About Makhmalbaf

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • Rasputin
    Senior Member
    • Jan 2005
    • 63906

    #1

    About Makhmalbaf


    Director Samira Makhmalbaf and her father Mohsen gave a Press Conference in Cannes late Friday afternoon to discuss the future of their next film, 'Two -Legged Horse.' Production for the film, Samira's first in five years, was stopped suddenly after March 28 of this year when a deliberate bomb attack occurred on set in Afghanistan.


    Fifteen percent of the footage is done, but it is unknown when the shooting will recommence, one reason being that people who were involved in production are now hesitant to contribute after this attack -that injured six people and killed one horse. If it weren't for the horse many others would have died, perhaps a presence of twist of fate. 'I wished for the horse to die sooner rather than later and it did, it died right away,' Samira said.

    The attack, a bomb thrown from the rooftop of a nearby building by someone who made it into the production area as an extra, was believed to be a deliberate attack on the Makhmalbaf family. Although cameras were rolling at the time the bomb was thrown, the criminal is still unknown.

    One reason the shooting was taking place in Afghanistan and not in Iran, the Makhmalbafs' home country, is that Iran refused to let the Makhmalbaf Family shoot there. 'I try to make a film there, and they said OK your script is beautiful but we have problems with your family,' Samira said, softspoken though impassioned.

    Although Samira wants to make films in Iran, her father disagrees. 'My father says I belong to cinema now, but I still feel like I belong to my homeland,' she explained. ' I don't know, maybe he is my future and maybe I am his past.'

    For safety, the Makhmalbafs would rather not say where or when the shooting will eventually recommence, although, the shooting must go on soon. 'We have to do it fast because there are small children acting who will grow and change,' said Mohsen, occasionally pausing to check with his daughter for the right english words as he spoke.

    While watching the father daughter team speak, one thing was clear: the film will be impressive. Samira, whose father sent her the script, had a very strong attraction to it.


    'I tried to finish it and had to stop reading because it was so hard and then I thought, maybe it's so real in my mind that I can't face it,' Samira said, dark eyes vivid and words clear. 'I felt a lot of faith, a lot of love about this script, and then I thought; maybe I came to cinema to make this movie.' Samira also spoke about her interpretation of the script.

    'The soul of this movie was so strange, I was so prepared for it. I asked the soul of the movie 'do you want to be born or not?' Really it was like this,' she assured the 20 or so journalists in the audience. 'And if I decided I didn't want it to be born, it wanted to.'

    Iranian woman director, Samira Makhmalbaf stated that she would go on shooting her latest film "The Two Legged Horse" despite the March 27 bombing that brought her film to a halt.

    Written by Mohsen Makhmalbaf and directed by his daughter, Samira Makhmalbaf, the movie is a joint production by Makhmalbaf Film House and Wild Bunch Company.


    A bomb exploded March 27 on the set of the film in the Baluch Khaneh district of Sarpol City in Afghanistan which resulted in severe injuries of six cast members and others.


    Speaking at a press conference at the 60th edition of the Cannes international film festival, she discharged the possibility of not returning to Afghanistan to continue shooting her film.


    She said there was a possibility that she may carry out the rest of the job in a neighboring country like Tajikistan.


    During the conference, about 7 minutes of the incomplete film was represented to the audience, including the bombing scene that ended in wounding 6 actors and other related cast members as well as the horse.


    "If the poor horse had not become the main target of the explosion then we would definitely have more human casualties," said Makhmalbaf.


    Samira further added that she did not who was truly responsible for the incident.


    "Who are the ones who do not want us to make this film? Who were the ones who stopped my father's film from representation in Rome film festival? Who are we challenging? We are what we think and cinema can't change what we think. I will not stop making this film," she asserted.


    "I don't know when and where, but you can be sure that I will finish shooting this film. What has happened doesn't mean that I won't return to Afghanistan, even if a greater danger awaits me," she concluded.


    "I hope they go to Tajikistan because I think Afghanistan is very risky. But I know that Samira and Mohsen are not afraid of taking risks. This isn't something we're discussing. It's something she will decide," said Vincent Maraval of Gallic film company Wild Bunch, which is co-producing with the Makhmalbaf Film House.


    iran
  • Rasputin
    Senior Member
    • Jan 2005
    • 63906

    #2
    Iranian director Mohsen Makhmalbaf will lead in SEOUL the third annual Asian Film Academy, a three-week program that runs alongside the Pusan International Film Festival, organizers said Wednesday.


