Eghbale Lahori (poet-philosopher)

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • donsaeid
    Senior Member
    • Nov 2005
    • 28300

    #1

    Eghbale Lahori (poet-philosopher)

    علامه محمد اقبال لاهوري

    علامه محمد اقبال لاهوري متولد 22 فوريه 1873 ميلادی (به رواياتي 1875، 1894 ميلادی) در شهر سيالكوت از ايالت پنجاب هند و متوفي به سال 1317 هـ . ش (20 صفر 1357، 21 آوريل 1938 ميلادی)، تحصيلات خود را ابتدا، به رسم معمول زمان، با آموختن قرآن كريم در مكتبخانه شروع كرد. پس از اتمام دورة مكتبخانه وارد كالج آسيايي اسكاچ شد و تحصيلات ابتدايي و متوسطه را در آنجا گذرانيد. در همين ايام سرودن شعر را آغاز كرد. بعد از پايان اين دوره، در رشتة فلسفه در دانشگاه لاهور ثبت ‏نام كرد و از محضر سر تامس آرنولد بهره برد. دورة فوق‏ ليسانس اين رشته را با احراز رتبة اول در دانشگاه پنجاب به پايان رساند، موفق به دريافت يك قطعه مدال علمي گرديد، و در رشته ‏هاي تاريخ، فلسفه، و علوم به استادي برگزيده شد. در همين حال، فراگيري زبان فارسي و عربي را نيز وجهة همت خويش قرار داد. اقبال، كه در عرصة شعر و ادب در شبه قاره از نوادر به شمار مي‏رود، سروده‏هاي خود را در خدمت بيداري و آگاهي توده‏ها و دميدن روح آزادي در ملل اسلامي و بيدار ساختن آنان از خواب گران قرار داد. نالة يتيم اولين اثر وي بود كه آن را در سال 1899 ميلادی در جلسة ساليانه انجمن حمايت ‏الاسلام در لاهور خواند. سال بعد در همين انجمن منظومة ديگري را با عنوان خطاب يتيم به هلال عيد فطر قرائت كرد كه باعث شهرت وي شد.



    علاوه بر اين در 1901 ميلادی نخستين كتاب خود را در زمينة اقتصاد به زبان اردو تاليف كرد. سپس به توصية سر تامس آرنولد براي ادامة تحصيلات عازم اروپا شد، و سه سال در آنجا به مطالعه و تحصيل پرداخت. در دانشگاه كمبريج در رشتة فلسفه پذيرفته شد و در آنجا با پروفسور مك تيگارت، ازطرفداران سرشناس هگل ‏، پروفسور ادوارد براون و پروفسور رينولد نيكلسون، از مسترشقان به نام، آشنا شد.



    پس از اخذ درجة فلسفة اخلاق از كمبريج وارد دانشگاه مونيخ در آلمان شد و رسالة دكتراي خود را با عنوان “سير فلسفه در ايران“ تدوين نمود، و مدتي نيز به جاي پروفسور آرنولد در دانشگاه لندن به تدريس زبان و ادبيات عرب پرداخت. اقبال از ميان متفكران غرب به آثار لاك، كانت، هگل، گوته، تولستوي، و از شرقيان به اشعار مولوي دلبستگي خاصي داشت. در ايام تحصيل در اروپا تحولات عمده ‏أي در وي پديدار شد؛ قبل از هر چيز، علاقه مندي بيش از حدش به زبان و ادبيات فارسي بود به گونه ‏أي كه بعدها زبان فارسي را براي بيان آراء و افكار خود برگزيد. ديوان شعر وي به طور عمده به اين زبان تدوين گشته است. پس از آن، اقبال به تدريج از يك شاعر وطني به شاعري اسلامي ـ جهاني تحول يافت، تا جايي كه به اعتقاد بسياري از متفكران وي يكي از نخستين مناديان اتحاد بين کشورهای اسلامي به شمار مي‏رود. درخصوص آگاهي از روند تحولات فكري وي مطالعة كتاب بانگ درآ مفيد تواند بود. در اوت 1908 ميلادی به وطن بازگشت و رياست بخش فلسفة دانشكدة دولتي لاهور را عهده ‏دار شد و در عين حال به امر وكالت نيز مي‏پرداخت.



