Just Tea Please

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • Rasputin
    Senior Member
    • Jan 2005
    • 63906

    #1

    Just Tea Please

    Delicious Chai tea can be made in several different ways. One option is to go to your local grocery store and buy premade bags. Another way is to make it yourself, Bouquet Garni style, using the following recipe.



    Ingredients

    2 teaspoons fresh ginger root; grated
    1 whole star anise; broken up
    1 teaspoon orange peel; grated
    4 pieces cinnamon sticks; 1 1/2 inch
    1 teaspoon cardamom seeds
    10 whole cloves
    5 whole peppercorns
    5 cups water
    1/4 cup black tea leaves; (like Darjeeling)
    1 teaspoon vanilla
    1/4 cup honey
    3 cups skim milk

    Steps

    Bundle up the first seven ingredients in a length of cheese cloth and tie it together with a string. This is called a Bouquet Garni (pronounced "Book-eh Garnee").

    Place the Bouquet Garni in a pot of water. The string should be tied to the handle for easy removal later on.

    Bring the water to a simmer but not to a boil. You want to avoid as much evaporation as possible.

    Continue simmering for 15 minutes.

    Add tea leaves and maintain the simmer. Boiling water is far too hot and may extract too much bitterness from the tea leaves; therefore, it is necessary to maintain a constant simmer.

    Remove the Bouquet Garni.

    Strain the remaining liquid through a sieve to remove tea leaves.

    Add honey, vanilla, and milk.
    Heat the mixture thoroughly but do not boil. (Remember that milk is flammable.)

    Serve. Pour the mixture over crushed ice if you're serving it cold. This makes eight servings.



    Tips

    Tea leaves can release too much bitterness if exposed to hot water for too long. The general rule of thumb when making an "infusion" such as this is that the longer the ingredients remain in the liquid, the stronger their flavor will be. Experiment with a variety of leaves and time durations to see what works best for you.



    iran
  • Sepideh_UK
    Senior Member
    • May 2006
    • 2226

    #2
    nmmm Thanx


    Comment

    • Rasputin
      Senior Member
      • Jan 2005
      • 63906

      #3
      Noush-e Jan :=)

      iran

      Comment

      • BehnazNaNaz
        Member
        • Jul 2006
        • 532

        #4
        mer30 siamak jan
        man raftam dorost konam

        Comment

        • Khorsheed
          Member
          • Nov 2006
          • 540

          #5
          Oh soo nice ..





          { иooяiє kнояѕнєєδ™ ~

          Comment

          • BehnazNaNaz
            Member
            • Jul 2006
            • 532

            #6
            are
            ba in dastoor chaii khordan hal mide

            Comment

            • LadyPersia
              Member
              • Jun 2006
              • 202

              #7
              Alan kheili michaspeh keh hava ham sard shodeh
              نازم به ناز آن کس که ننازد به ناز خويش مارا به ناز نازفروشان ،نياز نيست تا خدا بنده نواز است به خلقش چه نياز؟ مي کشم ناز يکي تا به همه ناز کنم

              Comment

              • Rasputin
                Senior Member
                • Jan 2005
                • 63906

                #8

                چای، نوشابه ای آسمانی

                حبه قندی در دهان

                استکان چایی دردست،

                این است اوج شادمانگی

                الکساندر پوشکین،شاعر روس

                درستایش چای و اثرات طبی آن بسیار سخن گفته شده و با گسترش علوم، روز به روز، فوائد نوی در چای یافت می شود. ادبیات ملل شرق وغرب، و بویژه داستان و شعر، اثر و جایگاه چای در زندگی را نشان می دهد. ادبیات چین هم پر است از اشاره به چای به عنوان نوشابه ای آسمانی و درخت چای همچون گیاهی ملکوتی. در افسانه های چینی آمده وقتی که نخستین قطره چای به لبان چن- نونگ، شاه چین، رسید، شاه هیجان زده رو به آسمان فریاد کرد: بیفشان، بیفشان بر لبانم این جرعه الاهی را.