    Each year, the AFA -- in conjunction with PIFF, Dong Seo University and the Korean Academy of Film Arts -- appoints a leading Asian filmmaker as dean of its cinema course, which is designed to foster new cinema talent from around Asia.

    Previous deans are Hou Hsiao Hsien and Im Kwon-taek.



    Makmalbaf has directed and written more than 30 movies since his first in 1981, including 'Kandahar' in 2001 and 'Gabbeh' in 1996. He has a long history with PIFF, including receiving the Asian Filmmaker of the Year Award in 2003.

    Along with Makhmalbaf, Japanese cinematographer Toyomichi Kurita and Thai director Penek Ratanaruang will participate as mentors.


    The AFA will begin Sept. 27 this year and culminate with the making of two short films, to be premiered at PIFF.


    The application deadline to this year's AFA is May 31. The 12th annual PIFF is set for Oct. 4-12.

    iran

    Comment

    • Rasputin
      Senior Member
      • Jan 2005
      • 63906

      #3
      محسن مخملباف به همراه خانواده اش تبعه كشور فرانسه شده و در حال حاضر، شهروند اين كشور محسوب مي شود.



      محسن مخملباف چندي پيش به همراه همسر و فرزندانش (مرضيه مشكيني، سميرا، حنا و ميثم مخملباف) تبعه كشور فرانسه شده و به عنوان شهروند فرانسوي در اين كشور زندگي مي كند.



      مخملباف پس از ساخت و اكران فيلم «سفر قندهار» از ايران خارج شده و به همراه خانواده اش در افغانستان زندگي مي كرد.آخرين آثار او كه خارج از ايران تهيه شده، «فرياد مورچه ها» و «جنسيت و فلسفه» نام دارد.

      iran

      Comment

      • Rasputin
        Senior Member
        • Jan 2005
        • 63906

        #4
        San Sebastian Film Festival Special Jury Award
        The San Sebastian Film Festival Special Jury Award goes to Buddha Collapsed out of Shame, directed by Hana Makhmalbaf on a first feature by a extremely young director that impressed the jury with its exquisite cinematography and the remarkable performance by the child actress Nikbakht Noruz. A promising debut by a filmmaker whom we hope will go on to create important works in the future.



        Born in Tehran, 1988. Comes from a distinguished family of filmmakers (daughter of Mohsen Makhmalbaf and sister of Samira Makhmalbaf). Her first short film, The Day My Aunt Was Ill, was presented at Locarno Festival in 1997, when Hana was only 9. At the age of 14, she made the documentary Joy of Madness, about the shooting of her sister’s film At Five in the Afternoon, and at the age of 15 published her first book of poems, Visa for One Moment. Buddha Collapsed Out of Shame is her first feature

        iran

        Comment

        • Rasputin
          Senior Member
          • Jan 2005
          • 63906

          #5
          The special jury award of the 55th San Sebastian Film Festival went to 'Buddha Collapsed out of Shame' directed by Hana Makhmalbaf in San Sebastien, Spain.



          It was the film’s superb cinematography and the remarkable performance by the child actress Nikbakht Noruz which impressed the jury. It was awarded in the official selection section of the gala which ran from September 20-29.





          “Buddha Collapsed Out of Shame” features the story of a 6-year-old Afghan girl named Baktay who lives with her mother amidst the wreckage of the two giant statues of Buddha that were destroyed by the Taliban.

          Baktay faces many problems on her way to school including confronting boys who want to stone her, or blow her up, just as the Taliban had blown up the Buddha statues.



          On receiving her prize on Saturday evening, Hana Makhmalbaf said, “If poetry and cinema did not exist, the atrocities of modern day’s wars would have turned us into the wildest beasts in history. The rulers hand arms to 18-year olds to kill each other and make a better world. In such a world, I am thankful that my father only handed me a camera.”



