وزير ديگر
نيمهشب بود و نخستوزير تنها در دفترش نشسته بود، داشت يك گزارش را ميخواند ولي چيز از مطالبي را كه به ذهنش راهميافت را متوجه نميشد. او منتظر يك تماس تلفني از رئيس جمهور يك كشور خيلي دور بود، از اين متعجب بود كه مردك چرا تماس نميگيرد، سعي ميكرد كه به خاطرات ناگواري كه به ذهنش ميرسيد بي اعتنا باشد، هفته پركار و يختي را پشتسر گذاشته بود، در ذهنش جاي زيادي براي فكر كردن به چيز ديگر باقي نمانده بود. هر چه بيشتر نخستوزير تلاش ميكرد كه بر روي كاغذهاي روبرويش تمركز كند، واضحتر چهرة يكي از رقباي سياسياش را ميديد. اين رقيب او هر روز در خبرها ظاهر ميشد تا نه تنها اتفاقات ناگواري را كه در همين هفته رخ داده بود يادآوري كند - طوري كه به نظر ميرسيد كه هر كسي بايد اين كار را بكند- بلكه او داشت توضيح ميداد كه همة اين اتفاقات چگونه تقصير دولت است.
نخستوزير در فكرش داشت به اين اتهامات ميپرداخت، براي اينكه همة آنها دروغ بودند و هيچكدام درست نبودند. چطوري ميشد كه دولت در زمينه فرو ريختن آن پل مقصر باشد؟ حرف غير قابل باور اين بود كه آنها براي آن پل به اندازه كافي وقت صرف نكردند. پل دهسالي از عمرش ميگذشت، حتي براي خبرهترين كارشناسان هم مشكل بود كه توضيح دهند كه چگونه به دو نيم شده و يك دوجين از ماشينها را به اعماق آبهاي رودخانهاي كه زير آن بوده فرستاده. و چطور يك نفر ميتوانست استنباط كند كه قتلعام عمومي مردم به علت نبودن پليس كافي در سطح شهر بود؟ يا اينكه دولت بايد به طريقي تندبادي را كه در غرب كشور خيلي ناگهاني به وجود آمد و به اشخاص و املاك فراواني آسيب جدي رسيد پيش بيني ميكرد؟ و اينكه اين تقصير يكي ار وزاي كابينه او، هربرت چورلي است كه اين هفته تصيميم گرفته كه اين همفته را كمي بيشتر با خانوادهاش باشد.
« وحشت تمام گشور رو فرا گرفته.» رقيبش موفق شده بود، الان هم پنهاني داشت به ريش او ميخنديد.و متاسفانه هم كاملاً درست ميگفت. نخستوزير خودش هم اين را حس كرده بود؛ مردم پريشانتر از هميشه بودند. حتي هوا هم عجيب و غريب شده بود؛ مههاي سرد آن هم درست در وسط جولاي... صحيح نبود، اصلاً عادي نبود.....
او به صفحة دوم ياداشت نگاهي انداخت، ديد كه خيلي بيشتر توضيح داده و بيشتر هم از خرابي كارها خبر ميداد. دستانش را روي پيشانياش گذاشت، دور اطراف دفترش را نگاه كرد. اتاق زيبايي بود، با شومينهاي مرمرين كه در مقابل آن پنجرهاي قفل شده بسياري قرار داشت كه در مقابل سرماي بيموقع ايستادگي ميكردند. به خودش ميلرزيد، نخستوزير از جايش بلند شد و به كنار پنجره رفت، به مه رقيقي كه خودش را به شيشه چسبانده بود نگاه كرد. درست در همين موقع كه پشتش به اتاق بود صداي سرفة آرامي را از پشت سرش شنيد.
خشكش زد، به به تصوير ترسان خودش در شيشههاي سياه خيره شد. اين سرفه را ميشناخت. قبلاً هم آن ر شنيده بود. برگشت، خيلي آرام، تا به اتاق خالي نگاه كند.
« سلام؟؟؟؟» اين را گفت، سعي ميكرد كه صدايش شجاعتر از آن چيزي كه خودش بود به نظر بيايد.
