Looking For Work

[Rasputin]

) شركت [...]

زمينه فعاليت: [...]

طريقه آشنايي: از طريق يكي از دوستانِ دوستِ دوستِ بستگانِ دوستِ يكي از بستگانمان
اين شركت در مقايسه با سه شركت ديگري كه به*شان سر زديم يك*جورهايي ابَرشركت محسوب مي*شود! آخر مي*دانيد؟! اگر مثلاً به كسي بگوييد در شركت ميخ*سازي مشغول به كاريد، طرف خيلي تحويلتان نمي*گيرد! عوام*الناسند ديگر! عقلشان به چشمشان است. مي*بينند ميخ ريز است، در مشتشان جا مي*شود، نتيجه مي*گيرند كه شركت مربوطه در پيت است، پرسنلش هم دو زار سرشان نمي*شود. از high technology بكار رفته در صنايع ميخ*سازي كه خبر ندارند!! اما اگر بفهمند در جايي كار مي*كنيد كه محصولش نه*تنها در مشتشان بلكه در جيبشان، اتاقشان، منزلشان، حياطشان و... هم جا نمي*شود، كفشان به طرز فجيعي مي*برد و كم مي*آورند.

راستش ما اوايل تصور مي*كرديم كه پارتي*مان در اينجا خيلي كلفت است، منتها با گذشت زمان دريافتيم كه اين حضرات پيشاپيش ما را سر كار گذاشته*اند. از اين رو يكي*دو جين فحش و نفرين گورآبادي آبدار نثار شركت و مديرعاملش و محصولاتش و پارتي*هايش و ... نموديم بلكه متنبه شوند.



۲) شركت [...]

زمينه فعاليت: توليد تجهيزات هيدروليكي سد!

طريقه آشنايي: آگهي روزنامه

ما يك روز صبح كله سحر از خانه زديم بيرون، و پس از حدود يك ساعت و نيم، و تعويض 5 ، 6 كورس ماشين و پياده شدن قريب به هزار تومان خودمان را به محل مزبور رسانديم.

هر چه به آنجا نزديكتر مي*شديم احساس مي*كرديم كه اوضاع دور و برمان بيشتر تغيير مي*كند! داخل آخرين خيابان كه پيچيديم احساس ورود به يك منطقه جنگي به*مان دست داد، ياد كودكان مظلوم عراقي افتاديم (آن زمان هنوز جنگ تمام نشده بود). خيابان آسفالته بود ولي تقريباً آسفالت نداشت، پهنايش آنقدر بود كه يك تريلي 18 چرخ مي*توانست دور يك*فرمان بزند، اما آنقدر خلوت بود كه حتي پرنده هم پر نمي*زد!! در حاشيه خيابان يك قطعات فولادي ريخته بود كه دور از جان باور نمي*كرديم قطعه*اي به آن ابعاد هم ميتواند وجود داشته باشد!

