About U.N (Iran Out Of U.N ?)

[RedWine]

South Korean’s Rise to U.N. Chief Is Overshadowed .


The Security Council today officially nominated Ban Ki-moon, the foreign minister of South Korea, to become secretary general of the United Nations on Jan. 1.

In a news conference in Seoul, Mr. Ban said the decision was an honor for him and his country. But he added, “This should be a moment of joy, but instead I stand here with a very heavy heart. Despite the concerted warning from the international community, North Korea has gone ahead with a nuclear test.”

Kenzo Oshima, the ambassador of Japan, the council president, announced that Mr. Ban had been approved by the 15 members by acclamation.

His nomination had been assured after he won four informal polls of the council over the summer, leading to the withdrawal last week of the six other candidates in the race.

Mr. Ban, 62, will succeed Kofi Annan, who retires Dec. 31 after two five-year terms in office. Mr. Annan released a statement affirming “the highest respect for Mr. Ban” and pledging to help insure a smooth transition.

Soft- spoken and retiring, Mr. Ban presents a sharp contrast to Mr. Annan, who won a Nobel Peace Prize, made pronouncements on violations of international law and gained diplomatic rock star status before the mismanagement of the oil-for-food program, sexual exploitation by blue-helmeted peacekeepers and scandals in the United Nations procurement office tarnished his reputation during his second term.

The council took its scheduled action on Mr. Ban before convening an emergency meeting on the apparent North Korean nuclear test, and Mr. Oshima noted, “I think the fact the candidate is current foreign minister of the Republic of Korea is an asset in dealing with the situation in the Korean peninsula that we are facing.”

In a similar reference, John R. Bolton, the American ambassador, said, “It’s really quite an appropriate juxtaposition that today, 61 years after the temporary division of the Korean Peninsula at the end of World War II, that we’re electing a foreign minister of South Korea secretary general of this organization and meeting, as well, to consider the testing by the North Koreans of a nuclear device.”

He said, “I can’t think of a better way to show the difference in the progress that those two countries — great progress in the south and great tragedy in the north.”

Mr. Oshima said he was sending a letter today to the 192-member General Assembly, which, under the United Nations Charter, is responsible for appointing a new secretary general on receiving the choice of the Security Council.

“I think we are going to have a good, strong secretary general,” Mr. Oshima said.

The General Assembly will draw up its own resolution on the subject and circulate it to the membership for action, expected before the end of the week.

Only a simple majority is required for approval, and the last four secretaries general were appointed by the General Assembly through a resolution adopted by consensus, without a vote. The assembly has never rejected the Security Council’s selection.

In Seoul, Mr. Ban said he would “contribute as much as I can to the resolution of all kinds of problems including the North Koran nuclear issue that may threaten international peace and security.”

In campaigning for the job, Mr. Ban offered himself as a secretary general who would focus on the need to overhaul the management of the United Nations, a priority of the United States and its allies, the need to guarantee human rights and the special responsibilities the world body had to the developing world.

Saying the United Nations had not “lived up to the expectations of the international community in terms of efficiency, transparency and accountability,” Mr. Ban declared, “I will do my best to make the U.N. secretariat reborn into a more relevant and efficient organization. I promise to help the secretariat operate more efficiently, promote harmony by eradicating mistrust at the secretariat and among member states and get rid of overlapping duties as much as I can among U.N. agencies.”

He said, “I will show that the U.N. keeps it promises.”

[RedWine]

United Nations, Oct. 9 (PTI): The 15-member Security Council today recommended the soft-spoken, low profile South Korean Foreign Minister Ban Ki-Moon to the 192-member General Assembly for election as the eighth Secretary-General of the United Nations for a five-year term beginning on January one.

Under the rules of procedure, the Assembly can elect the recommended candidate the same day or within next few days, depending on the consultations among the member States. Once the recommendation reaches the President of the Assembly, she will hold consultations with the chairs of regional groups to fix a meeting for the election.

http://www.spiegel.de/img/0,1020,579559,00.jpg

Japan, as chair of Asian group from which Ban comes, will coordinate with chairs of other groups and they together would sponsor the resolution for Ban's election. The election could be by acclamation as had happened in the case of last four incumbents or by a vote if a member State demands. In case of vote, simple majority of those present and voting would be needed though the Assembly could decide on two-thirds majority.

The rules require that a vote is held 24 hours after the resolution is circulated but the members could suspend the rules at the request of the President to elect the new Secretary General on the same day.

[donsaeid]

http://media.farsnews.com/Media/8507/Images/jpg/A0232/A0232459.jpg

شوراي امنيت بان *كي*مون را دبيركل سازمان ملل انتخاب كرد


وزير امورخارجه كره جنوبي در جلسه ديشب شوراي امنيت به عنوان دبيركل آتي سازمان ملل انتخاب و براي تصويب نهايي به مجمع عمومي معرفي شد.



به نقل از شبكه خبري بي*بي*سي، شوراي امنيت سازمان ملل در جلسه دوشنبه شب خود به اتفاق آرا "بان كي*مون" وزير امورخارجه و تجارت كره جنوبي را به عنوان هشتمين دبيركل سازمان ملل كه جانشين كوفي عنان خواهد شد، انتخاب كرد.
كي*مون 62 ساله توانست در هر چهار رأي گيري غيررسمي پيشي گيرد به نحوي كه پنج رقيب وي براي رأي گيري رسمي شورا اعلام انصراف كردند. اجماع گسترده*اي در سازمان ملل در مورد انتخاب دبيركلي از آسيا وجود دارد. نخستين دبيركل آسيايي سازمان ملل، اوتانت از برمه بود كه از سال 1961 تا 1971 دبيركل سازمان بود.
دوره دوم دبيركلي كوفي عنان 31 دسامبر به پايان مي*رسد. كي*مون بايد رأي موافق اكثريت نسبي اعضاي مجمع عمومي را نيز به دست آورد.
به گفته خبرنگاران بان كي*مون سازمان ملل را در حالي تحويل خواهد گرفت كه موضوع دارفور، ايران و اصلاحات سازمان ملل در رأس برنامه كاري آن قرار دارد.
كي*مون پس از انتخاب از سوي شوراي امنيت گفت انتخاب خود را افتخاري مي داند و سعي خواهد كرد بحران برنامه هسته اي كره شمالي را حل كند.
وي قول داد سازمان ملل را به سازماني مؤثرتر و كارآمدتر تبديل كند اما از ارائه جزئيات دراين باره خودداري كرد.
برخي ديپلمات ها اعتقاد دارند كي*مون شخصيتي ضعيف براي تصدي پست دبيركلي سازمان ملل است و بايد كانديداي قدرتمندتري اين پست را برعهده گيرد تا بتواند آن را در زمانه دشوار كنوني هدايت كند.

