Farzaneh Kaboli
مادر علی کوچولو سال*ها پیش از این*که برای مردم چهره*ی بازیگر تلویزیون و تاتر باشد، بالرینی بود که برای رقصیدن زندگی می*کرد.
این روزها اگر کسی بخواهد ادعای دانستن رقص را داشته باشد حتما اشاره می*کند شاگرد فرزانه کابلی بوده. زنی ۵۸ ساله که هرگز نمی*توان زندگی*اش را از رقصیدن جدا کرد.
اوبا همه سختگیری اجتماعی به حرفه اش، کارش را می*کند. هر از چندی برنامه*ی حرکات موزونی اجرا می*شود که گروه کابلی با نام «گروه حرکت» آن را شکل می*دهند؛ یا در حاشیه و در لابه*لای یک تاتر، یا به صورت مجزا و با نام «حرکات موزون». او رقص را آموزش می*دهد؛ علی*رغم هر شایعه*ای و هر حرف و حدیثی .
فرزانه کابلی، که تا پیش از انقلاب یکی از برترین بالرین*های ایران بود، سال*هاست که همچنان یکی از بهترین رقصنده*ها و طراحان رقص*های محلی در کشورمان محسوب می*شود.
آن*قدر که حتا مراکز دولتی برای برگزاری مراسمی خاص، جایی برای گروه کابلی در نظر می*گیرند تا شور و هیجان را روی صحنه بیاورد؛ البته نه با عنوان رقص.
کابلی را با بازی در سریال «علی کوچولو» و فیلم*هایی مثل «رنو تهران ۲۹»، «شیرک» و «در مسیر تندباد» و نمایش*های زیادی می*شناسیم که همیشه در کنار رقصندگی حفظ شده*اند.
نهمین روز از اردیبهشت ماه، روز جهانی رقص است. وقتی به این روز فکر می*کنی، یکی از کسانی که به ذهن می*آید اوست. کسی که با بازداشت و برخوردهای مختلف برای کنار گذاشتن رقص روبه*رو شده اما همچنان در حال مبارزه است. خودش می*گوید «شما یک چیزی می*شنوید، نمی*دانید این جنگ چقدر سخت است».
او و همسرش، هادی مرزبان (کارگردان تاتر)، قصد ماندن در ایران را دارند. این را بارها و بارها تاکید می*کند و می*گوید می*خواهد بجنگد تا دیگران بدانند رقص یک هنر است.
به او تلفن کردم تا روز جهانی رقص را تبریک بگویم و او مثل همیشه سر صحنه بود. این*بار با بچه*های گروهش در فضای باز خانه*ی هنرمندان، به خاطر هفته*ی تاتر، هر روز اجرا داشتند؛ اجرای حرکات موزون.
اما با شور و حرارت همیشگی*اش همان*جا ایستاد و پای تلفن از مشکلات رقصیدن در ایران گفت و از نگاه سنتی مردم به این هنر و استقبال جوانان از کلاس*های رقصی که بیشترشان از دید او بدن*نمایی هستند تا رقص.
با وجود مشکلات و ممنوعیت*ها، شما هنوز دست از آموزش رقص برنداشته*اید؟
اگر سلول*های بدن مرا باز کنید، اگر رگ*های من را بشکافید، درهمه*ی آنها حرکت می*بینید و* رقص. رقص از زندگی من جدا نیست، از وجود من جدا نیست. در نتیجه من هرگز این کار را کنار نمی*گذارم. با اعتقاد به این*که می*دانم که این کار صددرصد کار هنری*ست و من هیچ*وقت نمی*خواهم بدنم راعرضه کنم. بچه*هایی هم که با من کار می*کنند، هیچ*وقت نخواسته*اند بدن*شان را عرضه کنند. در نتیجه چون به نظرم یک هنر می*آید دنبالش می*روم و تا آخرش هم می*روم و پایش ایستاده*ام. برای اینکه بهش اعتقاد صددرصد دارم.
