Massacre On The Campus In U.S

[zubin]

if family is part of society i accept society is reason.

family is not only part of society, but society and environment also influence family.

buddy, i dont even know who u r and there is no reason for me to accuse u falsely don't take anything personally. I'm not an egomaniac. I can't assure u that i wont do it again this is i'm and this is how i discuss...but yes without hurting anyone. u seem to be a great person to talk with and i love to.

cheers.

You accused me indian_blues, and it made no logical sense. As I said, blaming society does not justify the person's actions. Just because you don't see this logical necessity shouldn't make me accused of justifying a henious act. I hope you understand.

[indian_blues]

ok hang me....chill out yar.............jeeez i wont confront u again.

[zubin]

I didn't say don't "confront me". I said don't accuse me of anything that's not true. At the very least, you should have explained your accusation with some logic. How is it that I am "justifying" the death of 33 people? If you explained it it may have been enough to not be a cheap accusation.

[zubin]

and don't forget, I don't blame you, I blame society

[indian_blues]

.

[Rasputin]

It is so very easy for us to condemn acts of evil, to pretend that all is well “with us,” that the evil that has been committed has emerged from the belly of a beast, that the other fellow, the one who committed the act, is someone very different than we are, someone beyond our capacity to understand, never realizing that we do such a thing in order to justify our angered need to condemn our foe. The much more difficult task is to take the time to understand our enemy, to try to understand why such a person may have chosen to do what he did, for in doing such a thing we begin to understand ourselves, and in better understanding ourselves we are led to the realization that we are in no way different from that of our enemy, that rather than choosing to hate him, we have little choice but to forgive the one we have been taught to hate.

As a psychologist, I am bothered by those (especially the “so-called professionals” on television) who continue to point out the hate and violence involved in the massacre at Virginia Tech while ever so conveniently choosing to avoid the rather obvious fact that Cho Seung-Hui may well have been forced into “an absolute bubble of isolation, loneliness, and despair.” For those who might take offense, it is important to recognize the fact that an attempt to explain one’s behavior is very different from that of condoning one’s behavior. Although I certainly despise what Cho Seung-Hui did on that Monday morning in Blacksburg, Virginia, I will attempt to explain why I believe he did such a thing.

As a human being, the most important psychological need is that of being loved (the need to be valued as a respected member of society, a cherished member of one’s group). But when the fulfillment of such a need, one that is absolutely essential for happiness and well-being, is denied, it is only natural for one to become frustrated, angry, and perhaps even enraged. I don’t know about you, but on occasion I have felt very alone and without the support of one who cares, and believe me it did not feel good. At such times in my life it was as if I had been deprived of the very thing I most needed in order to survive as a human being. But even though I choose not to kill anyone, I yet see myself as no different from that of Cho Seung-Hui. Perhaps a bit more sane than Cho, but very much the same in that sane or not, it hurts to the core of one’s being when one is unable to connect with others with whom one lives.

Nothing hurts more than for one to be looked upon, and therefore treated as a weirdo, to be the butt of jokes, a laughingstock, one who is ridiculed, mocked, humiliated, picked on and bullied, and in time discarded as someone so objectionable that their feelings no longer count. It is no wonder that nearly every mass murderer has turned out to be a loner, an individual severely frustrated in his attempt to reach out for love, a person left with seemingly little choice but to strike out at what he feels to be the source (the essential cause) of his problems... human beings who do not care, people who, in that of his own mind, need to die for the terrible thing they have done to him, people who thoughtlessly denied his right to receive that which he most needed in order to survive, the right to be held, hugged, his right to be included in the group... his right to be loved as a human being!

I understand the inevitable outpouring of anger regarding a nearly unimaginable act of evil perpetrated by Cho Seung-Hui, but just once, I would like to see someone try to understand, try to put themselves into the shoes of the killer, face the fact that, other than having been born an autistic child-turned paranoid schizophrenic adult, we are all in the exact same boat, that if we, for whatever reason, had been regarded as an Ishmael, an outcast having been banished from society, anyone of us may well have turned out to be very much like that of Cho Seung-Hui.

It would be wonderful if we could move beyond the insularity of disregarding that which we do not want to understand, an unwillingness to grant our assailants, mass murderers and/or enemies of the State, the right to have their own reasons for doing what they have done. No one can deny that the 9/11 event in New York City or that of the horrendous massacre in the foothills of Virginia was evil. Neither however, can we prematurely excuse ourselves by pretending that we had no part in the affair, the fact that 9/11 could have been prevented if we, as a nation, had conducted ourselves in a more humane manner, just as the carnage in Blacksburg, Virginia could have been prevented if someone would have taken the time to treat an autistic child with the kind attention that he undoubtedly needed.

