Christian Amanpour

[Rasputin]

همه چيز درباره كريستين امان*پور

هنگامي كه در سال 1979 و با وقوع انقلاب اسلامي، محمد و پاتريشيا همراه با دو دخترشان «كريستين» و «اليزابت» مثل خيلي از ايرانيان ديگر جلاي وطن كردند و راهي سرزمين آرزوها شدند، كريستين 21 ساله هنوز نمي*دانست در زندگي چه آرزويي دارد.

وقتي اليزابت براي تحصيل در رشته روزنامه*نگاري در دانشگاه «رودآيلند» ثبت*نام كرد و تقريباً بلافاصله پشيمان شد، دفتر مالي دانشگاه حاضر نشد پول شهريه را به خانواده «امان*پور» پس بدهد، اما به آن*ها اجازه داد تا شخص ديگري را جايگزين اليزابت كنند. به اين ترتيب كريستين دل به دريا زد و به جاي خواهرش سر كلاس*هاي روزنامه*نگاري دانشگاه رودآيلند حاضر شد تا به گونه*اي كاملاً تصادفي راه خود را در زندگي پيدا كند... راهي كه از بوسني، افغانستان، ايران، رواندا، فلسطين، سودان، لبنان، سومالي، عراق و هر جاي ديگري مي*گذشت كه در سر خط خبري رسانه*هاي جهان قرار مي*گرفت. امان*پور طي اين سال*ها در صحنه مهم*ترين رويدادهاي جهاني حاضر بوده است و با سرشناس*ترين رهبران جهان (مثل: توني بلر، ژاك شيراك، محمود عباس، ياسر عرفات، پرويز مشرف، ميخائيل گورباچف، سيد محمد خاتمي و...) مصاحبه*هاي اختصاصي انجام داده است. به اين ترتيب كريستين امان*پور خود به مشهورترين و موفق*ترين گزارشگر تلويزيوني در سراسر جهان تبديل شده است.

اما وقتي كه سال گذشته امان*پور به دعوت دانشگاه ميشيگان براي دريافت مدرك افتخاري و سخنراني براي دانشجويان به اين دانشگاه رفت، حرفي از نقش شانس و تصادف در زندگي نزد و در عوض با نقل قولي از «رونالدينيو» فوتباليست برزيلي، گفت: «خداوند به هر يك از ما استعداد خاصي داده است. بعضي*ها خوب مي*نويسند. بعضي*ها خوب مي*رقصند. او به من هم مهارت و استعداد فوتبال بازي كردن داده است و من هم حداكثر بهره را از آن مي*برم.»

او سپس از دانشجويان دانشگاه ميشيگان خواست تا پس از فارغ*التحصيلي به دنبال عشق و استعداد خود و آن چيزي بروند كه آهنگ ضربان قلب*شان را شدت مي*بخشد؛ يعني دقيقاً همان كاري كه او در زندگي*اش انجام داده است.

اين كه يك گزارشگر آمريكايي در سخنراني*اش از يك فوتباليست برزيلي نقل قول كند، همان*قدر عجيب است كه مثلاً «عادل فردوسي*پور» حين اجراي برنامه «نود» نقل قولي از يك بازيكن راگبي پاكستاني بياورد! اما در مورد كريستين امان*پور، توجيهات شجره*نامه*اي ـ زندگي*نامه*اي خوبي براي كاهش ميزان تعجب شما وجود دارد.



لندن ـ تهران ـ لندن

«كريستين امان*پور» در 12 ژانويه 1958 از پدري ايراني و مادري انگليسي در لندن متولد شد. پدر كريستين «محمد امان*پور»، يكي از مديران شركت هواپيمايي «هما» بود و مدت كوتاهي پس از تولد كريستين، همراه با خانواده*اش راهي تهران شد. خانواده امان*پور در تهران زندگي مرفهي داشتند و تصميم گرفتند كريستين را براي تحصيل به مدارس شبانه*روزي انگلستان بفرستند. به اين ترتيب بود كه كريستين 11 ساله بار ديگر در سال 1969 براي تحصيل، راهي مدرسه شبانه*روزي «صليب مقدس» در باكينگهام شاير انگلستان و سپس مدرسه «نيوهال» شد كه آموزشگاه مشهوري ويژه دختران كاتوليك بود. به اين ترتيب كريستين تحت تأثير مادر انگليسي و تربيت مذهبي حين تحصيل در اين دو مدرسه شبانه*روزي، مسيحيت را به عنوان مذهب خود انتخاب كرد.