براي لحظهاي به خيال اينكه كسي جوابش را نميدهد آرام گرفت. اگرچه صدا در همان لحظه جواب او را داد، خشك ، صداي قاطعي كه انگار داشت از روي يك متن آماده ميخواند. همانطوري كه نخستوزير از همان لحظة اول هم متوجه صاحب سرفه شده بود از جانب مرد قورباغه مانندي بود كه كلاهگيس نقرهاي به سر داشت و در نقاشي رنگ روغني كه گوشة اتاق سر و كلهاش پيدا شده بود.
« به نخست وزير مشنگها، يك قرار ملاقات اضطراري. لطفاً سريع جواب بديد. ارادتمند شما، فاج.» مردي كه در نقاشي بود به نخستوزير براي گرفتن جواب نگاه ميكرد.
« هوم.» نخست وزير گفت،« گوش كن... الان وقت مناسبي براي من نيست... من منتظر يه تماس تلفنيام، ميبيني ... از رئيسجمهور»
« دوباره ميتونين برنامهريزي كنين،» تابلو سريع جواب داد. قلب نخست وزير فرو ريخت. او از همين ميترسيد.
« اما من واقعاً دلم ميخواد كه صحبت كنم.»
« ما ترتيب اون رو داديم كه رئيسجمهور فراموش كنه كه تماس بگيره. به جاي اون فردا منتظر تلفن باشيد.» مرد كوتوله اين را گفت.« خواهسمندم كه جواب آقاي فاج رو فوراً به من بديد.»
« من... اه... خب باشه،» نخستوزير سست جواب داد،« آره، من آقاي فاج رو خواهم ديد.»
او سريع پشت ميزش نشست و كرواتش ار صاف كرد. وقتي كه شعلههاي زمردي رنگ در شومينه مرمري خاموش و خالي جان گرفت، به سختي به روي صندلياش بند ميشد و ميخواست كه به صورتش حالتي را بدهد كه سيمايش را آرام و راحت نشان بدهد. او همينطور تماشا ميكرد، سعي ميكرد كه خودش را متعجب يا وحشتزده نشان ندهد، در همين حين مرد موقري در ميان شعلهها پديدار شد، مثل يك فرفره سريع به دور خودش ميچرخيد. چند ثانيهبعد، او پاهايش را بر روي قاليچه عتيقه نفيس گذاشته بود، داشت خاكسترها را از روي آستينها و كت راهراه بلندش پاك ميكرد، كلاه لبه دار سبز ليموئياش در دستش بود.
« آقاي نخست وزير» كرنليوس فاج اين را گفت، با قدمهاي بلند درحالي كه دستانش را از هم باز كرده بود به سمتش رفت.« خوشحالم كه دوباره ميبينمتون.»
نخست وزير نميتوانست صادقانه اين تعارفات به او پس بدهد، به همين خاطر هم چيزي نگفت. او از اينكه فاج را ميديد زياد خوشحال نبود، با آن سر و وضع عجيب و غريبش، انگار كه اصلاً از سرووضع خودش به وحشت نميافتاد، كه بنظر ميآمد به اين ترتيب بايد انتظار شنيدن اخبار بدي را داشته باشد.بدتر از همه اين كه خود فاج هم مضطرب بود. او لاغرتر، تاستر و گرفتهتر شده بود و صورتش هم كاملاً در هم مچاله شده بود. نخست وزير قبلاً هم چنين قيافهاي را در سياستمداران ديده بود، كه اصلاً نشانة خوبي نبود.
« من چطوري ميتونم كه بهتون كمك كنم؟» اين را گفت و دست فاج را خيلي سريع تكان داد و به او اشاره داد كه بر روي سختترين صندلي كه در مقابل ميزش بود بنشيند.
« خيلي مشكله، نميدونم از كجا بايد شروع كنم،» فاج منمن ميكرد، به سمت صندلي رفت، روي آن نشست و كلاه لبهدار سبز رنگش را بر روي پاهايش گذاشت.« چه هفتهاي بود، چه هفتهاي...»
