AIDS Is A Politic Problem ?

[Rasputin]

نخستین بار واکسن بیماری ایدز در آفریقای جنوبی به آزمایش گذاشته می شود.
به گزارش منابع خبری سه هزار مرد و زن شهروند آفریقای جنوبی که به ویروس اچ آی وی آلوده نیستند و در دوره سنی 35-18 سال قرار دارند در این آزمایش چهار ساله شرکت می کنند.

واکسن مورد آزمایش به وسیله شرکت داروسازی مرک تولید شده و گروهی متشکل از محققان آمریکایی بر مراحل مختلف این آزمایش نظارت می کنند.

محققان امیدوارند با مطالعه آثار این واکسن بر سیستم ایمنی افراد، به خصوص زنان، راه های مقابله با ویروس ایدز را مورد بررسی قرار دهند.

این واکسن پیش از این در آمریکا، استرالیا و سایر نقاط آفریقا آزمایش شده است.

واکسن شرکت مرک حاوی ویروس ضعیف اچ آی وی نیست و به همین خاطر خطری از بابت آلوده شدن افراد مورد آزمایش وجود ندارد.

در این حال این واکسن در برگیرنده سه ژن ویروس اچ آی وی است و محققان امیدوارند با تزریق آن، سیستم ایمنی افراد برای مقابله با بیماری ایداز فعال شود.


این آزمایش به ما نشان می دهد که آیا واکسن ها می توانند در مقابله با چندین سویه مختلف ویروس اچ آی وی که در بخشی از ساختار مولکولی خود به هم شبیه هستند، واکنش های ایمنی مشابهی را ایجاد کنند یا نه؟


دکتر لارنس کوری

این آزمایش همچنین قصد دارد علاوه بر بررسی تاثیر این واکسن بر سویه "بی" ویروس اچ آی وی، اثر آن بر سویه "سی" این ویروس که در آفریقا شیوع دارد را نیز مورد مطالعه قرار دهد.

دکتر لارنس کوری از محققان آمریکایی این آزمایش می گوید:"این آزمایش به چند سؤال مهم علمی درباره تولید واکسن برای مقابله با ویروس اچ ای وی پاسخ خواهد داد."

"این آزمایش به ما نشان می دهد که آیا واکسن ها می توانند در مقابله با چندین سویه مختلف ویروس اچ آی وی که در بخشی از ساختار مولکولی خود به هم شبیه هستند، واکنش های ایمنی مشابهی را ایجاد کنند یا نه؟"

آزمایش گسترده واکسن ایدز شرکت مرک پس از تایید موسسه غذا و داروی آمریکا(اف دی ای) و اجازه شورای نظارت بر داروی آفریقای جنوبی و وزارت کشاورزی این کشور انجام می شود.

در صورت موفقیت این آزمایش، به مجوز ویژه ای برای کاربرد درمانی گسترده آن نیاز است.

[Rasputin]

؛رئيس* انجمن* ايدز* ايران* با* بيان* اين* كه* شمار* بيماران* ناشناخته* ايدزي* در* حال* حاضر* بين* *٠٦تا* *٠٠١هزار* نفر* است،* بر* لزوم* ترويج* فرهنگ* پيشگيري* از* ايدز* به* عنوان* اصلي* ترين* عامل* موثر* در* كاهش* سرعت* رشد* اين* بيماري* در* ايران* تاكيد* كرد* و* گفت*:* پروژه* آموزشي* پيشگيري* از* HIV* تا* پايان* امسال* به* طور* گسترده* در* كشور* اجرا* خواهد* شد*.* دكتر* حميدرضا* شاعري* در* گفتگو* با* ايسنا* ،* با* بيان* اين* مطلب* خاطرنشان* كرد*:* در* حال* حاضر* فعاليت* گسترده* *٣مركز* گذري* كاهش* آسيب* اعتياد* از* اقدامات* اصلي* انجمن* ايدز* براي* سرويس* دهي* به* بيماران* HIVمثبت* است؛* علاوه* بر* اين،* كلينيك* متادون* انجمن* نيز* به* بيماران* HIVمثبتي* كه* تحت* درمان* جايگزين* مواد* مخدر* هستند،* * به* طور* كامل* ارائه* خدمت* مي* كند*.* دكترشاعري* همچنين* بر* لزوم* افزايش* آگاهي* مردم* براي* پيشگيري* از* ابتلا* به* HIVتاكيد* كرد* و* گفت*:* علاوه* بر* برنامه هاي* آموزشي* انجمن* كه* هم* اكنون* در* حال* انجام* است،* * *٣پروژه* گسترده* و* متنوع* آموزشي* پيشگيري* از* ايدز* نيز* كه* تاثيربسزايي* بر* فرهنگ* زندگي* مثبت* با* اين* بيماري* و* پذيرش* آن* توسط* جامعه* خواهد* گذاشت،* تا* پايان* سال* جاري* به* ويژه* در* سطح* مدارس* كشور* به* اجرا* خواهد* رسيد*.* رئيس* انجمن* ايدز* ايران* در* ادامه* بيان* كرد*:* هم* اكنون* يك* پروژه* آموزشي* مشترك* از* سوي* انجمن* با* همكاري* UNDP*(برنامه* توسعه* ملل* متحد*)،* سازمان* بهزيستي* و* وزارت* بهداشت،* در* حال* اجراست* كه* پروژه* *,آموزش* همسان*,* ناميده* مي* شود*.* طبق* اين* پروژه* تعداد* زيادي* از* افراد* همسان* اعم* از* جوان* و* نوجوان* براي* آموزش* به* همسانان* خود* در* مورد* بيماري* ايدز* و* عواقب* آن* برگزيده* مي* شوند* تا* از* اين* طريق* يك* طرح* گسترده* به* منظور* افزايش* آگاهي* نسل* پرخطر* كشور* در* زمينه* پيشگيري* از* اين* بيماري* به* اجرا* گذاشته* شود*.

[Rasputin]

در کشورهای با ميزان شيوع بالاتر ايدز،ثبت نام دختران در مدارس در دهه گذشته رو به کاهش گذاشته است.دختران اولين گزينه برای بيرون کشيده شدن از مدرسه برای پرستاری از بستگان بيمار و نگهداری از خواهران و برادران کوچکتر هستند. .دختران وزنان اغلب اين توقع را دارند که حداقل هايی درباره سکس و سکسواليته بدانند اما اين نبود آگاهی آنها را در معرض خطر ابتلا به ايدز قرار می دهد.بررسی ها نشان می دهد که تعداد دختران کمتری در قياس با پسران در حدود سنی پانزده تا نوزده سال دانش های پايه ای را درباره اين که چگونه از خودشان در مقابل HIV/AIDS مراقبت آموخته اند.

