رسمی برای همگان و برای آيندگان بوده، برای خواندن عموم نوشته و عرضه نشده‌ بوده‌اند و در واقع اسناد داخلی و حسابداری کارکنان تخت‌جمشيد و يک بايگانی اداری بوده است. آنها بازگوکننده رويدادهای رسمی و حکومتی و سياسی نيستند، بلکه در کنار آگاهی‌های فراوان ديوانی و اداری، اطلاعات فراوانی از زندگی روزمره و روزگار مردمان عصر هخامنشی در اختيار ما می‌گذارند که تاکنون با کمبود حيرت‌انگيزی در زمينه منابع و اسناد آن روبرو بوده‌ايم. البته بجز لوح‌های تخت‌جمشيد، چندين بايگانی اداری ديگر از عصر هخامنشی در مصر و بابل (همچو بايگانی «موروشو&#187 پيدا شده است.
            کشف اين لوحه‌ها و خوانش آنها، انقلابی در دنيای تاريخ و باستان‌شناسی هخامنشی بشمار می‌رفت. چرا که اکنون پژوهشگران بجز کتيبه‌های رسمی و آثار مکتوب تاريخ‌نگاران يونان، به سرچشمه‌ای غنی و گسترده از اسناد هخامنشی دست يافته‌اند که چون برای همگان نوشته نشده بوده‌ و قصد تبليغ و کسب مشروعيت و يا هرگونه ملاحظه‌های سياسی و تأثيرگذاری بر افکار عمومی را در سر نداشته‌‌اند؛ از ارزش استنادپذيری فراوانی برخوردار بوده‌ و هستند. از سوی ديگر، هيچ تاريخ‌نگار يا سياستمداری نمی‌توانسته است مانند هميشه متن تاريخی آنرا به نفع اهداف خود تحريف و بازنويسی کند. محتوای لوحه‌ها نشان داد که سخنان بسياری از مورخان عصر کلاسيک يونان همچو هرودوت، نادرست و آکنده از تحريف واقعيت‌های مربوط به ايران بوده است. نشان داد که برخلاف برخی ادعاها، يونانيان در ساخت تخت‌جمشيد مشارکت نداشته‌اند. نوشته‌های روی لوحه‌‌ها آگاهی‌های فراوانی از نظام گاهشماری خورشيدی- مهی هخامنشی و نيز بسياری از نام‌های کسان و نام‌های جغرافيايی (همچو شيراز و نيريز) بدست می‌دهد.
            به موجب اين لوحه‌ها، ما امروز دانسته‌ايم که سازندگان تخت‌جمشيد را بردگان تشکيل نمی‌دادند، بلکه مردان و زنان آزاده‌ای بوده‌اند که به اندازه تخصص خود و کاری که انجام می‌داده‌اند، دستمزد می‌گرفته‌اند. به آنان نه تنها دستمزدی شايسته، که گاه پاداش و هديه و کمک هزينه جنسی نيز پرداخت می‌شده است. آنان می‌توانسته‌اند به هنگام پيمان زناشويی، در هنگام زايش نوزادی تازه‌رسيده، در جشن‌ها و بيماری‌ها از اين پاداش برخوردار شوند. زنان در تخت‌جمشيد نه تنها کار می‌کرده‌اند، بلکه پابه‌پای مردان در کارهای تخصصی و مديريت شرکت داده می‌شدند. نوجوانان به کارآموزی می‌پرداختند و کودکان در ساعت‌های کاری والدين در کودکستان تخت‌جمشيد نگهداری و تربيت می‌شده‌اند. لوحه‌ها حاکی از آن است که پرداخت نهايی و ريزه‌کاری‌های سنگ‌نگاره‌های باشکوه تخت‌جمشيد، بيشتر دستاورد هنر و توانايی‌های زنان هخامنشی است.
            نظام اداری تخت‌جمشيد کاملاّ دقيق و منظم بوده است. دستمزدها و پاداش‌ها و کمک هزينه‌ها در اسناد متعدد ثبت و از سوی طرفين مهر می‌شده است. آنگاه اين اسناد به دقت طبقه‌بندی و بايگانی می‌شده‌اند و رونوشتی از آن بسته به نياز، برای نواحی و شهرهای ديگر فرستاده می‌شده است. هيچکس از اين رويه مستثنا نبوده و مخارج بزرگان و وابستگان دربار و حتی شخص پادشاه به دقت بازبينی و حسابرسی می‌شده است.
            لوحه‌ها به ما پاسخ می‌دهند که در ايران هخامنشی هيچ دينی به عنوان دين رسمی شناخته نمی‌شده و هيچ دينی نيز تبليغ نمی‌شده است. اما در عين‌حال باورمندان به همه اديان از پشتيبانی حکومت برخوردار بوده‌اند. پيروان همه اديان نه تنها در امور داخلی خود آزاد بوده‌اند، بلکه برای آيين‌های ويژه خود مقرری و کمک هزينه دريافت می‌داشته‌اند.
            تاراج کتيبه‌ها لوحه‌های تخت‌جمشيد تاکنون چندين تاراج را از سر گذرانده‌اند. نخست تاراج اسکندر را ديده‌اند که پس از اشغال باشکوه‌ترين بنای جهانی، طاقت و تحمل اين دستاورد بزرگ تمدن ايرانی را نداشت و در برابر آن احساس حقارت می‌کرد. تمدنی که استادش ارسطو صاحبان آنرا «مشتی غلام نر و ماده می‌دانست که حکومت بر آنان، حق يونانيان است». تاراج و آتش‌سوزی‌ای که بعدها مورخان غربی کوشيدند آنرا به گردن زنی به نام تائيس و مستی و هشيار نبودن اسکندر بيندازند تا بتوانند اين ننگ را از تاريخ خود پاک کنند.

