Censorship News In Iran

[Rasputin]

Censorship is the control of speech and other forms of human expression. In many (but not all) cases, it is exercised by governing bodies. The visible motive of censorship is often to stabilize or improve the society that the government would have control over. It is most commonly applied to acts that occur in public circumstances, and most formally involves the suppression of ideas by criminalizing or regulating expression. Furthermore, discussion of censorship often includes less formal means of controlling perceptions by excluding various ideas from mass communication. What is censored may range from specific words to entire concepts and it may be influenced by value systems.

Sanitization (removal) and whitewashing are almost interchangeable terms that refer to a particular form of censorship via omission, which seeks to "clean up" the portrayal of particular issues and/or facts that are already known, but that may be in conflict with the point of view of the censor. Some may consider extreme political correctness to be related, as a socially-imposed (rather than governmentally imposed) type of restriction, which, if taken to extremes, may qualify as self-censorship.

[Rasputin]

Terms
"Censorship" comes from the Latin word "censor." In Rome, the censor had two duties, to count the citizens and to supervise their morals. The term "census" is also derived from this word.

An early published reference to the term "whitewash" dates back to 1762 in a Boston Evening Post article. In 1800 the word was used publicly in a political context, when a Philadelphia Aurora editorial said that "if you do not whitewash President Adams speedily, the Democrats, like swarms of flies, will bespatter him all over, and make you both as speckled as a dirty wall, and as black as the devil." [citation needed]

The word "sanitization" is a euphemism commonly used in the political context of propaganda to refer to the doctoring of information that might otherwise be perceived as incriminating, self-contradictory, controversial, or damaging. Censorship, as compared to acts or policies of sanitization, more often refers to a publicly set standard, not a privately set standard. However, censorship is often alleged when an essentially private entity, such as a corporation, regulates access to information in a communication forum that serves a significant share of the public. Official censorship might occur at any jurisdictional level within a state or nation that otherwise represents itself as opposed to formal censorship.

Censorship Types
Most public speech depends on an organized forum such as a court or town meeting, or on technologies such as paper, the printing press, radio, television, or the internet. In each case, only a minority of people have initially had free access to the medium of public communication. Most often, censorship does not seek to ban certain ideas "in a vacuum," but rather to restrict what may be said in particular media of communication.

In England, censorship began with the introduction of copyright laws, which gave the Crown the permission to license publishing. Without government approval, printing was not allowed. For a court or other governmental body to prevent a person from speaking or publishing before the act has even taken place is sometimes called prior restraint, which may be viewed as worse than punishment received after someone speaks, as in libel suits.

Censorship can be explicit, as in laws passed to prevent select positions from being published or propagated (e.g., the People's Republic of China, Saudi Arabia, The United States and Australia, where certain Internet pages are not permitted), or it can be implicit, taking the form of intimidation by government, where people are afraid to express or support certain opinions for fear of losing their jobs, their position in society, their credibility, or even their lives. The latter form is similar to McCarthyism.

[Rasputin]

[Rasputin]

School Textbooks
The content of school textbooks is often the issue of debate, since their target audience is young people, and the term "whitewashing" is the one commonly used to refer to selective removal of critical or damaging evidence or comment. The reporting of military atrocities in history is extremely controversial, as in the case of the Nanking Massacre, the Holocaust (or Holocaust denial), and the Winter Soldier Investigation of the Vietnam War. The representation of every society's flaws or misconduct is typically downplayed in favor of a more nationalist, favorable or patriotic view.

Also, some religious groups have at times attempted to block the teaching of evolution in schools, as evolutionary theory appears to contradict their religious beliefs. The teaching of sexual education in school and the inclusion of information about sexual health and contraceptive practices in school textbooks is another area where suppression of information occurs.

In the context of secondary-school education, the way facts and history are presented greatly influences the interpretation of contemporary thought, opinion and socialization. One argument for censoring the type of information disseminated is based on the inappropriate quality of such material for the young. The use of the "inappropriate" distinction is in itself controversial, as it can lead to a slippery slope enforcing wider and more politically-motivated censorship.

Implementation
Censorship is regarded among a majority of academics in the Western world as a typical feature of dictatorships and other authoritarian political systems. Democratic nations are represented, especially among Western government, academic and media commentators, as having somewhat less institutionalized censorship, and as instead promoting the importance of freedom of speech. The former Union of Soviet Socialist Republics maintained a particularly extensive program of state-imposed censorship. The main organ for official censorship in the Soviet Union was the Chief Agency for Protection of Military and State Secrets generally known as the Glavlit, its Russian acronym. The Glavlit handled censorship matters arising from domestic writings of just about any kind — even beer and vodka labels. Glavlit censorship personnel were present in every large Soviet publishing house or newspaper; the agency employed some 70,000 censors to review information before it was disseminated by publishing houses, editorial offices, and broadcasting studios. No mass medium escaped Glavlit's control. All press agencies and radio and television stations had Glavlit representatives on their editorial staffs.

Some thinkers understand censorship to include other attempts to suppress points of view or the exploitation of negative propaganda, media manipulation, spin, disinformation or "free speech zones." These methods tend to work by disseminating preferred information, by relegating open discourse to marginal forums, and by preventing other ideas from obtaining a receptive audience.