خلاصه پلاك موردنظر را پيدا كرديم. با يك در سبز رنگ گالوانيزه مواجه شديم و يك زنگ كه از نوع كليدهاي سه*فاز جراثقال بود! كليد را فشار داديم، بالا را نگاه مي*كرديم كه مبادا چيزي ناغافل بيفتد روي سرمان. آقايي با لباس نگهباني دم در آمد و عرض كرد: «بله؟» فرموديم: «در رابطه با استخدام آمده*ايم». عرض كرد: «بفرماييد آنجا، اولين پنجره». رفتيم آنجا. فرموديم: «اِ... ». عرض كرد: «از آنور بياييد داخل». از آنور رفتيم داخل. فرمي*دادند دستمان. براندازش كرديم؛ يك سري سوالات كه خيلي آشنا بود، نام و نام خانوادگي و... اما يك سري سوالات الحق ناموسي بود!! يك جدول باز كرده بودند با 17 ، 18 خط ارتفاع براي سابقه كار!!! ما هم رو به*شان نداديم و سفيدِ سفيد رهايش كرديم، آدم به هر چيزي كه نبايد جواب بدهد! رفتيم پايين*تر ديديم نوشته شغل درخواستي!! اگر از ما بپرسند مي*گوييم مديرعامل، اما آنجا مصلحت ايجاب *كرد كه بنويسيم: «شغلي مرتبط با رشته تحصيلي». زيرش نوشته بود:* ميزان حقوق درخواستي!! راستش ما اواخر دوران دانشجويي در اين مورد مباحث عديده*اي با رفقا داشتيم و از جمع*بندي نظرات به اين نتيجه رسيديم كه اگر زياد بنويسيم، با اردنگ مي*اندازندمان بيرون، اگر هم كم بنويسيم كه سوارمان مي*شوند. اين بود كه تصميم گرفتيم در اين مواقع از روش دخترخانم*هاي دم*بخت كه سرشان را مي*اندازند پايين و با صداي بسيار آرام مي*گويند: «هرچي بابا مامان بگن» استفاده كنيم، يعني بگوييم: «مطابق مقررات شركت»! و چنين كرديم.

بعد از دقايقي آقايي ما را مشايعت كرد تا طبقه بالا، ديديم عجب! بالا تشكيلاتي دارد. دفتر و دستك و منشي و... همين*طور كه داشتيم به سرعت رد مي*شديم، ديديم منشي مربوطه چهارچنگولي برايمان بلند شد و اداي احترام كرم!*!! نمي*دانيم از كجا ما را شناخته بود! ما كه تابحال عكسي چيزي از خودمان منتشر نكرده*ايم!

رفتيم داخل اتاقي كه تابلوي دفتر مديريت داشت. ديديم جوانكي نشسته كمي*پيرتر از ما با ريشي پروفسوري كه با توجه به جمجمه كشيده و درازش اصلاً به قيافه*اش نمي*آمد. بعد از خوش*وبش عرض كرد: «من اولين چيزي كه در اين فرم مي*بينم فاصله طولاني منزلتان با اينجاست». فرموديم: «مِن..مِن، بله.. حدود 5/1 ساعت تو راه بودم». عرض كرد: «ما سرويسمان از ميدان آزادي است و... ». فرموديم: «مِن..مِن..». بعدش چند سوال ناموسي در مورد روش*هاي جوشكاري نمي*دانم چه كه يك مشت حروف انگليسي ضميمه*اش بود مطرح كرد. عرض كرد: «با اينها آشنايي داريد؟». فرموديم: «نه خير» متعاقباً در دلمان يواشكي داد زديم: «مردكه تو نمي*فهمي*اين چيزها را در دانشگاه ياد نمي*دهند؟!! خيلي آن چيزهايي را كه ياد مي*دادند، ياد گرفته*ايم كه برويم سراغ اينها؟!! مگر كوري نمي*بيني سابقه كار نداريم و...» خلاصه كلي سرش داد زديم. عرض كرد: «آشنايي*تان با جوشكاري در چه حد است؟» فرموديم: «در حد يك واحد كارگاه جوشكاري كه گذرانده*ايم». عرض كرد: «با نقشه*خواني صنعتي آشنايي داريد؟» فرموديم: «درحد دو واحد نقشه*كشي صنعتي». بعد توي دلش يواشكي عرض كرد: «اين آقا راست كار ماست، نبايد از دستش بدهيم»!

بعدش كلي كلاس گذاشت براي خودش كه: «آ..ي زير سد مانند لانه زنبور است. ما لانه زنبور مي*سازيم!! اين كاري را كه ما مي*كنيم هفت هشت شركت بيشتر در اين مملكت نمي*كنند...». آن تابلو را نشان داد، اين تابلو را نشان داد. بعد ما را آورد دم پنجره*اي كه مشرف به سالن توليد بود، ما هم افتخار داديم يك نگاهي به آنجا انداختيم. ديديم عده*اي ريخته*اند سر يك چيز استوانه*اي شكل به قطر يكي دو متر و دارند جوشكاريش مي*كنند، اما هيچ شباهتي به لانه زنبور نداشت!!