چرا تا این حد با رقص در ایران مخالفت می*شود؟
راستش من فکر می*کنم علت عمده*اش این است که در ذهن مردم حتا کلمه*ی رقص هم بد جا افتاده. به حدی که کلمه*ی حرکات موزون را جایگزین کرده*اند به جای رقص. به تازگی هم که انجمن طراحان حرکات موزون تشکیل شد. اسمش را باز عوض کرده*اند، یعنی گذاشته*اند «انجمن نمایشگران حرکت بی*کلام». من به این ترکیب*بندی اعتراض کردم، مخالفت کردم. ولی به هرحال در ذهن مردم رقص عرضه*ی بدن است، یعنی یک کار سبک. رقص آدم*هایی را یاد بعضی*ها می*اندازد که همیشه با حرکاتی غیرمعقول و نادرست، شکل رقص را بازی می*کرده*اند و به هرحال رقص هم در آن بوده. به همین جهت مردم از زمان*های بسیار دور این تصاویر را در ذهن دارند و فکر می*کنند آن*چه ما می*گوییم همانی*ست که آن موقع می*دیدند.
اگر در ذهن مردم این چیزی* که شما می*گویید وجود دارد و رقص کلمه*ی خوشایندی نیست، چرا از کلاس*های اموزش رقص در ایران استقبال می*شود؟
برای این*که مردم تفریح دیگری ندارند. یعنی دوست دارند بچه*هایشان را روانه*ی کاری کنند که هم سلامت بدن*شان را تضمین کند و هم روی فرم باشند. بچه*ها هم یا به*طور غلط یا درست از ماهواره*ها این هنر را می*بینند و به هرحال مشتاقند که یاد بگیرند. حالا من بعضی ازآنها را می*شناسم. می*گویم نروید! نکنید! این راهی که بعضی یاد می*دهند، این تعلیم و این تعریف*ها از رقص درست نیست. خب من نمی*توانم همه را آگاه کنم و به همه بگویم. ولی تا جایی که ممکن است سعی می*کنم این آگاهی را به دوروبری*هایم، به اطرافیانم بدهم. کسانی که با خودم کار می*کنند دقیقا متوجه می*شوند که آن*چه دیده*اند غلط بوده و شکل نادرستش بوده است.
برای برگزاری کلاس رقص می*شود مجوز گرفت؟
نخیر. متأسفانه نمی*شود. ما برای اجرای حرکات موزون روی صحنه هم به سختی مجوز می*گیریم. ولی می*رویم دنبالش. من یکی بخصوص. هر چند برای خانم*ها خیلی سخت است اینجا کار کردن، ولی با همه*ی این سختی من می*روم و پیگیرش هم هستم و تا آخرش هم هستم. ما اینجا را دوست داریم و دوست داریم اینجا زندگی کنیم و اینجا کار کنیم. در نتیجه دیگر با مشکلاتش هم باید آن*طوری که می*توانیم یا اجازه می*دهد کنار بیاییم دیگر.
ولی خیلی از سالن*های ورزشی و کلاس*های اروبیک بی سر و صدا رقص هم آموزش می*دهند.
دقیقا بله.
یعنی برای آموزش رقص مجوز ندارند؟
خیر، مجوز ندارند. فقط برای کلاس*های اروبیک مجوز دارند، ولی در کنارش رقص را هم آموزش می*دهند. منتها رقص*هایی که من شنیدم و می*بینم که در خیلی از این کلاس*ها آموزش می دهند وحشتناک است. یعنی شکل بسیار بدی*ست از رقص که آن اسم بد را در ذهن آدم زنده می*کند.
منظورتان از شکل بد رقص چیست؟
همان عرضه*ی بدن و حرکات نازیبا و به هرحال حالات و رفتارهایی که من به*عنوان یک رقصنده قبولش ندارم.