Sometimes, a specific and unique information whose very existence is barely known to the public, is kept in a subtle, near-censorship situation, being regarded as “subversive” or “inconvenient”. Michel Foucault’s 1978 text Sexual Morality and the Law, for instance - originally published as La loi de la pudeur [literally, ‘the law of decency’], defends the decriminalization of statutory rape and the abolition of age of consent laws, and as of July, 2006, is almost totally invisible throughout the Internet, both in English and French, and does not appear not even on Foucault-specialized websites.

Suppression of access to the means of dissemination of ideas can function as a form of censorship. Such suppression has been alleged to arise from the policies of governmental bodies, such as the FCC in the United States of America, the CRTC in Canada, newspapers that refuse to run commentary the publisher disagrees with, lecture halls that refuse to rent themselves out to a particular speaker, and individuals who refuse to finance such a lecture. The omission of selected voices in the content of stories also serves to limit the spread of ideas, and is often called censorship. Such omission can result, for example, from persistent failure or refusal by media organizations to contact criminal defendants (relying solely on official sources for explanations of crime). Censorship has been alleged to occur in such media policies as blurring the boundaries between hard news and news commentary, and in the appointment of allegedly biased commentators, such as a former government attorney, to serve as anchors of programs labeled as hard news but comprising primarily anti-criminal commentary.

The focusing of news stories to exclude questions that might be of interest to some audience segments, such as the avoidance of reporting cumulative casualty rates among citizens of a nation that is the target or site of a foreign war, is often described as a form of censorship. Favorable representation in news or information services of preferred products or services, such as reporting on leisure travel and comparative values of various machines instead of on leisure activities such as arts, crafts or gardening has been described by some as a means of censoring ideas about the latter in favor of the former.

Self Censorship: Imposed on the media in a free market by market/cultural forces rather than a censoring authority. This occurs when it is more profitable for the media to give a biased view. Examples would include near hysterical and scientifically untenable stances against nuclear power, genetic engineering and recreational drugs distributed because scare stories sell. It also occurs when politicians/culture expect the media to give moral guidance - i.e., not publishing the cartoon depictions of Muhammed.

[Rasputin]

Prevention and Bypassing
Since the invention of the printing press, distribution of limited production leaflets has often served as an alternative to dominant information sources. The use of widespread distributed network communication, data havens and decentralized peer-to-peer file sharing systems such as Freenet has overcome some censorship. A recent phenomenon attempts a form of counter-censorship, speaking directly to members of society in a culture jamming effort. Individuals or non-conforming groups use mass communication techniques to attack implicit domination, offering trivial or deliberately irrelevant messages to blunt the impact of dominant mass communication.

Throughout history, mass protests have served as a method for resisting unwanted impositions, though modern technology often affords control of mass meetings to the groups who control the sound amplification systems around which the meetings are organized. Modern sound-reinforcement technology has sometimes led to a perhaps mistaken perception that all those in attendance at mass gatherings agree on a broad spectrum of ideas, when in reality, individual members of the crowd might agree only in narrow measure with those whose voices are amplified. It has been suggested that mass reproduction, through broadcast, print, and network technology, of the ideas amplified from a podium can effectively censor the voices of individual members of a crowd.

Interestingly, the censorship of coarse vernacular in the United States doesn't always extend to non-American pronunciations. Instead of shit, the Scots and Northern English variant shite may apparently be used, as may fook for ****. (Note: this was witnessed on broadcast television in early 2004, before the FCC levied several highly publicized fines.)

In recent times, censorship has taken the form of limiting access to public information in more useful formats, such as electronic information used by regulatory agencies, while the right to access and disseminate reports based on public information is limited to forms of information that can only be analyzed by scanning or reading paper documents. Fees for paper and other materials used to release public information that are disproportionate to the actual costs of paper copying also serve to regulate dissemination of information about government activities. In an age of distributed electronic networks, of advanced security algorithms that can facilitate supervised limited access to such networks and of low-cost photo-reproduction technology, limiting the availability of information that can be mass produced by imposing disproportionate fees as a condition to release of information is said by some to be a parallel to media taxes imposed but then outlawed in American in the 17th Century.

Even apparently open network communication can be the target of allegations of censorship. Such networks rely on technology not evenly distributed among all population segments. Groups with the most time and resources to participate in networked communities may, perhaps unbeknownst even to most group members, use their superior access to supplant the information that would be provided by non-users with versions that are preferred by the dominant sector.

[Rasputin]

Censorship in the United States

The US Bill of Rights guarantees the rights of citizens to speak and publish freely, as well as to "assemble" to demand "redress of grievances".However, there has always been censorship in the United States.

Broadcast media censorship
The Federal Communications Commission (FCC) regulates "indecent" free-to-air broadcasting. It can issue fines if, for example, the broadcaster employs certain swear words.

Radio personality Howard Stern has been a frequent target of fines. This led to his leaving broadcast radio and signing on with Sirius Satellite Radio in 2004.

The Super Bowl XXXVIII halftime show controversy increased the political pressure on the FCC to vigorously police the airwaves. In addition, Congress increased the maximum fine the FCC may levy from US$268,500 per incident to US$375,000.

