مصاحبه مشترك با امين حيايى و همسرش نيلوفر خوش خلق
(مصاحبه از از مانی تهراني)
بيست وچهارمين جشنواره فيلم فجر براى اولين بار اين موقعيت را فراهم
كرد كه بازى نيلوفر خوش خلق (به آهستگى) و امين حيايى (ستاره ها)
يك جا ديده شود. امين حيايى در طول چهار، پنج سال اخير به آرامى به
جايگاهى كه استحقاق رسيدن به آن را داشته رسيده است. از سوى ديگر
خوش خلق با بازى خوبش در «به آهستگى» استعداد خود را به شكل
متفاوتى در سينماى ايران ثبت كرد. گفت وگو با امين حيايى و نيلوفر
خوش خلق به عنوان زوجى كه بازى مى كنند و بازيگرى مهمترين
مسئله شان است در حالى انجام مى شود كه شايد هر دو اين بازيگران در
يك جهش سمت و سوى كارشان و نقش هايى كه انتخاب مى كنند را تغيير
دهند. اين گفت وگو قبل از آن جهش را نشان مى دهد.
•••
•شما جاى من بوديد مصاحبه با يك زوج هنرى را با چه سئوالى شروع
مى كرديد؟
امين حيايى: شما سئوال كنيد ما جواب مى دهيم. ما كه از خودمان سئوالى نداريم.
•ترجيح مى دهم با امين حيايى شروع كنم تا برسيم به نيلوفر خوش خلق و
حرف هاى مشترك. به نظر من پرسوناى امين حيايى در فيلم «مهمان
مامان» و كار با مهرجويى را به سادگى به دست نياورده كه تن به كارهاى
نازل مى دهد.
امين حيايى: نه اين طورى نيست. بيشتر تفاوت نقش ها است چون من
فيلمنامه را مى خوانم و روى نقش تعمق مى كنم. اگر نقش برايم جذاب
باشد بازى مى كنم و البته كارگردان هم الان برايم خيلى مهم است و
عنصرى است كه من در اين مدت خيلى به آن اعتقاد پيدا كرده ام، چون
منبع انرژى گروه است و حضورش بى ترديد در كليت كار تاثيرگذار است.
مثلاً داريوش مهرجويى حضورشان در كار بسيار پررنگ و محكم بود.
همين باعث مى شد من و كلاً همه گروه عاشقانه كار كنيم. تهمينه ميلانى
هم اين ويژگى را داشت. به نظر من كارگردان بايد در كار «آن» واقعى
داشته باشد تا همه به او اعتماد كنند و به بهترين نحو كار كنند. كارهايى
هست كه در آن كارگردان نه به خودش اعتماد دارد و نه به گروهى كه در
نظر گرفته است. طبيعى است كه در اين مواقع قطعيت لازم در كار شكل
نمى گيرد.
•تحليل شما درست است اما چرا كسى كه چنين تحليلى دارد كارنامه اش در
سينماى ايران به دو دسته فيلم هاى ضعيف و خوب تقسيم مى شود.
امين حيايى: من شغلم بازيگرى است، حرفه ديگرى كه ندارم. تنها كارى كه
انجام مى دهم سينما است. البته مدتى است موسيقى را هم شروع كرده ام
كه به هر حال سدهايى سرراهش هست و بايد صبر كنم تا شكل بگيرد.
بگير نگير دارد و... به موسيقى علاقه دارم و دلم مى خواهد اين كارم در
جهتى باشد كه بتوانم در سينما گزيده كار كنم و با كارگردان هايى همكارى
كنم كه به كارشان آگاهى و شناخت كامل دارند تا نتيجه اين همه زحمتى كه
كشيده ام بى ثمر نماند. به هر حال مسئوليت زندگى هم هست. ما در ايران
مثل بازيگران هاليوودى دستمزدهاى آن چنانى نداريم. زندگى مان خيلى پر
خرج است، ارتباطات مان هم زياد است و اينها همه هزينه زيادى به همراه
دارد. با توجه به اين موضوع، من سعى دارم در ميان هجوم فيلمنامه هاى
ضعيف، اين فيلم ها را انتخاب كنم. فقط تنها راهى كه داشتم اين بود كه كار
خودم را به نحو احسن انجام دهم و در نقش خودم كم و كسرى نگذارم.