One last thought... if there is a moral to this story, perhaps it is that each of us needs to understand the unimaginably intertwined nature of humanity, the fact that there are many out there who have no one to turn to, no one who cares if they live or die, multitudes of those who are impoverished living within the midst of utterly ostentatious displays of opulence, greed, and indifference, absolutely bizarre distinctions between those who are worthy and those who are not, and all of such within the context of a rather simple realization that the difference between a day of national sorrow and one lost within an imperceptible breeze of lost memories depends upon the gallantry to reach out to those beyond the pale of our own understanding, a resolute willingness to move beyond, to transcend, personal and cultural boundaries that divide us from one another, international borders that lead to hate and misunderstanding, a determined resolve to do unto others as we would have them do unto us, the boldness of spirit to go where no man has gone before... the uncompromising courage to love our enemy.

[abadani69]

کشتار دانشگاه "ويرجينيا تک" با 32 قرباني، در جهان انعکاس وسيعي داشت. بعد از خبرها وگزارش ها و تصاوير تلويزيوني نوبت به طراحا ن وکاريکاتوريست هارسيد که حادثه را لباس خط بپوشانند و به فاجعه رنگ طنز بزنند.

خلاصه ماجرا از اين قرار بود که يک روز خوش بهاري، صبح هفدهم آوريل ۲۰۰۷، سئونگ هوي چو، دانشجوي کره اي اصل دانشگاه "ويرجينيا تک" که به قول خودش قرار بود مسيح گونه بميرد تا مرگ اش الهام بخش مردمان ضعيف شود، به جاي صليب، قطار فشنگي بر دوش کشيد و اسلحه در دست به سمت جلجتاي خود اتاق ۲۱۱ نوريس هال حرکت کرد و در اين مسير هر که را ديد به ضرب گلوله رستگار کرد و خود در آخر اين صف طولاني با شليک گلوله اي در سر، به سمت پدر مقدس ما که در آسمان هاست شتافت. ۳۲ استاد و دانشجو در عرض دو ساعت کشته و بيش از ۲۹ نفر زخمي شدند تا فاجعه تيراندازي دبيرستان کلمباين (سال ۱۹۹۹) با ۱۲ کشته و۲۴زخمي در برابرش ناچيز جلوه کند و عنوان خونين ترين حادثه ي تيراندازي در تاريخ نوين آمريکا تا اين لحظه نصيب کشتار دانشگاه ويرجينيا تک شود.

درباره اين ماجراي هولناک در دو هفته اخير بسيار گفته و نوشته اند؛ مردم عادي، سياست مداران، مصلحان اجتماعي و روزنامه نگاران در سراسر دنيا به ابراز همدردي با داغ ديدگان، تجزيه و تحليل عوامل و نقد شرايط بروز اين قتل عام پرداخته اند. کارتونيست هاي مطبوعاتي هم به عنوان بخشي از بدنه روزنامه نگاري از اين قافله عقب نمانده اند.

مشکل ترين کار يک کارتونيست زماني است که مي خواهد چنين فاجعه اي را دستمايه ايده اي طنز آميز قرار دهد چرا که رها کردن افسار احساسات مي تواند بر کارايي کارتون لطمه وارد آورد، بايد احساس را به خدمت انديشه خلاق و انتقادي در آوري و صيقل دهي تا که "طنز" متولد شود و بسيار سخت است در برابر چنين حجم خشونت و غم، احساساتي نشدن و به دامن سانتي مانتاليزم نيفتادن.

مروري بر بعضي از آثار هنرمندان کارتونيست که کشتار جمعي ويرجينياتک را موضوع کار قرار داده اند در سايت کيگل به خوبي اين چالش بين عقل و احساس را نشان مي دهد. بعضي از سر غم يا محافظه کاري، تنها مرثيه خواني تصويري کرده اند تا مبادا بازي طنز و تصوير، داغديده اي را برنجاند از جمله "گري بروکينز" که تنها به کشيدن پارچه اي مشکي بر روي نشانه دانشگاه ويرجينياتک اکتفا کرده، برخي هم از آن ور بام افتاده اند مثل"ميلت پريگي" که اثرش طرح و اجرايي استادانه دارد اما انگار از قربانيان ماجرا به عنوان قطعات بي ارزش بازي تصويري نه چندان خلاقانه اش استفاده کرده است. گروه قليلي هم از اين بندبازي پر خطر سر به سلامت برده اند.

بروکينز و پريگي تنها کارتونيست هايي نيستند که بازي تصويري با نشانه دانشگاه ويرجينياتک (ترکيب حرف "وي" و "تي") را به عنوان نقطه شروع ايده کارتون خود در نظرگرفته اند، بعضي اين بازي را به دشواري انجام داده اند مثل "باب انگلهارت" که نشانه دانشگاه را سر و ته کرده تا بتواند دو دست را که به حالت دعا در آمده در حرف " وي" بچپاند، بعضي هم راحت تر و روان تر، مثل "جي دي کراو" که اين نشانه را تبديل به ترک خوردگي قلبي شکسته کرده و از بازي فضاي سياه و سفيد براي قوام ساختاربصري اثرش سود جسته است.