                و تی - ین یی- هنگ، شاعر چینی، می گوید: بنوش چای و فراموش کن غم دنیا. این گفته ها یا دآور سخنانی است که در ادبیات فارسی در بارۀ شراب آمده. مثل این مصرع حافظ که می گوید "اگرشراب خوری جرعه ای فشان بر خاک." که گویی از چینیان وام گرفته.

                بر اساس گفته ها، چای حدود 2700 سال قبل از ميلاد در چين کشف شد و اولين بار بذر چاي را يک کشيش بودايی به منظورتبلیغ مذهب بودایی به ژاپن برد.


                گویا یک کشیش پرتغالي به نام پدر جاسبر کروز اولين اروپايی بود که در سال 1560 از چای استفاده کرد. پرتغال اولين امتياز چای را از کشور چين گرفت. پس ازآن هلند وارد تجارت چای شد. فرانسه و هلند در بردن چای به سایر نقاط اروپا و نیز امریکا نقش داشتند. درنیمۀ دوم قرن هفدهم انگلستان وارد تجارت چای شد و با گسترش نفوذ کمپانی هند شرقی نقش انگلستان در تولید و تجارت چای بالا گرفت. با آمدن چای به انگلستان مصرف چای در میان مردم این کشور رواج یافت. و در واقع درقرن هیجدهم چای نوشابه ملی بریتانیا شد.

                دربارۀ چگونگی آمدن چای به ایران همچون کشف درخت چای درکشور چین داستانهای پر راز و رمز و دلنشین، و نه همیشه بر پایۀ واقعیت، بسیار نوشته شده .برخی می گویند چای را مغولها از چین به روسیه ، ایران، و ترکیه عثمانی بردند. غازانی، مؤلف فلاحتنامه هم از چای نام برده و می گوید که ایرانیان در زمان مغول با این ماده آشنا شده اند.

                به هرحال نوشیدن چای درقرن شانزده میلادی در ایران دست کم در بین طبقاتی رسم بوده و در قرن هفدهم رواج بیشتری داشته چنان که آدام اولئاریوس، رییس هیأت نمایندگی آلمان، در دربار شاه صفی، نوه و جانشین شاه عباس اول در سال 1637 میلادی در سفرنامۀ خود می نویسد: در ایران مانند هندوستان از من با چای پذیرایی گردید و در اصفهان نیز اماکنی به نام چایخانه دیدم که رجال و اشراف برای نوشیدن چای و تفریح و بازی شطرنج به آنجا می رفتند. آلمانی دیگری به نام انگلبرت کامپفر می نویسد که درسال 1683 در قزوین هم از او با چای پذیرایی شده.

                در کنار آب، عصاره و شیرۀ گیاهان و میوه ها، نوشیدنی متداول ایرانیان تا پیش از اسلام شراب بود. اسناد به دست آمده نشان می دهد که حتا در دورۀ هخامنشیان شراب مصرف عمومی داشته است .هرودوت هم در تاریخ خود از آداب نوشیدن شراب در میان ایرانیان می گوید. پس از اسلام، به علت منع مذهبی، قهوه جایگزین شراب شد و مصرف عمومی یافت. کلمۀ قهوه خانه که هنوز به جای چایخانه به کار می رود نشان دهندۀ همین امر است. بعدها با وارد شدن چای، قهوه نیز به تدریج جای خود را به چای داد. با آشنایی بیشترایرانیان با چای، ایران بازار پررونقی شد برای واردات چای از هند تحت سلطه انگلیس و قند از روسیه.

                گرچه چای نخست از چین وارد ایران شد، اما آداب و ابزار چای نوشیدن بیشتر از روسیه گرفته شد مثل سماور و استکان و نوشیدن چای با قند وبدون شیر. سماور در روسی یعنی خودجوش. پای سماور زود به درون خانه های ایرانی بازشد. و شد کانون گرم خانواده ها و مهمانی ها تا جایی که میرزا تقی خان امیرکبیر، صدراعظم تجددخواه، در سال 1850، دستور داد در اصفهان کارگاه سماورسازی دایرکنند. ( آن هم پس از آن که دو دستگاه سماور ازسوی روسها و فرانسویها به او هدیه شد.) و این شاید آغاز صنعت سماورسازی در ایران بود. با بالارفتن مصرف چای بخصوص درمیان طبقات بالای جامعۀ ایران کارخانه های چینی سازی گاردنر و کوزنتسوف روسیه از دهه 1880 تا 1915 به تولید سرویسهای چینی آلات چای خوری با رنگهای روشن برای بازار ایران پرداختند.