این روزها بیشتر از چه نوع رقصی استقبال می*شود؟ رقص*های ایرانی یا خارجی؟
اگر روی صحنه اجرا بشود، یعنی دیده شود، از هر فرم کاری که اسمش کار حرکت باشد استقبال می*شود . چند وقت پیش تاتری روی صحنه رفت که همسرم، هادی مرزبان، کارگردانش بود. من کارهای حرکتی در این تاتر داشتم. باور کنید با این*که کار حرکت قسمت آخر نمایش بود، که مراسم سینه*زنی و زنجیرزنی بود، اما شما نمی*توانید باور کنید هر کسی می*رسید می*گفت خانم اگر برنامه*ی شما نبود، اصلا ما نمی*نشستیم تا آخر. فکرش را بکنید. خود تاتر به نظر من جذاب بود، ولی همه به خاطر آن قسمت حرکتی*اش می*نشستند که شاید حدود ۸ ـ ۷ دقیقه هم بیشتر نبود. اما آن فرمی که من کار کردم آخر سر برای همه جذاب بود. حدود ۳۰ ـ ۲۰ تا دختر و پسر سینه*زنی و زنجیرزنی داشتند،* منتها نگاه من به آن سینه*زنی و زنجیرزنی یک فرم تازه و خاصی بود که هیچ*کس تا حالا آن حالات را ندیده بود و نمی*شناخت. منظورم این است که هر فرم حرکتی در ایران روی صحنه برود مردم استقبال می*کنند.
در کلاس*های رقص چطور؟ جوانانی که می*آیند برای ثبت*نام در کلاس*های خصوصی شما برای یادگرفتن رقص؟
کلاس*های من به این شکل است که از حرکات کلاسیک باله استفاده می*کنم. وقتی از این حالات درکارهای ایرانی استفاده می*کنم رقص ایرانی بچه*ها شکل بسیار شیک و زیبایی می*گیرد و دیگر از آن شکل روحوضی و شکل سبک بسیار به*دور است. در واقع، بچه*هایی که با من کار می*کنند،* هر فرم کاری که بهشان بدهم استقبال می*کنند. ما حتا از موسیقی*های سنتی مثل موسیقی شجریان، علیزاده،* انوشیروان روحانی و مشکاتیان هم برای رقص و یادگیری فرم*های مختلف استفاده می*کنیم و اینها هم برای جوانان جذابیت دارد.
یعنی حتا بخش سنتی موسیقی ایرانی را هم در خدمت رقص گرفته*اید؟
بله. من خیلی دوست دارم که بچه*ها قبل از این*که حرکات کلاسیک باله را یاد بگیرند، حرکات ایرانی واقعی را یاد بگیرند و اصلا رقص*های ایرانی خودمان را بشناسند. وقتی چندین کار کردند و راه افتادند بعد من مثلا رقص اسپانیایی را آموزش می*دهم یا رقص*های مدرن مثل جاز را با آنها کار می*کنم. ولی اول اصرار دارم رقص*های محلی را یاد بگیرند.
در این چندسال اخیر استقبال از یادگیری رقص بین جوان*ها چطور بوده؟ بیشتر شده یا کمتر؟
خیلی بیشتر شده... ما درتهران زندگی می*کنیم، ولی شاگردهایی دارم که از شهرهای اطراف می*آیند؛ از لواسان، پلور و کرج. خیلی راه دوری*ست، ولی می*آیند. با عشق می*آیند. در سرما وگرما، در برف و باران. کلاس*ها در منزل ما برگزار می*شود و منزل*مان در محلی*ست که وقتی برف می*آید، حدود یک متر و نیم روی زمین می*نشیند. اما در این شرایط هم می*آیند. ماشین را دور نگه می*دارند، کفش مناسب می*پوشند و می*آیند که کلاس*هایشان را از دست ندهند.
من همیشه به آینده*ی رقص در ایران امیدوارم. و واقعا دلم می*خواهد این مفهوم شکل واقعی*اش را پیدا کند... ولی خب باید صبر کنیم دیگر. من که از پا نمی*نشینم. من آن*قدر علاقه دارم و عشق به این کار و سعی می*کنم به شکل درستش این را نمایش بدهم که هیچ*وقت ناامید نمی*شوم. بسیار بسیار امیدوارم و بسیار محکم ایستاده*ام تا این را به مخاطبم بگویم و نشان بدهم که رقص یک هنر است و عرضه*ی بدن نیست. ولی بسیار سخت است ماندن در این شرایط و این*طور کارکردن. خیلی هم دوست دارم که بالاخره روزی همه متوجه بشوند این هنری*ست که اصلا به آن توجه نمی*شود.