[RedWine]

With world leaders roundly condemning North Korea's announcement it had carried out a nuclear test, U.N. Security Council members weighed an arms embargo and financial sanctions on Pyongyang.

The United States drafted a resolution calling for international inspections of all cargo moving into and out of North Korea to detect weapons-related material, a freeze on any transfer or development of weapons of mass destruction and a ban on luxury goods. The draft is to be discussed on Tuesday

Japan proposed even more stringent measures in amendments to the document from U.S. Ambassador John Bolton, a copy of which was obtained by Reuters. These included banning all North Korean ships and planes from all ports if they carried nuclear or ballistic missile-related materials.

Tokyo's U.N. Ambassador Kenzo Oshima, the current council president, said members condemned the test and "emphasized that the response of the council should be strong, swift and very, very clear in its message and its action."

No vote has been scheduled as the 15 council members sent the resolution to their capitals, although British Ambassador Emyr Jones Parry hoped for adoption by the end of the week.

Among the five powers with veto rights, Britain and France pressed for sanctions, although neither country said whether all the measures Washington had proposed were acceptable.

Russia and China were cautious. "I think we have to react firmly, but also I believe that, on the other hand, that the door to solve this issue from a diplomatic point of view is still open," China's U.N. Ambassador Wang Guangya said.

Still, there were some doubts of North Korea's claim.
President Bush said intelligence officials were still trying to confirm Pyongyang's announcement on Monday that it had carried out an underground nuclear weapons test. But he said that the claim itself "constitutes a threat to international peace and security."

Bolton, according to ambassadors at a closed door meeting, wants to limit North Korea's ability to import or export nuclear or ballistic missile technology. The draft resolution also calls for an end to Pyongyang's access to illicit funds, including its alleged manufacture of counterfeit U.S. dollars.

"We think it's important to respond even to the claim of a nuclear test by the North Koreans and we'll be going 24/7 if we need to be to get this resolution adopted quickly," Bolton said.

The U.S. proposals highlighted the Proliferation Security Initiative Washington launched in May 2003 that aims to encourage member countries to interdict weapons from North Korea, Iran and other states of concern.

The Security Council has already imposed weapons-related sanctions on North Korea in resolution 1695 in July and many of the new U.S. proposals repeat or strengthen those measures.

Separately, Washington has an array of sanctions on the economically devastated country, including a ban on military items and financial restrictions. The Bush administration has considered reimposing trade prohibitions lifted by former President Bill Clinton when Pyongyang agreed to a missile moratorium it then abandoned on July 4.

Both China and Russia have suggested the United States re-engage in bilateral talks, but there is no sign Washington would do so unless North Korea rejoined six-party talks.

The two Koreas, China, Japan, the United States and Russia have held talks aimed at ending Pyongyang's nuclear weapons program in exchange for economic incentives. But North Korea walked out of them a year ago and refuses to return until Washington ends a financial squeeze.

[RedWine]

پليس لبنان امروز يکشنبه گزارش داد که شش تن در حمله صورت گرفته به دفتر سازمان ملل متحد شهر بيروت زخمی شدند.
به گزارش خبرگزاری مهر؛ منابع پليس لبنان به خبرگزاری فرانسه گفتند: افراد ناشناس نيمه شب سه گلوله "آر.پی.جی" به سمت دفتر سازمان ملل متحد در بيروت شليک کردند که يکی از آنها به ساختمان مجاور دفتر سازمان ملل اصابت کرد و به زخمی شدن شش تن منجر شد.

وی افزود: يک گلوله آر.پی.جی نيز پيش از اصابت کردن در فضا منفجر شد و سومين گلوله نيز در فاصله 20 متری دفتر سازمان ملل اصابت کرد اما تلفاتی در بر نداشت.

برپايه اين گزارش، اين اولين حادثه در نوع خود در منطقه دفتر سازمان ملل متحد در بيروت به شمار می رود که از بيش از يک سال پيش تاکنون تحت تدابير شديد امنيتی قرار دارد.

[RedWine]

WASHINGTON (Reuters) - To dissuade Moscow from blocking U.N. action against Iran, Russia would be permitted to work on a nuclear reactor in Iran even if the U.N. Security Council imposes sanctions on Tehran for its nuclear program, U.S. and European officials said.

The exclusion for the Bushehr project, a light-water reactor being developed with Russian help in southwestern Iran, is in a sanctions resolution drafted by Britain, France and Germany. The three countries have led efforts to halt nuclear activities that the major powers say are aimed at bomb-making but Tehran insists are for energy production.

In New York, French U.N. Ambassador Jean-Marc de la Sabliere told Reuters the three European powers planned to put forward a draft U.N. Security Council resolution "during the course of this week. We are aiming for Wednesday or Thursday."

Russia, which is being paid $800 million by Iran for its work on the Bushehr reactor, holds a veto in the Security Council, so its support for the measure will be crucial.