          Hana was born in 1988, Tehran. She embarked on her cinematic career at a very early age and her first short film, “The Day My Aunt Was Ill”, was presented at the Locarno Festival in 1997, when Hana was only 9. At the age of 14, she made the documentary “Joy of Madness” which focused on her sister’s (Samira) shooting of the film “At Five in the Afternoon”. At the age 15, Hana published her first book of poems entitled “Visa for One Moment”. “Buddha Collapsed Out of Shame” is her first feature film.
          Another hit at the festival was Wayne Wang’s “A Thousand Years of Good Prayers” which won the award for best film.



          The award for best director went to British filmmaker Nick Broomfield for “The Battle for Haditha”.



          Synopsis

          Thousands of families still live beneath the statue of Buddha destroyed by the Taliban. Baktay, a six-year-old Afghan girl, is goaded into going to school by their neighbours' son who reads the alphabets in front of their cave. On her way to school, she is harassed by boys playing games cruelly mimicking their violent society. The boys want to stone Baktay or destroy her like the Buddha or shoot her like the Americans do in the labyrinth of caves. Will Baktay be able to overcome these obstacles in order to learn the alphabets of her mother tongue?

          iran

          Comment

          • Rasputin
            Senior Member
            • Jan 2005
            • 63906

            #6
            خرس شیشه ای برلین و جایزه صلح برای حنا مخملباف
            حنا مخملباف به خاطر فیلم "بودا از شرم فرو ریخت" دو جایزه «خرس شیشه ای» و «جایزه صلح» جشنواره فیلم برلین را ربود.
            به گزارش زمانه از برلین، فیلم حنا مخملباف در بخش کودک و نوجوان یا "نسلها"ی جشنواره برلین نمایش داده شد که برتماشاگران جوان تاکید دارد.


            کارگردانان جوان در این جشنواره جایگاه ویژه خود را دارند و در بخش نسل*ها، سینما از زاویه دید آنها نشان داده می*شود.
            هیئت داوران مخصوص کودکان و نوجوانان با اهدای خرس شیشه*ای، از فیلم حنا به عنوان بهترین فیلم این بخش نیز تقدیر کرد.
            خانه مخملباف در بیانیه ای نوشت که این هشتمین جایزه برای فیلم بودا و یازدهمین جایزه بین المللی برای حنا مخملباف است.
            متن بیانیه خانه مخملباف (به انگلیسی)
            رضا ناجی هنرپیشه فیلم آواز گنجشک*ها ساخته مجید مجیدی نیز که در این جشنواره حضور داشت خرس نقره ای را برای بهترین بازیگر از آن خود کرد.
            متن اعلام جوایز جشنواره فیلم برلین
            مجموعاً ۳۸۴ فیلم در بخش*های مختلف پنجاه و هشتمین جشنواره فیلم برلین در سال 2008 امسال حضور داشتند. از ایران فیلم منیژه حکمت به نام"*سه زن" در بخش پانوراما حضور دارد و مجید مجیدی با فیلم "آواز گنجشک*ها" در بخش مسابقه شرکت کرده است. طناز اسحاقیان با فیلمی به نام "مثل دیگران باش" که محصول مشترک سه کشورایران و امریکا و کاناداست از دیگر شرکت کنندگان ایرانی این جشنواره است.‬


            iran

            Comment

            • Rasputin
              Senior Member
              • Jan 2005
              • 63906

              #7
              The 56th San Sebastian film festival awarded Special Jury Prize to Iranian director Samira Makhmalbaf for her "Two-legged Horse."

              The film is the story of a boy in Afghanistan who is hired to carry around another boy whose father has lost his legs on a mine. The 37th edition of Montreal Festival du Nouveau Cinema has also invited the "Two-legged Horse" to Canada.



              watch more photos interview on San Sebastien Film Festival website

              The Makhmalbaf phenomenon expands with every new picture that this talented family produces. Samira Makhmalbaf has already proven her talents with three remarkably poised films, and she now strikes out in interesting new directions. Like her other features, Two-Legged Horse is underpinned by notions of injustice. However, this new film diverges from her previous work, which looked at the kinds of injustices that society inflicts upon the individual, to craft a story about the abuses meted out between seeming equals: people from the same environment, and in this instance, the same age and sex.