«شما هم يه سختش رو گذرونديدن، اينطوره؟» نخستوزير خيلي خشك اين را پرسيد، اميدوار بود كه اينطوري به او بفهماند كه او به اندازه كافي مشكل دارد و بدون اينكه بخواهد به مشكلات ديگر فاج رسيدگي كند.
« آره، البته،» فاج گفت، چشمانش را ماليد و با ترشروئي به نخستوزير نگاه كرد. « من هم يك هفته درست مثل شما داشتم، نخستوزير پل بروكدل .... قتلهاي بونز و ونس ... احتياجي هم به ذكر كردن نداره كه اون خرابيهاي غرب كشور...»
« شما بوديد، شما، منظورم اينه كه بگم، يه عده از مردم شما در اين ماجراها دخالت داشتن ، درسته؟»
فاج حرف نخستوزير را با نگاه سردي تصحيح كرد.
« البته كه اونا بودن، گفت،« مطمئناً شما فهميدين كه چه اتفاقي افتاده؟»
« من...» نخستوزير مكث كرد. اين دقيقاً همان رفتاري بود كه باعث ميشد كه او از ملاقاتهايش با فاج متنفر باشد. او هر چه كه بهود، به هر حال نخستوزير بود، دوست نداشت كه احساس كند كه با مثل يك احمق و بچه مدرسهاي رفتار ميكنند. اما هميشه همينطور بوده، از زماني كه عصر روز نخستوزيرياش اول بار با فاج ملاقات كرد. او كاملاً آن را به ياد ميآورد انگار كه همين ديروز يود و اين را هم ميدانست كه تا موقعي هم كه بميرد آن را بياد دارد.
او تنها در فترش نشسته بود، داشت مزه اين پيروزي را كه سالها به دنبال آن بود را و خوابش را ميديد را ميچشيد، كه صداي سرفةاي را از پشت سرش شنيده بود، درست مثل همين شب، برگشت و ديد كه تابلوي شخصي در آن تابلوي زشت دارد با او صحبت مي كند، اين نكته را تذكر مي داد كه وزير وزارت سحر و جادو الان ميرسد و خودش را معرفي ميكند.
طبيعتاً او فكر ميكرد كه بعد از آنهمه مبارزه و درگيريهاي انتخاباتي ديوانه شده است. وقتي كه ديد تابلو دارد با او حرف ميزند كاملاً وحشتزده شده بود. با اين وجور اين در مقابل اينكه ديد جادوگري بدون خبر از درون شومينه بيرون آمد و دستش را فشرد هيچ بود. او در هنگامي كه فاج داشت برايش توضيح ميداد كه آنها جادوگران و ساحرههايي هستند كه به سور سري در اين دنيا زندگي ميكنند زبانش كاملاً بند آمده بود، و به او در اين زمينه اطمينان مي داد كه او نميخوهد كه غصةاش را بخورد چون وزارت سحر و جادو تمامي مسئوليت جامعة جادوگران را به عهده ميگيرد و غير جادوگران را از آسيب آنها حفظ مي كند. فاج ميگفت كه كار مشكلترين كار اين است كه قوانيني را براي استفاده از جارو براي كنترل جمعيت اژدهاها تهيه كنند.( نخست وزير خوب به ياد داشت دستش را به ميز گزفته بودتا افتادن خودش جلوگيري كند. فاج هم به خيلي پدرانه دستش را به روي شانه نخستوزير مات و مبهوت زده بود.
« نميخواد كه نگران باشي،» اين گفت،« عجيب اينه كه منو دوباره ببيني. من فقط در صورتي مزاحم شما ميشم كه اتفاق واقعاً مهمي افتاده باشه، چيزي كه براي جامعة مشنگها- غير جادوگرها ضروري باشه كه من بايد بگم. و اين رو هم بايد بگم كه شما از نفر قبلي خيلي بهترين. اون ميخواست منو از پنجره بندازه بيرون چون فكر مي كرد كه من يه شوخيام كه رقيباش براش ترتيب دادن.»