The resolution would impose limited sanctions, including bans on nuclear and missile cooperation, after Iran ignored a Security Council demand to halt uranium enrichment by Aug 30.

In interviews, U.S. and European officials said Russia, which like China has been hesitant about sanctions, would not vote for a Security Council resolution without an exemption for the Bushehr project, which is due to begin operation next year.

"It ensures that you get the Russians to go along," a U.S. official said.

A European diplomat explained: "We think there shouldn't be any cooperation on the nuclear side and none on missile side or even a defense relationship (with Iran but) the Russians think it's OK for there to be nuclear cooperation as long as it's for civilian purposes."

Russia is believed to have some 1,500 technicians working at Bushehr and they are expected to remain, officials said.

For more than a decade, the United States has opposed Russian nuclear cooperation with Iran and strongly objected when Russia in 1995 took over the contract for Bushehr, a 1,000-megawatt project begun by German firm Siemens in the 1970s.

PROLIFERATION RISK?

Washington's opposition cooled after Russia, following revelations in 2002 that Iran was pursuing a covert uranium enrichment program, slowed Bushehr's completion and negotiated a deal under which Russia would provide fresh fuel for Bushehr, then take back spent fuel so it could not be diverted for weapons.

Some U.S. officials said Russia's willingness to take back spent fuel made the project less of a proliferation risk, but others hoped that if the Security Council imposed sanctions on Iran, that would give Russia political cover to halt the project entirely.

The Bush administration is negotiating with Moscow on a U.S.-Russia nuclear cooperation agreement that some experts predicted would open the door to so much new and lucrative nuclear trade that Russia could afford to jettison the Bushehr contract. But said one U.S. official: "Russia wants both."

Russia and Iran last month signed an agreement fixing a 2007 start-up date for Bushehr, with Moscow resisting pressure from Tehran to speed up work on the long-delayed plant.

Rose Gottemoeller, director of Carnegie Endowment for International Peace's Moscow Center who worked closely with Russia as a senior Clinton administration official, said she was comfortable with the Bushehr exemption.

"My basic conclusion is (Russian officials) have gotten religion on this issue and have tailored the Bushehr fuel services contract to properly avoid proliferation while preserving the reactor deal," she said in an e-mail.

Mark Medish, another Carnegie Russian expert, said the exemption reflects practical politics and there could be diplomatic value in allowing a Russia-Iran channel to continue operating. Also, letting Bushehr proceed gives the Security Council flexibility to further tighten sanctions in the future, he said.

But Henry Sokolski of the Non-proliferation Education Center said a Bushehr exemption would be a disappointment after the tough U.N. sanctions imposed on North Korea.

Given concerns about Iran covertly making nuclear fuel, "you shouldn't trust them with a light-water reactor," said Sokolski, who says such technology is more dangerous than many people think.

[RedWine]

وزيرخارجه روسيه فاش ساخت
طرح امريكا و احتمالا اروپا
تغيير رژيم ايران، به كمك
شورای امنيت سازمان ملل




مصاحبه وزير خارجه روسيه همزمان شد با ورود وزير خارجه امريكا به مسكو. وی دراين مصاحبه گفت: روسيه نمی*تواند از تلاش برای استفاده از شورای امنيت جهت تنبيه ايران يا سوءاستفاده از برنامه* هسته* ای ايران به منظور ايجاد تغيير رژيم در تهران حمايت كنيم.



درآستانه تشكيل اجلاس شورای امنيت سازمان ملل كه گمان قوی می رود در آن قطعنامه مرحله اول تحريم اقتصادی ايران تصويب شود، وزير خارجه روسيه در همين ارتباط يك مصاحبه خبری كرد. اين مصاحبه با خبرگزاری فعال كويت انجام شد كه كوچكترين اخبار مربوط به فعاليت های اتمی ايران را پوشش منطقه ای می دهد.

سرگی لاوروف، وزير امور خارجه روسيه، در مصاحبه* خود كه همزمان شد با ورود "رايس" وزير خارجه امريكا به مسكو، برای نخستين بار فاش ساخت كه امريكا و احتمالا متحدان اروپائی آن در تلاش اند تا از طريق شورای امنيت سازمان ملل حاكميت را در ايران تغيير بدهند!

لاوروف در اين مصاحبه گفت:« روسيه با هرگونه تلاش برای استفاده از شورای امنيت جهت ايجاد تغيير در حكومت ايران مخالف است. ما نمی*توانيم از اين اقدام حمايت كنيم و بطور فعالانه با هرگونه تلاشی برای استفاده از شورای امنيت جهت تنبيه ايران يا سوءاستفاده از برنامه* هسته*يی ايران به منظور ايجاد تغيير رژيم در تهران مخالفت خواهيم كرد. روسيه به گسترش سلاح هسته* به عنوان يك مشكل جهانی می نگرد و آن را كاملا جدی می داند و از ايران نيز خواسته است تا به جامعه بين*المللی اطمينان بدهد بدنبال برنامه نظامی در فعاليت های اتمی اش نيست. روسيه معتقد است كه ايران بايد در نهايت به پيشنهادهای سازنده ای كه ارائه شده پاسخ مثبت بدهد و بطور كامل با آژانس انرژی هسته* ای همكاری كند تا همه*ی سؤالهای مهم درباره برنامه* هسته*يی*اش برطرف شود. ما همچنين از ايران خواسته ايم تا هرچه زودتر به پرسش های اتمی مطرح شده پاسخ بدهد. اما تشخيص اينكه برنامه هسته ای ايران نظامی است يا نه؟ برعهده بازرسان آژانس انرژی اتمی است. »

[RedWine]

Moscow has said a draft UN Security Council resolution on Iran's nuclear programme appears not to match positions agreed within the council.
The council's five permanent members plus Germany are meeting in New York to discuss sanctions over Iran's failure to stop sensitive nuclear fuel work.