              PLOT:



              The film is set in Afghanistan, in a region both remote and poor. Here, underprivileged children live in acute poverty in a maze of abandoned sewer pipes that provide meagre shelter. A father sets out to find someone who can attend to his severely disabled son, a young boy who is unable to walk; Mirvais, one of the inhabitants of the pipes, is willingly hired to carry the boy around on his back. It is not long, however, before Mirvais's simple duties are extended by his new young master. Mobile for the first time in years, the boy sees an opportunity to use Mirvais for his own ends.










              This dynamic quickly leads to an increasingly sado-masochistic relationship between the two, which becomes gradually more disturbing as the film progresses. Mirvais is both literally and figuratively treated like an animal, humiliated and abused.

              Two-Legged Horse is a deeply troubling piece of cinema, abetted by the mounting intensity of the situations and emotions it depicts. Makhmalbaf is unafraid of pushing her material to its limits, and she does so without compromise. In its sheer bravery, her film hits upon a reality that she confronts unflinchingly, as she brings new insight to the controversial subject of victimization. The metaphor is distressing, the film disconcerting. But then again, this is Afghanistan, and honesty is a necessity.

              iran

              Comment

              • Rasputin
                Senior Member
                • Jan 2005
                • 63906

                #8
                Sex and Philosophy
                Film by Mohsen Makhmalbaf

                A 40 year old man who has celebrated his birthday alone by himself invites his four lovers to a dance class that he teaches in order to search for the roots of his own loneliness and by reminiscing the memories of how each of his love affairs were evolved and diminished, he realizes that the more the contemporary world has become sexually oriented the farther it has moved away from love .


                iran

                Comment

                • Rasputin
                  Senior Member
                  • Jan 2005
                  • 63906

                  #9
                  "Buddha collapsed out of shame"
                  Hana Makhmalbaf's film in Japan

                  Starting April 18 Hana Makhmalbaf's film will be shown under the title "The World of Children" in 40 movie theaters across Japan. The film was previously shown in 45 theatres in France and 20 theatres in Spain and to date it has won 18 international prizes including Berlin’s Crystal Bear and Jury prize of Spain’s San Sebastian film festival.

                  [ame]http://www.youtube.com/watch?v=hJ8a84week0[/ame]

                  iran

                  Comment

                  • Rasputin
                    Senior Member
                    • Jan 2005
                    • 63906

                    #10
                    مخملباف : يكصدا فرياد بزنيم كودتا شد

                    در حالي كه مردم ايران خود را آماده برگزاري جشن سبز مي كردند، در طول چند ساعت، ورق برگشت. مهندس موسوي كه بر اساس خبررساني رسمي وزارت كشور برنده انتخابات دهم در دور اول بود، ناگهان بازنده اعلام شد و رقيبي كه اين روزهااز وي به عنوان«دروغگو» ياد مي شود، به عنوان«برنده» معرفي شد. اين اتفاق چگونه افتاد؟محسن مخملباف، فيلمساز سرشناس كشورمان كه ديروز به دليل قطع ارتباطات در داخل كشور، تا ساعاتي وظيفه خبررساني ستاد ميرحسين موسوي به وي سپرده شده بود، در مصاحبه با روز، ازاين«كودتا» گفته است.

                    شما در تلويزيون امريكاخبرهاي خوبي را به نقل از ستاد مهندس موسوي اعلام كرديد.ناگهان چه اتفاقي افتاد كه همه چيز تغيير كرد؟

                    حمله به ستاد اطلاع رساني آقاي موسوي در قيطريه،همزمان بود با اينكه از وزارت كشور به آقاي موسوي خبر پيروزي در انتخابات راداده و به ايشان گفته بودند كه اين مسئله به آقاي خامنه اي هم اطلاع داده شده است.بر اساس اطلاع مسئولان ستاد آقاي خامنه اي هم در پاسخ گفته بود مانعي ندارد، فقط نحوه اعلام اين خبر مديريت شود. در نتيجه اعضاي ستاد اقاي موسوي كه از اين پيروزي خوشحال بودند، حمله به ستاد آقاي موسوي را به عنوان عكس العمل و انتقام گيري شخصي جناح شكست خورده تلقي كردند نه برنامه اي براي شروع يك كودتا.