معمولا در روز جهانی رقص شما چه می*کنید؟ با اتفاق غیرمنتظره*ای روبه رو می*شوید؟
هیچی، هیچی. شاید از ده نفری که دور و بر من هست، سه نفرشان هم ندانند امروز روز جهانی رقص است. در دفتر یادداشت روزانه*ام درشت نوشته*ام «نهم اردیبهشت، روز جهانی رقص». ولی حتا حالا که برای بچه*های کلاس شیرینی گرفتم و آوردم و گفتم بچه*ها! امروز روز جهانی رقص است و این شیرینی با همه روزهای دیگر فرق می*کند، همه فریاد کشیدند روزتان مبارک، روزتان مبارک. چون مرا به شکل خودِ رقص می*شناسند، نه روزش، نه شکلش.
برای این*که من خیلی مبارزه کردم. خیلی زیاد... دوبار به*خاطر همین رقص به زندان اوین رفتم. یک بار یک*ماه و نیم آنجا بودم و بار دیگر یک روز ماندم و آمدم. ولی هربار رفتم مفتخر برگشتم، راسخ*تر برگشتم واز فردا دوباره تمرین*هایم را شروع کردم.
ازشما در این بازداشت*ها تعهدی گرفته نشد؟
نخیر، هیچ*وقت. آنها هم درضمیر ناخودآگاه خودشان می*دانند که من به این کار به*شکل هنر نگاه می*کنم و به شکل درستش. هیچ*وقت بچه*ها یا خودم را مجبور نکرده*ام به خاطر توجه بیننده لباس باز یا حتا آستین کوتاه بپوشند. همه می*دانند که من اصلا نیامده*ام رقص را به*شکل ناجور و نامربوطش به بچه*ها یا به مخاطبم نشان دهم. البته گاهی هم شاید این موضوع یک*جوری به غلط در ذهن دور و بری*هایم جا بیفتد که مثلا این رقص آن رقص است! ولی وقتی می*بینند یک بچه* سه*ساله کار بسیار زیبا با موزیک درست اجرا می*کند، می*بینند این یک رقص دیگر است و سرشار از هنر. برای همین متوجه می*شوند آن تصوری که از رقص در ذهن*شان بوده من انجام نمی*دهم.
این روزها اگر کسی بخواهد ادعای دانستن رقص را داشته باشد حتما اشاره می*کند شاگرد فرزانه کابلی بوده. زنی ۵۸ ساله که هرگز نمی*توان زندگی*اش را از رقصیدن جدا کرد.
اوبا همه سختگیری اجتماعی به حرفه اش، کارش را می*کند. هر از چندی برنامه*ی حرکات موزونی اجرا می*شود که گروه کابلی با نام «گروه حرکت» آن را شکل می*دهند؛ یا در حاشیه و در لابه*لای یک تاتر، یا به صورت مجزا و با نام «حرکات موزون». او رقص را آموزش می*دهد؛ علی*رغم هر شایعه*ای و هر حرف و حدیثی .
فرزانه کابلی، که تا پیش از انقلاب یکی از برترین بالرین*های ایران بود، سال*هاست که همچنان یکی از بهترین رقصنده*ها و طراحان رقص*های محلی در کشورمان محسوب می*شود.
آن*قدر که حتا مراکز دولتی برای برگزاری مراسمی خاص، جایی برای گروه کابلی در نظر می*گیرند تا شور و هیجان را روی صحنه بیاورد؛ البته نه با عنوان رقص.
کابلی را با بازی در سریال «علی کوچولو» و فیلم*هایی مثل «رنو تهران ۲۹»، «شیرک» و «در مسیر تندباد» و نمایش*های زیادی می*شناسیم که همیشه در کنار رقصندگی حفظ شده*اند.
نهمین روز از اردیبهشت ماه، روز جهانی رقص است. وقتی به این روز فکر می*کنی، یکی از کسانی که به ذهن می*آید اوست. کسی که با بازداشت و برخوردهای مختلف برای کنار گذاشتن رقص روبه*رو شده اما همچنان در حال مبارزه است. خودش می*گوید «شما یک چیزی می*شنوید، نمی*دانید این جنگ چقدر سخت است».