The new resolution has been drafted by the council's three EU members.

Russia's foreign minister said the draft did not seem to "match those tasks the six sides agreed on".

"Our goal is to eliminate the risks of sensitive technologies getting into the hands of Iran until [UN nuclear inspectors] clarify the issues of interest to them, while maintaining all possible channels of communication with Iran," Sergei Lavrov said on a visit to Siberia.

The question is whether Russia and China, who both have the power to veto resolutions, will go along with the sanctions being proposed, the BBC's Laura Trevelyan reports from the UN.

They have significant economic ties to Tehran and Russia is resisting any restrictions on its work to build a new nuclear reactor at Bushehr in Iran.

Bans and freezes

Iran says it has a right to enrich uranium and it is doing it to make electricity but the same process can also be used to make a nuclear bomb, our correspondent notes.

The Security Council told Iran to stop what it was doing by the end of August or face action.

France's ambassador to the UN, Jean-Marc de la Sabliere, explained what was in the draft resolution:

"All states shall prevent the sale and supply to Iran of items and technologies which could contribute to its nuclear and missile programme.

"It says also that persons engaged in this programme shall be banned from travel.

"Also that funds and assets of these people and entities involved in Iran's nuclear and ballistic missile programme shall be frozen."

Richard Grenell, spokesman for the US mission to the UN, said on Wednesday that the US hoped to make changes to the EU three's draft but he gave no details.

[RedWine]

As the Iranian government announced last week a doubling of its uranium enrichment program, the UN Security Council bickered over a feeble European draft resolution. It would do no more than prohibit Iranian students from studying nuclear physics abroad, deny visas for Iranians working in the nuclear area and end foreign assistance for Iran's nuclear program, oh, except from Russia.

Where, one wonders, will the desultory, perpetual efforts to avert a crisis with Iran end? With a dramatic calling of the vote at the Security Council in New York? Around-the-clock negotiations with the International Atomic Energy Agency in Vienna? A special envoy from the European Union hammering out a compromise in Teheran?

None of the above, I predict, for all these scenarios presume that Teheran will ultimately forgo its dream of nuclear weaponry. Recent evidence suggests otherwise:

• Hostile statements provoking the West. Perhaps the most notable of these was President Mahmoud Ahmadinejad's warning to Europe not to support Israel: "We have advised the Europeans that... the [Muslim] nations are like an ocean that is welling up, and if a storm begins, the dimensions will not stay limited to Palestine, and you may get hurt."

Yet more outrageously, the chief of the judiciary, Ayatollah Mahmoud Hashemi Shahroudi, threatened the US that it stands "on the threshold of annihilation."

• A mood of messianism in the upper reaches of the government. In addition to the general enthusiasm for mahdaviat (belief in and efforts to prepare for the mahdi, a figure to appear in the end of days), reliable sources report that Ahmadinejad believes he is in direct contact with the hidden imam, another key figure of Shi'ite eschatology.

• The urgent nuclear program. Bolstered by the economic windfall from oil and gas sales, the regime since mid-2005 has at almost every turn adopted the most aggressive steps to join the nuclear club, notably by beginning nuclear enrichment in February.

A FOCUSED, defiant, and determined Teheran contrasts with the muddled, feckless Russians, Arabs, Europeans and Americans. A half year ago, a concerted external effort could still have prompted effective pressure from within Iranian society to halt the nuclear program, but that possibility now appears defunct. As the powers have mumbled, shuffled and procrastinated, Iranians see their leadership effectively permitted to barrel ahead.

Nonetheless, new ideas keep being floated to finesse war with Iran. Los Angeles Times columnist Max Boot, for example, dismisses an American invasion of Iran as "out of the question" and proffers three alternatives: threatening an economic embargo, rewarding Teheran for suspending its nuclear program or helping Iranian anti-regime militias invade the country.

Admittedly, these no-war, no-nukes scenarios are creative. But they no longer offer a prospect of success, for the situation has become crude and binary: Either the US government deploys force to prevent Teheran from acquiring nukes, or Teheran acquires them.

This key decision - war or acquiescence - will take place in Washington, not in New York, Vienna or Teheran (or Tel Aviv). The critical moment will arrive when the president of the United States confronts the choice whether or not to permit the Islamic Republic of Iran to acquire the bomb. The timetable of the Iranian nuclear program being murky, that might be either George W. Bush or his successor.

It will be a remarkable moment. The US glories in the full flower of public opinion with regard to taxes, schools and property zoning. Activists organize voluntary associations, citizens turn up at town hall meetings, associations lobby elected representatives.

But when it comes to the fateful decision of going to war, the American apparatus of participation fades away, leaving the president on his own to make this difficult call, driven by his temperament, inspired by his vision, surrounded only by a close circle of advisers, insulated from the vicissitudes of politics. His decision will be so intensely personal, which way he will go depends mostly on his character and psychology.

Should he allow a malevolently mystical leadership to build a doomsday weapon that it might well deploy? Or should he take out Iran's nuclear infrastructure, despite the resulting economic, military and diplomatic costs.

Until the US president decides, everything amounts to a mere rearranging of deck chairs on the Titanic, acts of futility and of little relevance.

[donsaeid]

كاركردگرايي امنيتي و تحول در ساختار ملل متحد بعد از جنگ سرد



در اين مقاله تلاش مي*شود تا رابطه بين ساختار نظام بين*الملل و مولفه*هاي ديگر، از جمله نقش بازيگراني چون سازمان ملل و فرايند تصميم*گيري در بحرانهاي بين*المللي بررسي شود. اين مقاله بر پيوستگي عناصر تشكيل*دهنده نظام بين*الملل تاكيد دارد.