خيلي چيزهاي ديگر هم عرض كرد كه چون مبحث تخصصي مي*شود از ذكر آنها خودداري مي*كنيم. اما مَخلص كلام اينكه گفت: «با شما تماس مي*گيريم»

از آن روز به بعد اين مردكه دارد يك*ريز تماس مي*گيرد اما چون ما به اينترنت متصليم، نامبرده هنوز موفق به عرض ارادت نگرديده است!!



۳) شركت [...]

زمينه فعاليت: والله ما كه نفهميديم!

طريقه آشنايي: آگهي روزنامه

در آگهي روزنامه شهرستاني بعنوان محل كار نوشته شده بود كه اگر افتخار مي*داديم و مي*رفتيم حدوداً هر روز ۱۴ ساعت در راه مي*بوديم تا به محل كار برسيم، بنابراين از اولش هم روي اين شركت زياد حساب نمي*كرديم. اصولاً ما خيلي*ها را تحويل نمي*گيريم، يكي*اش هم همين شركت است.

ما به شركتهاي 2 و 3 و 4 در يك روز سر زديم. از شركت 2 كه آمديم بيرون يك* راست رفتيم سراغ اين يكي، البته دفتر مركزيش در تهران.

در آگهي*ها معمولاً اشاره*اي به نوع فعاليت شركت نمي*شود، خانمهاي منشي هم ماشاءالله آنقدر تند تند حرف مي*زنند و خداحافظي مي*كنند كه نگو! گويي توطئه*اي است كه ما را حتماً بكشانند آنجا! بنابراين وقتي براي استخدام به جايي مراجعه مي*كنيم، نوعاً نمي*دانيم كدام گوري داريم مي*رويم مگر آنكه خلافش ثابت شود!

راستش ساختماني كه دفتر اين شركت در آنجا مستقر است بيش از حد تابلو است، ولي ما به دلايل امنيتي نمي*توانيم خيلي قضيه را بشكافيم! اما همين*قدر بگوييم كه واحدهاي اين ساختمان تجاري حالتي شبيه به اتاقهاي هتل دارند، يعني واحدهاي دربسته*اي هستند با درهاي چوبي كوچك، و هر واحد متعلق به شركتي است كه اگر دوست داشت در را باز مي*گذارد و الا عموماً درها بسته*اند. حالا بماند كه در طبقه موردنظر هرچه گشتيم واحد مزبور را نيافتيم و نهايتاً دريافتيم كه بايد از يك پنجره*اي پريد آنور تا به محل حادثه رسيد!!

خلاصه به هر جان كندني بود واحد را پيدا كرديم و زنگ زديم.

نوجواني پيرهن مشكي با موهايي كه دور از جان انگار گاو ليس زده باشد و در چشمهايش مي*شد خيلي چيزها را ديد[!!] درب را گشود. عرض كرد: «بله». وسعت واحد آنقدر زياد بود كه از همان لاي در تقريباً كل دفتر پيدا بود. فرموديم: «در رابطه با آگهي استخدام اومدم». نوجوان به كناري رفت و همزمان يكي از خانمهايي كه لابلاي در بود ما را به داخل فراخواند.

داخل كه رفتيم ديديم يك كامپيوتر اينور است و يكي آنور، و پشت هر كدام يك خانم. خانمها نمي*دانيم مقنعه يا روسري يا چه داشتند، خلاصه مو نداشتند! (گيج نشويدها.. هنوز هيچ اتفاق عجيبي نيفتاده). يك جوانكي هم آنجا نشسته بود كمي*تُپل*مُپل با عينك گرد و باقي قضايا، از آن تيپهايي كه تخصصشان اين است كه فرزند ابوي*شان هستند!