دختران نسبت به پسران اشتياق کمتری برای حضور در مدرسه دارند.به خاطر دلايلی که ارائه می شود.
والدين بيشتر مايلند که امکانات و سرمايه های محدود خود را برای آموزش و تحصيل پسران صرف کنند.
بسياری از خانواده ها فايده تحصيل و آموزش دختران را درک نمی کنند.نقش آنها غالبا در قالب مهيا شدن برای ازدواج و پذيرش مسوليت های خانواده و امور خانه داری ديده می شود.
دختران در بسياری از جوامع غالبا بی بهره از موقعيت های اجتماعی هستند.نبود وقت آزاد به علت درگير شدن با وظايف سنگين خانه داري،بکار بردن منايع سرمايه ای و کمبود منابع غذا از دلايل اين امر هستند.
بار سنگين پرستاری از والدين بيمار يا خواهران و برادران کوچکتر اغلب بر دوش دختران قرار می گيرد.مساله ای که توانايی و امکان توجه به موضوع مدرسه و آموزش را به مخاطره می اندازد.اين مساله ای بسيار مهم در جوامع متاثر از ايدز است.
تخمين زده می شود که در پايان هزاره،104 ميليون کودک با سن تحصيلات ابتدايی بودند که در مدارس نام نويسی نکردند که 57 درصد آنها را دختران تشکيل می دادند. همچنين احتمال بيشتری وجود دارد که دختران در قياس با پسران نتوانند تحصيلات دوران متوسطه را بخاطر ازدواج زودهنگام،بارداری و وظايف پرستاری در خانه به پايان برسانند.
در کشورهای با ميزان شيوع بالاتر ايدز،ثبت نام دختران در مدارس در دهه گذشته رو به کاهش گذاشته است.دختران اولين گزينه برای بيرون کشيده شدن از مدرسه برای پرستاری از بستگان بيمار و نگهداری از خواهران و برادران کوچکتر هستند. HIV/AIDS پيشرفت های اخير در زمينه تحصيلات پايه ای را تهديد می کند و غير تناسبی ثبت نام دختران در مدارس ابتدايی را متاثر می سازد.دختران وزنان اغلب اين توقع را دارند که حداقل هايی درباره سکس و سکسواليته بدانند اما اين نبود آگاهی آنها را در معرض خطر ابتلا به ايدز قرار می دهد.بررسی ها نشان می دهد که تعداد دختران کمتری در قياس با پسران در حدود سنی پانزده تا نوزده سال دانش های پايه ای را درباره اين که چگونه از خودشان در مقابل HIV/AIDS مراقبت آموخته اند.بسياری از تصورات غلط وجود دارد که عقايد ناصحيح در جوامعی با مدخل های محدود برای اصلاح باورها و اطلاعات را حفظ می کند.اغلب اين افسانه که (به عنوان مثال داشتن سکس با باکره ها می تواند HIV را درمان کند) می تواند به دختران و زنان آسيب رساند.
رفتن به مدرسه ايمنی بخش است.آموزش يکی از راههای مقابله با شيوع HIV و اثرات ايدز است.با وجوديکه حضور و و بودن دختران مطمئن و سالم در مدرسه برای کاهش آسيب پذيری عمومی و سراسری مهم است،اما اين بدون ابزار ويژه برای تهيه و تدارک اطلاعات و آگاهی ها، مهارت ها و ارتباط با سرويس های انجمن مدارس نا بسنده است.
دخترانی که مدت زمان طولانی را در مدرسه سپری می کنند و در زمينه مهارت های زندگی و مزيت های نسبی تا خير در آغاز روابط جنسی آموزش می بينند،در نتيجه دانش پيشگيری از ايدز و ميزان استفاده از کاندوم در روابط جنسی افزايش پيدا می کند و فهم و درک از تست HIV بهبود می يابد.سه سرفصل فعاليت در مورد آموزش های مرتبط با HIV/AIDS و تاثيرات آن بر روی دختران وجود دارد و اينها می تواند بوسيله کنشهای استراتژيک حمايت گردند.
1- رهسپار کردن دختران به مدارس و مطمئن شدن از وجود سلامت و محيط موثری که بتواند آنها را در مدرسه نگه دارد و آموزش دهد.
- منسوخ کردن مدارس شهريه ای. مستندات نشان می دهد بخصوص در وجه ای از فقر مفرط قضيه،بر چيدن شهريه مدارس هزينه تحصيل را برای والدين و جوامع کاهش می دهد و فزصت تحصيل را برای تعداد زيادی از کودکان که قبلا امکان بهره مند شدن از تحصيل را نداشتند فراهم می کند.اين مورد بصورت ويژه گزينه ای برای تضمين ورود دختران به تحصيلات متوسطه محسوب می شود.
- استفاده از تسهيلات تشويقی نظير بورس های تحصيلی و تغذيه.هدف قرار دادن خانواده ها يا جوامع آسيب پذير با استفاده از دادن پول يا غذا روشی موفق برای افزايش توجه به دختران بوده است.بورسيه های تحصيلی در دوران مدرسه مزيت های مضاعف آفريده است و روشی ساده تر برای ديده بانی و نظارت نسبت به روشهای ديگر کمک رسانی نظام آموزشی بوده است.بسياری از کشورها بصورت موفقيت آميزی از مساعدت های تحصيلی برای افزايش ورود دختران به دوره های تحصيلی استفاده کرده اند.
- تسهيل ورود دختران به مدارس محوريت امر است.اما مدارس بايد امن باشند و محيط يادگيری موثری فراهم آورند به گونه ای که حضور در مدرسه را دلگرم کننده سازد و تجربياتی ارزشمند برای دختران به همان ارزشمندی تجربه بريا پسران بيافريند.
- مدارس بايد در زمينه کاهش تبعيض بين دختران و زنان جوان از طريق تمرين و اجرای سياست های مقتضی در مدرسه تلاش کنند.
2- تدارک آموزش هايی با محوريت مهارت های زندگی با متمرکز شدن بر موضوع جنسيت و پيشگيری از HIV به عنوان بخشی از يک آموزش کيفی سراسری که همه کودکان و جوانان را شامل گردد.
- مدارس يک فرصت ايده آل برای تضمين دسترسی دختران و پسران به آموزش های با کيفيت خوب مهارت محور در زمينه HIV/AIDS فراهم می آورند که اين کار نه از طريق روش های سنتی آموزگار محوری بلکه از طريق ارتباط مدرسه با نهادهای جامعه مدنی انجام می شود.
- برنامه های پيشگيرانه دقيق اجرا شده مدرسه محور HIV/AIDS کاهش خطر HIV/AIDS را نشان داده اندبويژه زمانی که آنها فراسوی قيود و کليشه های اطلاعات رايج عمل کرده اند.آنها همچنين به افراد جوان کمک می کنند تا آگاهي،رفتار و نياز به مهارت های زندگی شان را در جهت محافظت از خودشان در مقابل HIV/AIDS گسترش دهند.
- به منظور مساعدت مستقيم در زمينه آگاهی و رفتار های شخصی ،برنامه های مناسب با محوريت مهارت های زندگی می تواند همچنين کمک کند به :
مشارکت و شراکت يکسان بين دختران و پسران،مردان و زنان جوان
مطمئن می سازد که ايده های مرتبط با HIV/AIDS،کليشه های رايج جنسيتی يا ديگر پيش فرض های مرتبط با وضعيت HIV، نژاد و مذهب را تقويت و تثبيت نمی سازد و تابوشکنی از احکام فرهنگی نظير ازدواج های زودهنگام را عهده دار می شود.
ترويج انصاف و عدالت بين دختران و پسران،زنان و مردان جوان در پرستاری کردن بستگان مبتلا به HIV/AIDS
گسترش ارتباط و همياری خانه-مدرسه-اجتماع برای بهتر کردن هماهنگی و ارتباط آموزش با ديگر استراتژی های متمم نظير حمايت از سياستها و چهارچوب های منطقی و قانوني،دسترسی به کاندوم و سياستهای پيشگيرانه و خدمات درمانی برای امراض مسری جنسی.
3- محافظت از دختران در مقابل خشونت،بهره کشی و تبعيض در داخل و خارج از محيط مدرسه
تجربيات دختران در داخل مدرسه هميشه مطلوب نيستند.مدرسه می تواند محيطی منزجر کننده و وحشت زا باشد بويژه برای زنان جوان به علت وجود و شيوع خشونت جنسيت محور.خشونت جنسيت محور زمانی رخ می دهد که زن يا مردی به خاطر اينکه زن يا مرد هستند مورد تجاوز قرار گيرند. Harassment شکلی از اين نوع است.
مدارس نقش ويژه ای در مبارزه با خشونت های جنسيت محور دارند.هم از طريق کمک به دانش آموزان بريا درک رفتارها و ساختارهايی که منججر به بسط آم می شوند هم از طريق کمک به رساندن به اصلاح فرآيندهای مطلوب
مدارس نيازمند بناکردن ابزار و سنجه های ايمنی بخش و نشانگان رفتاری هستند که فراتر از محيط مدرسه برای کاهش آزار و خشونت يا،تبعيض جنسيتی و بهره کشی از دختران بکار گرفته شوند.اين چنين ابزاری نيازمند داشتن حالتی سيال در درون و خارج از مدرسه است در کنار ارتباط شورا-مدرسه و روشهای مرسوم در تضمين ايمنی و سلامت دختران و پسران در داخل و خارج از محيط مدرسه.