Critics of Television Broadcast Media throughout the latter half of the 20th century on into the 21st have expressed their concerns regarding the filtration of content being offered to citizens of the United States through the modern-day journalism platform. They argue that media conglomerates within the U.S. are responsible for painting a very limited/pointed picture of U.S. military involvement throughout the world, causing an uninformed political support by U.S. citizens.

Restrictions on political campaigns
Political campaigning is regulated, and the regulations have become more restrictive over time (see campaign finance reform). For example, the Bipartisan Campaign Reform Act of 2002 regulates the purchase of TV and radio advertising that identifies a federal candidate within 30 days of a primary or nominating convention, or 60 days of a general election.

Supporters of the regulations say that the restrictions are necessary to prevent corruption, and so far, the Supreme Court has upheld them by a 5-4 decision.

War reporting and national security
The Office of Censorship heavily censored reporting during World War II. On December 19, 1941 Roosevelt signed Executive Order 8985, which established the Office of Censorship and conferred on its director the power to censor international communications in "his absolute discretion." Byron Price was selected as the Director of Censorship. However, the censorship was not limited to reporting. "Every letter that crossed international or U.S. territorial borders from December 1941 to August 1945 was subject to being opened and scoured for details."[1] Since that time war censorship has been relatively light until the advent of the Afghanistan and Iraq Wars. In January of 1991, a few weeks before the U.S.-led UN invasion of Iraq during the presidency of George H. W. Bush, Secretary of the Defense, Dick Cheney, had the Pentagon issue a ban on media coverage of returning war casualties. Several past controversies were the failed attempt to prevent the publication of the Pentagon Papers during the Vietnam War and the daily televising of the Iran Hostage Crisis by the national broadcast media, that is believed to have led to the re-election loss of Jimmy Carter in 1980.

In 1979, the magazine The Progressive was sued by the U.S. government (United States v. The Progressive, Inc.) and temporarily blocked from publishing an article that purported to reveal the "secret" of the hydrogen bomb. The article was eventually published.

Under the Invention Secrecy Act of 1951 and the Atomic Energy Act of 1956, patents may be withheld and kept secret on grounds of national security.

On September 11, 2005 the American Civil Liberty Union reports:

30,000 National Security Letters Issued Annually Demanding Information about Americans: Patriot Act Removed Need for FBI to Connect Records to Suspected Terrorists
[...] According to the Washington Post, universities and casinos have received these letters and been forced to comply with the demands to turn over private student and customer information. Anyone who receives an NSL is gagged - forever - from telling anyone that the FBI demanded records, even if their identity has already been made public.
In New York and Connecticut, the ACLU has challenged the NSL provision that was dramatically expanded by Section 505 of the Patriot Act. The legislation amended the existing NSL power by permitting the FBI to demand records of people who are not connected to terrorism and who are not suspected of any wrongdoing. [...]
In February 2004 a study from FAIR, the national media watch group, found that 76 percent of all 319 news sources appearing in stories about Iraq on the nightly network newscasts (ABC World News Tonight, CBS Evening News and NBC Nightly News) in the month of October 2003 were current or former government or military officials.

On February 17, 2006 U.S. Secretary of Defense Donald Rumsfeld stated, that "in this war, some of the most critical battles may not be fought in the mountains of Afghanistan or the streets of Iraq, but in the newsrooms in places like New York and London and Cairo and elsewhere. [...] While the enemy is increasingly skillful at manipulating the media and using the tools of communications to their advantage, it should be noted that we have an advantage as well, and that is, quite simply, that the truth is on our side, and ultimately, in my view, truth wins out. I believe with every bone in my body that free people, exposed to sufficient information, will, over time, find their way to right decisions."

[Rasputin]

Bomb-making
In 1997, Congress voted unanimously to add an amendment to a Department of Defense spending bill forbiding the distribution of instructions that teach "the making or use of an explosive, a destructive device, or a weapon of mass destruction" IF those instructions are intended to assist in the actual building and use of such a device. This was known as Feinstein Amendment SP 419.

Pornography
US courts have ruled that the First Amendment protects "indecent" pornography from regulation, but not "obscene" pornography. Enforcement of federal obscenity laws has increased under the Bush administration. People convicted of distributing obscene pornography face long prison terms and asset forfeiture.

In 1996, Congress passed Communications Decency Act, with the aim of restricting Internet pornography. Court rulings have struck down much of the law, however.

A widely publicized case from 1990 was that of Robert Mapplethorpe's photography at a Cincinnati arts center. The show resulted in the prosecution of the center and its director, who were acquitted.

Child Pornography is illegal in the US.

[Rasputin]

Cryptography software
The export of cryptography software is regulated as a munition under the International Traffic in Arms Regulations, although in recent years the regulations have relaxed, due in part to industry lobbying.

Daniel J. Bernstein challenged the regulations (see Bernstein v. United States) on First Amendment grounds, and won his case, but some regulations remain.

[donsaeid]

نگرانی از اتهامی جديد برای خبرنگاران ايرانی


فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران (IFJ) که نهادی مدافع حقوق روزنامه نگاران در جهان است، شديدا از وضعیت روزنامه نگاران در ایران ابراز نگرانی کرده و آن را خطری آشکار برای رسانه ها در ایران دانسته است.
بنا بر اطلاعیه این فدراسیون که روز دوشنبه سوم مهرماه ( بیست وپنجم سپتامبر) منتشر شد، روزنامه نگاران رسانه های خبری در ایران تحت فشاربیشتری قرار گرفته اند.