                    يكي دو ساعتي هم ارتباطات بين المللي اينها قطع بود و به همين دليل مسئوليت اطلاع رساني در اين مدت به دوش من گذاشته شد كه به دنيا اطلاع بدهم برنده اين انتخابات، طبق اطلاع رسمي وزارت كشور و بر اساس آمارها، آقاي موسوي است و انتخابات به دور دوم هم كشيده نشده است؛ حتي خبر اين پيروزي به هنرمندان ديگر هم داده شد، از جمله خانم فاطمه معتمد آريا كه خبر را از آقاي موسوي شنيده بود و به اين طرف و آن طرف خبر مي داد كه سبزها پيروز شدند.اما در حاليكه آقاي موسوي بيانيه اش را مي نوشت، يكباره فرماندهان سپاه با نامه اي از آقاي خامنه اي در ستاد او حضور پيدا مي كنند كه در آن نوشته شده بود من نمي گذارم انقلاب سبز شما پيروز بشود.شكست احمدي نژاد، شكست من است. فرماندهان سپاه سپس به آقاي موسوي مي گويند:«شلوغ هم نكن».در اين لحظه آقاي مجيد مجيدي كه در كارهاي تبليغاتي آقاي موسوي حضور داشته، به آقاي كامبوزيا پرتوي مي گويد كه نااميدشدم و ستاد راترك مي كند و به خانه اش مي رود.او گفته فردا صبح در تهران كودتاخواهد شد.

                    يعني در فاصله آن پذيرش و اعلام رسمي به آقاي موسوي تا لحظه پس گرفتن نظر،چه اتفاقي افتاده است؟

                    ما ابتدا تصورمان اين بود كه شايد اين حتي كودتايي عليه خود اقاي خامنه اي هم باشد، براي اينكه تاييد اوليه و بعد تغييرنظرشان اسباب حيرت بود. به همين خاطر آقاي كروبي،آقاي خاتمي،آقاي موسوي، يا حتي كساني مانند آقاي كرباسچي دنبال اين بودند كه بفهمند موضع رهبر چيست.شما اگر به سايت آقاي كرباسچي برويد مي بينيد كه نوشته اند شما هم مثل ما سكوت كنيد؛ در حال مذاكره با رهبري هستيم. اما به هر جهت كودتا شد. اينها حتي اول قرار بود آرا را كم كم اعلام كنند و آن رادر حالت تعليق نگاه دارند تا اين مسئله به صورت شوك سياسي براي طرفداران احمدي نژاد و شوكي خوشايند براي مخالفين وي درنيايد.به روزنامه ها هم اطلاع داده شده بود كه حق نداريد در خبر برد آقاي موسوي از واژه هايي مانند پيروزي استفاده كنيد.در نتيجه يك ديدگاه اين است كه ظرف يكي دو ساعت آقاي خامنه اي نظرش عوض شده باشد؛يك ديدگاه ديگر هم مي گويدكه اين بخشي از يك سناريوي مهندسي شده بوده براي آنكه اول از طريق كشاندن مردم به پاي صندوق هاي راي،انتخابات را پيش ببرند ولي نتيجه از قبل معلوم بوده، براي همين هيچ راي باطله اي اعلام نشده است.حتي كساني هستند كه براي اينكه ببينند كار بالاخره چطور پيش مي رود راي باطله به صندوق ها انداخته اند؛اما راي باطله آنها اعلام نشده است.مگر مي شود در انتخاباتي آراط باطله وجود نداشته باشد؟

                    بر مي گرديم به اينكه اقاي موسوي اعلام كردند من برنده انتخابات و رئيس جمهور آينده ايران هستم و روز يكشنبه، روز جشن پيروزي خواهد بود.ستاد آقاي موسوي هم از من خواستندكه به دليل اينكه دستگاه هاي خبررساني ستاد از كار افتاده و مسئولين ستاد هم در اثر حمله نيروهاي نظامي مجروح شده اند ـ حتي تعدادي از هنرمندان هم مورد ضرب و شتم قرار گرفته بودند ـ و قيطريه هم در محاصره است،مسئوليت اين خبررساني رابه عهده بگيرم و چند نكته را به دنيااعلام كنم؛ اول اينكه برنده اين انتخابات آقاي موسوي با كسب اكثريت 70 آراست.دوم اينكه آقاي موسوي از مردم خواسته اين پيروزي را در روز تولد حضرت زهرا و روز مادر جشن بگيريم.نكته سومي هم كه گفتن آن به عهده من گذاشته شد اين بودكه به ستاد آقاي موسوي حمله شده است و آنها تا مدتي نمي توانند اطلاع رساني كنند.