            Comment


            • #7
              به روايت کورتيوس، اسکندر و سپاهيانش تخت‌جمشيد را ابتدا غارت کردند. پارچه‌های زيبا را تکه‌تکه کردند تا هر کدام پاره‌ای از آنرا بربايند. پيکره‌های سنگين را خرد می‌‌کردند تا پاره‌ای از آنرا صاحب شوند. صندلی‌های باشکوه را می‌شکستند تا قطعات عاج و سنگ‌های گرانبهای آنرا به يغما برند و هر چه را که نمی‌توانستند ببرند، نابود می‌کردند. آنان آنگاه مشعل‌های خود را به ميان ۸۷۳ ستون تخت‌جمشيد انداختند و بنايی که ۱۹۰ سال بود که با همکاری و همفکری همگی مردمان ايرانی و مردمانی از سراسر شرق باستان ساخته می‌شد را به آتش کشيدند. آنهمه سقف‌های چوب سدر، آنهمه پيکره‌هايی که جزئيات آن به دقت يک گوهرتراش تراشيده شده بود، از بلندای بيست متری بر زمين در می‌غلطيدند و خرد می‌شدند. آنهمه ايوان و تالار و ديوارهای نگارين، آنهمه مردان با چهره‌هايی آکنده از آرامش و وقار، و آنهمه کتيبه‌هايی که در آنها از راستی، از صلح، از عدالت و از شادی گفتگو شده بود، در ميان شعله‌های آتش سوخت و رفت. اما آنچه از اين غارت و آتش‌افروزی برجای ماند و محصول آن بيداد بود، همانا پخته‌شدن لوحه‌ها و بازماندن آنها تا به امروز است.
              اکنون در دومين تاراجی که لوحه‌ها نظاره‌گر آن بوده‌اند، باز هم دنيايی که خود را صاحب قانون‌های مترقی و تمدن و حقوق بشر و آزادی می‌داند، فرمان تاراج و حراج آنها را به نفع بازماندگان کسانی که فرمان آزادی خود را از دست نگارندگان همين کتيبه‌ها دريافت کرده بودند، صادر می‌کند. و ملت ما در اوج عقب‌ماندگی علمی و اقتصادی، چيزی برای مقابله با اين حکم و اهرمی برای بازداشتن و فشار متقابل در برابر آنان در اختيار ندارد، مگر همت بلند اعتراض مستقل مردمانی از سراسر جهان.
              سومين و عجيب‌ترين تاراجی که لوحه‌‌ها اکنون از سر می‌گذرانند، رفتار و اظهارنظرهای حيرت‌انگيز و باورنکردنی خود ماست. اظهار نظری که چند نفر در لابلای سخنان به ظاهر معترضانه خود بيان داشتند و مدعی بازگشتن بيشتر لوحه‌‌ها به ايران شدند. ادعاهايی که نه تنها معنا و منظور گويندگان آن سخنان نادرست را نمی‌توان درک کرد، بلکه با اظهارنظر تأسف‌بار مقام‌های مسئول ديگری توأم می‌شود و در بسياری از رسانه‌ها بازتاب می‌يابد که «مبلغ ۷۱ ميليون دلاری که دادگاه آمريکايی برای حراج کتيبه‌ها به عنوان قيمت پايه تعيين کرده، رقم پايينی است و اين اجحاف به کتيبه‌ها است!» تصور نمی‌کنم رنج‌ها و آزارهای ديگری که بر سر لوحه‌ها آمد، به دردناکی و سختی اين سخنان بوده باشد. واقعاّ چه می‌توان گفت؟ ميهنمان چند می‌ارزد؟ بيايد بر سر قيمتش چانه‌ای بزنيم.
              اين تاراج‌ها همواره دستاورد نيکی نيز به همراه خود داشته است. اميد می‌رود اين رويداد‌های اخير نيز دستاورد توجه بيشتر جوانان ايران به فرهنگ و تمدن شکوهمند نياکان خود، و موج‌های تنومند و شکوهمند بازگشت به هويت ملی را به همراه داشته باشد.