    وي با توجه به آشنايي عميقي كه از مفاسد جوامع غربي پيدا كرده بود به انتقاد شديد از شرقيان فرنگ رفته‏أي مي‏پرداخت كه خود را در برابر غرب باخته، دچار از خودبيگانگي گشته، “خويشتن خويش“ را فراموش كرده، دچار “بي‏خودي“ شده، شيفته و مجذوب جلوه‏هاي ظاهر تمدن غرب گرديده‏اند، بي انكه در تبعات و عوارض آن انديشه نمايند. اقبال در سالهاي نخست بازگشت به هند، اسرار خودي و رموز بي‏خودي را منتشر كرد. اين منظومه‏ها را به دست رينولد نيكلسون، استاد فلسفة وي، رسيد. نيكلسون كه از قبل استعداد وي را مي‏شناخت با دقت به بررسي و مطالعة آنها پرداخت و سپس به ترجمة اين منظومه به زبان انگليسي اقدام نمود. بدين ترتيب اقبال پيش از آنكه درهندوستان شناخته شود، در انگلستان به شهرت و اعتبار رسيد.



    دربارة شخصيت و عظمت انديشه ‏هاي اقبال سخن بسيار مي‏توان گفت كه نه در حوصلة اين گفتار و نه در توان اين قلم مي‏گنجد؛ تنها به بيتي از محمود شبستري به عنوان صدق مدعا كفايت مي‏شود:

    معاني هرگز اندر حرف نايد كه بحربيكران در ظرف نايد

    اقبال در 1926 ميلادی به عضويت مجلس قانونگذاري پنجاب انتخاب شد. منازعات و كشمكشهاي متعدد ميان مسلمانان و هندوها و عشق به آزادي وي را به شركت در فعاليتهاي سياسي علاقمند كرد تا اينكه در 1930 ميلادی، در جلسه ساليانة حزب مسلم ليگ در احمدآباد، پيشنهاد تشكيل دولت پاكستان را مطرح نمود. در كتاب پيام مشرق شعري است كه نحوة نگرش و برخورد اقبال را با مسائل اجتماعي و نفي مرزبنديهاي صوري و استعماري رنگ، نژاد، قوميت و… را نشان مي‏دهد:

    نه افغاني و نه ترك و تتاريم چمن زاديم و از يك شاخساريم

    تميز رنگ و بو بر ما حرام است كه ما پروردة يك نوبهاريم

    عشق و علاقة وافر اقبال به سرزمين، تمدن و فرهنگ اسلامي ايران در تمامي آثار و سروده‏هاي وي هويداست، عشقي نشات گرفته از مايه ‏هاي ايمان ديني؛ تا بدانجا كه تهران را ام‏القراي دوم جهان اسلام مي‏دانست.



    علي‏محمد نقوي. نويسنده و متفكر معاصر شبه قاره، در كتاب ايدئولوژي انقلابي اقبال، اقبال را معمار تجديد بناي تفكر اسلامي و طراح نهضت ضد غربزدگي و منادي شعار بازگشت به قرآن و بازگشت به خويش در جهان اسلام مي‏داند. وي مي‏گويد: هدف اقبال با تكيه بر مذهب و به طور اخص اسلام، تبديل آن از صورت يك عقيدة شخصي، انگيزة روحي، و نظام اخلاقي كه تنها در قالب رابطة دروني فرد با خدا مطرح مي‏گردد، به يك “ايدئولوژي“ است كه تمامي ابعاد وجودي انسان، اجتماع، و حيات مادي و معنوي را در بر دارد. كنت كريگ متفكر و نويسندة معاصر غربي بر آن است كه انديشه اقبال تلاشي است براي بيان و تفسير حقايق اصيل اسلامي در قالب تعبيرات و مقولات معاصر با در نظر گرفتن مسائل و دانش كنوني بشر. استاد مطهري در كتاب نهضتهاي اسلامي در صد سالة اخير اقبال را از پيشگامان و قهرمان اصلاح ‏طلبي در جهان اسلام مي‏داند كه انديشه‏هاي اصلاحي وي ازمرزهاي كشورش هم گذشته است. او عقيده دارد كه اقبال فرهنگ غرب را به درستي مي‏شناخت و با انديشه ‏هاي فلسفي و اجتماعي غرب آشنايي عميق داشت تا آنجا كه در خود غرب به عنوان يك متفكر و فيلسوف به شمار آمده است. براساس همين آشنايي با غرب بود كه اقبال غرب را فاقد يك ايدئولوژي جامع انساني مي‏دانست و معتقد بود كه تنها مسلمانان از چنين ايدئولوژي جامع و فراگيري برخوردارند. اقبال مي‏‏گويد:

    مثاليگري ]ايده‏آليسم[ اروپا هرگز به صورت عامل زنده‏أي درحيات آن درنيامده است و نتيجة آن پيدايش “من“ سرگرداني است كه در ميان دمكراسيهاي ناسازگار با يكديگر به جستجوي خود مي‏پردازد كه كارمنحصر آن بهره ‏كشي از تهيدستان به سود توانگران است… اروپاي امروز بزرگترين مانع درراه پيشرفت اخلاق بشريت است. از سوي ديگر مسلمانان صاحب انديشه ‏ها و آرمانهاي نهايي مطلق مبتني بر “وحي“ مي‏باشند كه چون از اعماق زندگي بيان مي‏شود، به ظاهري بودن آن رنگ باطني مي‏دهند.



    از ويژگيهاي بارز انديشة اقبال جستجو براي يافتن راه‏حلي است كه مسلمانان بدون عدول از اصول اسلام بتوانند مشكلات سياسي، اقتصادي، و اجتماعي زمان خود را حل كنند. از اين رو، اقبال دربارة مسائلي چون “اجتهاد“، “اجماع“ و “شوري“ زياد مي‏انديشد. اقبال “اجتهاد“ را موتور حركت اسلام مي‏داند.

    اقبال برخلاف بسياري از پرورش‏يافتگان فرهنگ غرب معنويت‏گرا است و از ابعاد روحي، عرفاني و اشراقي نيرومندي برخوردار است. وي صرفاً مرد انديشه نبود؛ اهل مبارزه و عمل نيز بود و عملاً با استعمار درگيري و مبارزه داشت. اقبال فلسفه‏أي دارد كه آن را “فلسفه خودي“ مي‏نامد. به اعتقاد وي شرق اسلامي هويت واقعي خود را از دست داده و بايد آن را بازيابد؛ همانگونه كه فرد دچار تزلزل يا گم كردن شخصيت و خودباختگي در برابر ديگران مي‏شود، جامعه نيز دچار تزلزل شخصيت و از دست دادن هويت مي‏گردد، ايمان به خود و احترام به ذات و كرامت خويش را ازدست مي‏دهد و يكسره سقوط مي‏كند. به اعتقاد وي جامعه اسلامي در عصر حاضر در مواجهه با تمدن و فرهنگ غربي دچار گمگشتگي، تزلزل شخصيت و بي‏هويتي شده است. “خود“ حقيقي اين جامعه و “خويشتن“ اصيل آن، اسلام و فرهنگ اسلامي است. لذا نخستين اقدام ضروري مصلحان بازگرداندن ايمان و اعتقاد اين جامعه به “خود“ حقيقي او يعني به فرهنگ و معنويت اسلامي است و اين يعني “فلسفة خودي“ (مطهري. صص 50-54).
    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
    صادق هدايت؛ بوف کور
  • donsaeid
    Senior Member
    • Nov 2005
    • 28300

    #2
    Muhammad Iqbal Lahoori

    BRIEF LIFE SKETCH

    Muhammad Iqbal was born on November 9, 1877, at Sialkot, Punjab. His grandfather Shaikh Rafiq, a Kashmiri, had joined a wave of migration to Sialkot, where he made a living peddling Kashmiri shawls. Shaikh Rafiq had two sons, Shaikh Ghulam Qadir and Shaikh Nur Muhammad, Iqbal's father.
    Shaikh Nur Muhammad was a tailor whose handiwork was quite well known in Sialkot. But it was his devotion to Islam, especially its mystical aspects, that gained him respect among his Sufi peers and other associates. His wife, Imam Bibi, was also a devout Muslim. The couple instilled a deep religious consciousness in all their five children.



    Education:
    With the defeat of the Sikhs in Punjab by the British army, Western missionaries wasted no time in establishing centres of learning in Sialkot. One of these, the Scotch Mission College, founded in 1889, offered courses in the liberal arts, several of them in Arabic and Persian, although by this time English had supplanted Persian as the medium of instruction in most schools. This was where Iqbal had his first secular education.
    Iqbal's potential as a poet was first recognized by one of his early tutors, Sayyid Mir Hassan, from whom he learned classical poetry. Mir Hassan never learned English, but his awareness of the merits of Western education and his appreciation of modernity ensured him a position as Professor or Oriental Literature at Scotch Mission. He was Iqbal's tutor until his graduation in 1892.