                    شما اسم اين حركت را چه مي گذاريد؟

                    *به نظر من اسم اين حركت فراتر از تقلب است؛ مردم ما الان بهت زده هستند و حالت كساني را دارند كه در روز 29 مرداد 1332 شاهد كودتا بودند. آنها هم متوقع بودندكه مصدق پيروز بشود ولي مصدق را از دست دادند. مردم ما الان در شوك هستند، ومن اسم اين شوك راكودتا مي گذارم. اين فراتر از تقلب است.ما همه بايد يكصدا فرياد بزنيم: كودتا شد. اين كودتا البته به نفع استبداد نيست، براي اينكه اصل مهمي كه براي من مطرح است اين است كه مردم ما پيروز شدند و توانستند استبداد را تاكنار ديوار عقب ببرندو حكومت مجبور شد از مشروعيت خود به علت استبدادبگذرد. تا پيش از اين از نظر مردم ايران و جهان،كشور ايران در مقايسه با كشوري مانند عراق صدام كه كاملا ديكتاتوري بود، يك جامعه نيمه دموكراتيك بود. مردم مي گفتند با اينكه ما ولي فقيه داريم، شوراي نگهبان داريم و ...همين كه هنوز مي توانيم رئيس جمهوري مثل خاتمي را در مقايسه با احمدي نژاد انتخاب كنيم، نشان مي دهد كه يك آزادي ها، انتخاب ها و يك حقوق نسبي وجود دارد،اما الان با اين حركت، كاملا به استبداد مطلق 28 مرداد برگشته ايم.

                    با توجه به اخباري كه از ايران مي رسد،حمله به مردم، دستگيري ها و زمينه سازي براي دستگيري چهره هاي مطرح سياسي،فضا راچگونه مي بينيد؟

                    در حال حاضر مردم در يك حالت پرسش هستند و مي خواهند يك صداي بلند واحد به آنها بگويد چه كنند. مي دانيد؛ ما انقلاب كرديم پشيمان شديم؛اصلاحات كرديم، پشيمان شديم. قهر كرديم، پشيمان شديم؛ ولي قرار نيست اين بار كه با صندوق ها آشتي كرديم باز پشيمان بشويم. اگر پشيمان بشويم تنها يك راه باقي مي ماند و آن انقلاب است. درنتيجه مردم مي خواهند بدانند كه بايد كدام حركت را انجام دهند.در واقع من تصور مي كنم اگر آقاي موسوي، آن طور كه قول داده عقب نكشدو بتواند صدايش را به گوش مردم برساند، بايد حركتي هماهنگ انجام داد، نه حركت هاي كور فردي، نه حركت هاي پوپوليستي كه نتيجه اش حتي مي تواند به نفع استبداد تمام شود، بلكه حركتي واحد. براي اين كار بايدتمام مراجع تصميم گيري، صنف هاي هنرمندان،گروه هاي دانشجويي، زنان و تمام اقشاري كه با هم يك اتحاد و اتفاق نظرهايي دارند، با هم حركت هايي را شروع كنند كه معني آن مخالفت با اين كودتا باشد. من فكر مي كنم مابه يك صداي بلند واحد احتياج داريم. در اين ماجرا نكته آموزنده اي كه براي ما وجود داشت، تظاهرات ميليوني سبزهابود. در ستاد اقاي موسوي مي گفتند ما از اين تظاهرات به هيچ وجه خبر نداشتيم ؛فقط اس ام اس هايي در اين مورد گرفتيم.بعد وقتي مي روندببينند چه خبر است،مي بينند ميليون ها مردم با نشانه هاي سبز در حال حركت هستند.يعنيمردم از طريق اس ام اس، مثل قطرات اقيانوسي كه تا حالا از هم جدا بودند، به هم پيوند خوردند و خواست مدني خويش رابا رنگ سبز به نمايش گذاشتند.كار به آنجا رسيدكه فرض كنيد هنرپيشه سرشناس و محبوب ايران، خانم هديه تهراني با يك پرچم سبز در خيابان بود و مردم دنبالش بودند. رنگ سبز به معناي اين است كه اين مردم قصد خشونت ندارند،خواستار يك حق طبيعي هستند؛ خواستار اين هستند كه حداقل مسئول اجرايي راكه روش هايش را قبول ندارند، از بين خودشان انتخاب كنند.