[Rasputin]

رئيس مركز تحقيقات ايدز گفت: ايدز واكسن ندارد بنابراين اطلاع رسانى در مورد اين بيمارى بهترين راه پيشگيرى است اما هنوز براى آموزش صريح به مردم در مورد اين بيمارى مشكل داريم.
مينو محرز امروز در نشست خبرى اولين كنفرانس رسانه*هاى گروهى در زمينه ايدز، افزود:* ايدز يك مشكل پزشكى نيست بلكه يك مشكل اجتماعى است كه براى كنترل آن همه گروهها، دستگاهها و رسانه ها بايد مشاركت كنند زيرا اطلاع رسانى در مورد اين بيمارى نيازمند يك كار مستمر و فراگير است.
وى ادامه داد: با توجه به اينكه ايدز هنوز واكسن ندارد، پيشگيرى از اين بيمارى بيش از همه به اطلاع رسانى مناسب رسانه*ها بستگى دارد اما اين كار ظرافتهايى دارد.
وى گفت: يكى از مهمترين روشهاى پيشگيرى از بيمارى ايدز استفاده از كاندوم در رابطه جنسى است اما ما هنوز براى آموزش اين مطلب ساده و بيان صريح آن به مردم مشكل داريم، مسائل جنسى را نمي*توان انكار كرد بلكه بايد آموزش درست مسائل مربوط به غريزه جنسى را به مردم آموزش داد.
محرز اضافه كرد: انكار، بدترين كار است، آمريكا و كشورهاى غربى توانستند خيلى سريع با آموزش عمومى در اين زمينه اين بيمارى را كنترل كنند و اكنون كشورهاى اروپاى شرقي، آسياى ميانه و آفريقا بيشترين رشد اين بيمارى را دارند.
وى افزود: ما بايد در اين مورد با جوانانمان صريح صحبت كنيم و از نصحيت كردن بپرهيزيم، مسئولان هم بايد بدانند بحث در مورد ايدز به ترويج بى بند و بارى جنسى و تنش در جامعه منجر نمي*شود بلكه سكوت در مورد آن و اطلاع رسانى نكردن عامل تنش و رشد اين بيمارى است و بايد اين نگرش منفى عوض شود.
زماني، مدير ارتباطات يونيسف در ايران نيز در اين جلسه گفت: انگ، تبعيض، انكار، سكوت و باورهاى نادرست در مورد ايدز بايد از بين برود و يونيسف در جهان در اين زمينه كارهاى زيادى كرده است، اكنون 14 رسانه در جهان براى كنترل اين بيمارى ائتلاف تشكيل داده*اند و براى اطلاع رسانى مناسب در اين زمنيه فعال شده*اند.
وى ادامه داد:* تحقيقات در دنيا نشان داده است، آموزش در مورد ايدز به ترويج آن منجر نمي*شود، بلكه سن اولين تجربه جنسى را افزايش و تعداد شركاى جنسى را كاهش مي*دهد.
وى گفت: برخى مسئولان در كشور ما تصور مي*كنند، آموزش عمومى در مورد ايدز خلاف مذهب است در حالى كه از نظر مراجع تقليد، آموزش براى كنترل ايدز در جامعه لازم است.
وى افزود: 60 درصد جمعيت جوان كشور زير 25 سال هستند و با توجه به شروع موج سوم انتقال ايدز از طريق جنسى اطلاع رسانى در اين مورد امرى حياتى است.

[Rasputin]

More than 40 percent of women in India have not heard of AIDS, according to a government survey that has alarmed activists.

India has 5.7 million people living with HIV/AIDS, according to the United Nations, which is the world's highest caseload. But the prevalence rate, in the country of 1.1 billion people, is much lower than in most of Africa.

The National Family Health Survey (NFHS), the most extensive study on health and nutrition in India, said in its latest report only 57 percent of women have heard of AIDS.

In rural areas, where most Indians live, less than half the women -- 46 percent -- were aware of the disease.

Activists said on Friday that poor awareness among women was fuelling the epidemic.

"This shows women don't have access to information, translating into more women getting infected," said Anjali Gopalan, head of Naz Foundation India, a leading anti-AIDS group.

In the past few years, there has been a growing "feminisation" of the epidemic in India with nearly 40 percent of all those infected now being women, including housewives.

"Biologically, women are more susceptible to HIV," said Christy Abraham of ActionAid-India. "The lack of awareness adds to the HIV threat they face."

One reason for low awareness is that the government has focused prevention efforts on high-risk groups like prostitutes and intravenous drug users, rather than on the general population.

"But we are expanding prevention efforts among the general population in rural areas, especially women, over the next five years," a government official said on condition of anonymity.

Many rural women have been infected by their husbands who work in the cities and visit prostitutes. Stigma stops infected husbands from telling their wives they are HIV-positive.

The NFHS survey, supported by UNICEF as well as the British and U.S. governments, shows a gulf in awareness between men and women, with 80 percent of men having heard of the disease.

Only 54 percent of Indian women are literate compared with 76 percent for men.

Many women in villages do not have television in their homes and miss out on anti-AIDS advertisements, say activists, calling for a broad-based effort to educate and empower women.

"Even if they do have TVs, there is no electricity in many areas. This is one way how fighting HIV is linked to the issue of general development," Abraham said.

Activists want the government to spend more training and sending grassroot health workers to spread AIDS education among women, especially in poorer and highly populated states.

In the eastern state of Bihar -- home to 85 million people -- only 35 percent of women have heard of AIDS, with the level of awareness falling to 30 percent in villages.

[Rasputin]

Bill Clinton negotiates price cut on AIDS drugs

Former President Bill Clinton announced Tuesday that his foundation had negotiated deep price reductions for generic versions of costly, second-line AIDS drugs needed when the original medicines fail, as well as for less toxic, easier-to-use first-line medicines combined in a pill that can be taken once a day.
Standing next to Thailand's health minister, Clinton also forcefully endorsed recent decisions by Thailand and Brazil to break patents held by American pharmaceutical companies that are charging prices Clinton described as exorbitant, but that drug company officials said were reasonable.

"No company will live or die because of high price premiums for AIDS drugs in middle-income countries, but patients may," he said.