سازمانها اساسا به محيط پيراموني خود وابسته هستند و در ارتباط با آن معنا و مفهوم مي*يابند. سازمان ملل متحد به*عنوان سازماني كه مسئوليت تامين و حفظ امنيت و صلح بين*المللي را داراست، به صورتي بارز، كاركردي امنيتي دارد و بنابراين بايد آن را با لحاظ محيط پيراموني و در پيوند با آن بررسي كرد. ترديد در توانمندي تئوري واقع*گرايانه در دوره پس از جنگ سرد ازيك*سو و تغييرات پي*درپي در بستر عمل و فعاليت سازمان ملل متحد ازسوي*ديگر سبب گرديده است كاركرد امنيتي اين سازمان دچار دگرگوني شود. دگرگوني مذكور بيش از هر چيز نشان*دهنده هماهنگي استراتژيك ميان ضرورتهاي نظام بين*الملل و كاركرد سازمان ملل متحد است.
در دوره پس از جنگ سرد با كاهش تعادل و ثبات اجتماعي در حوزه*هاي منطقه*اي و افزايش توان نيروهاي گريز از مركز، نحوه پيگيري امنيت، ترسيم قلمرو آن و نهايتا استراتژيهاي امنيتي تغيير يافت. با توجه به پيامدهاي ثبات*محوري در نظريه*هاي كاركردگرايانه، كاركردگرايان امنيتي در تحليل و تبيين وضع موجود به طرح اين بحث پرداختند كه مطلوبيت نهايي براي سازمان ملل متحد «امنيت*سازي» در حوزه*هاي بحراني است. آنان به ضرورت تطبيق فضاي بين*المللي با كاركردهاي سازماني مي*انديشند. به*اين*ترتيب حوزه فعاليت شوراي امنيت در مناطقي خواهد بود كه با دوران جنگ سرد كاملا تفاوت دارد.
درواقع، نهادهاي وابسته به سازمان ملل، فعاليتهاي خود را در چارچوب «امنيت*گرايي منطقه*اي» تغيير و سازمان داده*اند. در مقاله پيش*رو، به چگونگي اين تحول نظري با ذكر مصاديق عيني آن توجه مي*شود.
جنگ سرد حادثه مهمي در سياست بين*الملل تلقي مي*شود. بسياري از نظريه*پردازان روابط بين*الملل، اصلي*ترين نشانه پايان جنگ سرد را افول قدرت استراتژيك اتحاد شوروي مي*دانند. برخي ديگر معتقدند افزايش و ارتقاي قدرت استراتژيك امريكا باعث شد چنين فرايندي روي دهد. آنها ساير دگرگوني*هاي بين*المللي را بازتاب چنين وضعيتي مي*دانند. واقعيتهاي بنيادين سياست بين*الملل بيانگر آن است كه ساختار جهاني در اوضاعي دگرگون مي*شود كه موازنه قدرت تغيير كند. به*عبارت ديگر، اگر موازنه قدرت بين دولتها تغيير كند، يا ماهيت قدرت دگرگون شود، جلوه*هايي از دگرگوني ساختاري در نظام جهاني ايجاد مي*شود.
زماني*كه ساختار نظام بين*الملل دگرگون شود، طبيعي است كه نقش قدرتها نيز تغيير يافته است و به*اين*ترتيب به موازات دگرگوني در ساختار (structure)، مي*توان جلوه*هاي ديگري از تغيير و تحول را مشاهده نمود. در اين وضعيت، مي*توان نشانه*هايي از تغيير در «نقش بازيگران» (Role of Actors)، و همچنين دگرگوني در «فرايند» (Process) رفتار بين*المللي را مشاهده نمود.
در اين مقاله تلاش مي*شود تا رابطه بين ساختار نظام بين*الملل و مولفه*هاي ديگر، از جمله نقش بازيگراني چون سازمان ملل و فرايند تصميم*گيري در بحرانهاي بين*المللي بررسي شود. اين مقاله بر پيوستگي عناصر تشكيل*دهنده نظام بين*الملل تاكيد دارد. از آنجايي كه هر «نظام» (System) متشكل از چهار جزء مي*باشد، به اين ترتيب تغيير در «نظام بين*الملل» (International System) به تغييراتي در ساختار، بازيگران، فرايندهاي شكل*گيري سياست بين*الملل و «ماهيت» (Nature) تعامل در نظام بين*الملل منجر مي*گردد. در اين مقاله، شاخصهاي دگرگوني در شيوه*هاي تصميم*گيري و جهت*گيري تصميمات مراجع اصلي سازمان ملل به*ويژه شوراي امنيت بررسي مي*شود. ازسوي*ديگر، تلاش مي*شود تا فرايند سياست*سازي شوراي امنيت درباره بحرانهاي مختلف ارزيابي گردد. به همين منظور، بحرانهاي هائيتي، سومالي، عراق و لبنان براساس شرايط ساختاري و كاركردي خاصي كه در نظام بين*الملل وجود دارد، بررسي مي*شود.