با اين حرف نخستوزير متوجه شد كه صدايش را دوباره بازيافته
نيمهشب بود و نخستوزير تنها در دفترش نشسته بود، داشت يك گزارش را ميخواند ولي چيز از مطالبي را كه به ذهنش راهميافت را متوجه نميشد. او منتظر يك تماس تلفني از رئيس جمهور يك كشور خيلي دور بود، از اين متعجب بود كه مردك چرا تماس نميگيرد، سعي ميكرد كه به خاطرات ناگواري كه به ذهنش ميرسيد بي اعتنا باشد، هفته پركار و يختي را پشتسر گذاشته بود، در ذهنش جاي زيادي براي فكر كردن به چيز ديگر باقي نمانده بود. هر چه بيشتر نخستوزير تلاش ميكرد كه بر روي كاغذهاي روبرويش تمركز كند، واضحتر چهرة يكي از رقباي سياسياش را ميديد. اين رقيب او هر روز در خبرها ظاهر ميشد تا نه تنها اتفاقات ناگواري را كه در همين هفته رخ داده بود يادآوري كند - طوري كه به نظر ميرسيد كه هر كسي بايد اين كار را بكند- بلكه او داشت توضيح ميداد كه همة اين اتفاقات چگونه تقصير دولت است.
نخستوزير در فكرش داشت به اين اتهامات ميپرداخت، براي اينكه همة آنها دروغ بودند و هيچكدام درست نبودند. چطوري ميشد كه دولت در زمينه فرو ريختن آن پل مقصر باشد؟ حرف غير قابل باور اين بود كه آنها براي آن پل به اندازه كافي وقت صرف نكردند. پل دهسالي از عمرش ميگذشت، حتي براي خبرهترين كارشناسان هم مشكل بود كه توضيح دهند كه چگونه به دو نيم شده و يك دوجين از ماشينها را به اعماق آبهاي رودخانهاي كه زير آن بوده فرستاده. و چطور يك نفر ميتوانست استنباط كند كه قتلعام عمومي مردم به علت نبودن پليس كافي در سطح شهر بود؟ يا اينكه دولت بايد به طريقي تندبادي را كه در غرب كشور خيلي ناگهاني به وجود آمد و به اشخاص و املاك فراواني آسيب جدي رسيد پيش بيني ميكرد؟ و اينكه اين تقصير يكي ار وزاي كابينه او، هربرت چورلي است كه اين هفته تصيميم گرفته كه اين همفته را كمي بيشتر با خانوادهاش باشد.
« وحشت تمام گشور رو فرا گرفته.» رقيبش موفق شده بود، الان هم پنهاني داشت به ريش او ميخنديد.و متاسفانه هم كاملاً درست ميگفت. نخستوزير خودش هم اين را حس كرده بود؛ مردم پريشانتر از هميشه بودند. حتي هوا هم عجيب و غريب شده بود؛ مههاي سرد آن هم درست در وسط جولاي... صحيح نبود، اصلاً عادي نبود.....
او به صفحة دوم ياداشت نگاهي انداخت، ديد كه خيلي بيشتر توضيح داده و بيشتر هم از خرابي كارها خبر ميداد. دستانش را روي پيشانياش گذاشت، دور اطراف دفترش را نگاه كرد. اتاق زيبايي بود، با شومينهاي مرمرين كه در مقابل آن پنجرهاي قفل شده بسياري قرار داشت كه در مقابل سرماي بيموقع ايستادگي ميكردند. به خودش ميلرزيد، نخستوزير از جايش بلند شد و به كنار پنجره رفت، به مه رقيقي كه خودش را به شيشه چسبانده بود نگاه كرد. درست در همين موقع كه پشتش به اتاق بود صداي سرفة آرامي را از پشت سرش شنيد.
خشكش زد، به به تصوير ترسان خودش در شيشههاي سياه خيره شد. اين سرفه را ميشناخت. قبلاً هم آن ر شنيده بود. برگشت، خيلي آرام، تا به اتاق خالي نگاه كند.
« سلام؟؟؟؟» اين را گفت، سعي ميكرد كه صدايش شجاعتر از آن چيزي كه خودش بود به نظر بيايد.