•خيلى از بازيگران مطرح سينماى جهان هم از اين تجربه ها دارند اما تاثير
خودشان را در فيلم مى گذارند؟
امين حيايى: صد درصد، در اين فيلم ها وقتى نقش اصلى باشم از جان و دل
كار مى كنم. بازيگران و عوامل ديگر هم تحت تاثير قرار مى گيرند و سعى
مى كنند كارشان را بهتر انجام دهند و اين در كارها مشهود است. ممكن
است گروه كاملاً حرفه اى نباشد ولى سعى شان را مى كنند. بحث ديگر
روابط صميمانه است كه هميشه سعى مى كنم در گروهى كه كار مى كنم به
وجود بياورم تا همه بتوانند به راحتى و در كمال آرامش كارشان را انجام
بدهند. چون معتقدم ما مثل يك خانواده هستيم كه يك ساعتى را با هم زندگى
مى كنيم. هميشه با هم نيستيم اما به قول معروف «كوه به كوه نمى رسد
آدم به آدم مى رسد.» در بعضى كارهاى جديدم شايد از كليت كار راضى
نبودم اما معتقدم همان عشقى كه بين من و گروه بود به مردم هم منتقل
شده است. حتى فيلم هايى كه خودم به آنها انتقاد دارم و فكر مى كردم مردم
بدشان مى آيد، اما برعكس ديدم واكنش مردم خوب بود و ارتباط برقرار
كردند. احساس كردم تماشاگران من جدا از فيلم ها، نقش هاى من را دنبال
مى كنند حالا اگر مثل «مهمان مامان» و «زن زيادى» عوامل، كارگردان و
بازيگران حرفه اى باشند نتيجه بهترى حاصل مى شود. بايد اين را هم
بدانيم اين نوع كارگردان ها معدودند كه به اين صورت كار كنند و اين قدر
مسلط باشند. شايد در سال دو كارگردان اين طورى داشته باشيم بقيه يا
تجربه ندارند يا در انتقال تجربيات شان موفق نبوده اند و نتوانستند به
جايگاهى دست پيدا كنند و حالا تازه مى خواهند به آن موقعيت برسند.
(مصاحبه از از مانی تهراني)
بيست وچهارمين جشنواره فيلم فجر براى اولين بار اين موقعيت را فراهم
كرد كه بازى نيلوفر خوش خلق (به آهستگى) و امين حيايى (ستاره ها)
يك جا ديده شود. امين حيايى در طول چهار، پنج سال اخير به آرامى به
جايگاهى كه استحقاق رسيدن به آن را داشته رسيده است. از سوى ديگر
خوش خلق با بازى خوبش در «به آهستگى» استعداد خود را به شكل
متفاوتى در سينماى ايران ثبت كرد. گفت وگو با امين حيايى و نيلوفر
خوش خلق به عنوان زوجى كه بازى مى كنند و بازيگرى مهمترين
مسئله شان است در حالى انجام مى شود كه شايد هر دو اين بازيگران در
يك جهش سمت و سوى كارشان و نقش هايى كه انتخاب مى كنند را تغيير
دهند. اين گفت وگو قبل از آن جهش را نشان مى دهد.
•••
•شما جاى من بوديد مصاحبه با يك زوج هنرى را با چه سئوالى شروع
مى كرديد؟
امين حيايى: شما سئوال كنيد ما جواب مى دهيم. ما كه از خودمان سئوالى نداريم.
•ترجيح مى دهم با امين حيايى شروع كنم تا برسيم به نيلوفر خوش خلق و
حرف هاى مشترك. به نظر من پرسوناى امين حيايى در فيلم «مهمان
مامان» و كار با مهرجويى را به سادگى به دست نياورده كه تن به كارهاى
نازل مى دهد.
امين حيايى: نه اين طورى نيست. بيشتر تفاوت نقش ها است چون من
فيلمنامه را مى خوانم و روى نقش تعمق مى كنم. اگر نقش برايم جذاب
باشد بازى مى كنم و البته كارگردان هم الان برايم خيلى مهم است و
عنصرى است كه من در اين مدت خيلى به آن اعتقاد پيدا كرده ام، چون
منبع انرژى گروه است و حضورش بى ترديد در كليت كار تاثيرگذار است.