"بيل دي" و" استيو بنسون" دو کارتونيستي هستند که نشانه دانشگاه ويرجينياتک را با "اسلحه"، عنصر کليدي ديگر اين ماجرا، تلفيق کرده اند تا نقدي هم به رواج خشونت ناشي از آزادي حمل اسلحه داشته باشند. در کار بيل دي، اسلحه تازه شليک شده اي ترسيم شده که دودش به شکل نشانه ويرجينياتک در هوا پيچيده است.
شايد شتاب و عجله اي که ذات ژورناليسم است ايده هاي دم دستي و تکراري را گريز ناپذير کرده باشد و شايد هم مکانيزم ايده يابي يکسان، به هر حال با تعداد زيادي ايده مشابه رو به رو هستيم؛ از جمله "جو هلر"، "جف کوتربا"، "سکات ستانتس" و "گروندال" همگي عمو سام عزاداري را کشيده اند که در برابر فاجعه تکراري، مستآصل مانده. کارتون "استيو نيسه" را هم مي توان در همين رديف قرار داد اما او نيشي هم به سياست خارجي جنگ طلبانه دولت آمريکا زده: عمو سام در برابر خبر کشتار ويرجينياتک با خشم فرياد مي زند: "چرا؟" در حالي که خود تا بن دندان مسلح است!

"جاستين بيليکي" و " کريستو کومارنيتسکي" از فرصت استفاده کرده اند تا بي تفاوتي شهروندان آمريکايي را نسبت به کشتار هاي روزانه جنگ عراق به نقد بکشند، آن هم با ايده و شيوه اي تقريبآ يکسان.

در اثر بيليکي يک شهروند که در سه قاب پياپي اخبار مربوط به کشتار هاي عراق را با بي تفاوتي در روزنامه ها دنبال کرده در قاب چهارم نسبت به خبر فاجعه ويرجينيا واکنش نشان مي دهد. در کار کومارنيتسکي هم زن و شوهري در چند قاب پياپي بي تفاوت نسبت به اخبار مرگ هاي روزانه در عراق، تنها از شنيدن خبر کشتار ويرجينياتک در قاب آخر شوکه مي شوند.

"جف استالر" و "رندي بيش" نا امني مراکز تحصيلي را نقد کرده اند، آن هم دقيقآ با يک ايده، يک زاويه ديد و حتي با ديالوگ هايي مشابه! در هر دو کار پسري برگه قبولي امتحان ورودي کالج را در دست دارد و مادر، عزادار اين خبر، فرزند را در آغوش کشيده است.

آثار "باب گورل"، "دوريکس"، "جان ديرينگ"، " داريو" و "مايک لستر" هم تکيه بر اسلحه دارند؛ داريو دو عنصر کليدي رويداد يعني دانشجو (کلاه فارغ التحصيلي) و فشنگ را با هم تلفيق کرده و اثري بدون شرح به سياق کارتونيست هاي بلوک شرق پديد آورده هر چند نتيجه چندان ظريف و جذاب از کار در نيامده. در عوض لستر سرعت در اجرا را که ذات کار ژورناليستي است تبديل به نقطه قوت اثرش کرده. کارتون او با خطوط نرم، ساده و جذابش قاب بندي و زاويه ديد خلاقانه اي هم دارد: چهره قاتل و قرباني هيچکدام در قاب نيست، فقط دست ها هستند که ديده مي شوند. قاتل که از قرباني خواسته آخرين آرزويش را بکند جواب مي شنود که اي کاش من هم تفنگي داشتم... چه شوخي تلخ و گزنده اي!
من شخصآ علاقه اي به بازي هاي تصويري و فرمي در کارتون ها ندارم و معتقدم که ۹۹ در صد آثاري که به اين شکل ايده يابي مي شوند پوچ و بي معني هستند، اما بايد قبول کرد که اثر "گاي باديو" جزو آن ۱ درصد ديگر است!
در کارتون او قربانيان کشتار را مي بينيم که روي زمين دراز کشيده و تحت مراقبت پزشکي هستند و ترکيب مجروحين و پرستاران از زاويه بالا شماء يک اسلحه را تشکيل داده است، به اين ترتيب باديو با ظرافت تمام تفکري را که در تار و پود جامعه پيچيده و به فاجعه ي ۱۷ اپريل انجاميده به تصوير کشيده است
.
اگر قرار باشد کارتون مطبوعاتي را نوعي نگاه ژرف، منتقدانه، خلاق اما نه خالي از احساس به وقايع روز تعريف کنيم، من امتياز را اين هفته به اثر باديو مي دهم!