كريستين تازه تحصيلات خود در انگلستان را به پايان رسانده بود و به خانه پدري*اش در تهران بازگشته بود كه روزي پدرش در حالي كه سر همان جاي هميشگي*اش در اتاق نشيمن نشسته بود، او را صدا مي*كند و مي*گويد: «مي*داني كريستين*؟ زندگي*اي* كه* تا امروز مي*كرديم* به زودي* به* پايان* مي*رسد، چون* دارد انقلاب* مي*شود و همه* چيز به كلي* عوض* خواهد شد...» به اين ترتيب بار ديگر دست تقدير مسير زندگي كريستين را تغيير داد.



با دوچرخه در راه CNN

كريستين همراه با خانواده*اش به آمريكا مهاجرت كرد و همان*طور كه اشاره كرديم، به گونه*اي كاملاً تصادفي در دانشگاه رودآيلند مشغول تحصيل در رشته روزنامه*نگاري شد. او پس از فارغ*التحصيلي از دانشگاه رودآيلند مدت كوتاهي در شبكه WJAR رودآيلند كه يكي از شاخه*هاي محلي شبكه NBC بود كار كرد و پس از آن در سال 1983، تصميم گرفت به يك شبكه خبري معتبرتر و بزرگ*تر بپيوندد. كريستين امان*پور تقريبا براي تمام شبكه*هاي تلويزيوني مهم آمريكا، درخواست استخدام فرستاد و گاه تا پاي مصاحبه هم رفت، اما همگي*شان او را به خاطر لهجه خارجي، موهاي سياه و وزوزي، نام غيرقابل تلفظ و... رد كردند. اما گوش كريستين به اين حرف*ها بدهكار نبود و آن قدر پافشاري كرد تا در نهايت از سوي شبكه تازه*تاسيس CNN به عنوان دستيار در سرويس بين*الملل استخدام شد و به قول خودش: «با يك چمدان، دوچرخه و صد دلار پول» به دفتر CNN در آتلانتا رفت.

او نيز مانند همه* تازه*كارها* كار خود را با قهوه* بردن* براي* دبيران *خبر آغاز كرد، اما خيلي زود به خاطر استعداد و سخت*كوشي*اش مورد توجه قرار گرفت. كريستين آخر هفته*ها و روزهاي تعطيل نيز سر كار مي*رفت و شبانه*روز تلاش مي*كرد تا پله*هاي ترقي را چهار دست و پا و با چنگ و دندان بالا برود تا بالاخره به همان كسي تبديل شود كه آرزويش را داشت: «يك گزارشگر سرويس خارجي كه با پول ديگران به گوشه و كنار جهان سرك مي*كشد و خبر تهيه مي*كند، خود را به خطر مي*اندازد و از هيجان سرشار مي*شود.»

امان*پور در سال 1986 به عنوان خبرنگار CNN به شرق اروپا فرستاده شد تا تحولات آخرين سال*هاي جنگ سرد و سقوط كمونيسم را پوشش بدهد. گزارش*هاي امان*پور از شرق اروپا همان چيزي بود كه جاي پاي او را در CNN محكم كرد و باعث شد مورد توجه روساي اين بنگاه خبري قرار بگيرد. كريستين امان*پور در سال 1989 به سمت گزارشگر سرويس خارجي CNN ارتقا يافت و طي آخرين ماه*هاي دهه 80 ميلادي انقلاب*هاي دمكراتيكي را كه در پي سقوط كمونيسم و ديوار برلين سراسر اروپاي شرقي را در مي*نورديد، پوشش داد.



آب در كوزه و...

اما دست تقدير اين گونه رقم زده بود كه كريستين امان*پور براي دستيابي به موفقيت و شهرت واقعي، پس از يك دور گردش كامل به گرد جهان، بار ديگر به خاورميانه و منطقه خليج فارس برگردد. تجاوز عراق به كويت و تهاجم نيروهاي ائتلافي به رهبري آمريكا به عراق در سال 1990 اين فرصت را در اختيار امان*پور گذاشت تا به قول يكي از همكاران باسابقه*اش: «صداي شخصي» خودش را در گزارش رويدادها پيدا كند. در عين حال پوشش بي*نظير جنگ خليج *فارس از سوي امان*پور و همكارانش شبكه خبري CNN را نيز هم*پاي «بي*بي*سي» در زمره معدود شبكه*هاي خبري معتبر و صاحب نفوذ در مقياس جهاني قرار داد.