يكي از خانمها بعد از اداي احترام عرض كرد: «اون اتاق تشريف داشته باشيد». تشريف برديم آن اتاق. خاليِ خالي بود، يعني خالي از آدم، و الا خيلي چيزها آنجا بود، از جمله يك ميز پدر مادر داري كه چرم*دوزي رويش عين بالش بود! حالا ما را مي*گوييد؟! هنوز نمي*دانيم اين شركت چه غلطي مي*كند! حسابي دور و اطرافمان را نگاه كرديم،* ديديم به در و ديوار سنگ و كلوخ از انواع مختلف چسبانده*اند و روي يك فيبري نوشته شده Art Stone [...] قضيه را گرفتيم، اين تشكيلات كوه مي*كنند. يك 5 دقيقه*اي آنجا تشريف داشتيم تا خانم مربوطه آمدند با يك ورق كاغذ در دست. كاغذ را تقديم كردند و بال*بال مي*زدند كه براي*مان خودكار هم بياورند، فرموديم: «خودكار داريم». يك چيزهايي عرض كرد و رفت.

فرم را كه ملاحظه فرموديم ديديم بالايش نوشته: «درخواست استخدام در شركت الكل*سازي [...]»!!! بعد از مدتي سرگشتگي شروع به پر كردن فرم طبق روال گذشته نموديم. يك سؤال ديديم كه ديگر جوش آورديم، نوشته بود:* «آيا حاضريد سفته يا چك در اختيار شركت قرار دهيد»!! با صداي بلند فرياد زديم در دلمان: «مردكه مگر دزد گرفته*اي؟!! آمده*ايم كار كنيم. سفته و چك ديگر چه صيغه*اي است؟!!»
كمي*رفتيم پايين*تر ديديم قسمتي در نظر گرفته شده براي مشخص كردن اينكه جزء خانواده شهدا، ايثارگران و... هستيم يانه؟ با خودمان گفتيم: شركت خصوصي كه اين چيزها را در فرمش بگنجاند لابد يك اعتقاداتي دارند رؤسايش، خوب شد ريشمان را صاف و صوف نكرده*ايم و اگر طرف با ذره*بين به جان فك و آرواره*هايمان بيفتد يك چيزهايي آيدش مي*شود! در همين افكار بوديم كه يكدفعه يك پاچه*اي در راهرو توجه*مان را جلب كرد! پاچه*اي گشاد، بنفش رنگ، با پارچه*اي شل و ول و لَخت عين كفني*هاي كافور نزده!

نگاه كه كرديم (البته زياد نگاه نكرديم*ها...) ديدم آقايي است با كفش نوك*تيز، شلوار پاچه گشاد بنفش رنگ، دور از جان كمر باريك، با موهاي بلند طلايي يا قهوه*اي يا آجري رنگ،* و گوشوار حلقه*اي در گوش!! شنيده بوديم مي*گوين آخر زمان آقايان شبيه خانمها مي*شوند و برعكس، اما باور نمي*كرديم! فرموديم (در دلمان): «آخر زمان شده! آقا هم اينقدر خانم مي*شود؟!!»

[Rasputin]

فرم را پر كرديم و رفتيم بيرون داديم به يكي از خانم منشي*ها. بعد از آن آقايي كه فرزند پدرشان بودند و آن خانم منشي پرسيديم: «ببخشيد من هنوز نمي*دونم براي چه كاري فرم پر كردم، اول كه اومدم داخل فكر كردم كار شركت در زمينه سنگهاي تزئينيه ولي فرم براي كارخونه الكل*سازي بهم دادين! مي*شه يه توضيحي بدين؟» اين آقا و خانم مدام روي دست هم بلند مي*شدند كه به ما توضيح دهند قضيه چيست، ولي زبانشان قاصر بود! آقاي فرزند پدر عرض مي*كرد: «ما شركت بزرگي هستيم در زمينه*هاي مختلف كار مي*كنيم... الكل*سازي به اون شكل نيست كه[!]، سرم و تجهيزات انتقال خون و... فكر مي*كنم شما رو براي راه*اندازي كارخونه مي*خوان». فرموديم: «پس هنوز كارخونه راه نيفتاده؟» خانم عرض كرد: «چرا راه افتاده، اونجوري كه نه!!» خلاصه بنا شد ما مدتي در همان اتاق كذايي تشريف داشته باشيم تا آقايي كه هنوز ما را زيارت نكرده*اند و در آن يكي اتاق دربسته مهمان دارند، برايمان توضيح دهند.