این اطلاعیه به واکنش انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران به سخنان وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی در هفته گذشته اشاره کرده است که مدعی شده بود ماموران اطلاعاتی دریافته اند غرب درپی به کارگیری روزنامه نگاران، دانشجویان و کارکنان دولت برای جاسوسی با دادن فرصت های مطالعاتی یا تحقیقاتی است.

فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران که نیم میلیون عضو در صد و پانزده کشور جهان دارد، ابراز نگرانی کرده است که این امر موجب وارد آمدن فشار مضاعف بر روزنامه نگاران خواهد شد زیرا طبق استدلال اين فدراسيون، هر مسافرت خارجی می تواند اتهام جاسوسی برای آنها به دنبال بیاورد.

دبیرکل IFJ کریستوفر وارن می گوید: "این نوع از فشارهای پنهان از سوی دولت ایران همزمان با توقیف روزنامه ها و افزایش محدودیت برای رسانه ها در ایران، سبب نگرانی فزاینده شده است."

روزنامه شرق در روز یازدهم سپتامبر توقیف شد و به فهرست همواره در حال افزایش مطبوعات توقیفی در ایران پيوست، توقیف این روزنامه سبب بیکاری بسیاری از روزنامه نگاران شد.

دبیرکل فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران ادامه می دهد: "این وقایع نمایانگردوری گزیدن بیشتر دولت ايران از آزادی بیان و بیانگر شیوه های غیر قابل قبول برای رفتار با صداهای مستقل در رسانه ها است."

به گفته وی: "کارکنان رسانه ها در سراسر ایران همچنان با سانسور خشن دست به گریبان هستند، آنها تنها برای آنکه کار روزنامه نگاری خود را دنبال می کنند مورد تهدید قرار گرفته یا زندانی می شوند."

آقای وارن می گوید: "ما دولت ایران را به ایجاد امنیت برای روزنامه نگاران و رعایت آزادی رسانه های خبری فرا می خوانیم، ما همچنین از دولت ایران می خواهیم که فورا همه روزنامه نگاران زندانی را که به دلیل فعالیت های اطلاع رسانی زندانی شده اند، آزاد کند."

اطلاعیه فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران در پایان تصریح می کند که "این فدراسیون خود را در کنار روزنامه نگاران ایرانی برای مبارزه شان در راه آزادی اطلاع رسانی و استقلال حرفه ای می بیند."

دولت ایران تا کنون واکنشی به این بیانیه نشان نداده است.

[Rasputin]

[Rasputin]

جلسه*ى رسيدگى به اتهامات مديرمسوول "آفتاب يزد" سي*ام مهرماه در شعبه*ى 1083 دادگاه عمومى تهران به رياست قاضى حسينيان و با حضور هيات منصفه برگزار مي*شود.
جلسه*ى رسيدگى به اتهامات مظفري، مديرمسوول روزنامه*ى "آفتاب يزد" كه قرار بود بيست و ششم شهريور ماه در شعبه*ى 1083 دادگاه عمومى تهران به رياست قاضى حسينيان برگزار شود، به دليل استمهال از سوى مديرمسوول "آفتاب يزد" به زمان ديگرى موكول و از سوى شعبه، سي*ام مهرماه براى رسيدگى به اين پرونده تعيين وقت شده است.

[Rasputin]

پرامضا ترين نامه سرگشاده
عليه يورش جديد به مطبوعات




همان*گونه كه به صورت رسمی اعلام شده است، روزنامه وزين و خواندنی شرق به همراه تعداد ديگری از نشريات از جمله مجله نامه روز دوشنبه20/6/85 با تصميم خلاف قانون و غير عادلانه هيأت نظارت بر مطبوعات از ادامه انتشار باز ماندند. تداوم انتشار شرق پس از سه سال از آغاز كار آن، و انتشار چند روزنامه ديگر پس از آن و رفع توقيف از روزنامه ايران می*توانست هم* گواهی بر آزادی مطبوعات و حاكميت مشی اعتدال در عرصه رسانه*ای باشد و هم بردباری و سعه صدر نهادهای حكومتی و مسئولان كشور رادر تعامل با مطبوعات نشان دهد.

اعلام توقيف روزنامه شرق، كه مصرانه به ميانه*روی در مشی و تعامل با حكومت پايبند بود و می*كوشيد كه با رفع سوء تفاهم*ها در مسير اعتدال حركت كند، متأسفانه نشان داد كه هنوز تا رسيدن به حداقل وضعيت قابل قبول رسانه ای در كشور فاصله زيادی وجود دارد. در طول مدت انتشار شرق همچنين اين تجربه* گرانسنگ به دست آمد كه جلب رضايت دو سويه مخاطبان عادی شرق و جريان*های اثرگذار سياسی از هر فكر و سليقه*ای، در عين حفظ رويكرد انتقادی، تا چه اندازه می*تواند دشوار باشد.