              Comment


              • #8
                محمدي عراقي در اين نامه با اشاره به امانت دادن هزاران قطعه لوح گلي مربوط به تمدن ايران براي انجام تحقيقات به دانشگاه شيكاگو و حكم دادگاه فدرال مبني بر حراج آنها نوشته است: بديهي است، در صورت تاييد حكم كاملا غير حقوقي دادگاه يادشده، نخستين چيزي كه آسيب خواهد ديد، تبادل فرهنگ‌ها، تمدن‌ها و سلب اعتماد جهاني به مراكز دانشگاهي و علمي خواهد بود.


                وي از مدير كل يونسكو خواست تا با بهره‌مندي از جايگاه قانوني و بين‌المللي، هر اقدام ممكن را براي جلوگيري از تاراج ميراث گران‌بهاي تمدن عظيم ايرانيان انجام دهد و از خدشه‌دار شدن حيثيت تنها سازمان فرهنگي مورد اعتماد جهانيان پيش‌گيري كند.


                محمدي عراقي در اين نامه تاكيد كرده است: البته بديهي است كه همه‌ي ايرانيان در سراسر جهان در برابر حكم سياسي و غير حقوقي دادگاه فدرال شيكاگو خواهند ايستاد و اجازه نخواهند داد كه ميراث فرهنگي كشورشان به تاراج رود.


                در بخش ديگري از اين نامه آمده است: به‌عنوان رييس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي با تشكر از تلاش‌هاي گسترده‌اي كه براي حفظ و صيانت از تمدن جهاني انجام مي‌دهيد، مسؤوليت خطير سازمان آموزشي، علمي و فرهنگي ملل متحد ـ يونسكو ـ، بويژه شخص جناب‌عالي را درباره‌ي اين موضوع يادآوري كرده، هم‌چنين عواقب آشكار چنين تعرضي به ميراث كهن يك ملت را خاطرنشان سازم.


                در پايان اين نامه آمده است: اينجانب بي‌صبرانه منتظر به ثمر نشستن اقدامات ارزشمند جنابعالي هستم و اطمينان دارم كه ملت بزرگ ايران، مساعي آن سازمان و شخص حضرت‌عالي را در حافظه‌ي خويش به نيكي ثبت خواهند كرد.


                هم‌چنين رييس سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري در نامه‌اي با محوريت حكم دادگاه آمريكا درباره‌ي لوح‌هاي تاريخي ايران، ديدگاه‌هاي خود را به مدير كل يونسكو اعلام كرده است.