                    كودتا معمولا نشانه هايي دارد كه اولين آنها سركوب مردم و تحت فشار قرار دادن رهبران حركت هاي اجتماعي ست.در همين راستا تا چند ساعت پيش گفته مي شد آقاي موسوي در حبس خانگي ست، يا صحبت از دستگيري آقايان تاج زاده و امين زاده مي شود. خبرگزاري رسمي دولت هم زمينه سازي را شروع كرده و نوشته در ستاد اصلاح طلبان سلاح سرد كشف شده. به اين ترتيب به نظر شما وضع به كدام سمت پيش خواهد رفت؟

                    *به نظرم حكومت فضاي ارعاب راه مي اندازد. در واقع پيام اخير خامنه اي كه « طعم شيرين پيروزي را با حرف ها و افكارتان تلخ نكنيد»، تهديد مستقيم مردمي بود كه در واقع به كانديداي ديگري راي داده اند .اگر اكثريت مردم به آقاي احمدي نژاد راي دادند،اينها چرا انقدر از اينكه مردم به خيابان ها بريزند و جشن پيروزي بگيرن، نگرانند؟خب، اين اكثريت به خيابان مي آمد و اقليت هم جرئت نمي كرد به كاري دست بزند. اينها نگرانند و تهديد مي كنند،چون اصل قضيه چنين نيست. در اين فضا طبا مردم هم دچار بهت هستند ولي اين بهت بايد به ايمان و به از دست نرفتن انرژي تبديل شود.ما به جايي رسيده ايم كه ديگر نه مردم جاي عقب رفتن دارندو نه استبداد مي تواند عقب بكشد. مردم اگر عقب بروند، كشور بايد تاريخش را فراموش كند.ما به صداهاي يكپارچه اي نياز داريم كه فرياد بزنند كودتا شده.البته الان رهبري جامعه ايران به عهده كانديدايي مثل موسوي گذاشته شده، ياآقاي خاتمي كه كنارش هست و هنرمندان و دانشجويان.حال بايد دنبال كنيم و ببينيم كه آيا آقاي موسوي جرئت مدني مصر بودن بر سر اين مسئله رادارند.من در آخرين ملاقاتي كه قبل از خروج از ايران با آقاي خاتمي داشتم به ايشان گفتم شما از جامعه مدني سخن مي گوييد، در حاليكه ما نيازمند جرئت مدني هستيم.مردم ما جاهل نيستند كه بخواهند اگاه بشوند؛ تك تك مردم در اين انتخابات مي دانند كه به چه كسي راي دادند. هر كس بايد از خودش بپرسد من به چه كسي راي دادم و چه كسي از صندوق درآمد.از كنار دستي اش بپرسد به چه كسي راي داد و از صندوق نام چه كسي درآمد. حكومتي كه پذيرفت مشروعيتش را از دست بدهد و به حالت حكومت نظامي، مردمي را كه 30 سال دنبال خود كشيده بود،كنترل كند، بايد بداندكه از ديد اين مردم بزرگترين گناه اين حكومت دروغگويي است؛امري كه حتي مي تواند به دينداري مردم ضربه اساسي بزند. در هر حال به نظر من در اين شرايط مردم بايد در حركتي مدني، فريادشان را به دنيا برسانند.به طور مثال حالا كه امكان فرستادن اس ام اس نيست، با تلفن. هر كس مي تواندتلفن كوتاهي به ديگري بزند؛ جملات كوتاهي بگويد؛ خلاصه بايد راه هاي مدرني را براي اعتراض پيدا كرد.


                    iran

                    Comment

                    • Rasputin
                      Senior Member
                      • Jan 2005
                      • 63906

                      #11
                      به نظر شما آقاي خامنه اي با انتخابي كه كرده، كجا قرار گرفته است؟

                      به نظرم كسي كه اين توهم را ايجاد كرده بود كه رهبر تمام ملت است، امروز خود را در حد رهبر اقليت و نفر اصلي پشت اقاي احمدي نژاد پايين آورده است.امروز همه فهميده اند كه احمدي نژاد فقط سخنگوي اين حكومت و نفر اول آقاي خامنه اي است؛ دنيا هم نبايد بپذيرد كه اينها نماينده مشروع ملت ايران هستند. من به صداي بلند اعلام مي كنم كه رئيس جمهور مردم ايران، طبق اراي رسمي اقاي موسوي است و آقاي احمدي نژادرئيس جمهورغيرقانوني ايران است و بايد از قدرت كنار برود.