با اين حال، ما امضا كنندگان اين بيانيه اعتقاد داريم كه تداوم اين مشی با همه دشواری*های آن همچنان شدنی است و راهكار مطمئنی جز طی اين مسير پيش روی همگان، از نهادهای حكومتی تا مطبوعات، فعالان سياسی و فكری و شهروندان ايران زمين وجود ندارد. ما اعتقاد راسخ داريم كه وجود رسانه های مستقل و آزاد در خدمت مصالح كشور و حفظ منافع و امنيت ملی است و نمی*توان به بهانه امنيت و ثبات، آزادی و پويايی را از جامعه سلب كرد، به همانگونه كه به خطر انداختن امنيت ملی به بهانه آزادی، خطاست... ما فعالان مطبوعاتی، فرهنگی، سياسی و دانشگاهی، ضمن اعتراض به توقيف روزنامه شرق و ماهنامه نامه و لغو امتياز ماهنامه های حافظ و خاطره، بار ديگر مصرانه از مسئولان امر درخواست می كنيم برای صيانت از منافع ملی و آزادی بيان و مطبوعات، هر چه زودتر زمينه رفع توقيف از روزنامه شرق و ديگر نشريات توقيف شده را فراهم كنند .
رفعت آذرافزا، محسن آرمين، محمد آزادى، زهره آقاجری، سيد هاشم آقاجری، مسعود آقايى، سامر آقايی، هدايت الله آقايی، عباس ابوذرى، هادی احتظاظی، نعمت احمدى،محمد رضا احمدی نيا،مصطفی اخلاقی، بهاءالدين ادب، كريم ارغنده پور، يدالله اسلامی، محسن اشرفی، مرتضى اشفاق، محمد جواد اطاعت، حسن افتخاراردبيلی، جلال اقتدارى، عليرضا اكبر زادگان، على اكرمى، عبدالمجيد الهامی ابراهيم امانی، شهربانو امانی، محمد جواد امانی، محمود امير احمدى، اسدالله امينی، مهدی امينی زاده، حسين انصاری راد، محمدعلی ايازی، مصطفی ايزدی، ابوالفضل بازرگان، عبدالعلى بازرگان، فرشته بازرگان، محمد نويد بازرگان، مختار باطولی، علی باقری، ايرج باقرزاده، عمادالدين باقی، پروين بختيار نژاد، اكبر بديع زادگان، مجتبی بديعی، رحمت الله برهانى، محمد بسته نگار، محمدحسين بنى اسدى، محمد بهزادى، حميد بهشتى، محمد بهفروزى، سهام بورقانی، صفا بيطرف، حسين بی غم، حسين پايا، علی پايا، مسعود پدرام، سعيد پور عزيزى، رضا پويان، محمود پيش بين ، حبيب الله پيمان، مجيد پيمان، علی تاجرنيا، سيدمصطفى تاج زاده، عبدالرضا تاجيك، مهدی تحققی، غلامحسين تكفلی، مصطفى تنها، رضا تهرانى، محمد تهورى، سارا توسلى، عبدالله توسلى، غلامعباس توسلى، محمد توسلى، محمدرضا توسلى، خالد توكلی، محمد توكل، مجيد تولائى،علی اصغر تهرانچی،مجيد جابرى، جلال جلالی زاده، حميدرضا جلائى پور، مجتبی مجيد حاجی بابائی، رضا حاجى، بهمن حافظى، سعيد حجاريان ، طه حجازى، حميد حديثی، علی حديثی، حسين حريرى، الياس حضرتی، بهزاد حق پناه، محمد جواد حق شناس، فاطمه حقيقت جو على حكمت ، ابوالفضل حكيمى، عبدالكريم حكيمى، مجيد حكيمى، محمد رضا حمسى، جعفر خائف، محمد رضا خاتمی، هادی خانيكی، اصغر خداياری، ابراهيم خدادادى، امير خرم،ابراهيم خوش سيرت ، اسماعيل خوش محمدى، هوشنگ خيرانديش، سيدمحمدعلى دادخواه، محمد دادفر، رسول دادمهر، محمد داديزاده، محمدمهدى دانشيان، سروش دباغ، محمود درد كشان، سعيد درودى، پروين دخت دفتری، محمود دل آسايى، عباس دهقان نژاد، مصيب دوانى، ، فريبا داودى مهاجر، ابراهيم دينوی، فاطمه راكعی، تقی رحمانی، محمدجواد رجائيان، عليرضا رجايى، بهمن رضاخانی، احد رضائى، اصغر رضائى، بيوك رضائى، بهمن رضا خانى، سعيد رضوى فقيه،حسين رفيعی، عبدالله رمضانزاده، مهدى رهنما، رضا رئيس طوسى، فياض زاهد، جمال زره ساز، محمد ابراهيم زمانى، پرويز زندى نيا، احمد زيدآبادى، محمد رضا زهدى، عليرضا ساريخانى، فرزاد ساجد اردبيلی، احمد ساعى، نسرين ستوده، ، عزت الله سحابى، فريدون سحابى، هاله سحابى، عيسى سحر خيز،هاشم سجادی، محمد سرچمى، بيوك سعيدی، امين