                البته امیرکبیربه فکر ایجاد کارخانۀ قند و راه انداختن کشت چای هم بود که در گذشته در ایران معمول نبود. اما با قتل امیرکبیر کشت چای متوقف ماند. و از سال 1870 به بعد رفته رفته و به صورت پراکنده کشت چای آغاز شد. نخستین مزارع چای در ایران چند سالی پیش از انقلاب مشروطه در لاهیجان و تنکابن احداث شد اما توسعه ای نیافت.


                نفوذ آداب چای نوشی را می توان دریکی از نقاشیهای معروف دوران قاجار دید که اثری است ازاسماعیل جلایر و اکنون در موزۀ ویکتوریا و آلبرت لندن است. اسماعیل جلایر با چیره دستی زنان دربار را در ایوانی رو به باغ در پای سماور ترسیم می کند. زنانی که به رقص، نواختن موسیقی، کشیدن قلیان ویا نوشیدن چای سرگرم اند. در کنار سماور، قوری چای، قند و شیرینی های گوناگون، میوه هایی مثل انجیر، انار و هندوانه دیده می شود. به گفته ای، این نقاشی یادآور تصویری است که همسر سفیرانگلیس، لیدی شل، در خاطرات خود از مهمانی چای مهد علیا، مادر متنفذ ناصرالدین شاه ارائه کرده است. او در روز 12 ژانويه 1850 درخاطرات خود آورده است: درمهمانی مهد علیا چای، قهوه و قليان برای مهمانان آوردند. پس از مدتی انواع ميوه ها و شربت ها به همراه نوشيدنی های سرد به مهمانان تعارف شد.

                به گفتۀ یک دیپلمات دیگر در سالهای پايانی قرن نوزدهم چای ديگر نوشيدنی ملی ايرانيان شده بود و چایخانه ها محل رفت و آمد طبقات متوسط و پايين بود که مثل باشگاهی به آن رفت وآمد می کردند تا احوال هم را بپرسند و به آواز بلبلان در قفس گوش کنند.

                در واقع ایرانیان رواج کشت چای را به صورت گسترده به کاشف السلطنه مدیون اند که نام اصلی اش محمد خان قاجار قوانلو بود. او پس از پایان تحصیل در دارالفنون به خدمت دولت درآمد و با پست معاونت کنسول به فرانسه رفت. در رشتۀ علوم سیاسی و اقتصادی درس خواند و به ایران بازگشت. در سال 1280 شمسی به عنوان ژنرال کنسول ایران رهسپار هندوستان شد و پس از مشاهده شباهت آب و هوای هند، با آب و هوای شمال ایران به فکر آوردن نهال چای و کشت آن در گیلان افتاد و چندین هزار نهال چای را به ایران آورد.

                تلاش های او برای آموختن نحوۀ کاشت و برداشت و وارد کردن نهال چای به افسانه آمیخته شده است. ولی به هر صورت نشان دهندۀ آن است که در این راه متحمل زحمات فراوانی شده است. بويژه آنکه جانش را هم بر سر این کار گذاشت. داستان از این قرار است که وی در سال 1308در سن 60 سالگی برای مطالعه بیشتر در زمینۀ کشت چای به چین و ژاپن رفت و چهار متخصص کشت چای را با خود به ایران آورد اما در بازگشت به هنگام عبور از کوهستانهای بوشهر به شیراز، اتومبیلش به دره سقوط کرد و کشته شد. آرامگاه او در شهر چای ایران، لاهیجان به موزه چای بدل شده است.


                در سال 1309 ش برای تشویق چایکاران بنگاه خرید برگ سبز چای در تنکابن تأسیس شد. در سال 1312 نخستین کارخانه چای کشور در شهر لاهیجان به وجود آمد. پس از آن هفت کارخانۀ دیگر پی در پی بنا نهاده شد. در سال 1355 تعداد کارخانه های چای کشور به 127 رسیده بود اما کمی بعد برخی از آنها تعطیل شد بطوری که در سال 1365 به 95 واحد رسید.