در طول اين مدت آن آقاي پاچه گشادِ گوشواره*دارِ مو بلند، چند بار بين آنجا و اتاق مهماني[!] رفت و آمد كرد!! يكي از خانمها فرم ما را برد داخل اتاق مهماني و پس از مدتي برگشت و عرض كرد: «اين قسمت را حتماً پر كنيد(اشاره به قسمت حداقل حقوق درخواستي كه مرقوم فرموده *بوديم: مطابق ضوابط شركت)». فرموديم: «خوب من چقدر بزنم؟! هرچي بيشتر بهتر». عرض كرد: «حالا همون حداقل مقداري كه مد نظرتونه». ما هم ديديم اينها جنبه ندارند، نامردي نكرديم و نوشتيم 250000 تومان.

حدود سه ربع منتظر بوديم تا مهماني حضرت آقا تمام شود! در همين اثنا آن آقاي پاچه گشادِ گوشواره*دارِ مو بلند چند بار ديگر رفت و آمد كرد و نهايتاً در كمال ناباوري مشاهده فرموديم كه نامبرده در حال پوشيدن لباسي سياه رنگ، بسيار شبيه به مانتو مي*باشد و پس از چندي يك چيزي شبيه به روسري، شال، چه*مي*دانيم چه، سرش كرد و رفت!!!!

نه ديگر! يك چيزي هم از آخر زمان گذشته. مردكه! مو گيس مي*كني، بخورد توي سرت، پاچه*ات گشاد است به درك، گوشوار مي*پوشي به جهنم، ديگر مانتو و روسري پوشيدنت چه بود؟؟!!

بعد از چند بار غرغر به مناسبت تاخير آقاي مهماندار، ناچار به حالت قهر از آنجا زديم بيرون. منشي مربوطه به* پايمان افتاد بلكه صبر كنيم تا آقاي مهماندار را در جريان بگذارد. ما هم فرموديم: «اگر كاري داشتند تماس بگيرند.» دوباره التماس كرد، ما هم دلمان به رحم آمد و ايستاديم. رفت داخل و برگشت و عرض كرد: «با شما تماس مي*گيريم.»

با توجه به اينكه اصلاً به*شان رو نداده*ايم، اين جماعت نيز هنوز موفق به عرض ارادت نگرديده*اند!



۴) شركت [...]

زمينه فعاليت: تهويه مطبوع

طريقه آشنايي: آگهي روزنامه

سكانس اول: از شركت 3 كه با عصبانيت خارج شديم، يك راست آمديم سراغ اين يكي. خانمي*كمي*جا افتاده منشي بود. ما را هدايت كرد به اتاقي ديگر، ديديم دور از جان يك پسره*اي هم پيش از ما نشسته آنجا و دارد فرم پر مي*كند. ما هم مشغول شديم! يك دفعه يك آقايي كه ظاهرش شباهت غريبي به همان آقاي پاچه گشادِ گوشواره*دارِ مورد 3 داشت، با اين تفاوت كه اين يكي بدون گوشوار و موهايش هم كمي*تاس*تر از ما بود، وارد شد و اداي احترام كرد. بعد آن جوانكي كه پيش از ما فرم پر مي*كرد فرم را تحويل داد و يك صحبت*هايي بين طرفين رد و بدل شد. فهميديم كه طرف كارشناس ارشد است از دانشگاه [...] و باقي قضايا كه كلي عصباني شديم! بعد او رفت و ما فرم را تحويل داديم.