    It was also in 1892 that Iqbal was married off to Karim Bibi, the daughter of an effluent Gujerati physician. According to some sources, this was the beginning of many years of unhappiness. They separated in 1916, but Iqbal provided financial support to Karim Bibi until he died. The couple had three children.

    In 1885, after completing his studies at Scotch Mission, Iqbal entered the Government College in Lahore, where he studied Philosophy and Arabic and English Literature for his Bachelor of Arts degree. He was an excellent student, graduating cum laude and winning a gold medal for being the only candidate who passed the final comprehensive examination. Meanwhile, he continued writing poetry. When he received his Master's degree in 1899, he had already begun to make his mark among the literary circles of Lahore.
    While reading for his Master's degree, Iqbal became acquainted with a figure who was to have a strong influence on his intellectual development. Sir Thomas Arnold, an erudite scholar of Islam and modern philosophy, became for Iqbal a bridge between East and West. It was Arnold who inspired in him the desire to pursue higher studies in Europe.



    Europe
    Iqbal studied in Europe for three years from 1905 and acquired a law degree at Lincoln's Inn, a Bachelor of Arts at Cambridge and a Doctor of Philosophy at Munich University. At Cambridge, he crossed paths with other great scholars who further influenced his scholastic development. Under their guidance, Iqbal refined his already considerable intellect and widened his mental horizon.
    It was while in Britain that he first went into politics. Following the formation of the All-India Muslim League in 1906, Iqbal was elected to the executive committee of the league's British chapter. Together with two other leaders, Sayyid Hassan Bilgrami and Sayyid Amir Ali, he also sat on the subcommittee which drafted the league's constitution.



    Careers
    Upon his return from Europe in 1908, Iqbal embarked on a career in law, academics and poetry, all at once. Of the three pursuits, he excelled in what was his true calling and first love--poetry. There is a widely held belief that had the Government College in Lahore been more generous with their monthly stipend and academic freedom, he would have been as brilliant an academician as he was a poet. In fact, it was financial considerations that forced him to relinquish his assistant professorship in 1909 to take up a fulltime law career.
    But he did not earn much as a lawyer either, although he could have. Instead of concentrating on the profession, he preferred to divide his time between the law and his own spiritual development.
    In spite of a promise he made to his father-- that he would not make any profit out of his poetry--he sold copies of them and used the proceeds to supplement his small income. Already a famous poet by now, Iqbal received a knighthood from the British Government in honour of the brilliant Asrar-i Khudi.
    While dividing his time between the law and poetry, Iqbal, with the encouragement of friends and supporters, decided once more to enter the political arena. In November 1926, he contested a seat in the Muslim District of Lahore and beat his opponent by a wide margin of 3,177 votes.


    In 1931, Iqbal made a second visit to Europe to renew old acquaintances and make new ones and to reflect and write. He attended conferences in Britain and met various scholars and politicians. A visit to Spain inspired three beautiful poems, which were later incorporated into a major composition, Bal-I Jibril (Gabriel's Wing).
    After returning from a trip to Afghanistan in 1933, Iqbal's health deteriorated. But his religious and political ideas were gaining wide acceptance and his popularity was at its peak. One of the last great things he did was to establish the Adarah Darul Islam, an institution where studies in classical Islam and contemporary social science would be subsidized. It was perhaps the last wish of a great man who was fascinated with the yoking of modern science and philosophy to Islam, to create bridges of understanding at the highest intellectual level. This thought he expressed thus:

    In the West, Intellect is the source of life,
    In the East, Love is the basis of life.
    Through Love, Intellect grows acquainted
    with Reality,
    And Intellect gives stability to the work of
    Love,
    Arise and lay the foundations of a new world,
    By wedding Intellect to Love



    It was. on April 21, 1938, that this great Muslim poet-philosopher and champion of the Muslim cause passed away and lies buried next to the Badshahi Mosque in Lahore.
    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
    صادق هدايت؛ بوف کور

    Comment

    • Raiden
      Member
      • Jul 2006
      • 779

      #3
      Tnx for the info donsaeid!
      When I fail it's because I haven't set my heart on it. To move forward in life we must have a goal. When you set goals you have somewhere to go, a purpose. Time is so valuable, don't waste it and do good with it. Be open to everyone and everything.

      Progress and develop beyond all boundaries

      Comment

      Working...