1ــ نقش نهادهاي بين*المللي در روند امنيت*سازي

امنيت*سازي، يكي از دغدغه*هاي اصلي كليه كشورها و نظريه*پردازان محسوب مي*شود. تمامي نظريه*پردازان تلاش مي*كنند تا شيوه*هاي موثر امنيت*سازي را تبيين نمايند. رئاليستها بر اين اعتقادند كه امنيت*سازي از طريق قدرت حاصل مي*شود. به*طوركلي، آنان كشورها را براساس قدرت و معادلات حاكم بر آن ارزيابي مي*كنند. ليبرالها معتقدند امنيت*سازي در چارچوب حداكثرسازي فعاليت نهادهاي بين*المللي امكان*پذير است. ايده صلح از طريق قانون و سازمانهاي بين*المللي را ايده**آليستها و ليبرالها مطرح كردند. آنان بر اين اعتقاد بودند كه اگر نهادهاي فراملي ايجاد شود، ايجاد و حفظ صلح به گونه موثرتري انجام مي*گيرد. بنابراين، وظايف اجرائي نهادهاي بين*المللي براساس رويكرد ليبرالي طراحي شده است. آنان ميان «روابط بين حكومتي» (Intergovernmental Relation) و «روابط بين*الملل» (International Relations) تفكيك قائل*اند و به منظور ورود طيف گسترده*تري از بازيگران در عرصه امنيت*سازي تلاش مي*كنند. هرچند اين هدف به گونه موثري تحقق نيافته و تاحدي اعتبار خود را ازدست*داده، واقعيت موجود بيانگر تفكيك مفهومي دو واژه ياد شده است.[i]
ليبرالها بر اين اعتقادند كه فعال*شدن نهادهاي بين*المللي، زمينه لازم را براي ايجاد توازن بين بازيگران فراهم مي*سازد. به هر ميزان «هماهنگي طبيعي» (Natural Harmony) بين بازيگران بيشتر باشد، بديهي است كه با هزينه كمتر و مطلوبيت موثرتري صلح ايجاد و حفظ مي*شود. به*طوركلي، بازيگران از منافع ملي خود با شيوه*هاي متفاوتي حراست مي*كنند. نظريه*پردازان ليبرال به*ويژه «هينسلي» (Hinsley) تحقق چنين فرايندي را در شرايطي امكان*پذير مي*دانند كه: «به كشورها براي تحقق*منافع و صلح، آزادي عمل داده شود؛ اما سازمانهايي بتوانند توازن طبيعي و مطلوب بين منافع آنها را به*وجود آورند. در اين شرايط، جنگ مطلوبيت خود را از دست مي*دهد؛ زيرا به لحاظ منافع اقتصادي، فاقد سودآوري بوده و از سوي ديگر، به لحاظ اخلاقي توجيه*پذير نمي*باشد. سازمانها مي*توانند شرايطي را ايجاد كنند كه كشورها به رقابت مسالمت*آميز اقتصادي مبادرت ورزند. به*عبارت ديگر، منافع در حوزه رقابتهاي اقتصادي حاصل مي*شود. در اين شرايط، اختلافات كشورها بيش از آنكه در چارچوب منازعه و جنگ سازماندهي شود، در قالب فرايندهاي حقوقي، روشهاي قضايي و از سوي بازيگران فراملي سازماندهي مي*شود.»[

[donsaeid]