                به گزارش گروه دريافت خبر ايسنا، اسفنديار رحيم‌مشايي كه براي شركت در اجلاس سي‌ام كميته‌ي ميراث جهاني به ليتواني سفر كرده است، ضمن ديدار با مدير كل يونسكو نامه‌ي رسمي سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري را به او ارايه كرد.


                متن كامل نامه‌ي رييس سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري به اين شرح است:


                جناب آقاي كوچيرو ماتسورا

                مدير كل محترم سازمان علمي، آموزشي، فرهنگي يونسكو

                با سلام و احترام

                توجه آن مقام محترم را به مراتب ذيل معطوف مي‌دارم:

                1- وكلاي تعدادي از اتباع ايالات متحده آمريكا با وارد كردن اتهام واهي حمايت از تروريسم عليه جمهوري اسلامي ايران در يكي از محاكم آن كشور طرح دعوي كرده و موفق به اخذ حكم محكوميت جمهوري اسلامي ايران به پرداخت غرامت به شاكيان پرونده شده‌اند. جهت اجراي اين حكم قاضي پرونده بنا به پيشنهاد وكيل شاكيان حكم به توقيف اموال فرهنگي - تاريخي ايراني كه در تعدادي از موزه‌ها و دانشگاه‌هاي آمريكايي از جمله مؤسسه‌ي شرق‌شناسي دانشگاه شيكاگو به امانت سپرده شده بود، داده است.


                2- در سال 1937 تعدادي از الواح حاوي خطوط ميخي ارزشمند كه در حفاري مشترك بين دولت ايران و مؤسسه‌ي شرق‌شناسي دانشگاه شيكاگو به‌دست آمده از طرف دولت ايران به آن مؤسسه امانت داده شد تا پس از مطالعات علمي در مورد آن‌ها به ايران بازگردانده شود. مقاديري از لوح‌ها در نوبت‌هاي مختلف به ايران مسترد شد، ليكن استرداد مابقي آن‌ها كه بالغ بر هزاران قطعه است، به‌دليل حكم محكوميت مربوطه كه در بند يك اين نامه شرح داده شد، متوقف مانده است. مؤسسه‌ي شرق‌شناسي شيكاگو و وزارت امور خارجه در دفاعيات مختلف اماني بودن اموال را به دادگاه مربوطه اعلام كرده‌اند؛ ليكن پرونده‌ي شاكيان هم‌چنان بر خواسته آنها مبني بر توقيف لوح‌هاي تخت جمشيد جهت پرداخت غرامت به شاكيان اصرار مي‌ورزد.


                3- با توجه به اين‌كه جمهوري اسلامي ايران و ايالات متحده آمريكا هر دو عضو كنوانسيون 1970 يونسكو راجع به ممنوعيت ورود، صدور و انتقال مالكيت غير قانوني اموال فرهنگي هستند، شايسته است، سازمان يونسكو در راستاي رسالت فرهنگي خود مبني بر حمايت مستقيم از ميراث فرهنگي ملت‌ها و با عنوان سازماني كه كنوانسيون 1970 يونسكو را تنظيم و به تصويب رسانده و ناظر بر اجراي تعهدات كشورها در قبال آن است به استناد مستندات قانوني ذيل موضوع مربوطه را به ايالات متحده آمريكا منعكس كرده و خواستار صيانت از لوح‌هاي اماني تخت جمشيد در قبال حكم صادره شود.


                مستندات قانوني:


                الف- بنا بر ماده‌ي چهار كنوانسيون 1970 كنوانسيون اتخاذ تدابير لازم براي ممنوع كردن و جلوگيري از ورود و صدور و انتقال مالكيت غير قانوني اموال فرهنگي كه در قلمرو ملي يافته شده‌اند را جزيي از ميراث فرهنگي هر كشوري قلمداد مي‌كند.