امان*پور كه اغلب بدون آرايش و با لباسي ساده و تكراري در برابر دوربين تلويزيون حاضر مي*شد، طي اين مدت به خاطر تهيه گزارش*هايي دقيق، تاثيرگذار و لحن كوبنده و تكان*دهنده*اش در پوشش فجايع انساني، توجه مخاطبان تلويزيوني در سراسر جهان را به خود جلب كرد.

امان*پور خود در اين باره مي*گويد: «هنگامي كه در جريان جنگ خليج فارس يكي از همكارانم به من گفت كه بايد صداي شخصي خود را در گزارش*هايم پيدا كنم، درست نفهميدم منظورش چيست. اما حدود دو سال بعد، در ميان معركه* جنگ بوسني، اين اتفاق براي من افتاد. من در ميانه بزرگترين جنگ و نسل*كشي اروپا پس از جنگ جهاني دوم در شهرهايي چون سارايوو و سربرنيتسا بودم. در روز روشن و جلوي چشم ما آدم*ها سلاخي مي*شدند. اين صحنه*هاي فجيع كافي بود تا زبان هر كسي از وحشت و نفرت بند بيايد، اما درست در برابر همين صحنه*ها بود كه من و بسياري ديگر از همكارانم صدا و زبان شخصي*مان را نه*تنها به عنوان خبرنگار و گزارشگر، بلكه به مثابه* شهروندان جهاني، پيدا كرديم.»

گزارش*هايي كه امان*پور و همكارانش از دل جنگ بوسني به شبكه*هاي خبري جهان مخابره كردند، باعث شد تا در نهايت سازمان*هاي بين*المللي و قدرت*هاي جهاني در اين «جنگ داخلي» دخالت كنند و جلوي نسل*كشي مسلمانان را بگيرند. امان*پور همچنين بيش از هر خبرنگار بين*المللي ديگري در منطقه بالكان بوده است و به پوشش درگيري*ها و نسل*كشي*هاي اين منطقه طي چندين سال متوالي پرداخته است. به همين خاطر مسئولان شهر سارايوو در سال 2006 به امان*پور عنوان شهروند افتخاري اين شهر را اعطا كردند.

پوشش امان*پور به جنگ خليج فارس و در پي آن درگيري*هاي بالكان و گزارش*هايي كه از دل خطر به روي آنتن شبكه*هاي تلويزيوني آمريكا مي*فرستاد، باعث شد تا طي اين سال*ها امان*پور نه در ميان همكارانش، بلكه در ميان مردم عادي آمريكا و ديگر نقاط جهان نيز به چهره*اي محبوب و شناخته شده تبديل شود.

امان*پور به گفته خود، هميشه تلاش مي*كند تا «چهره*اي انساني» به گزارش*هاي خود ببخشد، به گونه*اي كه تك*تك بينندگان عمق فجايعي را كه اغلب موضوع گزارش*هاي امان*پور است، در اعماق وجودشان حس كنند. امان*پور مي*گويد: «من اعتقاد دارم اگر اخبار و گزارش*ها به گونه*اي تهيه شود كه با تك*تك مخاطبان رابطه*اي شخصي و حسي برقرار كند، توجه و واكنش آن*ها را بر مي*انگيزد.»

[Rasputin]

رسالت ژورناليست: كودك و لاشخور

«كوين كارتر» عكاس مشهور آمريكايي، در سال 1993 براي عكاسي از قحطي*زدگان سوداني به اين كشور سفر كرد. كارتر، در جريان يكي از جست*وجوهايش متوجه صدايي در پشت درخت*ها شد و وقتي پشت درخت*ها سرك كشيد، دختربچه لاغر و رو به مرگي را ديد كه خود را روي زمين به سوي اردوگاه سازمان ملل مي*كشيد. كارتر در همين هنگام متوجه لاشخوري شد كه چند متر آن سوتر نشسته است و مرگ كودك را انتظار مي*كشد. كارتر حدود بيست دقيقه براي عكاسي از زاويه مناسب حول كودك و لاشخور مي*گشت تا در نهايت عكس خود را به بهترين وجه ممكن بگيرد. عكس كارتر در 26 مارس 1993 در روزنامه «نيويورك تايمز» منتشر شد و در همان سال نيز جايزه «پوليتزر» را از آن كارتر كرد. اما كارتر پس از عكاسي از اين صحنه دچار چنان افسردگي و عذاب وجداني شد كه در نهايت در 27 ژوئيه 1994 به زندگي خود پايان داد.