2ــ الگو و فرآيند امنيت*سازي در جامعه ملل و سازمان ملل متحد

نظريه*هاي گروههاي ايده*آليست و ليبرالهاي اواخر قرن نوزدهم و اوايل قرن بيستم در جامعه ملل صورت عملي يافت اما قواعد و نهادهاي جامعه ملل (League of Nations)، نتوانستند معادله قدرت و مطلوبيت بين كشورها را تنظيم كنند و در نتيجه به دليل مخاطرات و محدوديتهاي درون*ساختاري جامعه ملل، زمينه براي شكل*گيري جنگ دوم جهاني فراهم شد. در دوران بعد از جنگ، اساسنامه جديدي براي كنترل منازعات طراحي گرديد. منشور ملل متحد براساس اصل برابري حاكميت كشورها طراحي شد، اما ساختار ملل متحد جلوه*هايي از توزيع قدرت براساس جايگاه بين*المللي كشورها را در دستور كار خود قرار داد. اگر با ديدي واقع*گرايانه ساختار سازمان ملل را مدنظر قرار دهيم، متوجه مي*شويم كه وضعيت دوگانه*اي بر اين سازمان حاكم است: بدين*شكل كه ازيك*سو بر حاكميت برابر كشورها تاكيد مي*كند و ازسوي*ديگر، جلوه*هايي از نابرابري ناشي از ساختار توزيع قدرت بين*المللي در آن مشاهده مي*شود. بنابراين كاركرد امنيت*سازي آن را مي*توان با در نظر گرفتن اين وضعيت بررسي كرد. برابري حاكميت كشورها در مجمع عمومي تحقق يافته، درحالي*كه در شوراي امنيت، اراده از آن قدرتهاي بزرگ است. وجود چنين تناقضي مي*تواند بحران و جدال را در فرايند امنيت*سازي به*وجود آورد؛ زيرا بحث عدالت در وضعيت مبهم قرار گرفته است و درنهايت، اين سازمان عدالت، ثبات، امنيت و تعادل بين*المللي را براساس قدرت سازماندهي مي*كند.
با توجه به رويكرد دوگانه ملل متحد، منشور سازمان ملل در جهت حفظ صلح و امنيت بين*الملل، امنيت جمعي، خودداري استفاده از زور عليه تماميت ارضي و استقلال دولتها، عدالت و احترام به تكاليف ناشي از تعهدات كشورها، معاهدات و منابع حقوق بين*الملل و درنهايت، تعيين حق سرنوشت ملي بازيگران، تنظيم و تدوين شده است. اهداف منشور ملل متحد بيانگر آن است كه اولا، تمام اقدامات سازمان ملل بايد مسالمت*آميز باشد، ثانيا، بايد براساس امنيت دسته*جمعي سازماندهي شود. منشور ملل متحد فرايندهاي امنيت*سازي را تبيين مي*كند. براساس آن، بازيگران اصلي در سياست بين*الملل، شيوه*هاي استفاده از زور را ارائه مي*كنند. طبعا قطعنامه*ها *بايد منطبق با قواعد حقوق بين*الملل و حق تعيين سرنوشت كشورها باشد. بند 1 ماده 11 و بند 2 ماده 24 منشور ملل متحد، مجمع عمومي و شوراي امنيت را به اجراي اقدامات سازمان*يافته و همچنين تصميماتي درباره عدالت، احترام به حقوق بين*الملل و حق تعيين سرنوشت ملي ارجاع مي*دهد. درخور توضيح است كه در هيچ جاي منشور، تعريفي از عدالت ارائه نشده و شاخصهاي آن نيز تبيين نشده *است. اين امر تصميم*گيري در مورد فرايندهاي بين*المللي را با مشكل و مخاطره همراه مي*سازد.
«منشور ملل متحد بر سه مفروض سياسي قرار دارد. اولا، قدرتهاي بزرگ، با وحدت عمل خود، با هرگونه تهديدي نسبت به صلح بايد برخورد نمايند. ثانيا، براي مقابله با تهديدات مي*بايست ابتكاراتي به كار گرفته شود كه روش حل و فصل مسائل بدون توسل به جنگ در دستور كار قرار گيرد. ثالثا، هيچ*گونه تهديدي از سوي قدرتهاي بزرگ انجام نگرفته و حتي در مواردي كه منافع آنان در معرض خطر است، نياز به وحدت عمل دارند... . درحالي*كه شواهد نشان مي*دهد كه تهديد اصلي عليه صلح و امنيت جهاني از سوي خود قدرتهاي بزرگ شكل مي*گيرد... . تضاد ميان نيات مطرح*شده در اساسنامه و واقعيتهاي سياسي نظام بين*الملل، سازمان ملل را از آنچه كه بايد باشد، دور كرده است.»[iii]
شواهد تاريخي و فرايندهاي بين*المللي نشان مي*دهند كه تغييرات بسياري در فعاليتهاي شوراي امنيت انجام گرفته است. اين نهاد، به گونه*اي سريع، به اصلي*ترين مرجع تصميم*گيري بين*المللي تبديل شده است. جايگاه شوراي امنيت بعد از جنگ سرد به*تدريج و در سير صعودي ارتقا يافته است؛ مجمع عمومي براساس بند 1 ماده 24، قطعنامه «اتحاد براي صلح» (Uniting for Peace Resolution) را تنظيم نمود. براساس اين قطعنامه، كميته اقدامات جمعي شكل گرفت كه وظايف مشورتي گسترده*اي براي حفظ صلح و امنيت بين*الملل ارائه مي*كرد. بسياري اعتقاد دارند كه فعال*شدن «كميته اقدامات جمعي» (Collective Measures Committee)، اهميت شوراي امنيت را كاهش داده است. اما در دوران بعد از جنگ سرد، اين كميته فعاليت چنداني در فرايندهاي بين*المللي انجام نداده است؛ درحالي*كه اقدامات انجام*گرفته توسط مجمع عمومي سازمان ملل در دوران جنگ سرد متفاوت با دوران موجود مي*باشد. در آن مقطع زماني، مجمع عمومي نقش موثر و تعيين*كننده*اي در شكل*بندي فرايندهاي بين*المللي داشته است. رقابت قدرتهاي بزرگ به فعال*سازي بازيگران مجمع عمومي و كشورهايي منجر گرديد كه در سلسله*مراتب قدرت بين*الملل جايگاه متوسط و محدودي داشتند. در سال 1965، تعداد اعضاي شوراي امنيت به پانزده كشور ارتقا يافت. اين امر نشان*دهنده مشاركت فراگير كشورهاي عضو ملل متحد در امنيت*سازي مي*باشد. در اين دوران، تمامي موضوعات بين*المللي تحت*الشعاع اراده قدرتهاي بزرگ قرار داشت. رقابتهاي دوقطبي را مي*توان عامل اصلي ظهور بسياري از بحرانهاي منطقه*اي و بين*المللي دانست. جنگهاي منطقه*اي درواقع بازتاب اين رقابت است. بدين*صورت رقابت قدرتهاي بزرگ زمينه*ساز شكل*گيري منازعات خشونت*آميز مي*گردد.

3ــ بررسي رهيافت امنيت*سازي نهادي در دوران بعد از جنگ سرد

در دوران پس از جنگ سرد، امنيت*سازي در شوراي امنيت با تحولات بسياري روبرو شد. ازيك*سو، بازيگران نظام بين*الملل در وضعيت ساختاري جديدي قرار گرفتند و موازنه سنتي قدرت دگرگون شد. ازسوي*ديگر، ديدگاه*هاي اصلاحي در مورد نقش شوراي امنيت در روند امنيت*سازي ارائه گرديد. نظريه*پردازان نئورئاليسم رويكردهاي خوش*بينانه*تري درباره آينده امنيت بين*الملل ارائه كردند. تئوريهاي جديدي در مورد امنيت*سازي شوراي امنيت مطرح شد. از آن جمله مي*توان به نظريه «رئاليسم مشروط» (Contingent Realism) و همچنين تئوري «هرج و مرج عقلايي» (Mature Anarchy) اشاره كرد. اين نظريه*ها را واقع*گرايان جديد مطرح كردند. آنان قدرت*سازي را به*تنهايي عامل ثبات، تعادل و امنيت نمي*دانند؛ بلكه نشانه*هايي از مشاركت، تعامل سازنده و درگيرسازي هوشمندانه در بحرانهاي منطقه*اي را عامل ايجاد امنيت تلقي مي*كنند.

