صداى گچ روى تخته مى آمد، هنوز تخته سياه سپيد مى شد كه بچه ها يك به يك خواندن را يادگرفتند، بچه ها بزرگ شدند، كتابها را خواندند و نامه ها نوشتند! اما هيچ يك به دست آن تخته نويسى نرسيد كه «الفبا» را ياد داده بود و او پير شد و بازنشسته، اما بالهايى «سپيد» داشت. هنوز تخته هاى سياه را او با «پر»هاى «سپيد» خود سپيد مى كرد.
خواستم بر بوم دل خورشيد نقاشى كنم
نور در نور آمد و دل پرده انوار شد
«شمسى سپيدپر» خيلى طرح دارد. او سالهاست بازنشسته شده ولى هرگز بازنشسته و «خانم معلم ها»ى بازنشسته را در كانونى جمع مى كند تا هنوز در جامعه نوجوان ما معلمى كنند.
او مى گويد من عاشق معلمى بودم؛ ولى پدرم اجازه نمى داد درس بخوانم تا اينكه بالاخره مدرسه اى داير كردم و مشغول كار شدم. در همين حين تمام درسهاى عالم را هم خوانده.
هم معلمى كرده و هم كار و كار و كار.
او مى گويد: در خيابان دولت و اطراف آن هيچ دبيرستان دخترانه اى نبود. به من برمى خورد كه در تمام نواحى اختياريه، رستم آباد، از گل و سوهانك يك دبيرستان براى دختران نباشد. پسرانه بود! ولى دخترانه، نه. فقط يك دبستان عصمت بود. اين بود كه در اين منطقه دبيرستان دخترانه تأسيس كردم. (مدرسه اميدوار - تأسيس ۱۳۴۸)
او مى خندد و در پاسخ به اينكه اينجا در اين كانون زنان بازنشسته چه سنينى عضو هستند، مى گويد: همه ما ۱۴ ساله مانده ايم.
او مى گويد: «من فقط براى خانمها كار مى كنم.»
چرا فقط براى خانمها كار مى كنيد، آقايان را قبول نداريد؟
چرا اتفاقاً خيلى راحت هم مى توانم براى آنها كار كنم و خوب هم در كار با هم كنار مى آييم؛ ولى فكر مى كنم زن جامعه بايد قوى باشد. هم از نظر فكرى، هم روحى و هم جسمى. چون مادر است.
خوب از همان مدرسه شروع كرديد ؟ كار براى خانمها را مى گويم.
نه، يك سال و نيم براى زنان معتاد و دختران بى سرپرست كار كردم. با تأسيس خانه اميد.
طرحهايى كه به ذهن اين معلم بازنشسته مى رسد« مثل شعر است»...
«پوران بهرام» از فعالان اين كانون كه در مدرسه «مجتمع اميدواران» هم كار مى كند از همان دبستان عصمت آمده. او شعر مى گويد. سالهاست و در جلسات ماه به ماه زنان اين كانون شعرهاى خود را مى خواند. خانم «بهرام» مى گويد: مى خواهم تا زنده ام كار كنم و قدم مثبت داشته باشم.
خانم بهرام، مى گويد نه براى پول كسى كار مى كنم و نه مقام ... من هر كارى در كانون از دستم برآيد براى خانمهاى بازنشسته انجام مى دهم. حتى جاروكشى.
او سخت در تدارك سفر اخير خانمهاى معلم است به شيراز...
خانم «سپيدبر» بانى كانون درباره سفرها مى گويد: در سال حدوداً چهار، پنج مسافرت داريم. دوبار خانمها را به مشهد مى بريم. ولى در حال حاضر دنبال خانه اى در مشهد مى گردم كه بازنشستگان را بتوانم در آن اسكان دهم.
او طرحهاى زيادى دارد.
.
خواستم بر بوم دل خورشيد نقاشى كنم
نور در نور آمد و دل پرده انوار شد
«شمسى سپيدپر» خيلى طرح دارد. او سالهاست بازنشسته شده ولى هرگز بازنشسته و «خانم معلم ها»ى بازنشسته را در كانونى جمع مى كند تا هنوز در جامعه نوجوان ما معلمى كنند.
او مى گويد من عاشق معلمى بودم؛ ولى پدرم اجازه نمى داد درس بخوانم تا اينكه بالاخره مدرسه اى داير كردم و مشغول كار شدم. در همين حين تمام درسهاى عالم را هم خوانده.
هم معلمى كرده و هم كار و كار و كار.
او مى گويد: در خيابان دولت و اطراف آن هيچ دبيرستان دخترانه اى نبود. به من برمى خورد كه در تمام نواحى اختياريه، رستم آباد، از گل و سوهانك يك دبيرستان براى دختران نباشد. پسرانه بود! ولى دخترانه، نه. فقط يك دبستان عصمت بود. اين بود كه در اين منطقه دبيرستان دخترانه تأسيس كردم. (مدرسه اميدوار - تأسيس ۱۳۴۸)
او مى خندد و در پاسخ به اينكه اينجا در اين كانون زنان بازنشسته چه سنينى عضو هستند، مى گويد: همه ما ۱۴ ساله مانده ايم.
او مى گويد: «من فقط براى خانمها كار مى كنم.»
چرا فقط براى خانمها كار مى كنيد، آقايان را قبول نداريد؟
چرا اتفاقاً خيلى راحت هم مى توانم براى آنها كار كنم و خوب هم در كار با هم كنار مى آييم؛ ولى فكر مى كنم زن جامعه بايد قوى باشد. هم از نظر فكرى، هم روحى و هم جسمى. چون مادر است.
خوب از همان مدرسه شروع كرديد ؟ كار براى خانمها را مى گويم.
نه، يك سال و نيم براى زنان معتاد و دختران بى سرپرست كار كردم. با تأسيس خانه اميد.
طرحهايى كه به ذهن اين معلم بازنشسته مى رسد« مثل شعر است»...
«پوران بهرام» از فعالان اين كانون كه در مدرسه «مجتمع اميدواران» هم كار مى كند از همان دبستان عصمت آمده. او شعر مى گويد. سالهاست و در جلسات ماه به ماه زنان اين كانون شعرهاى خود را مى خواند. خانم «بهرام» مى گويد: مى خواهم تا زنده ام كار كنم و قدم مثبت داشته باشم.
خانم بهرام، مى گويد نه براى پول كسى كار مى كنم و نه مقام ... من هر كارى در كانون از دستم برآيد براى خانمهاى بازنشسته انجام مى دهم. حتى جاروكشى.
او سخت در تدارك سفر اخير خانمهاى معلم است به شيراز...
خانم «سپيدبر» بانى كانون درباره سفرها مى گويد: در سال حدوداً چهار، پنج مسافرت داريم. دوبار خانمها را به مشهد مى بريم. ولى در حال حاضر دنبال خانه اى در مشهد مى گردم كه بازنشستگان را بتوانم در آن اسكان دهم.
او طرحهاى زيادى دارد.
.

Comment