عكس كارتر، اكنون مثالي كلاسيك در كلاس*هاي «اخلاق روزنامه*نگاري» است. روزنامه*نگاران متعهدي كه به قدرت رسانه*ها ايمان دارند، مي*گويند كارتر با عكاسي از اين صحنه جان هزاران كودك ديگر را نجات داد، در صورتي كه اگر دوربين خود را به كناري مي*گذاشت و كودك را نجات مي*داد، تنها شايد يك كودك را نجات داده بود.

كريستين امان*پور نيز در زمره كساني است كه به قدرت رسانه*ها ايمان دارد و مي*گويد كه خبرنگاران و گزارشگران با ارائه تصاويري واقعي از دل رويدادهاي فاجعه*بار، سرنوشت آدم*ها را تغيير مي*دهند. امان*پور از اين جهت به خاطر پوشش جنگ بوسني به خود و همكارانش بسيار مي*بالد و مي*گويد: «در حالي كه رهبران جهاني در برابر وقايع بالكان شانه بالا مي*انداختند و آن را يك جنگ داخلي مي*ناميدند، ما خبرنگاران و گزارشگران گفتيم نه! اين گونه نيست. اين يك نسل*كشي عليه مسلمانان در خاك اروپا است كه بايد هر چه زودتر متوقف شود.»

امان*پور از اين كه خود و همكارانش نقشي هر چند كوچك در جهان امروز بازي مي*كنند، احساس غرور مي*كند و مي*گويد: «پس از جنگ بالكان بود كه متوجه شدم ما داراي چه توانايي و موقعيتي هستيم. از همان زمان تصميم گرفتم تا از جايگاه استثنايي شبكه CNN و مخاطب بين*المللي آن در خدمت حقيقت استفاده كنم.»

همين عشق و اعتقاد به ژورناليسم و باوري كه امان*پور به ايجاد تغييراتي هرچند كوچك از اين طريق در جهان امروز دارد، براي او شماري از معتبرترين جوايز اين رشته (از جمله دو جايزه جرج پولك، 9 جايزه امي و دو جايزه پيبادي) را به ارمغان آورده است.



پياده نظام بوش يا سخنگوي القاعده؟

با اين حال حقيقت و واقعيت، همان*قدر كه در فلسفه محل بحث و اختلاف*نظر است، در روزنامه**نگاري و ژورناليسم نيز محل اختلاف است. فلاسفه پست*مدرن كه به كل منكر قضيه شده*اند و اعلام كرده*اند كه همه چيز نسبي است، حتي حقيقت و هيچ حقيقت واحد و مطلقي وجود ندارد، بلكه تنها برداشت*ها و قرائت*هاي ما از واقعيت و حقيقت وجود دارد.

در اين وضعيت، كار گزارشگري كه وظيفه*اش پوشش عيني و انتقال «حقيقت» يك ماجراي خبري مهم به بينندگاني در سراسر جهان است، بيش از پيش دشوار مي*شود. به همين خاطر هر روزنامه*نگار و گزارشگري در طول دوران حرفه*اي بارها با اتهام جانبداري و دخالت اغراض شخصي در پوشش اخبار و رويدادها روبرو مي*شود. حال اگر اين گزارشگر كريستين امان*پور باشد كه در بيست سال اخير از صحنه مهم*ترين رويدادهاي جهاني (از جنگ خليج فارس تا توفان كاترينا؛ از سونامي تا درگذشت پاپ ژان پل دوم) گزارش تهيه كرده است، اين اتهام*ها دوچندان مي*شود.

در عين حال گاه نيز شرايط و فشارهاي خارجي باعث مي*شود تا روزنامه*نگاران و گزارشگران نتوانند آن گونه كه خود مي*خواهند آينه* تمام*نمايي در برابر واقعيت باشند. امان*پور خود در نخستين ماه*هاي پس از اشغال عراق از سوي نيروهاي آمريكايي در سال 2003، از فشارهايي كه در مورد چگونگي پوشش جنگ عراق به رسانه*هاي آمريكايي وارد مي*شد، پرده برداشت.

