Fereydoun Farrokhzad

[Rasputin]

به همت جمعی از ایرانیان، محل تازه ای در همان گورستانی که فریدون فرخزاد، شومن و خواننده ایرانی پانزده سال پیش در بخش رایگان آن به خاک سپرده شده بود، قطعه خاک بسیار مناسبی در میدان نزدیک به دروازه اصلی گورستان شمال شهر بن خریداری و پیکر این هنرمند طی مراسمی بزرگ در محل جدید تحویل خاک شد.
طبق آداب مرسوم، قبر فریدون فرخزاد که به طور رایگان از طرف شهرداری در اختیار قرار گرفته بود می بایستی صاف شده، برای دیگران در نظر گرفته شود.

فریدون فرخزاد که پس از انقلاب در آلمان زندگی می کرد در ماه اوت 1992 (امرداد 1371) در محل سکونتش در شهر بن بر اثر ضربات چاقو کشته شد.

به احترام هنرمند مقتول، در مراسم جابجایی مدفن او جمع بزرگی از ایرانیان گردآمدند و چند گروه هنری برنامه اجرا کردند.

طی چهار ساعتی که برای این مراسم در نظر گرفته شده بود نویسندگان ، شاعران و خوانندگان ایرانی از جمله ستار، خواننده نامی سخنرانی کردند و یاد فریدون فرخزاد را گرامی داشتند.

ستار با ذکر خاطراتی که با فرخزاد داشت و خواندن ترانه "ای وطن" صحنه پرشوری ایجاد کرد و پیامی هم از پوران فرخزاد خواهر شاعره فریدون که از ایران فرستاد قرائت شد.

پس از سخنرانی علیرضا قلی پور، برگزار کننده اصلی مراسم، ناهید باقری شاعر قطعاتی خواند و میرزا آقا عسگری (مانی) که کتاب زندگینامه فریدن فرخزاد را به رشته تحریر درآورده و منتشر کرده، شرح مفصلی در باره خصوصیات و خلقیات فریدون فرخزاد بیان کرد و گفت: "این هنرمند که هم شاعر و نویسنده و هم هنرپیشه ای توانا بود و تحصیلات خود را تا دکترای علوم سیاسی در آلمان به پایان رسانده بود، هرگز تسلیم زورنشد و تمام توانایی وجود خود را صرف مبارزه کرد و سرانجام جان خود را در راه عشق به وطن و آزادی از دست داد".

میرزا آقا عسگری (مانی)، فریدون فرخزاد را نامی ماندنی در تاریخ مبارزات ملی و فرهنگی دانست و گفت که او "هنرمندی بود که بدون پرده پوشی یا تن دادن به سازش، اندیشه های خود را که پر از عشق به آزادی و میهنخواهی بود با وجود همه تهدیدها و آگاهی از پیامد راهی که در پیش گرفته بود بیان می کرد و به عنوان سرمشقی بزرگ برای آزادیخواهان و عاشقان ایران باقی خواهد ماند".

پیکر فرخزاد ، پوشانده در پرچم ایران در آرامگاه ماندنی اش جا بجا شد و در این مراسم فضای گورستان بن غرق سرود های میهنی شد.

فریدون فرخزاد در سال ۱۳۱۷ (193 به طوری که در یادداشتهای خودش هست در چهارراه گمرک تهران متولد شد، در سال ۱۹۶۲ به آلمان رفت و در رشته حقوق سیاسی در دانشگاهای مونیخ، برلن و وین تحصیل کرد و پایان نامه خود را در باره " تأثیر عقاید مارکس بر کلیسا و حکومت آلمان شرقی" نوشت و آن را با موفقیت گذراند.

او پس از بازگشت به ایران به فعالیتهای هنری رو آورد و از جمله مشهورترین چهره های تلویزیونی ایران شد

وی همچنین به خوانندگی و بازیگری هم می پرداخت و شعر نیز می گفت.

فریدون فرخزاد که برادر فروغ، شاعره نامدار ایرانی است، به زبانهای آلمانی و فارسی شعر می گفت و از چند مرکز علمی و هنری آلمان جوایزی دریافت کرد.

مجموعه ای از اشعار فارسی اش در کتابی با عنوان در نهايت آغاز جمله است عشق و اشعار آلمانی اش هم در کتابی دیگر از او گردآمده است.