                ميراث فرهنگي در عين حال كه ارزش اقتصادي دارد، جزو ثروت‌هاي ملي كشور محسوب مي‌شود. بنا بر اصل حاكميت كامل و دائمي هر كشور بر منابع طبيعي و ثروت‌هاي ملي خود كه از اصول شناخته شده‌ي حقوق بين‌الملل است و در قطع‌نامه‌ي 1802 مجمع عمومي سازمان ملل كه منعكس‌كننده‌ي حقوق بين‌الملل عرفي است، آمده است؛ ميراث فرهنگي هر كشوري جزو ثروت‌هاي ملي آن كشور محسوب مي‌شود و حاكميت كامل و دائمي كشور مزبور نسبت به آن به‌طور مسلم پذيرفته شده است. چنان‌چه اين اموال از قلمرو سرزمين آن كشور خارج شود باز هم تحت حاكميت كشور مزبور خواهد بود. از جمله از نظر صلاحيت محاكم و انتقال مالكيت آن‌ها چنان‌چه رايي از جانب دادگاه‌هاي داخلي آمريكا در اين زمينه صادر شده و به موجب آن انتقال اموال فرهنگي كشورمان به افراد خصوصي درپي شكايت آنها از دولت جمهوري اسلامي ايران و براي جبران خسارات به ايشان پرداخت شود، اين انتقال مالكيت غير قانوني خواهد بود؛ زيرا مغاير با حق حاكميت كامل دائمي ايران بر ثروت‌هاي ملي خويش است. به‌علاوه بنا بر ماده‌ي سه كنوانسيون 70 اين انتقال مالكيت اگر بر خلاف نظر و تدابير صورت گيرد، غيرقانوني محسوب مي‌شود.


                ب- هم‌چنين بنا بر مواد 1-2و 2-2 كنوانسيون 70، كشورهاي عضو مي‌پذيرند كه ورود، صدور و انتقال غير قانوني اموال فرهنگي يكي از علل اساسي فقر ميراث فرهنگي كشورهاي مبدا اين اموال است و هم‌كاري بين‌المللي يكي از موثرترين وسايل حمايت اموال فرهنگي آنها در برابر كليه‌ي خطرات ناشي از آن به شمار مي‌رود. بنا بر اين همكاري ايالات متحده در اين خصوص تعهدي است كه بر مبناي اين ماده برعهده دارد و به‌علاوه ماده‌ي 2-3 كنوانسيون 70 دولت‌هاي عضو را متعهد مي‌سازد، با وسايلي كه در اختيار دارند با اين اعمال مبارزه كنند.


                ج- كنوانسيون 70 در مقدمه يادآور شده كه تبادل اموال فرهنگي ميان ملت‌ها براي مقاصد علمي، فرهنگي و تربيتي، احترام‌گذاري متقابل را بين ملت‌ها به‌وجود مي‌آورد؛ در اين صورت اگر اموال مذكور توقيف و مصادره شود، ديگر شرايط اطمينان بخشي براي تبادل اشياي فرهنگي متصور نخواهد بود و عدم برخورد با چنين رويه‌اي در نهايت تبادل اموال فرهنگي ميان ملت‌ها را كاهش داده و بر ارج‌گذاري متقابل ميان ملت‌ها آن‌گونه كه در مقدمه‌ي كنوانسيون 70 آمده است، اثر نامطلوب خواهد داشت.


                د- مطابق بند (د) ماده‌ي 12 كنوانسيون 70، كشورهاي عضو متعهد شده‌اند، حق غير قابل انكار هر كشور متعاهد مبني بر غير قابل انتقال بودن برخي اموال فرهنگي را به رسميت بشناسند و استرداد آن‌را به كشور ذي‌علاقه تسهيل نمايند.


                در جايي كه كشورهاي متعاهد چنين تعهدي برعهده دارند، به طريق اولي خود نيز مجاز نيستند، اقداماتي در جهت انتقال مالكيت اين اموال صورت دهند.


                از حساسيت و توجهات خاص آن مقام محترم نسبت به حمايت از مواريث فرهنگي كشورهاي عضو از جمله جمهوري اسلامي ايران نهايت قدرداني را دارم.