يك چيزهايي هم از ما پرسيد، ازجمله خواست قسمتهاي اصلي يك سيستم تبريد (مثلاً يخچال) را برايش شرح دهيم تا ياد بگيرد، ماهم بعد از كمي*مِن و مِن يك چيزهايي بين يخچال و نيروگاه سر هم كرديم و تحويلش داديم (آخر يخچال و نيروگاه خيلي شبيه هم*اند. اِ.. راست مي*گوييم بابا، چرا فحش مي*دهيد؟!) اما فوري فهميديم چه فرمايشي كرديم و سر و ته قضيه را بلافاصله هم آورديم تا مبادا مطلب در ذهن آن طفلك غلط جا بگيرد و پس*فردا مديون باشيم.

بعد از تبادل يك سري صحبتهاي ناموسي، عرض كرد: «شما اينجا (در قسمت ميزان حقوق درخواستي) نوشته*ايد مطابق ضوابط شركت! ضوابط شركت ما ماهي 140000 تومان خالص حقوق دريافتي است، البته 3 ماه اول چون حالت كارآموزي دارد 110000 تومان است، شما با اين ميزان موافقيد؟» ما هم كه «كار نديده» بوديم يك چيزهايي در مايه*هاي «بله» فرموديم. بعد عرض كرد: «ما اينجا سفته هم مي*گيريم كه شما اگر بخواهيد برويد جاي ديگر بايد 6 ماه قبل از رفتن استعفاء دهيد تا ما بتوانيم نيرو جايگزين كنيم. شما حاضريد سفته بگذاريد؟» ما هم كمي*احساس مهم بودن به*مان دست داد و قسمتي از فحش*هايي كه به شركت 3 داده بوديم پس گرفتيم، و فرموديم: «بله». عرض كرد: «سفته حول و حوش دو سه ميليون مي*گيريم چون كساني بوده*اند كه رفته*اند و پشت سرشان را هم نگاه نكردند... » فرموديم: «مانعي ندارد!!»

سكانس دوم: روزي از زيارت رفيق «چاخ»*مان كه باز هم مرخصي گرفته بود و ... برگشتيم. ديدم اهل بيت مي*گويند: احدي از شركت [...] زنگ زده و پيغام گذاشته كه با آنها تماس بگيريد.

حالا همه اين تحولات در زماني اتفاق مي*افتاد كه ما منتظر نتيجه كنكور كارشناسي ارشد بوديم، و ته دلمان مي*گفتيم بهتر است كار پيدا نشود، آن هم كاري اينچنين كه طبق عرايض آن آقاهه چنانچه مي*خواستيم اول مهر سر كلاس فوق باشيم، بايد پيش از استخدام استعفاء مي*داديم!! خلاصه تماسي گرفتيم و قرار شد به*شان سر بزنيم.

سكانس سوم: به*شان سر زديم. نمي*دانيم يك ذره خاك از كدام گوري بلند شده بود كه رفت داخل گلوي مباركمان و به محض ورود به شركت يك ريز سرفه مي*زديم، آن هم به مدت نيم ساعت. نامردها، كسي آنجا يك ليوان آب هم نداد دستمان! منشي هم منشي*هاي جا نيفتاده!!