پس از وقوع انقلاب در ایران، فریدون فرخزاد به غرب مهاجرت کرد و به فعالیت سیاسی رو آورد، در دوران زندگی در تبعید کتابی نیز با عنوان من از مردن خسته ام نوشت.

هواداران فرخزاد قتل او را به جمهوری اسلامی نسبت دادند و در سالهای اخیر نیز برخی از روزنامه نگاران ایرانی، قتل فرخزاد را در شمار فعالیتهای گروهی جای دادند که تحت عنوان "عناصر خودسر" در وزارت اطلاعات ایران شناسایی شدند و شماری از آنان محاکمه و زندانی شدند.

این گزارشها از سوی هیچ مرجع مستقلی تأیید نشده است.

[dela]

roohash shad va yadash gerami

[Rasputin]

Fereydoun Farrokzad was first and foremost a great entertainer, a gifted artist and most probably one of the most outspoken Iranians be it before or after the revolution that shook his beloved country and was to ultimately destroy everything he stood for. He was a lover of Beauty and the Arts. He was the brother of one of Iran’s greatest contemporary poets, and militant feminist: Forough Farrokhzad, who also died in a tragic car accident in the late 1960’s. Fereydoun Farrokhzad was also quite openly a Constitutional Monarchist singing in London to honor the death of the Imperial Army officers who died during the failed Nojeh Coup, that ultimately set him on the Top of the Blacklist of the Islamic Republic’s Death Squads. It would be hypocritical and inaccurate to claim the contrary in the name of political correctness or in the name of one’s personal political convictions or preferences. Farrokhzad never denied it be it in private or in public that he was faithful to an Era which benefited to his professional life and success. However to boil him down to a royalist activist and/or royalist icon would be equally reductive. He was one of the Great Iranian Entertainers of his time who truly revolutionized the Iranian Entertainment Scene and Television Shows. He was often copied, imitated but never equaled. It was also because of his professionalism and work ethics that he turned his back on the mediocrity of many LA based TV channels and programs because he was disappointed by their lack of sincerity and faith to the cause of freedom of Iran and Iranians. He spent his personal fortune and energy to rally Iranians against the Islamic Republic by performing worldwide in any major European or American where there was an Iranian community be it London, Toronto, LA, New York or Paris. His closest friends and advisors would vainly try to convince him to stop making vehement patriotic speeches or criticizing openly the clerical regime of Tehran but it was useless for Farrokhzad was not a man to be intimidated by anyone. He believed in EVERY Word he uttered and his stamina and bold comments would stir passionate reactions from his fans and critics alike. He was a Professional entertainer who disguised his inner anguishes with a Big Smile. Farrokhzad was deeply attached to his country and countrymen maybe more than any other artist and compatriot of his generation. A man who could be seen in the company of beautiful women and enjoying the company of his friends and fellow colleagues like Aref, Sattar, Mahasty or Googoosh, equally in times of Popularity as well as in times of exile was in fact a solitary who like most artists overcome their inner shyness and inhibitions by overcoming them in the public eye.



Given Farrokhzad’s popularity and stamina that was threatening the Iranian Theocracy’s foundations and reputation outside Iran, the Islamic Republic tried to undermine Farrokhzad’s reputation. He was falsely accused of sexual depravity and even bisexuality, all of which were pretexts to distract public opinion on his ever growing popularity within a politically divided Iranian Diaspora. Fereydoun Farrokhzad understood the pain of others and would often interact with his audience to pull them towards more solidarity and compassion for their fellow compatriots. During his lifetime, many unjustly felt he was overdoing it, but ultimately and to the Very End, he fought like a Lion for the honor and Freedom of his country. Not surprisingly, the Islamic republic's agents operating in Germany assassinated him at his home in Bonn On August 9, 1992. Three days later his body was found lying in a pool of blood with his dog whimpering beside him.

[Rasputin]

[ame]http://www.youtube.com/watch?v=oNZr-8aMp3E[/ame]

[Dokhtar Bandari]

I miss him..a lot. What an incrdible soul and an amazing mind he was.

[Rasputin]

[ame]http://www.youtube.com/watch?v=0XWLLTmpffI[/ame]

[Rasputin]

[ame]http://www.youtube.com/watch?v=BLvfzQVEtlU[/ame]

[Rasputin]

[ame]http://www.youtube.com/watch?v=Zin--qhRHS4[/ame]

[Rasputin]

Today is the anniversary of his murder

Speech at 1987 concert in London


[ame]http://www.youtube.com/watch?v=oNZr-8aMp3E[/ame]