                در سال 1319 سطح زیر کشت چای 600 هکتار بود اما از آن زمان رو به افزایش گذاشت بطوری که در سال 1329 به 7000 هکتار، در سال 1338 به 18000 هکتار و در سال 1347 به 31000 هکتار رسید. سازمان چای کشور نیز در سال 1337 به وجود آمد و اکنون ایران یکی از تو لید کنندگان و مصرف کنندگان مهم چای در دنیاست.


                کاشتن، چیدن، خشک کردن، نگهداری و نوشیدن چای آداب خاص خودرا یافته است و در سنت و فرهنگ مردم هم اثرگذاشته است. مثلا دربارۀ چای می گویند باید سه خاصیت داشته باشد: خوش طعم باشد، خوش عطر باشد، و خوش رنگ. و دربارۀ کیفیت استکان چای هم گفته می شود که باید لب ریز، لب سوز و لب دوز باشد.


                iran

                Comment

                • Rasputin
                  Senior Member
                  • Jan 2005
                  • 63906

                  #9
                  چاى چيست؟


                  چاى دومين نوشيدنى معروف و محبوب مردم در سرتاسر دنيا (پس از آب) است. گفته مى شود بين (۲۰-۱۸) بيليون فنجان چاى هرروز در اين سياره مصرف مى شود. (كه اگر مطالعه شود احتمالاً نيمى از آن درمحل هاى كار در نقطه اى از زمين به نام كشور ايران مصرف مى شود!)
                  چاى از تغييراتى كه در مراحل مختلف روى برگ گياهى به نام camellia sinensis انجام مى شود، به وجود مى آيد.
                  اين نوشيدنى محركى بسيار ملايم است كه خاصيت ذكرشده آن به علت وجود كافئين است. كافئين موجود در چاى، يك سوم ميزان موجود در قهوه و بيشتر از كافئين تشكيل دهنده نوشابه هاى كوكا است.
                  در چاى ويتامين A، B2، C، D، K و فسفر و همچنين املاح و روغن هاى معطر وجوددارد. يكى از تركيبات شاخص درچاى تانين نام دارد.


                  تانين چيست؟


                  طعم خاص چاى كه آن را «گسى»مى ناميم به واسطه وجود اين ماده است. تانين علاوه بر چاى در ساقه و ميوه گياهانى همچون انگور هم يافت مى شود.
                  «تانين» جزء دفاعى در گياهان است كه مانع تركيب باكترى ها با پروتئين هاى سطحى آنها مى شود. خوردن مواد تانين دار باعث جمع شدن غشاى موكوئيدى دهان مى شود.
                  اضافه كردن شير به چاى باعث مى شود تانين برروى پروتئين شير بيش از سطح دهان تأثير بگذارد وطعم گسى چاى كمتر شود.

                  فوايد بى شمار چاى و نقش آن در سلامت انسان


                  تحقيقات اخير يك فنجان چاى را معادل يك فنجان سلامتى معرفى كرده اند. تأثيرات بى شمار اين نوشيدنى قديمى بر بسيارى از مشكلات و بيمارى ها همچون پوسيدگى دندان تا پاركينسون مشخص شده است و به همين خاطر آن را نوشدارو و مايع حيات بخش ناميده اند.


                  نقش چاى در جلوگيرى از التهاب مفاصل


                  تحقيقات اخير نشان داده است كه بيمارى آرتريست روماتوئيد درميان زنان سالمندى كه بطور معمول چاى مى نوشند ۶۰ درصد كمتر از سايرين (كسانى كه عادت به نوشيدن چاى ندارند) است.


                  تراكم استخوان و چاى:


                  در كسانى كه به مدت ۱۰ سال يا بيشتر بطور منظم چاى نوشيده اند تراكم املاح و موادمعدنى در استخوان هاى ستون فقرات بيش از سايرين گزارش شده است.


                  جلوگيرى از سرطان با مصرف چاى:


                  مصرف چاى (خصوصاً چاى سبز) مانع بروز انواع سرطان ازجمله (سرطان مثانه، دستگاه گوارش و پروستات) مى شود.



                  آنفلوآنزا يا يك فنجان چاى؟!