او و همسرش، هادی مرزبان (کارگردان تاتر)، قصد ماندن در ایران را دارند. این را بارها و بارها تاکید می*کند و می*گوید می*خواهد بجنگد تا دیگران بدانند رقص یک هنر است.
به او تلفن کردم تا روز جهانی رقص را تبریک بگویم و او مثل همیشه سر صحنه بود. این*بار با بچه*های گروهش در فضای باز خانه*ی هنرمندان، به خاطر هفته*ی تاتر، هر روز اجرا داشتند؛ اجرای حرکات موزون.
اما با شور و حرارت همیشگی*اش همان*جا ایستاد و پای تلفن از مشکلات رقصیدن در ایران گفت و از نگاه سنتی مردم به این هنر و استقبال جوانان از کلاس*های رقصی که بیشترشان از دید او بدن*نمایی هستند تا رقص.
با وجود مشکلات و ممنوعیت*ها، شما هنوز دست از آموزش رقص برنداشته*اید؟
اگر سلول*های بدن مرا باز کنید، اگر رگ*های من را بشکافید، درهمه*ی آنها حرکت می*بینید و* رقص. رقص از زندگی من جدا نیست، از وجود من جدا نیست. در نتیجه من هرگز این کار را کنار نمی*گذارم. با اعتقاد به این*که می*دانم که این کار صددرصد کار هنری*ست و من هیچ*وقت نمی*خواهم بدنم راعرضه کنم. بچه*هایی هم که با من کار می*کنند، هیچ*وقت نخواسته*اند بدن*شان را عرضه کنند. در نتیجه چون به نظرم یک هنر می*آید دنبالش می*روم و تا آخرش هم می*روم و پایش ایستاده*ام. برای اینکه بهش اعتقاد صددرصد دارم.
چرا تا این حد با رقص در ایران مخالفت می*شود؟
راستش من فکر می*کنم علت عمده*اش این است که در ذهن مردم حتا کلمه*ی رقص هم بد جا افتاده. به حدی که کلمه*ی حرکات موزون را جایگزین کرده*اند به جای رقص. به تازگی هم که انجمن طراحان حرکات موزون تشکیل شد. اسمش را باز عوض کرده*اند، یعنی گذاشته*اند «انجمن نمایشگران حرکت بی*کلام». من به این ترکیب*بندی اعتراض کردم، مخالفت کردم. ولی به هرحال در ذهن مردم رقص عرضه*ی بدن است، یعنی یک کار سبک. رقص آدم*هایی را یاد بعضی*ها می*اندازد که همیشه با حرکاتی غیرمعقول و نادرست، شکل رقص را بازی می*کرده*اند و به هرحال رقص هم در آن بوده. به همین جهت مردم از زمان*های بسیار دور این تصاویر را در ذهن دارند و فکر می*کنند آن*چه ما می*گوییم همانی*ست که آن موقع می*دیدند.
اگر در ذهن مردم این چیزی* که شما می*گویید وجود دارد و رقص کلمه*ی خوشایندی نیست، چرا از کلاس*های اموزش رقص در ایران استقبال می*شود؟
برای این*که مردم تفریح دیگری ندارند. یعنی دوست دارند بچه*هایشان را روانه*ی کاری کنند که هم سلامت بدن*شان را تضمین کند و هم روی فرم باشند. بچه*ها هم یا به*طور غلط یا درست از ماهواره*ها این هنر را می*بینند و به هرحال مشتاقند که یاد بگیرند. حالا من بعضی ازآنها را می*شناسم. می*گویم نروید! نکنید! این راهی که بعضی یاد می*دهند، این تعلیم و این تعریف*ها از رقص درست نیست. خب من نمی*توانم همه را آگاه کنم و به همه بگویم. ولی تا جایی که ممکن است سعی می*کنم این آگاهی را به دوروبری*هایم، به اطرافیانم بدهم. کسانی که با خودم کار می*کنند دقیقا متوجه می*شوند که آن*چه دیده*اند غلط بوده و شکل نادرستش بوده است.