The new prices would halve the cost of the drugs for better-off developing countries in Latin America and Asia and cut prices by 25 percent in poor countries, which were already paying lower prices, the foundation said. The second-line medicines will be bought with more than $100 million raised by a group of countries led by France. The improved first-line therapies will largely be financed by the Global Fund to Fight AIDS, Tuberculosis and Malaria and other donors.

Second-line drugs have typically cost about 10 times as much as first-line therapies. Costs have ballooned in Brazil and Thailand, which began programs to provide universal access to AIDS treatment years before African countries did, as patients have developed resistance to generic first-line treatments and move to brand-name second-line drugs.
The Clinton Foundation's willingness to buy the generic drugs from the Indian manufacturers Cipla and Matrix will give developing countries leverage in bargaining with American companies for lower prices on branded antiretroviral drugs and may embolden some to follow Brazil and Thailand in overriding patents, AIDS activists said.

But developing countries still have reason to worry about retaliation from drug companies and trade sanctions by United States. This year, Abbott Laboratories, based in Illinois, withdrew new drugs, including those for high blood pressure and AIDS, that it had planned to introduce in Thailand until the override on Abbott's patent on the second-line drug, Kaletra.

U.S. trade officials last week put Thailand on a watch list for countries inadequately safeguarding the intellectual property rights of American companies, noting the overriding of drug patents.

Tido von Shoen-Angerer, who leads Doctors Without Borders' campaign for access to medicines, said he was unsure whether the recent developments would encourage developing countries to exercise their rights under international trade rules more freely, to make or import generic drugs. "There's a strong chilling effect from the U.S. action," he said.


Drug company officials Tuesday strongly defended their policies of charging better-off developing countries more for AIDS drugs than they did for poor countries, as well as the role of patents, which give inventor companies a monopoly on the sale of a drug, in stimulating the development of new drugs.

Jennifer Smoter, a spokeswoman for Abbott, said patents were needed "to ensure innovation in the future" but declined to respond to Clinton's comment Tuesday that "Abbott has been almost alone in its hard-line position here over what I consider to be a life and death matter."

Abbott had been charging $2,200 annually per patient for Kaletra in middle-income developing countries, which include India, China, Brazil and Ukraine. Last month, it dropped the price to $1,000. The foundation's new price for the generic is $695.

Jeffrey L. Sturchio, a vice president at Merck in New Jersey, says his company strives to balance providing the broadest possible access to AIDS drugs while maintaining financial incentives to attract companies to conduct research and development on new drugs.

Both Brazil and Thailand have overridden Merck's patent on the AIDS drug efavirenz, an ingredient of the new, improved first-line AIDS therapies. Merck had been charging the two countries $577 annually per patient, a price it agreed to drop to $400 a year for Brazil after Brazil said it was considering overriding the patent. The Clinton Foundation's new price for the generic is $164.

[Rasputin]

This piece incorporates experiences from working with AIDS prevention/awareness NGO in Brazil, as well as my research into the social and cultural aspects of illness in the context of the AIDS pandemic. I hope all will enjoy reading this. For those who are unaquainted with the social side of the virus, hopefully you will find this an interesting lesson.

AIDS is the pandemic of my generation and the first of its kind, both on the geographical and the social scale. There is not a single region of the world where the effects of HIV/AIDS have not been felt, and while the well-documented death toll is monumental and continues to climb, there is another damage inflicted by the virus which is immeasurable. Its wake can be seen in packed orphanages, alleyways echoing with coughs and cries, and abandoned and broken homes. It is a caricature of the virus and not the virus itself that perpetuates the very conditions that have been statistically shown to create high risk environments for HIV infection, and the biomedical establishment simply has no effective way to deal with it.

Since its arrival in the public arena, HIV/AIDS has undergone a dramatic transformation. It is not simply a dangerous but treatable virus. To many people across the world, it is a threat to their values, morals, their very identity; people who sense this threat seek to protect themselves from the same monster that has been created from their own fears and biases. It is understandable, then, that the social consequences that persons with AIDS (PWAs) are subjected to often far surpass the corporeal damage that the disease itself inflicts.

The dilemma lies in the fact that a purely biomedical approach does not adequately tackle the deconstruction of the illness experience itself, which, in the case of AIDS, is integral to effectively treating and preventing the spread of the virus. This piece is an attempt to shed light on the social construction of AIDS and to show that incorporating a more culturally informed and compassionate approach towards afflicted persons is a necessary part of treatment and prevention.

The role of culture in shaping approaches and attitudes toward diseases cannot be understated, since our cultural ideas and biases shape what we come to consider as common knowledge. Lupton argues that "what is asserted to be 'truth' should be considered the product of power relations, and as such, is never neutral, but always acting in the interests of someone", and that "knowledge is seen not as a universal, independent reality but as a participant in the construction of reality".

In the case of AIDS, this is well illustrated in the disease's early reputation as "the gay plague". The disease was thought of (by many in the scientific and political community as well) as a 'gay' disease; this assumption had no real scientific basis, but at one point was accepted as truth. Later, when it became apparent that the disease could affect heterosexuals as well, it became associated with marginalized ethnic groups, as well as with drug users.

It has been pointed out that each of the groups that were associated with AIDS were already actively stigmatized in the United States (Devine et al), and that even the professional community played a part in stereotyping AIDS victims: "Researchers were often expected to 'discover' homogenous 'cultures' and 'communities' of gay men and drug users, and by so doing change their behaviour... implicit in this notion was the belief that the 'culture' or 'sub-culture' itself creates risk" (Abdulrahim). This seems very strange when put into the context of our prevailing views on disease today in the era of biomedicine. The inevitable question is: why such a strong tendency by people, including a number of healthcare professionals, to put a cultural label on a disease, something that the biomedical community had reduced to a matter of pure science?

A closer look at social identity theory yields some insight: it holds that "several psychological processes operating in the service of promoting self-esteem result from the act of categorizing oneself and others into groups" (Devine et al). People establish and maintain positive social identities through comparison with "outgroups" of society. In the case of AIDS, as well as with other social phenomenons such as racism and classism, these comparisons have evolved into prejudices and systematic discrimination on part of a large segment of the population.

Within this framework, we can better understand why the AIDS stereotypes that we have all been exposed to tend to be directed towards various marginalized groups, such as homosexuals, immigrants, sex workers, and drug users. Devine and her colleagues hold that "AIDS stigma is inextricably intertwined with social identities and the motivation to maintain positive social identities" and "a great deal of negativity toward PWAs arises out of uninfected people's need to protect their identity as healthy and non-deviant". Whether among majority or minority populations, the need to protect core values and identity play a key role in defining HIV/AIDS as a foreign disease that the unaffected population is somehow (morally) immune to.

Casework centered on interviewing people on their culture's attitude about HIV infection and those who were at risk for infection reflected these feelings. What was taken from several interviews with Cypriot drug users in London was that most of their cultural brethren felt safe from infection because of the moral and superior upbringing that their culture afforded them (Abdulrahim). The general consensus was that "as high-risk HIV behaviours are generally constructed as the behaviours of the 'Other', HIV is turned into a signifier of the potential 'corruption' of young people and women by the dominant society and culture and of the moral disorder resulting from migration and contact with the host culture and society."