امان*پور كه در يك شوي تلويزيوني در شبكه CNBC شركت كرده بود، گفت رسانه*هاي دست*راستي چون فاكس*نيوز، دولت بوش و دستگاه*هاي امنيتي چنان جوي را در مورد چگونگي پوشش جنگ عراق به وجود آورده بودند كه بسياري از رسانه*ها مجبور به خودسانسوري شده*اند. امان*پور گفت: «در كمال تأسف بايد بگويم كه شبكه CNN و ديگر شبكه*هاي خبري، در مورد پوشش جنگ عراق آزادي عمل كافي نداشتند.»

هنگامي كه تينا براون، مجري اين شوي تلويزيوني، از امان*پور پرسيد كه آيا هيچ*گاه در طول پوشش جنگ عراق، مجبور شده است به خاطر اين فشارها از پوشش يك سوژه خبري خودداري كند، امان*پور پاسخ داد: «اين جا مسئله توانستن يا نتوانستن مطرح نيست. مسئله لحن و نگاه مطرح است. در بسياري موارد من و همكارانم نتوانستيم آن گونه كه مي*خواهيم صريح و سرسخت باشيم.»

سخنان امان*پور در اين شوي تلويزيوني با واكنش جدي شبكه فاكس*نيوز مواجه شد كه در طول اين برنامه از سوي امان*پور، پياده*نظام بوش خوانده شده بود. ايرنا برينگاتي، سخنگوي فاكس*نيوز، در فرداي پخش اين برنامه تلويزيوني در پاسخ به ادعاهاي امان*پور گفت: «اگر قرار به انتخاب باشد، ما ترجيح مي*دهيم پياده*نظام بوش باشيم تا سخنگوي القاعده.»



مادر داريوش، همسر جيمز

كريستين امان*پور در سال 1998 با «جيمز روبين» سخنگوي وقت وزارت امور خارجه آمريكا در دولت «بيل كلينتون» ازدواج كرد و در سال 2000 از او صاحب فرزندي به نام داريوش شد.

امان*پور هنگامي كه در سال 2002 به عنوان مهمان در شوي تلويزيوني «اپرا» شركت كرده بود، درباره تأثير بچه*دار شدن در زندگي حرفه*اي*اش گفت: «از وقتي مادر شده*ام كمي بيشتر مواظب خودم هستم و پيش از آن كه خود را ميان آتش وگلوله بياندازم، خوب موقعيت را مي*سنجم. البته به هر حال كار خودم را انجام مي*دهم اما با احتياط بيشتر. انگار از وقتي بچه*دار شده*ام نسبت به خطري كه هر لحظه تهديدم مي*كند، آگاه*تر شده*ام.»

بر اساس آمار، هر ساله تعداد زيادي از خبرنگاران و گزارشگران جان خود را در حين پوشش اخبار جنگ*ها و درگيري*هاي داخلي و خارجي از دست مي*دهند. در اين ميان كريستين امان*پور كه در حدود 20 سال اخير در خط مقدم جبهه هر جنگي كه در جهان درگرفته حاضر بوده است، به زندگي در كنار خطر عادت كرده است.

«اپرا وينفري» در همان شوي تلويزيوني سال 2002 كه به علت حضور دو تن از زنان حاضر در فهرست 100 زن بانفوذ و قدرتمند مجله «فوربس»، بينندگان زيادي را به خود جلب كرده بود، از امان*پور پرسيد: «وقتي تو را روي صفحه تلويزيون در وسط معركه* جنگ*ها و درگيري*ها مي*بينيم، خيلي نترس و شيردل به نظر مي*آيي؟ اما تا حالا شده كه زير اين چهره خونسرد و بي*تفاوت، از چيزي بترسي؟» كريستين امان*پور در پاسخ به سئوال اپرا گفت كه او هم مثل بقيه انساني عادي است كه به خاطر حرفه*اش، به ناچار بخش عمده*اي از طول زندگي*اش را در شرايطي سخت و خطرناك مي*گذراند. امان*پور گفت: «با اين حال به مرور زمان و بر اثر كسب تجربه، آدم ياد مي*گيرد كه چطور در شرايط خطرناك از خودش محافظت كند و در عين اين كه كارش را انجام مي*دهد، تا حد ممكن از خطر دور بماند.»



