1- در کنار تمام درهای ورودی استادیوم محل برگزاری مسابقه عاقد بگذارید و تماشاگران زن و مرد را درجا بعقد یکدیگر درآورید. این عمل ِ خیر، هم بنفع دین است و هم بنفع نظام. چرا که هم پس از 9 ماه و 9 روز و 9 ساعت جمعی اله اکبر گو به جمع امت مسلمان اضافه خواهد شد و هم گوشت ِ دم توپ و روی مینرو را برای غزوات آینده فراهم کردهاید. البته این احتمال هم هست که باندازه مساوی زن و مرد به استادیوم نیایند. در این صورت چنانچه زنان بیش از مردان بودند که مشکل حل است به هر مرد چند زن بدهید. اما اگر تعداد مردها بیشتر بود، مسابقه را در دو سئانس – مانند نشان دادن فیلم در سینما – برگزار کنید تا مشکل حل شود.
2- راه حل دوم این است که همانند کلاسهای دانشکدهها وسط ِ زمین فوتبال به نسبت 2 به 1 همانند تقسیم کردن ارث، یک پردهی یا دیوارهی سراسری بکشید و در هرقسمت یک تیم (طرف بزرگتر تیم مردان و طرف کوچکتر تیم زنان) بطور همزمان بازی را آغاز کنند. دیواره حایل باید تا انتهای سکوها امتداد یافته و هیچگونه روزنهای نداشته باشد. در ضمن دیواره باید اکوستیک و عایق هم باشد که صدای مردان بهیچوجه بگوشِ زنان نرسد. درهای ورودی هم باید مجزا و حفاظت شده باشد. چنانچه توپ مورد استفاده از طرف یکی از تیمها بطرف دیگر افتاد نباید نگران بود. چرا که "دست غیب" برون آید و با انبر مخصوص توپ را بجای اولش برمیگرداند. حسن ِ این پیشنهاد این است که از یک سو لازم نیست رییس جمهور عزیز سنگ روی یخ شده و فرمایشاتش را پس یگیرد و از دیگر سوی، نگرانی آیات عظام و دلشورهی ویرانکننده آنان در حفظ ِ ناموسِ اسلام تا حدی برطرف میشود.
3- اما سومین و آخرین پیشنهاد که در عینِ بیربط بودن ، مرنبط با موضوع هم هست، از گفتهی دوستِ خیرخواهی الهام میگیرم . ایشان گفتند طرحی را باید به مجلس شورای اسلامی برد و تقاضای قید سه فوریت کرد که بدون شک مورد تایید خود مجلس، شورای محترم نگهبان، مجمع تشخیص مصلحت نظام و شخص رهبر نیز قرار خواهد گرفت . اصل طرح تغییر نام ایران. چرا؟ زیرا: نخست این که ایران نام زن است و معقول نیست که کشوری که رهبریت جهان اسلام را بعهد دارد نامش زنانه باشد. دوم این که همین ایران خانم هشت سال مورد تجاوز صدام قرار گرفت. و سوم این که در دوران پهلوی با آمریکا روابط نامشروع داشته است. پس تغییر نام آن ضروری است. نام پیشنهادی آن دوست هم نریمان بود. که هم نر است و هم ایمان دارد! بقیهاش را خود دانید.
ham nare ham iman...
Comment