                  قدرت دفاعى بدن در مقابل آنفلوآنزا با نوشيدن چاى سياه افزايش پيدامى كند. مطالعات اخير نشان مى دهد كه غرغره كردن چاى (۲ بار در روز) ميزان ايمنى بدن به ويروس آنفلوآنزا را بالاتر مى برد.


                  قلبى سالم با چاى:


                  نوشيدن بيش از ۲ فنجان چاى در روز خطر مرگ در اثر بيمارى قلبى را تا ۴۴درصد كاهش مى دهد. در ضمن اينكه مصرف چاى فشارخون را هم كنترل مى كند و از اين طريق عامل خوبى درجلوگيرى از بيمارى هاى قلبى است.


                  پاركينسون و چاى


                  و سرانجام اينكه نوشيدن منظم چاى مى تواند از گسترش اختلالات ناشى از اين بيمارى مرموز عصبى جلوگيرى كند.


                  عامل فوايد بى شمار چاى چيست؟


                  يكى از اجزاى اصلى چاى كه (Flavenoid) نام داشته و آنتى اكسيدان طبيعى است را مى توان در اثرات شفابخشى چاى مؤثر دانست.
                  آنتى اكسيدان ها بدن را از آسيب مولكول هايى كه راديكال هاى آزاد نام دارد حفظ مى كنند. راديكال هاى آزاد كه بسيار ناپايدار هستند تمايل دارند با مولكول هاى اطراف خود واكنش نشان دهند كه واكنشهاى ايجاد شده براى بدن مضر است (براى مثال واكنشى كه اين راديكال ها با مولكول DNA ايجاد مى كنند) و منجر به عملكرد نادرست بدن و آسيب سطح سلول مى شود. كه همين تغيير، راه را براى بروز ناراحتى هايى چون سرطان و بيمارى هاى قلبى هموارمى كند.
                  يكى از فوايد ديگر آنتى اكسيدان ها مربوط به تأثير اين مواد بر سلامت دهان و دندان است. آنتى اكسيدان موجود در چاى سياه باعث جلوگيرى از اتصال باكترى به سطح دندان مى شود و مانع فساد دندانى و بيمارى هاى لثه است.


                  چند نكته درمورد چاى


                  - نخستين چاى كيسه اى در سال ۱۹۰۳ با استفاده از كيسه هاى دست دوز ابريشمى كه داخل آن چاى ريخته مى شد، ظهور پيداكرد.
                  - ساخت قورى سال ها بعد از مصرف چاى انجام شد. مردم چين و ژاپن سال ها چاى را در جام و قدح درست مى كردند تا اينكه سرانجام از خاك رس قورى ساختند و از آن استفاده كردند.


                  چاى و درمان ها و مصارف خانگى


                  -اگر چشمان پف كرده و خسته اى داريد به مدت ۲۰ دقيقه چاى كيسه اى مرطوب شده در آب جوش را برروى چشمان خود بگذاريد خستگى آنها ازبين مى رود و دنيا رنگ ديگرى مى شود!
                  - مى گويند مصرف روزانه ۴-۳ فنجان چاى خاصيتى معادل خوردن ۸ سيب دارد. از آن غافل نشويد.
                  - تانين موجود در چاى ضد «زگيل» است. چاى كيسه اى خيسانده شده در آب جوش را روى پوست زگيل دار به مدت ۱۵ دقيقه (روزانه ۳ بار) قرار دهيد، كم كم زگيل ازبين خواهدرفت.
                  - حتى اگر يخچال منزل و مهمتر ازهمه يخچال هاى خوابگاههاى دانشجويى!! بوى بدى مى دهد مى توانيد چند عدد چاى كيسه اى را پس از مصرف و خوردن چاى به مدت ۲۴ ساعت در يخچال قراردهيد. روز بعد از بوى بد خبرى نيست!
                  - اگر در پايان روز پاهاى خسته اى داشتيد آنها را داخل يك ظرف چاى بگذاريد. خستگى پاها را فراموش خواهيدكرد.


                  iran

                  Comment

                  • azita2005
                    Member
                    • Aug 2006
                    • 107

                    #10
                    thanks for sharing

                    Comment

                    Working...