او بوي باروت مي دهد!

هنگام تهيه اين گزارش، كريستين امان*پور براي چندمين بار طي سال*هاي اخير براي تهيه گزارش*هايي به ايران سفر كرده است. هنگامي كه شما اين گزارش را مي*خوانيد، او در گوشه*اي ديگر از جهان و سرگرم پوشش يك رويداد خبري ديگر است. اما امان*پور پس از سال*ها حضور در جبهه*هاي جنگ و درگيري بوي باروت مي*دهد و هم*زماني سفر او به ايران با افزايش تنش و جنگ لفظي ميان ايران و آمريكا شايد چندان نشانه خوبي نباشد؛ چنان كه بسياري از سربازان ارتش آمريكا به شوخي مي*گويند CNN را نگاه مي*كنند تا ببينند امان*پور در كدام گوشه جهان است تا خود را براي اعزام به آن جا آماده كنند!

[Rasputin]

CNN's International Editor Christiane Amanpour has been named a "Commander of the Order of the British Empire" (CBE) by Queen Elizabeth "for her services to journalism."

http://news.bbc.co.uk/1/hi/england/london/6757091.stm

[Rasputin]

CNN explores religious fundamentalism

NEW YORK - Christiane Amanpour's work on the documentary series "God's Warriors" took her directly to intersections of extreme religious and secular thinking.



She watched, fascinated, as demonstrators in San Francisco accused teenagers in the fundamentalist Christian group BattleCry of intolerance in a clash of two cultures that will probably never understand each other.

Understanding is what Amanpour is trying to promote in "God's Warriors," which takes up six prime-time hours on CNN this week. The series on religious fundamentalism among Christians, Muslims and Jews airs in three parts, 9 p.m. EDT Tuesday through Thursday.

Many people know only stereotypes of these true believers, even the ones in their own country, she said.

Yet it's vital to be familiar with their thinking given the growing importance of these movements in the war on terrorism, the never-ending conflicts surrounding Israel and conservative politics in the United States.

"I'm not interested in drumming up false fears, or falsely allaying fears," CNN's chief international correspondent told The Associated Press by phone from France, where she added last-minute touches to the series. "I just want people to know what's going on."

Amanpour traveled extensively over eight months to work on the series. The trips to Amanpour's native Iran are most fascinating. She explored the ancient roots of the conflict between Shiites and Sunnis, and talked with one of the country's most accomplished female politicians about how Muslim women are treated.

Another segment tried to explain why so many devout Muslims are willing to give their lives to a cause.

"To the West, martyrdom has a really bad connotation because of suicide bombers who call themselves martyrs," she said. "Really, martyrdom is actually something that historically was quite noble, because it was about standing up and rejecting tyranny, rejecting injustice and rejecting oppression and, if necessary, dying for that."

Finishing the project didn't leave her with a sense of fear over the implications of stronger fundamentalist movements.

"I did come away with a sense that we — or those people who don't want to see religion in politics and culture — if we don't look into it and see what is going on, we're in danger of missing it and not be able to react to it properly," she said.

Amanpour was one of the last reporters to talk to the Rev. Jerry Falwell. She interviewed him a week before he died about the legacy of the Moral Majority, the organization that thrust evangelical Christians onto the political stage.

The segment on Christians explores BattleCry in some depth, digging at the roots of an organization that fights against some of the cruder elements of popular culture and urges teenagers to be chaste. In noting how girls at some BattleCry events are encouraged to wear long dresses, Amanpour asks the group's leader how it is different from the Taliban.

In a non-judgmental way, she visits a family that is home-schooling its children and explores the influence of Evangelicals on the courts.

"There is so much nuance, so much information, so much to talk about, by no means were we able to talk about it all," she said, "and by no means do I claim this is the definitive project. It is one of the fullest, one of the most ambitious and one of the most complete."

Amanpour, 49, is no longer CNN's most visible reporter, as she was when skipping from one war zone to another. She received a lot of attention for her documentary "In the Footsteps of bin Laden" last year, and said she's enjoying the opportunity to put day-to-day news in greater perspective.

She's frequently criticized American television networks, including her own, for not spending enough time on international news.

That hasn't changed. "I believe (the audience) wants to know more than our bosses or superficial focus groups would have you believe," she said.