الف*ــ رويكرد امنيت*سازي نئورئاليستي

به موازات نظريه*هاي نئورئاليستي در مورد كارويژه شوراي امنيت، نگرشهاي جديدي درباره امنيت*سازي ظاهر شد. نظريه*هاي نهادگرايي ليبرال، صلح دموكراتيك، امنيت دسته*جمعي، ديدگاه*هاي جهان*گرا و قالبهاي تحليلي پست*مدرنيستي جلوه*هايي از امنيت*سازي را در دوران پس از جنگ سرد تبيين كردند. هريك از ديدگاههاي يادشده نقش خاصي را براي نهادهاي بين*المللي و همچنين مجموعه*هاي تاثيرگذار در امنيت*سازي استراتژيك قايل مي*باشند. به*طورمثال، نهادگرايان ليبرال بر گسترش قانون*گرايي تاكيد دارند. به*عبارت ديگر، آنان نهادهاي بين*المللي را به*عنوان مرجع اصلي صلح، امنيت و مداخله*گرايي مي*دانند. متناسب با اين ديدگاه، راهكار ايجاد صلح از طريق قانون و امنيت*سازي از طريق نهادهاي بين*المللي مطرح شد.
رهيافت صلح دموكراتيك براساس نظريات امانوئل كانت سازماندهي شده است. وي بر اين اعتقاد بود كه صلح جهاني، صرفا در وضعي امكان*پذير است كه «نهادهاي جمهوريت» در درون كشورها شكل گيرد. به*عبارت ديگر، امانوئل كانت درصدد بود تا نهادهاي دموكراتيك را به داخل كشورها منتقل كند و از اين طريق، زمينه را براي رفتار قانونمند كشورها فراهم نمايد. وي بر اين اعتقاد بود كه كارويژه نهادهاي فراملي، صرفا در حالتي اعتبار و مطلوبيت دارد كه با نهادهاي درون*ساختاري كشورها همخواني تئوريك و ايدئولوژيك داشته باشد.
رويكرد امنيت دسته*جمعي در گذشته ريشه دارد. در ادبيات ديني عصر عتيق نيز چنين جلوه*هايي از امنيت*سازي وجود داشته است. اما چنين رهيافتي در عصر جديد براساس مدل امنيت*سازي كشورمحور مورد توجه قرار مي*گيرد. به*عبارت ديگر، موافقتنامه صلح وستفالي كه در سال 1648 شكل گرفت، زمينه*هاي لازم را براي امنيت*سازي با مدل دسته*جمعي فراهم آورد. بعد از اين مقطع تاريخي، «كنگره وين» را مي*توان نماد اصلي امنيت دسته*جمعي دانست. در وضعيت كنوني، كشورها در وضعيت امنيت متقابل قرار گرفته*اند. در حال حاضر، برخي از نهادهاي امنيتي همانند پيمان آتلانتيك شمالي درصدد است تا امنيت دسته*جمعي را ايجاد كند. برطبق اين پيمان، هريك از اعضاي پيمان ناچاراند به ائتلاف اكثريت عليه متجاوز ملحق شود. به*طوركلي، امنيت دسته*جمعي بر تلاش سازمان*يافته كشورها براي مقابله با تهديدات امنيتي مبتني است.[iv]
نگرش نئورئاليستي، به فرايندهاي متفاوتي از امنيت*سازي توجه مي*كند. نظريه*پردازان اين حوزه تحليلي بر اين اعتقاد*اند كه كشورها همواره در «وضعيت معماي امنيتي» قرار دارند. در اين شرايط، تصميم*گيري آنان مخاطراتي را ايجاد مي*كند. به*عبارت ديگر، هر نوع تصميمي براساس جلوه*هايي از سود و زيان بررسي مي*شود. ازسوي*ديگر، اين نظريه*پردازان زيرساخت نظام بين*الملل را براساس شرايط آنارشي تحليل مي*كنند. آنان رويكرد كاملا متفاوتي با نظريه*پردازان انتقادي، ليبرال و رئاليست دارند. كنث والتز بر اين اعتقاد است كه در شرايط آنارشي، عدالت و همچنين نبرد عادلانه وجود ندارد. قدرتهاي بزرگ مي*توانند اهداف خود را از طريق شيوه*هاي مسالمت*آميز تامين نمايند. در اين شرايط، آنان به نهادهاي بين*المللي مراجعه مي*كنند. به*عبارت ديگر، مشروعيت نهادهاي بين*المللي، سازمان ملل متحد و همچنين شوراي امنيت در شرايطي حاصل مي*شود كه آنان بتوانند، اراده قدرتهاي بزرگ را با استفاده از شيوه*هاي مسالمت*آميز بر بازيگران محيط پيراموني تحميل كنند.
براساس نگرش نئورئاليستي كه مبتني بر نقش ساختار نظام بين*الملل و چگونگي توزيع قدرت جهاني در حل و فصل منازعات مي*باشد، كشورهاي ضعيف بايد يا ناكامي را بپذيرند يا اينكه به نبرد مبادرت ورزند. براساس اين نگرش، قانون، نهادهاي بين*المللي و حقوق بين*الملل، نمي*تواند هيچ*گونه تاثيري را بر فرايندهاي محيطي بر جاي گذارد. سرنوشت عراق در سال 2003 را مي*توان شرايط اجتناب*ناپذير كشورها براساس رهيافت نئورئاليستي تلقي كرد. اين*گونه نظريه*پردازان بر اين اعتقاد*اند كه نهادهاي بين*المللي، خارج از اراده كشورهاي بزرگ نمي*توانند وظايف خود را انجام دهند.[v]
بر اين اساس، قدرتهاي بزرگ مي*توانند اراده خود را بر محيط بين*المللي اعمال نمايند. آنان اقداماتي را در چارچوب نهادهاي بين*المللي پيگيري مي*كنند؛ اما زماني كه به نتيجه لازم و موثر دست نيافتند، بر اقدامات يكجانبه متوسل مي*شوند. يكجانبه*گرايي و مداخله نظامي درواقع بازتاب فقدان هماهنگي ميان نهادهاي بين*المللي و اراده كشورهاي قدرتمند است. به*عنوان مثال، امريكا توانست براي جنگ در كوزوو و افغانستان، قطعنامه*هاي موثري را به تصويب رساند. بنابراين، جنگ در دو كشور يادشده، به نام قانون و نهادهاي بين*المللي انجام گرفت،* درحالي*كه چنين فرايندي در عراق و جمهوري دومينيكن كاملا متفاوت بوده است. در اين كشورها، مداخله نظامي امريكا بدون نقش موثر يا بازدارنده شوراي امنيت انجام گرفته است. حت¡