                      امروز برخي از كساني كه موافق تحريم بودند،مي گويندشركت درانتخابات به اين وضع كمك كرد.

                      من مخالف اين نظرم؛ آنها با شركت نكردن در انتخابات چه چيزي را ثابت كردند. ما يك ملت 70 ميليوني هستيم؛70 ميليون نفر كه نمي توانند از كشور مهاجرت كنند. مردم ايران چاره اي جز ماندن در سرزمين خودشان ندارند.اينكه ده نفر و مهاجرت و قهر نمي كنند، دليل نمي شود كه يك ملت هم بتواند قهر كند.اصلا چرا بايد قهر كند؟ اگر قرارست در آن كشور زندگي كند، چرا نبايدازحداقل حقوق خود برخوردارباشد. ما در قهر قبلي شكست خورديم .ما بارقبل از قهر قهر كرديم ولي اين بار با اميد كنار هم جمع شديم؛ هر قطره اي خودش را در دريا ديد. قطره اگر تنها باشد، زير نور آفتاب خشك مي شود.مردم ديدند كه چقدر با هم بودن خوب است.

                      آينده اين قطره را چگونه مي بينيد؟

                      من اينده روشني را مي بينم، براي اينكه مردم ما اگاهي دارند . آنها مي دانند كه چطور مي توانند با يك راي دادن، حكومت را چنان غافلگير كنند كه راي تقلبي را قانوني جلوه بدهد و يك شعبده بازي راه بياندازد. اين قدرت مردم است.شما نمي بينيد ضعف استبدادرا؟نمي بينيد ترس استبداد را از اين رسوايي اي؟نمي بينيد كه بعد از سي سال مردم استبداد او را مورد اشاره قرار گرفته اند. اين پيروزي مردم مابوده كه اتفاقا با كمترين هزينه بيشترين بها رابه دست آورده.الان ما بايد اين اتحاد مردمي را حفظ كنيم.اينها مي توانند رهبراني را كه از دل همين مردم بيرون آمده اند تحت فشار قرار دهند. مي توانند موسوي را خانه نشين كنند، ولي 70 ميليون نفر را كه نمي توان زنداني كرد؛70 ميليون نفر را كه نمي توان كشت .نمي شود به 70 ميليون نفر گفت از حقوق طبيعي و اوليه خود بگذر؛ آن هم در شرايطي كه جامعه بين المللي روند صلح دارد. پيش از اين تهديد حمله آمريكا وجود داشت و اينكه شرايط كشور به بهانه حمله خارجي نظامي بشود،امابا وجود رئيس جمهور جديد آمريكاديگر كسي نمي تواند ما را از اين مسئله بترساند.كسي نمي تواند شرايط كشور رانظامي بكند. ارتش براي سركوب ملت نيست.ضمن اينكه اين انتخابات براي تاييدمشروعيت نظام نبود، براي اعلام نياز به تغيير وضع و رسيدن به حداقل خواست ها بود.

                      و آخرين سئوال. امروز باهر كسي كه در ايران حرف زدم بغض داشت.بغضي سنگين.به آنها چه مي گوييد؟

                      مي گويم همه شما يك قطره ايد از يك دريا. همه تان همه يك ستاديد؛ با هم مرتبط باشيد. از آن طرف هم به كساني كه در اين سو هستند مي گويم صداهايي كه به گوش مردم مي رسد بايد هماهنگ و يكدست شود تا آنان دچار چند پارگي نشوند.


                      iran

                      Comment

                      • siamak
                        Member
                        • Nov 2003
                        • 667

                        #12
                        Mohsen Makhmalbaf
                        Nuremberg International Human Rights Film Festival's Lifetime Achievement Award

                        He dedicates his prize to Mehdi Karroubi for his courage:

                        Comment

                        Working...