Thus, for many ethnic Cypriots in London, staying away from mainstream culture was a way to protect oneself from AIDS, as if high-risk behavior itself was foreign to their culture. On the other hand, it seems ironic that among the mainstream white population in London, "HIV continues to be associated with homosexual men, injecting drug users and sub-Saharan Africans, and these continue to define HIV as a metaphor for 'Otherness'". Thus it follows that among the majority, minorities and so-called subcultures represent risk groups, while minorities believe that the majority culture is the real risk factor for HIV infection.

Common to both perspectives is the social construction of AIDS as a "threat to core social values" (Devine et al); it is then no surprise that PWAs across the world are often blamed for what others see as a moral deficiency implicated in their infection. Echoing Kleinman's argument, this highlights the inability of biomedical medicine and insight alone to effectively deal with AIDS treatment and prevention, as it is clearly not just a medical phenomenon. PWAs not only have to deal with a very real and dangerous disease as well as its strenuous treatment regimen, but also subtle as well as systematic discrimination: "they have been fired from jobs, driven from their homes, and socially isolated".

Effective HIV/AIDS care and prevention requires the integration of a compassionate, anthropologically and culturally informed framework that will call into question the discriminatory categorizations of PWAs by general society and subgroups therein.

My personal experience with GAPA Bahia, a Brasil-based non-governmental organization dedicated to AIDS prevention and awareness, strongly supports this conclusion. In working with infected persons in our Adesão group (a support group to educate about HIV/AIDS, encourage PWAs to take their medicine, share thoughts and feelings, and learn to lead a happy life after HIV) over the course of a month, GAPA workers encouraged discussion of life with the virus as a way of sharing perspectives and finding common ground. Furthermore, they used many culturally relevant and frank examples when discussing issues and spoke in a way that everyone could relate and respond to.

People in the group were of all classes, colors, and genders, and some were HIV-negative family or friends; it was stressed repeatedly that anyone could be infected by HIV, in many different ways. This put the issue of cultural categorization on the table, which was discussed with constructive results among the PWAs and GAPA workers; at the end of these sessions (in which most would stay the whole time), people would leave with smiles, discussing their doubts and worries more openly, and would return to subsequent sessions. These positive results stood in stark contrast to Adesão sessions run by hospital staff, a prime example of what can happen when "HIV/AIDS intervention programmes... are flying blind and culturally rudderless" (Singhal).

[Rasputin]

The doctor directing the support group would make clear distinctions between uninfected and infected persons, referring to the PWAs as "voces, os portadores" (you, the carriers). She dryly lectured the group, and did not once stop to allow anyone to voice his/her opinions or concerns. Patients were told to take their medication and abstain from unprotected sex and needle sharing. Never once was the taxing physical and mental process of taking medication acknowledged, nor the various high risk behaviors known and practiced within the local culture.

Worse, many people were unable to follow the doctor's discussion because of the excessive amount of jargon she used and did not bother to define or explain. As a result, many people left the meeting early, without the same results produced by the engaging and comprehensive GAPA-directed sessions. Several HIV carriers that were regulars at these meetings commented after the session that this was precisely the kind of intervention that drove people away from seeking help and made the experience of living with HIV/AIDS ever lonelier.

What this case study demonstrates, among other things is that the damage done by AIDS stigmatization can be mitigated by a reevaluation of who can contract AIDS and what it means for those who get infected; both HIV positive and negative persons require exposure to this reevaluation, as both groups are influenced by prevailing views about getting infected. The study also strongly suggests that an impersonal biomedical approach is by itself insufficient for prevention and combating discrimination, and that personal engagement, as well as an appreciation of cultural mores and context, are vital for long term results. Thus, "a broader conception in terms of social identities and the nature of the threat to social identities created by AIDS may ultimately prove more productive in reducing the ill effects of AIDS stigma" (Devine et al).

There is no quick fix to the AIDS pandemic, as ignorance, fear, and silence continue to spread the virus and burn bridges between . With no cure or vaccine, the only way to fight the disease is to focus on prevention and treatment. If we do not reach out to the people already infected by HIV, we are further isolating the very people that need to feel like they are still a positive part of society, essentially leaving them to die and potentially infect others in the process. The myths about HIV/AIDS can overpower a person's will to fight it, acknowledge it, and thus prevent its transmission. The only real way to disprove the myth is to deconstruct it.

[Rasputin]

شمار مبتلایان ایدز در ایران باز هم افزایش یافت


دلایل ابتلا به ویروس ایدز در نقاط مختلف ایران متفاوت است
آمار مبتلایان به ویروس اچ آی وی و ایدز در ایران افزایش یافته است.
بنا به آخرین آمار منتشر شده توسط مرکز مدیریت بیماری های وزارت بهداشت و درمان ایران شمار مبتلایان به ویروس ناقل بیماری ایدز به 15 هزار و 587 نفر رسیده است که نسبت به سه ماهه قبلی حدود هزار نفر بیشتر شده است.

گزارش وزارت بهداشت و درمان ایران، تعداد مبتلایان مرد را 14 هزار و 702 نفر (حدود 94 درصد) و زنان مبتلا به ویروس اچ آی وی را 885 تن (زیر 6 درصد) اعلام کرده است.

خبرگزاری فارس به نقل از دکتر عباس صداقت، رییس اداره ایدز وزارت بهداشت و درمان ایران آورده است که از سال 1365 - که اولین مورد ابتلا به ویروس ایدز گزارش شد - تا کنون دو هزار و 62 نفر در ایران در اثر ابتلا به ایدز جان خود را از دست داده اند.

اداره ایدز وزات بهداشت و درمان ایران می گوید اعتیاد تزریقی همچنان مهمترین عامل انتقال ویروس ایدز در ایران به شمار می آید و حدود 67 درصد موارد - بیش از 10 هزار مرد و حدود صد زن - از مبتلایان به این ویروس معتادان تزریقی هستند.

پس از اعتیاد تزریقی، مهمترین عوامل انتقال ویروس اچ آی وی، آمیزش جنسی ( حدود 7 درصد)، خون و فرآورده های خونی (زیر 2 درصد) و از مادر به جنین (نیم درصد) هستند.


آمار ایدز در ایران شامل گروه سنی 25 تا 44 سال می شود که نشان می دهد موارد شناسایی شده این بیماری بیشتر در این گروه سنی مشاهده شده است. گروه های سنی بعدی به ترتیب 45 تا 54 سال، 15 تا 24 سال و کمترین موارد در میان گروه سنی نوزاد تا چهار سال قرار دارند



آمار ایدز در ایران شامل گروه سنی 25 تا 44 سال می شود که نشان می دهد موارد شناسایی شده این بیماری بیشتر در این گروه سنی مشاهده شده است. گروه های سنی بعدی به ترتیب 45 تا 54 سال، 15 تا 24 سال و کمترین موارد در میان گروه سنی نوزاد تا چهار سال قرار دارند.

وزارت بهداشت ایران هر سه ماه آخرین آمار موارد شناسایی شده از مبتلایان به ویروس ایدز (اچ آی وی) در این کشور را منتشر می کند.

آمار دقیق مبتلایان به ویروس اچ آی وی در ایران روشن نیست اما کارشناسان بهداشتی بر این باور هستند که شمار واقعی مبتلایان بسیار بیشتر از آمار رسمی است و دهها هزار نفر می رسد.

مقامات اداره ایدز وزارت بهداشت سال گذشته گفته بودند که چشم انداز خوبی در زمینه بیماری ایدز در این کشور وجود ندارد.

کارشناسان بیماری های عفونی وزارت بهداشت ایران نیز روند شیوع این بیماری در کشور را رو به افزایش می داند.