مثلاً داريوش مهرجويى حضورشان در كار بسيار پررنگ و محكم بود.
همين باعث مى شد من و كلاً همه گروه عاشقانه كار كنيم. تهمينه ميلانى
هم اين ويژگى را داشت. به نظر من كارگردان بايد در كار «آن» واقعى
داشته باشد تا همه به او اعتماد كنند و به بهترين نحو كار كنند. كارهايى
هست كه در آن كارگردان نه به خودش اعتماد دارد و نه به گروهى كه در
نظر گرفته است. طبيعى است كه در اين مواقع قطعيت لازم در كار شكل
نمى گيرد.
•تحليل شما درست است اما چرا كسى كه چنين تحليلى دارد كارنامه اش در
سينماى ايران به دو دسته فيلم هاى ضعيف و خوب تقسيم مى شود.
امين حيايى: من شغلم بازيگرى است، حرفه ديگرى كه ندارم. تنها كارى كه
انجام مى دهم سينما است. البته مدتى است موسيقى را هم شروع كرده ام
كه به هر حال سدهايى سرراهش هست و بايد صبر كنم تا شكل بگيرد.
بگير نگير دارد و... به موسيقى علاقه دارم و دلم مى خواهد اين كارم در
جهتى باشد كه بتوانم در سينما گزيده كار كنم و با كارگردان هايى همكارى
كنم كه به كارشان آگاهى و شناخت كامل دارند تا نتيجه اين همه زحمتى كه
كشيده ام بى ثمر نماند. به هر حال مسئوليت زندگى هم هست. ما در ايران
مثل بازيگران هاليوودى دستمزدهاى آن چنانى نداريم. زندگى مان خيلى پر
خرج است، ارتباطات مان هم زياد است و اينها همه هزينه زيادى به همراه
دارد. با توجه به اين موضوع، من سعى دارم در ميان هجوم فيلمنامه هاى
ضعيف، اين فيلم ها را انتخاب كنم. فقط تنها راهى كه داشتم اين بود كه كار
خودم را به نحو احسن انجام دهم و در نقش خودم كم و كسرى نگذارم.
•خيلى از بازيگران مطرح سينماى جهان هم از اين تجربه ها دارند اما تاثير
خودشان را در فيلم مى گذارند؟
امين حيايى: صد درصد، در اين فيلم ها وقتى نقش اصلى باشم از جان و دل
كار مى كنم. بازيگران و عوامل ديگر هم تحت تاثير قرار مى گيرند و سعى
مى كنند كارشان را بهتر انجام دهند و اين در كارها مشهود است. ممكن
است گروه كاملاً حرفه اى نباشد ولى سعى شان را مى كنند. بحث ديگر
روابط صميمانه است كه هميشه سعى مى كنم در گروهى كه كار مى كنم به
وجود بياورم تا همه بتوانند به راحتى و در كمال آرامش كارشان را انجام
بدهند. چون معتقدم ما مثل يك خانواده هستيم كه يك ساعتى را با هم زندگى
مى كنيم. هميشه با هم نيستيم اما به قول معروف «كوه به كوه نمى رسد
آدم به آدم مى رسد.» در بعضى كارهاى جديدم شايد از كليت كار راضى
نبودم اما معتقدم همان عشقى كه بين من و گروه بود به مردم هم منتقل
شده است. حتى فيلم هايى كه خودم به آنها انتقاد دارم و فكر مى كردم مردم
بدشان مى آيد، اما برعكس ديدم واكنش مردم خوب بود و ارتباط برقرار
كردند. احساس كردم تماشاگران من جدا از فيلم ها، نقش هاى من را دنبال
مى كنند حالا اگر مثل «مهمان مامان» و «زن زيادى» عوامل، كارگردان و
بازيگران حرفه اى باشند نتيجه بهترى حاصل مى شود. بايد اين را هم
بدانيم اين نوع كارگردان ها معدودند كه به اين صورت كار كنند و اين قدر
مسلط باشند. شايد در سال دو كارگردان اين طورى داشته باشيم بقيه يا
تجربه ندارند يا در انتقال تجربيات شان موفق نبوده اند و نتوانستند به
جايگاهى دست پيدا كنند و حالا تازه مى خواهند به آن موقعيت برسند.




Comment