برای برگزاری کلاس رقص می*شود مجوز گرفت؟
نخیر. متأسفانه نمی*شود. ما برای اجرای حرکات موزون روی صحنه هم به سختی مجوز می*گیریم. ولی می*رویم دنبالش. من یکی بخصوص. هر چند برای خانم*ها خیلی سخت است اینجا کار کردن، ولی با همه*ی این سختی من می*روم و پیگیرش هم هستم و تا آخرش هم هستم. ما اینجا را دوست داریم و دوست داریم اینجا زندگی کنیم و اینجا کار کنیم. در نتیجه دیگر با مشکلاتش هم باید آن*طوری که می*توانیم یا اجازه می*دهد کنار بیاییم دیگر.
ولی خیلی از سالن*های ورزشی و کلاس*های اروبیک بی سر و صدا رقص هم آموزش می*دهند.
دقیقا بله.
یعنی برای آموزش رقص مجوز ندارند؟
خیر، مجوز ندارند. فقط برای کلاس*های اروبیک مجوز دارند، ولی در کنارش رقص را هم آموزش می*دهند. منتها رقص*هایی که من شنیدم و می*بینم که در خیلی از این کلاس*ها آموزش می دهند وحشتناک است. یعنی شکل بسیار بدی*ست از رقص که آن اسم بد را در ذهن آدم زنده می*کند.
منظورتان از شکل بد رقص چیست؟
همان عرضه*ی بدن و حرکات نازیبا و به هرحال حالات و رفتارهایی که من به*عنوان یک رقصنده قبولش ندارم.
این روزها بیشتر از چه نوع رقصی استقبال می*شود؟ رقص*های ایرانی یا خارجی؟
اگر روی صحنه اجرا بشود، یعنی دیده شود، از هر فرم کاری که اسمش کار حرکت باشد استقبال می*شود . چند وقت پیش تاتری روی صحنه رفت که همسرم، هادی مرزبان، کارگردانش بود. من کارهای حرکتی در این تاتر داشتم. باور کنید با این*که کار حرکت قسمت آخر نمایش بود، که مراسم سینه*زنی و زنجیرزنی بود، اما شما نمی*توانید باور کنید هر کسی می*رسید می*گفت خانم اگر برنامه*ی شما نبود، اصلا ما نمی*نشستیم تا آخر. فکرش را بکنید. خود تاتر به نظر من جذاب بود، ولی همه به خاطر آن قسمت حرکتی*اش می*نشستند که شاید حدود ۸ ـ ۷ دقیقه هم بیشتر نبود. اما آن فرمی که من کار کردم آخر سر برای همه جذاب بود. حدود ۳۰ ـ ۲۰ تا دختر و پسر سینه*زنی و زنجیرزنی داشتند،* منتها نگاه من به آن سینه*زنی و زنجیرزنی یک فرم تازه و خاصی بود که هیچ*کس تا حالا آن حالات را ندیده بود و نمی*شناخت. منظورم این است که هر فرم حرکتی در ایران روی صحنه برود مردم استقبال می*کنند.
در کلاس*های رقص چطور؟ جوانانی که می*آیند برای ثبت*نام در کلاس*های خصوصی شما برای یادگرفتن رقص؟
کلاس*های من به این شکل است که از حرکات کلاسیک باله استفاده می*کنم. وقتی از این حالات درکارهای ایرانی استفاده می*کنم رقص ایرانی بچه*ها شکل بسیار شیک و زیبایی می*گیرد و دیگر از آن شکل روحوضی و شکل سبک بسیار به*دور است. در واقع، بچه*هایی که با من کار می*کنند،* هر فرم کاری که بهشان بدهم استقبال می*کنند. ما حتا از موسیقی*های سنتی مثل موسیقی شجریان، علیزاده،* انوشیروان روحانی و مشکاتیان هم برای رقص و یادگیری فرم*های مختلف استفاده می*کنیم و اینها هم برای جوانان جذابیت دارد.
یعنی حتا بخش سنتی موسیقی ایرانی را هم در خدمت رقص گرفته*اید؟
بله. من خیلی دوست دارم که بچه*ها قبل از این*که حرکات کلاسیک باله را یاد بگیرند، حرکات ایرانی واقعی را یاد بگیرند و اصلا رقص*های ایرانی خودمان را بشناسند. وقتی چندین کار کردند و راه افتادند بعد من مثلا رقص اسپانیایی را آموزش می*دهم یا رقص*های مدرن مثل جاز را با آنها کار می*کنم. ولی اول اصرار دارم رقص*های محلی را یاد بگیرند.