این کارشناسان تخمین زده اند که حدود 70 هزار نفر در ایران مبتلا به این بیماری هستند که بیش از نیمی از آنها از ابتلای خود به ایدز اطلاع ندارند و می توانند آن را ناآگاهانه به دیگران منتقل کنند.

آنها همچنین می گویند شیوع بیماری ایدز در سنین پائین رو به افزایش است و تاکید دارند که برای پیشگیری از ابتلای نوجوانان و جوانان، همکاری وزارت آموزش و پرورش، صدا و سیما و انجمن های غیر دولتی با وزارت بهداشت و درمان ضروری است.

مقامات وزارت بهداشت گفته اند که مهم ترین هدف این وزارتخانه، شناسایی افراد آلوده به این بیماری و آموزش و تحت درمان قرار دادن آنها است.

آمار متفاوت در سراوان


مسئول مرکز مشاوره بیماریهای رفتاری سراوان
الگوی بیماری ایدز در سراوان - که چند همسری رواج دارد - متفاوت از سایر نقاط ایران است. در سراوان آمار کودکان و زنان مبتلا بیشتر از میانگین کشوری است


زهرا مرتضوی

دلایل ابتلا به ویروس ایدز در نقاط مختلف ایران یکدست نیست و ظاهرا شامل استثناهایی نیز می شود. از جمله گفته می شود آمار زنان مبتلا به این بیماری برخلاف نقاط دیگر ایران در شهرستان سراوان بسیار بیشتر بوده و دلیل آن نیز نه اعتیاد تزریقی بلکه رابطه جنسی است.

سراوان در جنوب زاهدان واقع شده و با کشور همسایه پاکستان چند صد کیلومتر مرز مشترک دارد.

گزارش های رسانه ای حاکی است که از آنجایی که در این منطقه چند همسری در میان رواج دارد و این در حالی است که شمار زیادی از مردان سراوان ظاهرا برای کار و تجارت به کشورهای حوزه خلیج فارس سفر می کنند، زنان به طور فزاینده ای توسط شوهرانشان به ویروس اچ آی وی آلوده می شوند.

روزنامه اعتماد در شماره امروز خود (هجده تیرماه) به نقل از زهرا مرتضوی، مسئول مرکز مشاوره بیماری های رفتاری شهرستان سراوان، آورده که بیش از 76 درصد از مبتلایان به اچ آی وی (ویروس ناقل ایدز) از طریق رابطه جنسی به این بیماری مبتلا شده اند.

وی گفته است که از این تعداد بیش از سی و پنج درصد زنان و حدود 65 درصد مردان هستند.

خانم مرتضوی در ادامه گفت: "الگوی بیماری ایدز در سراوان - که چند همسری رواج دارد - متفاوت از سایر نقاط ایران است. در سراوان آمار کودکان و زنان مبتلا بیشتر از میانگین کشوری است."

مسئول مرکز مشاوره بیماری های رفتاری سراوان افزوده است: "در این منطقه مردان دو یا سه زن دارند و اقامت طولانی مردان در کشورهای حوزه خلیج فارس برای کار یا تجارت و رفتارهای پرخطر جنسی آنها، باعث افزایش ابتلا به ویروس ایدز از طریق رابطه جنسی شده است. همین مردان در سراوان چند همسر دارند و مسلما این بیماری را به آنها منتقل می کنند و به همین دلیل آمار زنان مبتلا به ویروس ایدز در سراوان بیشتر است."

زهرا مرتضوی معتقد است که آمار زنان مبتلا به ویروس ایدز در سراسر کشور بیش از ارقام گزارش شده است.

وی گفت از آنجایی که به زنان معتادان تزریقی دسترسی نیست کارشناسان نمی توانند از ابتلای آنها به ویروس ایدز آمارگیری کنند و به همین دلیل شمار اعلام شده از زنان مبتلا به این بیماری دقیق نیست.

[Rasputin]

تشکیل بزرگترین کنفرانس مبارزه با ایدز


برگزارکنندگان کنفرانس می خواهند بودجه تحقیقات درباره بیماری ایدز افزایش یابد
متجاوز از 5 هزار نفر از متخصصین بیماری ایدز و رهبران جوامع مختلف جهان، در سیدنی گردآمده اند تا پیشرفت هایی را که در زمینه مقابله با این بیماری صورت گرفته مورد بررسی قرار دهند.
برگزارکنندگان کنفرانس، شرکت کنندگان در این گردهم آیی را که از 130 کشور می آیند، ترغیب می کنند که اعلامیه موسوم به اعلامیه سیدنی، را امضا کنند که در آن از دولت ها درخواست می شود ده درصد بودجه ای را که به مقابله با بیماری ایدز اختصاص یافته، صرف تحقیق و پژوهش درباره بیماری ایدز کنند.

در اعلامیه سیدنی گفته شده که این تحقیقات و مطالعات، موجب تسریع در استفاده از داروها و تکنولوژی های جدید برای تشخیص بیماری ایدز، معالجه و نیز جلوگیری از ابتلا به این بیماری، که تا کنون به قیمت جان 25 میلیون نفر تمام شده، خواهد شد.

شرکت کنندگان در این کنفرانس چهار روزه، در جریان مطالعات تازه ای قرار خواهند گرفت که نشان می دهد ختنه مردان می تواند خطر آلوده شدن آنان به ویروس ایدز را تا 60 درصد کاهش دهد..

از مدت ها قبل به این موضوع پی برده شده بود که در افریقا نرخ آلودگی به ویروس اچ آی وی، در میان مردان مسلمان کشورهای جنوب صحرا، کمتر از نرخ آلودگی غیرمسلمانان این کشورهاست. ولی معلوم نبود که علت این موضوع ختنه کردن مردان مسلمان است، یا به این علت است که آنها با زنان کمتری روابط جنسی برقرار می کنند.

ولی اکنون آزمایشاتی که در کنیا و اوگاندا صورت گرفته، تایید کننده ارتباط بین ختنه مردان و کاهش نرخ آلودگی به ویروس اچ آی وی است.

در برخی از کشورهای آفریقایی در جنوب صحرا، نرخ آلودگی افراد به ویروس بیماری ایدز تا 40 درصد است. بنا بر این ختنه مردان می تواند حربه موثری برای کاهش این آلودگی باشد.

.لی متخصصین تاکید می کنند که ختنه مردان باید توسط جراحان مجرب صورت گرفته و با یک برنامه آموزشی همراه باشد.

نزدیک به سه میلیون نفر هرساله در اثر ابتلا به بیماری ایدز، جان خود را از دست می دهند.

[Rasputin]

رييس اداره ايدز وزارت بهداشت با اشاره به اين كه اطلاعات كاملي درباره الگوهاي رفتارهاي پرخطر در جوانان و نوجوانان كشور كه با ابتلا به ايدز در ارتباط است، وجود ندارد، تاكيد كرد: هر چند فضاهاي به رسميت شناخته شده*اي براي شناسايي رفتارهاي پرخطر جنسي در كشور وجود ندارد و اعتقادات ديني و قوانين مدني، سرعت موج سوم ايدز را كندتر مي*كند، اما بي ترديد عدم مداخله و ورود نيافتن به اين موضوع از طريق ارايه خدمات و آموزش*هاي بهداشت جنسي، جامعه را آسيب*پذير مي*كند.