                Comment


                • #9
                  در آستانه‌ي بررسي پرونده‌ي بيستون براي ثبت در فهرست ميراث جهاني، ويژگي‌هاي اين اثر را چنين تشريح كرد: مجموعه‌ي باستاني بيستون، قابليت‌هاي منحصر به‌فردي دارد که يونسکو با توجه به اين مزيت‌ها اين اثر را ثبت خواهد كرد.


                  محدوده‌ي بيستون با يك‌هزار و 650 هکتار وسعت و حريم 36 هزار هکتاري، ارزش‌هاي تاريخي، طبيعي و زيست محيطي دارد که هر کدام به تنهايي در فهرست ميراث جهاني مي‌توانند ثبت شوند؛ اما آنچه بيستون را در جهان معرفي مي‌کند، کتيبه‌ي بزرگ داريوش است که به 520 سال پيش از ميلاد تعلق دارد.


                  او با بيان اين‌که کتيبه‌ي بزرگ داريوش به دستور داريوش اول هخامنشي ساخته شده که دربرگيرنده‌ي تعدادي نقش و خط است، ادامه داد: در قسمت نقش‌هاي اين کتيبه، داريوش به همراه کمان‌داران، نيزه‌داران محافظ او و 10 نفر از شورش‌گران که يکي زيرپاي داريوش است و نه نفر ديگر در مقابل او قرار دارند، نمايش داده شده است. در بخش بالاي اين نقش، اثر فروهر يا اهورا مزدا که تاييدکننده‌ي کارهاي داريوش است، به‌چشم مي‌خورد.


                  مهدي‌آبادي با اشاره به اين‌که در بخش خطوط و کتيبه‌ي بيستون سه زبان فارسي باستان، ايلامي نو و اکدي يا بابلي نو ديده مي‌شوند، اظهار كرد: داريوش کتيبه‌اش را با نام خدا آغاز کرده و به معرفي پدرش تا جد هشتم که هخامنش است، مي‌پردازد و سپس چگونگي به قدرت رسيدن خود را شرح مي‌دهد.


                  مدير پايگاه ميراث فرهنگي بيستون تصريح كرد: به اين دليل كه در کتيبه‌ي بيستون، شرح مفصلي از وقايع توسط داريوش نگاشته شده است، طولاني‌ترين کتيبه‌ي فارسي باستان در جهان به شمار مي‌رود که 414 سطر دارد و حجاري شده که اين ويژگي، کتيبه‌ي بيستون را در جهان منحصر به‌فرد کرده است.


                  وي يادآور شد: با مطالعه‌ي اين کتيبه مي‌توان فهميد که فارسي باستان خطي است که به دستور داريوش اختراع شده است. کارشناسان اعتقاد دارند، فارسي باستان، زباني محلي است که در دوره‌ي هخامنشي تکلم مي‌شده و ويژگي‌هايي مانند 42 علامت و شش واژه‌نوشته داشته است.


                  او در ادامه گفت: لوح‌هاي بابل، سومر و ديگر لوح‌هاي به‌دست آمده از کشورهاي ديگر با خطوط ميخي بر اساس کتيبه‌ي بيستون رمزگشايي و خوانده شده‌اند. در واقع، کتيبه‌ي بيستون کمک بسيار زيادي به شناخت تمدن دوران کهن كرده است.


                  مهدي‌آبادي زيبايي خط کتيبه‌ي بيستون و مهم‌ترين سند زمان داريوش را که بدون تحريف مانده است، ديگر ويژگي منحصر به‌فرد بيستون در جهان ارزيابي كرد و افزود: براي نخستين‌بار در سال 1835 کتيبه‌ي بيستون رمزگشايي و خط ميخي در جهان خوانده شد.


                  او توضيح داد: آثار موجود در پرونده‌ي ميراث جهاني بيستون عبارتند از کتيبه‌ي بيستون، مجسمه‌ي هرکول، فرهادتراش، بناي ساساني، کاروان‌سراي ايلخاني، کاروان‌سراي بيستون، سنگ بلاش، محوطه‌ي تاريخي پارتي و سراب بيستون كه به‌عنوان عرصه‌ي تاريخي با مرکزيت کتيبه‌ي بيستون براي ثبت جهاني پيشنهاد شده‌اند.