ما اين دفعه حواسمان را خيلي جمع كرده بوديم، آخر مي*دانيد استخدام شدن يك جورهايي شبيه به مبارزه است! بايد حركت بعدي حريف را پيش*بيني كنيد تا كم نياوريد. دوباره رفتيم اتاق قبلي پيش *آقاي قبلي. آقاي قبلي اداي احترام كرد و رفت داخل راهرو ظاهراً دنبال كسي، ما هم از فرصت استفاده كرده و اتاق را حسابي و بسيار تيزبينانه برانداز كرديم. همزمان كه مشغول پيش*بيني حركات بعدي و حتي بعدي*تر حريف بوديم، صداي آقاي قبلي به گوشمان آمد كه كسي را صدا مي*زد و مي*گفت:* «آقاي مهندس! تشريف بيارين». فوري دوزاري*مان افتاد، كسي را صدا مي*زد كه بيايد با ما مصاحبه كند. مشغول مرور سوالات احتمالي مهندس فوق بوديم كه آن آقا دوباره طرف را صدا زد: «آقاي مهندس! تشريف بيارين». حالا ما هزار چيز در ذهن*مان مي*گذرد، يكي*ا*ش هم اينكه: «پس اين مهندس كدام گوري است كه تشريف نمي*آورد؟!!»

همچنان اوضاع را زير نظر داشته و مشغول تحليل بوديم كه ناگهان آقاي قبلي در آستانه در ظاهر شد، سيخ سيخ در چشمانمان نگاه كرد و عرض كرد: «آقاي مهندس! تشريف بيارين». ما با يك حركت پيش*بيني نشده مواجه شده بوديم! «يعني منظور اين مردكه چيست؟!!» كمي*مكث كرده، سرمان را خارانده و: «مَااااااااا....!! ما را مي*گويد؟!» آخر اولين بار بود كه ما را اينجوري صدا مي*زدند! پيش از اين هركس به*مان مي*گفت: «مهندس» داشت سيخ مي*زد، كلاس مي*گذاشت، متلك مي*گفت،... خلاصه شوخي مي*كرد! ولي اين يكي لحنش خيلي خفن بود! كلي به*مان برخورد.

ما را برد داخل اتاق ديگري پيش يك آقاي بشدت غضبناك به نام مهندس [...]، مديرعامل شركت!! حالا در تمام اين مدت ما همچنان داشتيم سرفه مي*فرموديم. ما چيزي حول و حوش ۲۰ دقيقه جلوي چشم ايشان نشسته بوديم و سرفه مي*زديم، و نامبرده هم كاغذي را خط خطي مي*كرد! بالاخره كار ما و ايشان تمام شد و شروع به گفتگو كرديم! بعد از مختصري تكرار مكررات، آدرسي داد و كروكي*اي كشيد و... كه شنبه 17/2 بياييد اينجا مشغول شويد و بعد از چند روز مدارك و «سفته» را ازتان مي*گيريم.

ما هم كه نمي*خواستيم گير بيفتيم فرموديم: «اگه امكان داره كمي*ديرتر بيام، چون الان دنبال كارهاي گواهينامه هستم و ...». هم راست گفته بوديم، هم اينكه بيش از گواهينامه منتظر نتيجه اوليه امتحان فوق بوديم كه بنا بود تا جمعه بعد دستمان بيايد. عرض كرد: «چه زماني مد نظرتونه؟» فرموديم: «اگه امكان داره شنبه بعد 20/2». عرض كرد: «باشه. ما سعي مي*كنيم تا اون موقع كس ديگه*اي رو نگيريم»!!!!!!!!

شنبه رفتيم براي گرفتن گواهينامه، آيين*نامه را پاس كرده، جاتان خالي شهري را «مَااااااا..اااا...اا....ا......پاخ» افتاديم. صدايي كه شنيديد هم صدايمان هنگام سقوط بود كه به تدريج كم مي*شود، اگر اشتباه خوانديد، برگرديد دوباره بخوانيد. نمي*دانيم كدام نامردي قبل از ما ترمز دستي را كشيده بود!!