دكترعباس صداقت در گفت *وگو با خبرنگار «بهداشت و درمان» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، با اشاره به آمار تخميني 60 تا 70 هزار نفري مبتلايان ايدز در كشور، اظهار كرد: به كمك آمارهاي تخميني مي*توان وضعيت ايدز را در كشور حدس زد.

وي با بيان اين كه جديدترين آمار تخميني مبتلايان (براي سال 2007 ميلادي) در شهريور ماه امسال اعلام مي*شود، سرعت حركت بيماري را بر اين اساس قابل پيش*بيني عنوان كرد و گفت: تعداد موارد شناسايي و به ثبت رسيده ايدز در كشور حاكي از بيدار و فعال بودن نظام مراقبتي است.

دكتر صداقت در ادامه با اشاره به اين كه طرح مطالعه رفتاري - سرمي ايدز در 13 منطقه دانشگاهي و 11 استان كشور در حال انجام است، گفت: در اين طرح گروه*هاي شناسايي شده، تحت آزمايش*هاي ويژه*اي قرار گرفته و فرم پرسشنامه*اي هم تكميل مي*شود.

رييس اداره ايدز وزارت بهداشت با بيان اين كه وقوع موج سوم ايدز در كشور صرفا بر اساس آمار و اطلاعات پيش*بيني شده است، يادآور شد: هوشياري بهترين سلاح مقابله با سير اپيدمي ايدز است.

صداقت با اشاره به پويايي ايدز اظهار داشت: از آنجا كه ابتلا به ايدز با رفتارهاي پرخطري اعم از اعتياد تزريقي و روابط جنسي در ارتباط است بنابراين تغيير و حركت از ويژگي*هاي نظام مراقبتي آن محسوب مي*شود.

وي با بيان اين كه بر اساس آخرين آمار اعلام شده، 40 درصد مبتلايان به ايدز در گروه سني 25 تا 34 سال قرار دارند، گفت: در حالي كه موارد آلوده چندي پس از ابتلا قابل شناسايي هستند، رفتار پرخطر جنسي زودتر از اين سنين آغاز شده است.

صداقت به آمار ثبت شده 15 هزار و 587 نفري ايدز در كشور اشاره كرد و موارد ثبت شده را به تنهايي معيار مناسبي براي سنجش ميزان بروز بيماري ندانست و توضيح داد: به عنوان مثال، در بسياري از استانها به علت كمبود مقطعي كيت تشخيصي ميزان موارد شناسايي شده كاهش يافت كه با واردات اين كالا نقصان رفع و آمار به يكباره افزايش يافت.

رييس اداره ايدز وزارت بهداشت با اين توضيح كه آمار توليدي وابسته به ماده اوليه است، گفت: شايد به موجب راه اندازي پايگاه*هاي ديده*ور در دانشگاه*هاي علوم پزشكي و يا تمركز بررسي بر روي گروهي پرخطر ميزان آمار گزارش شده دستخوش تغييراتي شود.

[abadani69]

با وجودي که "روند شيوع بيماري ايدز در کشور در سنين پايين رو به افزايش" است، هنوز از" همکاري وزارت آموزش و پرورش و صدا و سيما" خبري نيست.آن هم در حاليکه" در نظام آموزش و پرورش كشور توانايي*هاي زيادي براي مبارزه با ايدز وجود داشته و اين وزارتخانه مي*تواند با بهره*گيري از كارشناسان خود اقدامات موثري در زمينه مبارزه با ايدز انجام دهد." [مدير دفتر ايدز وزارت بهداشت]

آمارها همگي حکايت از افزايش تعداد مبتلايان به ايدز در کشور دارند و مقامات وزارت بهداشت نيز "چشم انداز خوبي در زمينه بيماري ايدز" پيش رو نمي بينند.از سال 1384 تا به امروز تعداد مبتلايان به ايدز در ايران از" ۳۵ الي ۴۰ هزار تن به ۶۰ الي ۷۰ هزار يعني حدود دو برابر رسيده است". [دکتر عباس صداقت رييس اداره ايدز وزارت بهداشت]

اما مشکل اصلي تر اين است که: "آمار ايدز در ايران شامل گروه سني 25 تا 44 سال مي شود که نشان مي دهد موارد شناسايي شده اين بيماري بيشتر در اين گروه سني مشاهده شده است". به عبارت ديگر از آنجا که جمعيت ايران، جمعيتي جوان است، هر ساله در صد بيشتري از مردم ايران در خطر ابتلا به اين بيماري قرار مي گيرند.

سال گذشته دکتر محمد مهدي گويا، رييس مرکز مديريت بيماري هاي وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکي در سمينار کشوري ايدز در تهران گفت: "تا کنون بيش از 13 هزار نفر در ايران، بيمار مبتلا به بيماري ايدز و ويروس اچ.آي.وي شناسايي شده اند". همزمان کارشناسان بيماري هاي عفوني وزارت بهداشت هم خبر از حضور حدود 70 هزار نفر بيمار مبتلا به ايدز در ايران مي دادند و بر اين باور بودند که: "روند شيوع اين بيماري در کشور رو به افزايش " است.[ايرنا]

در همان زمان دکتر عباس صداقت، رييس اداره ايدز وزارت بهداشت خبر از آن داد که "بيش از هزار نفر بر اثر اين بيماري جان خود را از دست داده اند". او نيز "بيشترين مبتلايان به ويروس اچ.آي. وي را در گروه سني 24 و 25 سال معرفي کرد."

در آن زمان قرار بود "برنامه اول مبارزه با ايدز كه از سال 81 تا 85 به اجرا درآمد با هدف اصلي پيشگيري از ورود ويروس HIV به جمعيت عمومي كشور" وارد مراحل جديد تري شود. در "سال 85 هم تمام سازمان*هاي كشور ارزيابي و نتايج را به صورت اعداد و ارقام مشخص" کردند.

با اين حال امروز " آمار مبتلايان به ويروس اچ آي وي و ايدز در ايران افزايش يافته است".

بنابر آخرين آمار منتشر شده توسط مرکز مديريت بيماري هاي وزارت بهداشت و درمان در سال جاري "شمار مبتلايان به ويروس ناقل بيماري ايدز به 15 هزار و 587 نفر رسيده است" که حتي "نسبت به سه ماهه قبلي حدود هزار نفر بيشتر شده است". بر اساس اين گزارش تعداد مبتلايان مرد14 هزار و 702 نفر و مبتلايان زنان885 نفر بوده اند.به اين ترتيب، بر اساس آمارهاي رسمي ـ که کارشناسان همواره در صحت آنها ترديد کرده اند ـ از سال 1365 "که اولين مورد ابتلا به ويروس ايدز گزارش شد" تاکنون "دو هزار و 62 نفر در ايران در اثر ابتلا به ايدز جان خود را از دست داده اند."

حال با توجه با جوان بودن جمعيت کشور، بي جهت نيست که کارشناسان بر لزوم آموزش جوانان در مورد اين بيماري و راه هاي پيشگيري از آن تاکيد مي کنند.به ويژه آنکه"اين کارشناسان تخمين زده اند حدود 70 هزار نفر در ايران مبتلا به اين بيماري هستند که بيش از نيمي از آنها از ابتلاي خود به ايدز اطلاع ندارند و مي توانند آن را ناآگاهانه به ديگران منتقل کنند".