براي لحظهاي به خيال اينكه كسي جوابش را نميدهد آرام گرفت. اگرچه صدا در همان لحظه جواب او را داد، خشك ، صداي قاطعي كه انگار داشت از روي يك متن آماده ميخواند. همانطوري كه نخستوزير از همان لحظة اول هم متوجه صاحب سرفه شده بود از جانب مرد قورباغه مانندي بود كه كلاهگيس نقرهاي به سر داشت و در نقاشي رنگ روغني كه گوشة اتاق سر و كلهاش پيدا شده بود.
« به نخست وزير مشنگها، يك قرار ملاقات اضطراري. لطفاً سريع جواب بديد. ارادتمند شما، فاج.» مردي كه در نقاشي بود به نخستوزير براي گرفتن جواب نگاه ميكرد.
« هوم.» نخست وزير گفت،« گوش كن... الان وقت مناسبي براي من نيست... من منتظر يه تماس تلفنيام، ميبيني ... از رئيسجمهور»
« دوباره ميتونين برنامهريزي كنين،» تابلو سريع جواب داد. قلب نخست وزير فرو ريخت. او از همين ميترسيد.
« اما من واقعاً دلم ميخواد كه صحبت كنم.»
« ما ترتيب اون رو داديم كه رئيسجمهور فراموش كنه كه تماس بگيره. به جاي اون فردا منتظر تلفن باشيد.» مرد كوتوله اين را گفت.« خواهسمندم كه جواب آقاي فاج رو فوراً به من بديد.»
« من... اه... خب باشه،» نخستوزير سست جواب داد،« آره، من آقاي فاج رو خواهم ديد.»
او سريع پشت ميزش نشست و كرواتش ار صاف كرد. وقتي كه شعلههاي زمردي رنگ در شومينه مرمري خاموش و خالي جان گرفت، به سختي به روي صندلياش بند ميشد و ميخواست كه به صورتش حالتي را بدهد كه سيمايش را آرام و راحت نشان بدهد. او همينطور تماشا ميكرد، سعي ميكرد كه خودش را متعجب يا وحشتزده نشان ندهد، در همين حين مرد موقري در ميان شعلهها پديدار شد، مثل يك فرفره سريع به دور خودش ميچرخيد. چند ثانيهبعد، او پاهايش را بر روي قاليچه عتيقه نفيس گذاشته بود، داشت خاكسترها را از روي آستينها و كت راهراه بلندش پاك ميكرد، كلاه لبه دار سبز ليموئياش در دستش بود.
« آقاي نخست وزير» كرنليوس فاج اين را گفت، با قدمهاي بلند درحالي كه دستانش را از هم باز كرده بود به سمتش رفت.« خوشحالم كه دوباره ميبينمتون.»
نخست وزير نميتوانست صادقانه اين تعارفات به او پس بدهد، به همين خاطر هم چيزي نگفت. او از اينكه فاج را ميديد زياد خوشحال نبود، با آن سر و وضع عجيب و غريبش، انگار كه اصلاً از سرووضع خودش به وحشت نميافتاد، كه بنظر ميآمد به اين ترتيب بايد انتظار شنيدن اخبار بدي را داشته باشد.بدتر از همه اين كه خود فاج هم مضطرب بود. او لاغرتر، تاستر و گرفتهتر شده بود و صورتش هم كاملاً در هم مچاله شده بود. نخست وزير قبلاً هم چنين قيافهاي را در سياستمداران ديده بود، كه اصلاً نشانة خوبي نبود.
« من چطوري ميتونم كه بهتون كمك كنم؟» اين را گفت و دست فاج را خيلي سريع تكان داد و به او اشاره داد كه بر روي سختترين صندلي كه در مقابل ميزش بود بنشيند.
« خيلي مشكله، نميدونم از كجا بايد شروع كنم،» فاج منمن ميكرد، به سمت صندلي رفت، روي آن نشست و كلاه لبهدار سبز رنگش را بر روي پاهايش گذاشت.« چه هفتهاي بود، چه هفتهاي...»