چهارشنبه عصر رفتيم سراغ سايت sanjesh.org كه با كمال ناباوري ديديم اسامي*را اعلام كرده*اند!! نام مبارك را مرغوم فرموديم و Search را كليك كرديم: «مَااااااا..اااا...اا....ا......پاخ» افتاديم!* نوشته بود مجاز نيستيد!!!!! حالا ما هي سرچ مي*كنيم، مگر درست مي*شود؟!! فكر مي*كرديم: «يعني اوضاع*مان آنقدر وخيم بوده كه حق انتخاب رشته هم نداشته*ايم؟!» گفتيم «آدم بايد خوشبين باشد، شايد وبلاگ*نويس sanjesh.org چپ ديده و هستيد را نيستيد تايپ كرده باشد!!» جمعه رفتيم براي گرفتن كارنامه، درصدها را كه ديديم: «مَااااااا..اااا...اا....ا......پاخ» بازهم افتاديم!

شنبه صبح رفتيم براي امتحان مجدد شهري: «مَااااااا..اااا...اا....ا......پاخ» افتاديم! ديگر اعصابمان خراب شده بود! به زمين و زمان فحش مي*داديم!! راستش ما در طول زندگي خيلي افتاده بوديم، اما اينبار تراكم افتادنمان خيلي بالا بود! يعني مي*شود در عرض يك هفته آدم اينقدر بيفتد؟!!

[Rasputin]

از ماشين كه پياده شديم، آدرس شركت دستمان بود و ديگر برايمان مسجل شده بود كه آنجا هم مي*افتيم.

سكانس چهارم: به هر جان كندني بود خودمان را رسانديم آنجا. قبلاً مهندس [...] گفته بود كه: «در آنجا هفت هشت نفر بيشتر نيستيد» ما گفتيم لابد منظورش هفت هشت مهندس است. و همچنين عرض كرده بود كه: «من روزهاي زوج اونجا هستم. سعي كنيد دفعه اول كه مياين من اونجا باشم».

خوب شنبه بود ديگر. محل مورد نظر باز هم برّ و بيابان بود! رفتيم داخل. همه*اش سر جمع دو سالن بود كه يكي سالن توليد و ديگري انبار بود. عالي*رتبه*ترين مقامي*كه يافتيم سركارگر آنجا بود كمي*با هم گفتمان كرديم. مي*گفت: «سالن رنگي هم دارند كه آنورهاست!» راستش ما ديديم اين طفلكها كه سرجمع هفت هشت نفر بيشتر نبودند كارشان را خوب انجام مي*دهند و [...] و ما چيز خاصي نداريم كه به آنها بگوييم!! درضمن گفتند مهندس [...] بعد از ظهر مي*آيند. ما هم ديديم بهتر است تا صاحب قضيه پيدايش نشده از فرصت استفاده كرده و پيش*دستي كنيم و ما او را بيندازيم! اين بود كه فلنگ را بسته و يواشكي آمديم خانه.

پنج*شنبه كه از جستجو براي كارهاي جديد بازگشته بوديم فهميديم كه دوباره از اين شركت زنگ زده و سراغ ما را گرفته*اند. «مَااااااا..اااا...اا....ا......پاخ» علامتي كه همكنون شنيديد صداي مهندس [...] مديرعامل شركت [...] بود. مردكه! بچه مظلوم گير آورده!! ما فكر مي*كنيم تك*تك كارگرهايي كه آنجا بودند بيش از 140 تومان مي*گرفتند!

البته اگر كاري گير نيايد ما به امثال اين شركت و اين حقوق هم قانعيم، اما مسئله اين است كه ما همه*اش يك روز دنبال كار رفته بوديم و از آن بين يكي جواب مثبت داده بود! يعني اينكه اگر 100 روز دنبال كار برويم 100 شركت جواب مثبت مي*دهند! خوب چه دليل دارد كه ما اوليش را انتخاب كنيم؟!!
امروز صبح (يعني شنبه) باز هم «مَااااااا..اااا...اا....ا......پاخ» افتاديم! آزمون شهري را مي*گوييم.

هفته گذشته به 12 ، 13 شركت سر زده، زنگ زده، فكس زده، يا مكاتبه زده*ايم ولي ديگر شرح حال نمي*دهيم! خسته شديم بابا! چقدر بنويسيم؟!!