                  وي هم‌چنين با اشاره به اين‌كه کميته‌ي ثبت ميراث جهاني ضوابطي را براي ثبت آثار دارد، بيان كرد: تهيه‌ي نقشه، قرار گرفتن در فهرست آثار ملي، معرفي، مستندنگاري، بيان روش‌هاي حفاظتي، قوانين نگه‌داري و برنامه‌هاي آينده براي محوطه‌هاي تاريخي از مجموعه اقدامات انجام‌شده براي متقاعد كردن کميته‌ي ثبت ميراث جهاني درباره‌ي بيستون هستند.


                  مهدي‌آبادي در ادامه اظهار كرد: بيست‌وهشت اثر ثبت‌شده در محدوده‌ي بيستون قرار دارند و تاکنون شش کاوش باستان‌شناسي در اين محدوده انجام شده که به پتانسيل‌هاي بسيار بالاي اين دشت از نظر تاريخي و طبيعي رسيده است؛ به علاوه، نتيجه‌هايي را از جمله سکونت 70 هزار ساله‌ي بشر به‌صورت متوالي در اين منطقه، وجود نخستين نقش‌برجسته‌ي پارتي، آثار منحصر به‌فردي از دوره‌ي ماد به‌دنبال داشته است.


                  مدير پايگاه ميراث فرهنگي بيستون با بيان اين مطلب که با وجود همه‌ي کارهاي انجام‌شده در اين محدوده‌ي تاريخي، بيستون واقعا هنوز ناشناخته است، ادامه داد: هر چه به نتايج جديدتري درباره‌ي اين محوطه‌ي باستاني مي‌رسيم، درمي‌يابيم که کمتر از آن مي‌دانيم و تازه در آغاز راه هستيم.


                  اين پايگاه، به واسطه‌ي وجود مناظر طبيعي بکر و مهار طبيعت توسط انسان‌ها از گذشته‌ي بسيار دور و وجود گونه‌اي منحصر به‌فرد در جهان در يکي از غارهاي بيستون، ثبت جهاني آن‌را پي‌گيري كرد.


                  او گفت: اميدوارم با توجه به قابليت‌هاي مجموعه‌ي باستاني بيستون، با ثبت جهاني اين اثر، بستري را بتوانيم فراهم کنيم که همه‌ي مردم دنيا از زيبايي‌هاي طبيعي و تاريخي آن بهره‌مند شوند.


                  وي در ادامه با بيان اين‌که با ثبت جهاني اين اثر کشورمان براي حفظ آن بايد بيش از گذشته تلاش کند، اضافه كرد: با ثبت بيستون از دانش فني کارشناسان خارج از کشور براي حفاظت از اين محدوده‌ي تاريخي مي‌توان استفاده کرد.


                  مهدي‌آبادي در پاسخ به پرسش خبرنگار ايسنا مبني بر اين‌که مدتي پيش يونسکو اشکال‌هايي را بر پرونده‌ي ثبت جهاني بيستون مطرح کرده بود که ممکن است، در روند ثبت اين اثر تاثير داشته باشد، افزود: مسؤولان کشور به يونسکو تعهد داده‌اند که کارخانه‌ي پتروشيمي واقع در حريم منظري اين مجموعه ساخته نمي‌شود و کارخانه‌ي موجود نيز با ديواره‌ي سبزي از پوشش گياهي و درختان پوشيده خواهد شد؛ تا خللي به حريم منظري بيستون وارد نکند که با پاي‌بندي به اين تعهد نبايد مشکلي براي ثبت جهاني بيستون به وجود آيد.


                  مجموعه‌ي باستاني بيستون هشتمين اثر ايران است که در روزهاي آينده در سي‌امين اجلاس كميته‌ي ميراث جهاني يونسكو براي ثبت بررسي خواهد شد.