سازگارنژاد، جليل سازگارنژاد، مسعود سپهر، جعفر سعيديان، علی اشرف سلطانی، مرتضی سلطانيه،سيد محمد سيف زاده، محمود بصير شاددل، ابراهيم شاكرى، تقى شامخى، على شاملو، محمد شانه چى، حسين شاه حسينى، سعيد شريعتی، محمد شريف، مازيار شكوری، الله وردى شمبورى، ماشاءالله شمس الواعظين، احمد شهامت دار، محمد صاحب محمدی، احمد شيرزاد، سعيد شيركوند، فيروزه صابر، هدی صابر، محمود صارمی، على صالح آبادى، رضا صالح جلالی، هاشم صباغيان، احمد صدر حاج سيدجوادى، رضا صدر، احمد صدری، محمود صدری، مهدى صراف، عباس صفايی فر، فضل الله صلواتى، كيوان صميمى، جليل ضرابی، اعظم طالقانى، حسام طالقانى، طاهره طالقانى، نرگس طالقانى، اكبر طاهرى، رئوف طاهرى، محمد طاهرى، امير طيرانی، رضا ظفری، كيان ظهرابی، كريم عابدی، هما عابدی، سيد جعفر عباس زادگان، عباس عبدی، حسن عرب زاده، فيض الله عرب سرخی، روئين عطوفت، احمد عظيمی، علی علوی، عليرضا علوى تبار، محمدباقر علوى، رضا عليجانی، على عليزاده نائينى، محمد جعفر عمادى، محمود عمرانى، على اصغر غروى، عليرضا غروى، ماجد غروى، مسيح غروى، سعيد غفارزاده، مسعود غفاری، على غفرانى، محمد جواد غلامرضا كاشی، مهدى غنى، محمدتقى فاضل ميبدى، مقصود فراستخواه، علی اصغر فرامرزيان، مجيد فراهانی، فاطمه فرهنگ خواه، مهدی فخرزاده، غفار فرزدى، حسن فريد اعلم، احمد قابل، هادى قابل، حسين قاضيان، ابوالفضل قديانی، خسرو قشقايى، ماهرو قشقايى، رحمانقلى قلى زاده، عبدالمجيد قندى زاده، نظام الدين قهارى، عباس قائم الصباحی، عبدالحسين قمی*زاده، مصطفى قهرمانى، سيد ناصر قوامی، حجت الله قياسى، رحمان كارگشا، اسداله كارشناس، مرتضى كاظميان، جعفر كامبوزيا، هادی كحال زاده، جميله كديور، محسن كديور، منوچهر كديور، خسرو كردپور، مسعود كردپور، على كرمى، فاطمه كمالی احمدسرائی، ناصر كميليان، پروين كهزادی، يعقوب كوثرى، الهه كولايی، محمد كيانوش راد، اسماعيل گرامی مقدم، بهروز گرانپايه، محمد گرزين، بيژن گل افزا، محترم گل بابايی، فاطمه گوارايى، مسعود لدنى، حسين لقمانيان، فريده ماشينی، سعيد متقی، حسين مجاهد، زهرا مجردی، فخرالسادات محتشمی پور، رجبعلی مزروعی، محمد علی مشفق، على مومنى، محمود مومنى، محمد تقى متقى، محسن محققى، نرگس محمدی، محمد محمدى اردهالى ، سيد على محمودى، سعيد مدنى، محمد مرادی ،فريد مرجائی، مرضيه مرتاضى لنگرودى، مصطفى مسكين، رضا مسموعى، محمدعلی مشفق، ليلا مصطفوى، مصطفى مصطفوى، عباس مصلحى، محمد جواد مظفر، مهدی معتمدی مهر، احمدمعصومی، مصطفی معين، اصغر معين فر، بدرالسادات مفيدى، مرتضى مقدم، فهيمه ملتى، كاظم ملكی، محمد ملكى، مصطفی ملكيان،احمد منتظرى، سعيد منتظرى، آذر منصوری، خسرو منصوريان، عطاءالله مهاجرانی، كيوان مهرگان، سيدرضا موسوى سعادتلو، محمد هاشم مهيمنی، سيد مجتبی موسوی اجاق، سيد علی اكبر موسوی خوئينی، يوسف مولايى، لطف الله ميثمی، امير ميرخانى، وحيد ميرزاده، الله كرم ميرزايى، محمود ميرلوحی، غلامحسين نادی، فرشته ناصرگيوه چى، حسن نراقى، حسين نصيری، محمود نعيم پور، محمد نعيمی پور، علی اكبر نجفی، محمود نكوروح، امير نكوفر، محمد تقى نكوفر، علی محمد نمازی، سيد حميد نوحى، فخرالسادات نوربخش، منوچهر نوربخش، كامبيز نوروزی، كسری نوری، صالح نيكبخت، هادى هادى زاده يزدى، سيد هاشم هدايتی، عليرضا هندى، احسان هوشمند، اكبر والى، رسول ورپايى، باقر ولى بيك، جليل ولى بيك، عبدالرسول وصال، شمس الدين وهابی، مراد ويسی، رحيم ياورى، على فريد يحيايى، محمود يگانلی، كاظم يزدى، ابراهيم يزدى، حسن يوسفى اشكورى، رضا يوسفيان.