«شما هم يه سختش رو گذرونديدن، اينطوره؟» نخستوزير خيلي خشك اين را پرسيد، اميدوار بود كه اينطوري به او بفهماند كه او به اندازه كافي مشكل دارد و بدون اينكه بخواهد به مشكلات ديگر فاج رسيدگي كند.
« آره، البته،» فاج گفت، چشمانش را ماليد و با ترشروئي به نخستوزير نگاه كرد. « من هم يك هفته درست مثل شما داشتم، نخستوزير پل بروكدل .... قتلهاي بونز و ونس ... احتياجي هم به ذكر كردن نداره كه اون خرابيهاي غرب كشور...»
« شما بوديد، شما، منظورم اينه كه بگم، يه عده از مردم شما در اين ماجراها دخالت داشتن ، درسته؟»
فاج حرف نخستوزير را با نگاه سردي تصحيح كرد.
« البته كه اونا بودن، گفت،« مطمئناً شما فهميدين كه چه اتفاقي افتاده؟»
« من...» نخستوزير مكث كرد. اين دقيقاً همان رفتاري بود كه باعث ميشد كه او از ملاقاتهايش با فاج متنفر باشد. او هر چه كه بهود، به هر حال نخستوزير بود، دوست نداشت كه احساس كند كه با مثل يك احمق و بچه مدرسهاي رفتار ميكنند. اما هميشه همينطور بوده، از زماني كه عصر روز نخستوزيرياش اول بار با فاج ملاقات كرد. او كاملاً آن را به ياد ميآورد انگار كه همين ديروز يود و اين را هم ميدانست كه تا موقعي هم كه بميرد آن را بياد دارد.
او تنها در فترش نشسته بود، داشت مزه اين پيروزي را كه سالها به دنبال آن بود را و خوابش را ميديد را ميچشيد، كه صداي سرفةاي را از پشت سرش شنيده بود، درست مثل همين شب، برگشت و ديد كه تابلوي شخصي در آن تابلوي زشت دارد با او صحبت مي كند، اين نكته را تذكر مي داد كه وزير وزارت سحر و جادو الان ميرسد و خودش را معرفي ميكند.
طبيعتاً او فكر ميكرد كه بعد از آنهمه مبارزه و درگيريهاي انتخاباتي ديوانه شده است. وقتي كه ديد تابلو دارد با او حرف ميزند كاملاً وحشتزده شده بود. با اين وجور اين در مقابل اينكه ديد جادوگري بدون خبر از درون شومينه بيرون آمد و دستش را فشرد هيچ بود. او در هنگامي كه فاج داشت برايش توضيح ميداد كه آنها جادوگران و ساحرههايي هستند كه به سور سري در اين دنيا زندگي ميكنند زبانش كاملاً بند آمده بود، و به او در اين زمينه اطمينان مي داد كه او نميخوهد كه غصةاش را بخورد چون وزارت سحر و جادو تمامي مسئوليت جامعة جادوگران را به عهده ميگيرد و غير جادوگران را از آسيب آنها حفظ مي كند. فاج ميگفت كه كار مشكلترين كار اين است كه قوانيني را براي استفاده از جارو براي كنترل جمعيت اژدهاها تهيه كنند.( نخست وزير خوب به ياد داشت دستش را به ميز گزفته بودتا افتادن خودش جلوگيري كند. فاج هم به خيلي پدرانه دستش را به روي شانه نخستوزير مات و مبهوت زده بود.
« نميخواد كه نگران باشي،» اين گفت،« عجيب اينه كه منو دوباره ببيني. من فقط در صورتي مزاحم شما ميشم كه اتفاق واقعاً مهمي افتاده باشه، چيزي كه براي جامعة مشنگها- غير جادوگرها ضروري باشه كه من بايد بگم. و اين رو هم بايد بگم كه شما از نفر قبلي خيلي بهترين. اون ميخواست منو از پنجره بندازه بيرون چون فكر مي كرد كه من يه شوخيام كه رقيباش براش ترتيب دادن.»
با اين حرف نخستوزير متوجه شد كه صدايش را دوباره بازيافته

Comment