                  Comment


                  • #10
                    Chicago Museum, Iran Fight U.S. Court

                    http://apnews.excite.com/article/20060706/D8IMJBLG2.html
                    By NASSER KARIMI TEHRAN, Iran (AP) - The University of Chicago and the government of Iran have come together in a rare alliance against a U.S. court ruling that aims to compensate victims of a 1997 Jerusalem bombing by auctioning off a rare collection of Persian tablets.
                    A U.S. court previously found Iran responsible for supporting Hamas, which claimed responsibility for the 1997 bombing that killed five people and wounded 192 others, and ordered Tehran to pay the victims $423.5 million.
                    The only Iranian asset that U.S. authorities could get their hands on was a collection of ancient Persian tablets inscribed with one of the world's oldest alphabets, dating to between 553 B.C. and 330 B.C. The clay artifacts have been housed at the University of Chicago's Oriental Institute museum since the 1930s.
                    A federal judge ruled last month that the school must auction off the tablets, the proceeds of which would go to compensate the bombing victims. But the university said it would appeal.
                    In a letter to Iranian cultural authorities, the museum's director called the tablets "an irreplaceable scholarly data set" that should not be subject to political battles.
                    "The protection of cultural patrimony and of scholarly research are fundamental matters of principle for us, as they should be for every civilized person and nation," wrote museum director Gil Stein.

                    Iran did not represent itself in the U.S. court battles - either in the first one, when a judge ordered it to pay compensation for the bombing, or in the current suit over the tablets.
                    But it reacted strongly to the rulings, calling on the U.S. government to intervene.
                    "We expect the U.S. government to show a swift and serious reaction to prevent implementation of the verdict," Iranian Foreign Ministry spokesman Hamid Reza Asefi said Sunday.
                    He said Iran would also appeal to the United Nations and UNESCO to protect its cultural heritage.
                    "What America did was basically wrong. A local court should not issue such a verdict. This also impedes cultural and scientific cooperation," Asefi said.
                    On June 22, U.S. District Judge Blanche Manning ruled that only Iran could claim its right to the tablets, not the museum. She said she was "sympathetic" to the university's fears that an auction of the artifacts would result in fewer international loans to American museums and American artifacts being seized by foreign courts.
                    But the university's "brazen accusation that the courts of the United States are hostile to Iran and that, as a result, Iran should be excused from bothering to assert its rights, is wholly unsupported," the judge ruled.
                    Lawyers for the school had argued they were protecting Iran's rights to the ancient artifacts, since no Iranian representative was involved in the proceedings.
                    Stein said the tablets were on long-term loan from Iran, which was not profiting from their display in the U.S.
                    "This trove of tablets has never been a commercial item to be bought or sold. They have never been a source of profit to either Iran or the Oriental Institute," he wrote in a June 30 staff memo released Wednesday.
                    The artifacts were "every bit as unique and important as the original document of the Constitution of the United States," he added.
                    The tablets date from the Achaemenid Period, 553 B.C. to 330 B.C., and were excavated from Persepolis, the ancient Persian capital built by Darius I.
                    Their inscriptions are written in cuneiform - one of the world's oldest alphabets, consisting of arrowhead signs, points and dashes.
                    Iran and the United States have had no diplomatic relations since 1979 when militants stormed the U.S. Embassy in Tehran and held its occupants hostage for more than a year. They currently are embroiled in a dispute over Iran's nuclear program.

                    Comment


                    • #11
                      this is because of a political issue but ok if u say so ......

                      Comment


                      • #12
                        Is not a political case Payam jan ! man a 3 hafteh in khabar ro donbal mikonam, hamin ja search kon ageh mikhai.

                        Thx for your colaboration like always amigo .

                        Comment


                        • #13
                          Persepolis Tablets

                          On loan to University of Chicago

                          Professor Matthew Stolper of the Oriental Institute at the University of Chicago talks about pay tablets excavated from Persepolis between 1931 and 1939, currently on loan from the government of Iran to University of Chicago.

                          Their team is using modern technology to digitally record thousands of tablets from the Persian Empire.

                          (All the items on loan at the University of Chicago have been the subject of a lawsuit and a verdict which could potentially auction these items to pay damages to survivors of a terrorist attack in Israel.)

                          Comment

                          Working...
                          X