[Rasputin]

يك عضو مجلس خبرگان گفت: جلوگيري از حضور خبرنگاران رسانه*ها در ستاد انتخابات وزارت كشور جهت پوشش دادن به اخبار مربوط به ثبت نام كانديداهاي خبرگان مايه*ي تعجب و تاسف است و اطلاعيه*ي اخير روابط عمومي وزارت كشور درمورد علت اين اقدام مصداق عذر بدتر از گناه محسوب مي*شود.


حجت*الاسلام والمسلمين مجيد انصاري در گفت*وگو با خبرنگار سياسي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)لازمه*ي ايجاد شور و شوق انتخابات را پوشش دادن به مجموعه*ي اخبار مربوط به انتخابات در سطح كشوردانست و در عين حال يكي از زمينه*هاي اين پوشش خبري را نحوه*ي ثبت نام كانديداها و كيفيت آن عنوان كرد و ادامه داد: با توجه به اين قضيه برخورد اطلاعاتي كردن با اخبار انتخابات، برخورد مناسبي نيست و توضيحاتي كه در اطلاعيه*ي وزارت كشور آمده است به دلايلي مخدوش است.


اين عضو شوراي مركزي مجمع روحانيون مبارز، بهانه قرار دادن ممنوعيت تبليغات قبل از موعد براي جلوگيري از حضور خبرنگاران را اقدامي ناموجه دانست و در اين زمينه افزود: تهيه*ي فيلم و عكس و گزارش خبري از داوطلبان هرگز تبليغ انتخاباتي تلقي نمي*شود و تبليغ انتخابات، معنا و مفهوم خاص خود را دارد و البته پوشش دادن به اخبار عمومي مربوط به ثبت نام داوطلبان، تبليغ انتخاباتي نيست.


انصاري با بيان اين*كه " اگر انعكاس اخبار به اين شكل تبليغات انتخاباتي محسوب مي*شود بهتر است كه وزارت كشور جلوي بسياري از تبليغات رسانه*ي ملي را به*خصوص در ماه رمضان بگيرد" اضافه كرد: اگر چنين است عملا بايد فعاليت بسياري از شبكه*ها تعطيل شود و حتي بايد نمازهاي جمعه بسياري از مراكز استان*ها و شهرستان*ها از جمله تهران و قم را تعطيل كنند؛ چراكه ائمه محترم جمعه تهران، قم و بسياري از شهرستان*ها و مراكز استان*ها، داوطلبان عضويت در مجلس خبرگان هستند و پخش مستقيم يا غيرمستقيم خطبه*هاي آن*ها، اعلام برنامه*هاي آن*ها از صدا و سيما و مطبوعات و پوشش دادن خبري و مراسم نماز جمعه هم تبليغ تلقي مي*شود و اين در حالي است كه از ابتداي انقلاب تا كنون هيچ*كس چنين تلقي*اي نداشته است.


اين عضو مجمع تشخيص مصلحت نظام، با بيان اين كه " هم*اكنون بسياري از كانديداهاي احتمالي مجلس خبرگان در زمان افطار و سحر در برنامه*هاي مذهبي راديو و تلويزيون تصوير و صداي*شان پخش مي*شود" افزود: برخي از اين داوطلبين مسووليت*هايي در قوه*ي قضاييه، شوراي نگهبان و در مجمع تشخيص مصلحت نظام و در مجلس شوراي اسلامي و در نمايندگي*هاي ولي فقيه و در بسياري از مراكز مختلف كشور دارند، لذا اگر قرار باشد كه تهيه*ي عكس و فيلم و هر نوع خبر از كانديداهاي خبرگان، تبليغ غيرقانوني تلقي شود، عملا بايد مجموعه*ي اخبار مربوط به داوطلبان كه در قواي مختلف مشغول خدمت هستند از زمان ثبت نام تا زمان شروع تبليغات انتخابات كه نزديك دو ماه به آن مانده ممنوع و فعاليت آن*ها متوقف شود و با اين كار عملا بخشي از فعاليت*هاي كشور و قوا تعطيل خواهد شد.


وي بر همين اساس آن*چه كه در بند 1 اطلاعيه وزارت كشور آمده را عجيب و غيرقابل توجيه دانست و در عين حال بند 2 اين اطلاعيه كه در آن به مساله*ي عدالت در تبليغات انتخاباتي اشاره شده است را مورد توجه قرار داد و گفت: اين قضيه براي جلوگيري از حضور خبرنگاران بهانه*اي بيش نيست، اين هم از استدلال*هاي عجيب وزارت كشور است.


انصاري با بيان اين*كه هركس كه مايل بود از اين پوشش خبري استفاده كند، مي*تواند در ستاد وزارت كشور ثبت نام كند افزود:* چه بهتر كه وزارت كشور همين تمهيدات پوشش خبري را در مراكز ثبت نام استان*ها قرار دهد و به جاي جلوگيري از ورود خبرنگاران، خوب است كه مراكز استانداري*ها و خود ستاد وزارت كشور را براي ثبت نام داوطلبان اختصاص دهد تا افراد بتوانند به اين مراكز مراجعه كرده و خبرنگاران هم حضور پيدا كنند.