Amanpour was recently named a Commander of the Order of the British Empire by Queen Elizabeth II. She's leaving her home base of London to move to New York with her husband, former U.S. State Department spokesman James Rubin.

"This is really a personal move for my husband,who has lived eight years out of his own country and wants to come back," she said.

[Rasputin]

Christiane Amanpour

Awarded CBE by Queen Elizabeth II

CNN: CNN's chief international correspondent Christiane Amanpour was honored today by Queen Elizabeth II with a CBE, or Commander in the Most Excellent Order of the British Empire, "for services to journalism." A CBE is only one rank below knighthood, and CNN reports that Amanpour wore a white s***t suit with a brown hat when she met with the Queen, although I don't really see how that's even relevant. Congrats Christiane!

[Rasputin]

كريستين امان پور: بي عدالتي در فرهنگ ايران مرا به سمت خبرنگاري كشاند

"كريستين امان پور" خبرنگار مشهور شبكه خبري سي ان ان آمريكا در مصاحبه با باشگاه ملي مطبوعات - يكي از معتبرترين محافل بحث و گفتگو در واشنگتن - به تشريح خطرات كاري خود در خارج از آمريكا و اهميت خبرنگاري در يك جامعه دموكراتيك پرداخت.

"امان پور" در گفتگو با "ماروين كالب" تحليلگر و روزنامه نگار اظهار داشت: ما خبرنگاران انتخاب مي كنيم. انتخاب كردم كه آسوده خاطر نباشم. انتخاب كردم كه خطرات را قبول كنم. كاري فيزيكي و رواني را برگزيدم و فكر مي كنم همه كساني كه به اين حرفه اشتغال دارند، متوجه منظور من مي شوند.

25 سال حرفه خبرنگاري "امان پور" را به چهره اي سرشناس در سراسر دنيا تبديل كرده است. وي به گفته خودش بارها به خاورميانه و ديگر مناطق جنگ زده سفر كرده و در معرض آتش تيرباران و بمباران قرار گرفته است.

وي در پاسخ به پرسش "كالب" كه چرا اين حرفه را برگزيده است؟ گفت: تجربه زندگي در ايران و مشاهده رسوخ بي عدالتي در فرهنگ كشورم به شكل گيري تمايل من براي انتخاب حرفه خبرنگاري كمك كرد. مي خواستم يك ناظر و يك بازيگر و نه يك قرباني باشم. شاهد آنچه در وطنم رخ مي داد بودم و در روزنامه ها نيز در مورد آن مطالبي مي خواندم. در آن زمان بود كه با خود انديشيدم خبرنگار بودن شيوه فوق العاده فاش گويي و طريقه شگرف زندگي كردن است.

"امان پور" افزود: زماني كه از جنگ بوسني در دهه 90 گزارش تهيه مي كرديم، به عنوان اشخاص غيرنظامي شاهد و ناظر كشتار افراد براي آنچه هستند بوديم. اين مسئله باعث شدم بفهمم كه وظيفه ما گفتن حقايق است.

وي گفت كه از قرار گرفتن در شرايط سخت بيمي ندارد و مايل است با استفاده از آموخته هاي خود به عنوان فردي حرفه اي، جوانان را در مورد انتخاب حرفه خبرنگاري متقاعد سازد.

"امان پور" در پاسخ به سوال يكي از حضار مبني بر اينكه آيا تجاربش او را به نوميدي از مقوله انسانيت سوق نمي دهد، گفت: واضح است كه تحمل ترس و انزجار در اين زمينه كار دشواري است، اما من فردي خوشبين هستم و معتقدم تا اين زمان به اندازه كافي نشانه هايي به دست آورده ام دال بر اينكه افراد در لحظه دست دادن فرصت، از توان پيروزي برخوردارند.

[Rasputin]

Christian Amanpour of CNN talks with Iranian Journalist in Farsi. I think she was getting upset with the reporters at the end.

[ame="http://www.youtube.com/watch?v=sxOu8Y0UupA"]YouTube - christian amanpour with iranian journalist[/ame]

[Rasputin]

http://www.radiofarda.com/content/F7_Amanpour_Interview/1620292.html

[Rasputin]

http://www.persianesquemagazine.com/2009/09/17/the-power-of-interview-christiane-amanpour-launches-own-show-on-cnn/