در این چندسال اخیر استقبال از یادگیری رقص بین جوان*ها چطور بوده؟ بیشتر شده یا کمتر؟
خیلی بیشتر شده... ما درتهران زندگی می*کنیم، ولی شاگردهایی دارم که از شهرهای اطراف می*آیند؛ از لواسان، پلور و کرج. خیلی راه دوری*ست، ولی می*آیند. با عشق می*آیند. در سرما وگرما، در برف و باران. کلاس*ها در منزل ما برگزار می*شود و منزل*مان در محلی*ست که وقتی برف می*آید، حدود یک متر و نیم روی زمین می*نشیند. اما در این شرایط هم می*آیند. ماشین را دور نگه می*دارند، کفش مناسب می*پوشند و می*آیند که کلاس*هایشان را از دست ندهند.
من همیشه به آینده*ی رقص در ایران امیدوارم. و واقعا دلم می*خواهد این مفهوم شکل واقعی*اش را پیدا کند... ولی خب باید صبر کنیم دیگر. من که از پا نمی*نشینم. من آن*قدر علاقه دارم و عشق به این کار و سعی می*کنم به شکل درستش این را نمایش بدهم که هیچ*وقت ناامید نمی*شوم. بسیار بسیار امیدوارم و بسیار محکم ایستاده*ام تا این را به مخاطبم بگویم و نشان بدهم که رقص یک هنر است و عرضه*ی بدن نیست. ولی بسیار سخت است ماندن در این شرایط و این*طور کارکردن. خیلی هم دوست دارم که بالاخره روزی همه متوجه بشوند این هنری*ست که اصلا به آن توجه نمی*شود.
معمولا در روز جهانی رقص شما چه می*کنید؟ با اتفاق غیرمنتظره*ای روبه رو می*شوید؟
هیچی، هیچی. شاید از ده نفری که دور و بر من هست، سه نفرشان هم ندانند امروز روز جهانی رقص است. در دفتر یادداشت روزانه*ام درشت نوشته*ام «نهم اردیبهشت، روز جهانی رقص». ولی حتا حالا که برای بچه*های کلاس شیرینی گرفتم و آوردم و گفتم بچه*ها! امروز روز جهانی رقص است و این شیرینی با همه روزهای دیگر فرق می*کند، همه فریاد کشیدند روزتان مبارک، روزتان مبارک. چون مرا به شکل خودِ رقص می*شناسند، نه روزش، نه شکلش.
برای این*که من خیلی مبارزه کردم. خیلی زیاد... دوبار به*خاطر همین رقص به زندان اوین رفتم. یک بار یک*ماه و نیم آنجا بودم و بار دیگر یک روز ماندم و آمدم. ولی هربار رفتم مفتخر برگشتم، راسخ*تر برگشتم واز فردا دوباره تمرین*هایم را شروع کردم.
ازشما در این بازداشت*ها تعهدی گرفته نشد؟
نخیر، هیچ*وقت. آنها هم درضمیر ناخودآگاه خودشان می*دانند که من به این کار به*شکل هنر نگاه می*کنم و به شکل درستش. هیچ*وقت بچه*ها یا خودم را مجبور نکرده*ام به خاطر توجه بیننده لباس باز یا حتا آستین کوتاه بپوشند. همه می*دانند که من اصلا نیامده*ام رقص را به*شکل ناجور و نامربوطش به بچه*ها یا به مخاطبم نشان دهم. البته گاهی هم شاید این موضوع یک*جوری به غلط در ذهن دور و بری*هایم جا بیفتد که مثلا این رقص آن رقص است! ولی وقتی می*بینند یک بچه* سه*ساله کار بسیار زیبا با موزیک درست اجرا می*کند، می*بینند این یک رقص دیگر است و سرشار از هنر. برای همین متوجه می*شوند آن تصوری که از رقص در ذهن*شان بوده من انجام نمی*دهم.
Comment