علاوه بر اين با توجه به گسترش استفاده از مواد مخدر در کشور و همچنين اينکه "اعتياد تزريقي همچنان مهمترين عامل انتقال ويروس ايدز در ايران به شمار مي آيد و حدود 67 درصد موارد - بيش از 10 هزار مرد و حدود صد زن - از مبتلايان به اين ويروس معتادان تزريقي هستند" [اداره ايدز وزات بهداشت و درمان] به نظر مي رسد اگر آموزش و پرورش و صدا و سيماي جمهوري اسلامي وارد اين ميدان نشوند، برنامه اول مبارزه با ايدز به مراحل بعدي نخواهد رسيد.هدف برنامه اول مبارزه با ايدز، جلوگيري" از آغاز موج سوم و فراگير شدن بيماري" است، آن هم در حاليکه برنامه دوم به جايي نرسيده است.زيرا" آموزش و پرورش بايد به طور جدي*تري وارد اين عرصه شود." [ رييس دفتر ايدز وزارت بهداشت] اما از يک سو"اختياري بودن اجراي اين طرح در مدارس مشكل بزرگي در آگاه*سازي دانش*آموزان است" و از سوي ديگر مسئولين اگر چه سخن از ضروري بودن" تدوين برنامه استراتژيك ميان مدت و درازمدت بمنظور مقابله مجدانه و مهار شيوع ويروس HIV" [ قربانعلي دري نجف آبادي دادستان كل كشور] مي گويند اما راه عملي که معرفي مي کنند اين است: "رعايت استانداردهاي لازم در معاشرت و تنظيم روابط فردي و اجتماعي متناسب با قوانين ديني و ضوابط اخلاقي" و " لزوم مبارزه با انحرافات جنسي". اين مبارزه و رعايت استانداردها هم به نيروهاي انتظامي سپرده مي شود با اجراي طرح "نجات ملي". آن هم در شرايطي که به گفته دکتر حميد رضا ستايش، کارشناس سازمان ملل"در کشورهاي پيشرفته معمولا بيش از ۸۰ درصد مبتلايان در نظام بهداشتي ثبت شده اند در حالي که موارد ثبت شده در ايران تقريبا ۲۰ الي ۳۰ درصد شمار کلي است."[راديو فردا]

[Rasputin]

Today is a special day and people around the world have probably woken up to different feelings and expectations.

Some are making budgets for the sitting allowance they are going to receive today; some are going to expose their talents, ready to save lives through their testimony, others to have entertainment, while others are just going to do their job to be paid at the end of the month.

This is how people worldwide have been commemorating World AIDS Day (WAD) since December 1, 1988. The concept of WAD is a brainchild of the 1988 world summit of ministers of health on programmes of AIDS prevention.

During that time, Sub Sahara (which started to have AIDS cases in late 1970s) was the worst hit and it seems it is still the worst hit.

According to Avert website, by the end of 2007, an estimated 22 million adults and children were living with the virus, and an estimated 1.5 million Africans died of AIDS the same year
Tanzania reported the first three HIV/AIDS cases in 1983.

According to the Tanzania Commission for AIDS (TACAIDS) about 600,000 cumulative AIDS cases occurred from 1983 to 1999. 80 per cent of the reported cases were ages of 20 to 44.Currently, the country has an estimated two million people infected with the virus.

The 2007 statistics indicate that the country had an estimation of 1,300,000 people living with HIV/AIDS out of the 39,384,223 then population. It was approximated that by 6.7 per cent of the infected people would be adults between ages of 15 to 49 by the end of 2007 while 58 per cent of the infected people was estimated to be that of women between 15 to 49 age bracket. The same information reveals that 96,000 people died of AIDS by 2007.

According to UNAIDS information, HIV is a virus that infects the Human Immune System and destroys or impairs their functions.

The virus is very active and makes a lot of copies of itself that damage the body�s immune cells (CD4 cells).

This virus is very clever that it quickly adapts to whatever medicines that are being taken as it tries to change itself through mutations so that these medicines no longer work.

World AIDS day (UK) website says latest research suggests that between 70 and 90 per cent of people may experience symptoms of infection a few days after having been infected.

Three symptoms occurring together: fever, rash and a severe sore throat should always be considered a potential indicator of HIV infection.

``These symptoms usually disappear within two or three weeks. Other people may not have symptoms to start with. In all cases, without effective treatment the immune system will eventually become very weak and no longer be able to fight off illnesses,`` reads the report in part.

When the AIDS pandemic began in early 1980s, people living with HIV were not likely to live more than a few years more than a few years.

They are now living longer because of the development of safe and effective drugs such as the Antiretroviral (ARV) treatment.

One develops fully blown AIDS when the immune system is so weak and can no longer fight off a range of diseases with which it would normally cope.

The UNAIDS says approximately three million people in low and middle income countries were receiving ARV therapy at the end of 2007.

``Until 2003, the high cost of the medicines, weak or inadequate health care infrastructure and lack of financing prevented wide use of combination of ART treatment in low and middle income countries,`` says the UNAIDS report.

The combination of ARV therapy prevents the HIV virus from multiplying inside a person. If this growth stops, then the body`s immune cells, (most notably the CD4 cells) are able to live longer and provide the body with protection from infections. ARVs have dramatically improved the life of HIV positive people since 1996.

``The ARV drugs don`t cure but prevent the development of AIDS. They can stop the virus from being made in the body and this stops the virus from damaging the immune system, but not to eliminate virus from the body,` emphasizes the report.

Eating nutritious food also supplements the ARV drugs functions in the body. But even though many NGOs are trying their best to supplement government efforts in supplying nutritious food, many HIV positive people in African nations are still dying in the first years of infection due to poor diet.

The people are dying even when they have ARVs with them particularly in rural areas. Another thing that is affecting ART in rural areas is the distance many have to walk to hospitals and health centres.

Despite massive awareness and civic education on HIV/AIDS prevention Care and Support, the patients are still been discriminated in our society This has contributed to the secrecy which has been made to be part of HIV/AIDS issues. even if a family member has been diagnosed with the disease, they still keep it to themselves to avoid being discriminated.

Governments, United Nations agencies and all sectors of the civil society organisations worldwide have joined hands to campaign around specific themes related to AIDS as well as ensuring that people access free ART and counseling services.

Goal six of the Millennium Development Goals (MDGs), one of the eight ambitious but achievable goals which are at the core of global efforts to substantially reduce poverty by 2015 states that there is need to combat HIV/AIDS, malaria and other diseases by the said year. MDG is the Millennium Declaration which the United Nations and World leaders in September, 2000.

The introduction of WAD is one stepping stone to positive response to the epidemic. However a latest UNAIDS report indicates that the epidemic is not yet over in any part of the world.

This year`s WAD world theme is ``Lead-Empower-Deliver`` which is building on lst year`s theme of ``Take the lead`` designating leadership as the world 2007-8 WAD theme which highlighted both the political leadership needed to fulfill commitments that have been made in response to AIDS- particularly the promise of universal access to HIV prevention, treatment, care and support by 2010.

As we commemorate this day, let us take into account that WAD is not all about holding colourful events and getting allowances but a day to remind each other of the pandemic, how to take care of the HIV positive people and adopt ways of preventing further spread of the epidemic.

It has to be born in mind that even though the HIV/AIDS messages seem to have been widely spread, there is still need for massive civic education and behavioral change.

Everyone should be responsible for their actions and as the theme points out, those who are in influential positions to walk the talk.

If we are really serious about combating the diseases by 2015, then government, civil society organisations, international aid agencies and every citizen should take issues of stigma, treatment and food supplement to those who are infected head on. Every commemoration should be the beginning of a new chapter to tackle this problem.