اين عضو مجمع تشخيص مصلحت نظام، با توجه به اشاره*ي اين اطلاعيه به حقوق شهروندي اضافه كرد: سوال اين*جاست كه آيا خبرنگاران كشور و اصحاب رسانه و اصولا رسانه*هاي كشور از حقوق شهروندي برخوردار نيستند؟ آيا يكي از حقوق شهروندان، اطلاع*رساني گسترده و به*موقع نيست؟ محروم كردن خبرنگاران و مردم در استفاده از رسانه*هاي مورد علاقه*شان حركت در جهت خلاف حقوق شهروندي نيست؟ اگر خيلي از دوستان دغدغه*ي عدالت دارند پس چرا بين رسانه*ها تبعيض قائل شدند؟ و به رسانه*ي دولتي مثل واحد مركزي خبر و يا خبرگزاري ايرنا اجازه*ي حضور در ستاد انتخابات داده*اند اما خبرگزاري*هاي مستقل و آزاد و مردمي را از اين قضيه منع كرده*اند. اين خود يك تبعيض آشكار و خلاف عدالت آشكار است.
اين عضو شوراي مركزي مجمع روحانيون مبارز با اشاره به بند سوم اين اطلاعيه كه در آن آمده است ممكن است برخي داوطلبان مايل به مصاحبه و مطرح شدن نباشند، گفت: هركس كه مايل نبود مصاحبه نمي*كند و به نظر هم نمي*رسد كه خبرنگاران ابزاري در جهت الزام و اجبار كردن افراد به مصاحبه داشته باشند.


انصاري، بند چهارم اين اطلاعيه را يك تعارفي بيش ندانست و تصريح كرد: در اين بند بعد از محروم كردن خبرگزاري*ها و رسانه*ها از پوشش خبري دادن به مراسم ثبت نام كانديداها، آورده شده كه وزارت كشور همكاري صميمانه*ي خود را با خانواده*ي بزرگ مطبوعات و ساير رسانه*ها ادامه و گسترش خواهد داد. ما نمي*دانيم اين تناقض صدر و ذيل را چه*طور بپذيريم. از يك سو حضور خبرنگاران را منع كرده*اند و از سوي ديگر مي*گويند درصدد گسترش همكاري صميمانه با اصحاب رسانه هستيم، مگر اين*كه رسانه را منحصرا در رسانه*هاي دولتي تفسير كنند كه اين بحث ديگري است.


وي با تاكيد بر اين*كه در آستانه*ي انتخابات خبرگان، اولين گام وزارت كشور در محدود كردن رسانه*هاي عمومي اقدامي مبارك و پسنديده نيست؛ در عين حال به برگزاري انتخابات خبرگان هر هشت سال يك بار اشاره كرد و افزود:* با توجه به اين*كه اين*بار دوره*ي خبرگان 10 سال شده است، سوال اينجاست كه چرا دوستان در حالي كه ايجاد علاقه*مندي، آگاهي و شور و نشاط انتخاباتي اقتضا مي*كند كه از هر فرصت و بهانه*اي براي زنده نگه داشتن اين موضوع استفاده كنند، اصرار دارند كه اطلاع*رساني در اين حوزه*ي مهم را كه 10 سال يك بار قرار است تكرار شود با اين*گونه توجيهات محدود كنند.


اين عضو مجلس خبرگان معتقد است: اقدامات رسانه*ي ملي به ويژه اخبار 20:30 عملا به نوعي ترويج و تبليغ يك جريان فكري است. اگر اين قضيه خلاف عدالت است بايد ابتدا جلوي آن كار را بگيرند، نه جلوي ورود خبرنگاران به ستاد انتخابات وزارت كشور را.


اين عضو مجمع روحانيون مبارز درباره*ي زمان ارايه*ي ليست انتخاباتي اين تشكل روحاني گفت: مجمع روحانيون مبارز بعد از پايان ثبت نام كانديداها، ليست انتخاباتي خود را ارايه خواهد كرد.


وي با اشاره به رايزني*هاي اعضاي مجمع روحانيون مبارز با كانديداهاي انتخاباتي اين تشكل روحاني كه پيش از اين صورت مي*گرفت در پايان افزود: اين رايزني*ها پيش از اين صورت گرفته و از اين به بعد نيز در طول زمان باقي*مانده قانوني تا اتمام ثبت نام*ها اين رايزني*ها ادامه خواهد داشت.

[Rasputin]

مديرمسوول هفته*نامه توقيف شده شمس تبريز بعد از ظهر روز يك*شنبه، هفتم خرداد ماه جاري پس از خروج از محل كارش بازداشت شد.
به گزارش خبرنگار "ايلنا"، علي* حامد ايمان، روزنامه*نگار و نويسنده تبريزي كه گفته مي*شود به دليل شركت در راهپيمايي غيرقانوني و انجام فعاليت*هايش طي سال*هاي اخير در ارتباط با مسائل آذربايجان دستگير شده است، پس از دستگيري يك بار با خانواده خود تماس تلفني گرفته و از وضعيت بازداشت خود خبر داده است.
وي صاحب امتياز و مدير مسوول هفته*نامه شمس تبريز است. اين هفته*نامه اواخر سال 79 به حكم دادگاه به دليل درج مطالب قوميت*گرا توقيف شد.

هفته*نامه شمس تبريز در سال 1376 مجوز انتشار گرفت و به دو زبان تركي و فارسي و با اولويت مسائل فرهنگي و سياسي منتشر مي*شد. وي پس از لغو امتياز اين هفته*نامه، به فعاليت*هاي فرهنگي خود در قالب انتشار برخي نشريات محلي به عنوان سردبير يا انتشار ويژه*نامه اقدام مي*كرد.

[Rasputin]